ମହାପ୍ରଲଯସମ୍ପତ୍ତୌ ସୂର୍ଯାର୍ଚିର୍ଵିଦ୍ରୁତାଶ୍ରଯାଃ । ପ୍ରଵୃତ୍ତା ଗଲିତୁଂ କେଚିତ୍ ତାପେ ହିମକଣା ଯଥା
ବଡ଼ ବିନାଶ ସମୟରେ, କେତେକ ପ୍ରାଣୀମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ଭାଙ୍ଗିଯାଇ, ହିମକଣା ତାପରେ ଗଳିଯିବା ପରି ଗଳିଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି।
ଆକଲ୍ପଂ ନିପତନ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ କେଚିଦ୍ ଅପ୍ରାପ୍ତଭୂମଯଃ । ଯାଵଦ୍ ଵିଶୀର୍ଯ ଜାଯନ୍ତେ ତଥାସଂଵିନ୍ମଯାଃ କିଲ
କେତେକ ପ୍ରାଣୀ ତାଙ୍କର ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିନଥିବାରୁ, ଏକ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରେ, କେବଳ ଜ୍ଞାନର ଆକାରରେ ପୁନି ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସ୍ତବ୍ଧା ଏଵ ସ୍ଥିତାଃ କେଚିତ୍ କେଷୋଣ୍ଡୁକମ୍ ଇଵାମ୍ବରେ । ଵାଯୋସ୍ ସ୍ପନ୍ଦା ଇଵାଭାନ୍ତି ତଥାପ୍ରୋଦିତସମ୍ପଦଃ
କେତେକ ଲୋକ ଏମିତି ଅଚଳ ଅବସ୍ଥାରେ ରହନ୍ତି, ଯେପରି ଆକାଶରେ ଏକ କେଶଗୁଛ ଝୁଲିରହିଛି; ସେମାନଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ହଳକା ବାୟୁର ଉପରେ ତରଙ୍ଗ ପଡ଼ିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ, ଏଭଳି ଭାବରେ ସେମାନଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ହୁଏ।
ଆଚାରାଦ୍ ଵେଦଶାସ୍ତ୍ରାଣାମ୍ ଅନ୍ଯ ଏଵାନ୍ଯଥୋଦିତଃ । ଆରମ୍ଭୋ ଵିତତୋ ଽନ୍ଯେଷାମ୍ ଅନିତ୍ଥଂ ସଂସ୍ଥିତକ୍ରମଃ
ବେଦ ଶାସ୍ତ୍ରର ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା, ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଧାରା ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି; କେତେକଙ୍କ ପାଇଁ ଆରମ୍ଭ ଦୀର୍ଘ ହୁଏ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଜୀବନ ଅନ୍ୟ ଭଳି ଗଠିତ ହୁଏ।
କେଚିଦ୍ ବ୍ରହ୍ମାଦିପୁରୁଷାଃ କେଚିଦ୍ ଵିଷ୍ଣ୍ଵାଦିସର୍ଗପାଃ । କେଚିଚ୍ ଚାନ୍ଯେ ପ୍ରଜାନାଥାଃ କେଚିନ୍ ନିର୍ନାଥଜନ୍ତଵଃ
କେହି କେହି ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, କେହି କେହି ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଅନ୍ୟ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାମାନେ, କେହି କେହି ପ୍ରଜାମାନଙ୍କର ନାଥ ଅଛନ୍ତି, ଆଉ କେହି କେହି ଏମିତି ଅଛନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ କୌଣସି ନାଥ ବିନା।
କେଚିଦ୍ ଵିଚିତ୍ରସର୍ଗେଶାଃ କେଚିତ୍ ତିର୍ଯଙ୍ମଯାନ୍ତରାଃ । କେଚିଦ୍ ଏକାର୍ଣଵାପୂର୍ଣା ଜଲେତରଵିଵର୍ଜିତାଃ
କେହି କେହି ଅଦ୍ଭୁତ ସୃଷ୍ଟିର ମାଲିକ, କେହି କେହି ପଶୁପାଖି ଆକାରରେ ଅଛନ୍ତି, କେହି କେହି ଏକମାତ୍ର ସମୁଦ୍ରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ପାଣି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ନଥିବା।
କେଚିଚ୍ ଛିଲାଙ୍ଗନିଷ୍ପିଣ୍ଡାଃ କେଚିତ୍ କ୍ରିମିପଥାନ୍ତରାଃ । କେଚିଦ୍ ଦେଵମଯା ଏଵ କେଚିନ୍ ନରମଯାନ୍ତରାଃ
କେହି କେହି ପାଥର ଓ ଧାତୁର ଗଠିତ ଦେହ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, କେହି କେହି କୀଟପଥରେ ଅଛନ୍ତି, କେହି କେହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେବତାମୟ ଅଛନ୍ତି, ଆଉ କେହି କେହି ମାନବ ଆକାର ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି।
କେଚିନ୍ ନିତ୍ଯାନ୍ଧକାରାଢ୍ଯାସ୍ ତଥାଶୀଲିତଜନ୍ତଵଃ । କେଚିନ୍ ମଷକସମ୍ପୂର୍ଣା ଉଡୁମ୍ବରଫଲଶ୍ରିଯଃ
କେହି କେହି ସଦା ଅନ୍ଧକାରରେ ବସିଥାନ୍ତି, ଏହିପରି ଜନ୍ତୁମାନେ ସେଠାରେ ଅଛନ୍ତି; କେହି କେହି ମସାମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିବା, ଉଡୁମ୍ବର ଫଳର ମହିମା ଥିବା।
ନିତ୍ଯଂ ଶୂନ୍ଯାନ୍ତରାଃ କେଚିଚ୍ ଛୂନ୍ଯସ୍ପନ୍ଦାତ୍ମଜନ୍ତଵଃ । ସର୍ଗେଣ ତାଦୃଶେନାନ୍ଯେ ପୂର୍ଣା ଯେ ଽସ୍ମଦ୍ଧିଯାମ୍ ଇହ । କଲ୍ପନାମ୍ ଅପି ନାଯାନ୍ତି ଵ୍ଯୋମମୂକାଚଲା ଇଵ
କିଛି ପ୍ରାଣୀମାନେ ସଦା ଭିତରେ ଖାଲି ରହନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସ୍ବଭାବ ହେଉଛି ଶୂନ୍ୟତାର ଶାନ୍ତିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ । ଆଉ କିଛି, ଯେଉଁମାନେ ଏହି ସଂସାରରେ ଆମେ ଭାବୁଥିବା ପରି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏମିତି ଶୂନ୍ୟତାକୁ କେବେ ମନେ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେପରି ଆକାଶର ନିରବ ପାହାଡ଼ ମାନେ ।
ତାଦୃଗନ୍ତରମ୍ ଏତେଷାଂ ମହାକାଶଂ ତତସ୍ ସ୍ଥିତମ୍ । ଆଜୀଵିତଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛଦ୍ଭିର୍ ଵିଷ୍ଣ୍ଵାଦ୍ଯୈର୍ ଯନ୍ ନ ଦୀଯତେ
ସେମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଏମିତି ଏକ ବଡ଼ ଆତ୍ମିକ ଖାଲିପଣା ଅଛି, ଏହି ବିଶାଳତାକୁ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଜୀବନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ ।
ପ୍ରତ୍ଯେକମ୍ ଅଣ୍ଡଗୋଲସ୍ଯ ସ୍ଥିତଃ କଡ୍ଢକରତ୍ନଵତ୍ । ଭୂତାକୃଷ୍ଟିକରୋ ଭାଗଃ ପାର୍ଥିଵସ୍ ସ ସ୍ଵଭାଵତଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ପୃଥିବୀର ଏମିତି ଏକ ଅଂଶ ଅଛି, ଯାହା ତାହାର ସ୍ବଭାବ ଦ୍ୱାରା ଚୁମ୍ବକ ପରି ଅନ୍ୟ ଭୂତମାନେକୁ ଆକର୍ଷଣ କରେ, ଯେପରି ଏକ ମଣି ଲୋହାକୁ ଆକର୍ଷଣ କରେ ।
ଯସ୍ ସର୍ଗଵିଭଵୋ ଽସ୍ମାକଂ ଧିଯାମ୍ ଅଵିଷଯସ୍ ତତଃ । ତଜ୍ଜଗତ୍କଥନେ ଶକ୍ତିର୍ ନ ମମାସ୍ତି ମହାମତେ
ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ଯେଉଁ ମୂଳ କାରଣ, ସେଠାକୁ ଆମର ବୁଝିବା ଶକ୍ତି ପହଞ୍ଚିପାରେ ନାହିଁ; ତେଣୁ, ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ, ସେଇ ଜଗତ୍ ବିଷୟରେ କହିବା ପାଇଁ ମୋର କ୍ଷମତା ନାହିଁ ।
ଭୀମାନ୍ଧକାରଗହନେ ସୁମହତ୍ଯ୍ ଅରଣ୍ଯେ ନୃତ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଦର୍ଶିତପରସ୍ପରମ୍ ଏଵ ମତ୍ତାଃ । ଯକ୍ଷା ଯଥା ପ୍ରଵିତତେ ପରମାମ୍ବରେ ଽନ୍ତର୍ ଏଵଂ ସ୍ଫୁରନ୍ତି ସୁବହୂନି ମହାଜଗନ୍ତି
ଯେପରି ଏକ ବଡ଼ ଅନ୍ଧକାର ଜଙ୍ଗଲରେ ମଦମସ୍ତ ଯକ୍ଷମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଦେଖିପାରିନଥିବାବେଳେ ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେହିପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ ବଡ଼ ବଡ଼ ଜଗତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ଝଲମଲ କରୁଛି।
ଏଵମ୍ ଆକଲଯନ୍ତ୍ଯୌ ତେ ନିର୍ଗତ୍ଯ ଜଗତୋ ନିଜମ୍ । ଅନ୍ତଃପୁରଂ ଦଦୃଶତୁର୍ ଝଗିତୀଵ ଵିନିଦ୍ରିତେ
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ସେମାନେ ଜଗତୁଠାରୁ ବାହାରି ନିଜ ପ୍ରାସାଦକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେପରି ଏକ ନଗର ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ଅଛି।
ସ୍ଥିତପୁଷ୍ପଭରାପୂର୍ଣମହାରାଜମହାଶଵମ୍ । ଶଵପାର୍ଶ୍ଵୋପଵିଷ୍ଟାନ୍ତଶ୍ଚିତ୍ତଲୀଲାଶରୀରକମ୍
ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ଫୁଲର ମାଳାରେ ଭରିଥିବା ବଡ଼ ରାଜାଙ୍କ ଶବ ଶୋଇଛି, ଏବଂ ଶବର ପାଖରେ ମନର ଖେଳ ଭାବରେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ ବସିଛି।
ଘନରାତ୍ରିତଯାଲ୍ପାଲ୍ପମହାନିଦ୍ରଜନାକୁଲମ୍ । ଧୂପଚନ୍ଦନକର୍ପୂରକୁଙ୍କୁମାମୋଦମନ୍ଥରମ୍
ସେଠାରେ ତିନି ରାତିର ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ଲୋକମାନେ ଅଳସ ହୋଇ ପଡ଼ିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଧୂପ, ଚନ୍ଦନ, କର୍ପୂର ଓ କୁଙ୍କୁମର ସୁଗନ୍ଧି ହାଲୁକା ଭାବେ ବିକିରିତ ହେଉଛି।
ତମ୍ ଆଲୋକ୍ଯ ପୁନର୍ ଭର୍ତୁସ୍ ସଂସାରଂ ଗନ୍ତୁମ୍ ଆଦୃତା । ପପାତ ଲୀଲା ସଙ୍କଲ୍ପଦେହେନାତ୍ରୈଵ ତନ୍ନଭଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ପୁନି ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଆତୁର ହେଲେ । ଲୀଳା ଏଠି ଏଠି, କେବଳ ଚିନ୍ତାରେ ଗଠିତ ଦେହ ସହିତ, ସେହି ଆକାଶକୁ ଲୁଡ଼ି ପଡ଼ିଲେ ।
ଵିଵେଶ ଭର୍ତୃସଙ୍କଲ୍ପସଂସାରଂ କଞ୍ଚିଦ୍ ଆତତମ୍ । ସଂସାରାଵରଣଂ ଭିତ୍ତ୍ଵା ଭିତ୍ତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକର୍ପରମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ଚିନ୍ତାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଏକ ବିଶାଳ ସଂସାରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସେହି ସଂସାରର ଆବରଣ ଭାଙ୍ଗି, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଖୋଲକୁ ମଧ୍ୟ ଭେଦି ଚାଲିଗଲେ ।
ପ୍ରାପ ସାର୍ଧଂ ତଯା ଦେଵ୍ଯା ପୁନର୍ ଆଵରଣାନ୍ଵିତମ୍ । ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡମଣ୍ଡପଂ ସ୍ଫାରଂ ତଂ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ତଥା ଜଵାତ୍
ସେ ଦେବୀ ସହିତ ପୁନି ଏକାଠି, ପୁଣିଥରେ ଆବରଣ ହୋଇଥିବା ବିଶାଳ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମଣ୍ଡପକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଏବଂ ସେହିପରି ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ତାହାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ।
ଦଦର୍ଶ ଭର୍ତୃସଙ୍କଲ୍ପଜଗଜ୍ ଜମ୍ବାଲପଲ୍ଵଲମ୍ । ସା ହଂସୀ ଶୈଲକମଲଂ ତମୋଜଲଦପଙ୍କିଲମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ଚିନ୍ତାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଏହି ସଂସାରକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଅଜ୍ଞାନର କଳୁଷିତ ଜଳରେ ପଡ଼ିଥିବା ପାହାଡ଼ ମାନ୍ୟ ଗୋଲାପ ଫୁଲକୁ ଦେଖୁଥିବା ହଂସୀ ପରି, ସେଉଁଠି ସଂସାର ଏକ ମଲିନ ଦଳାନି ପୋଖରି ଭଳି ଦେଖାଉଥିଲା ।
ଦେଵ୍ଯୌ ଵିଵିଶତୁସ୍ ତତ୍ ତେ ଵ୍ଯୋମ ଵ୍ଯୋମାତ୍ମକେ ଜଗତ୍ । ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେ ଽନ୍ତର୍ ଯଥା ପକ୍ଵମୃଦୁବିଲ୍ଵଂ ପିପୀଲିକେ
ସେଇ ଦୁଇ ଦେବୀ ଏହି ଆକାଶ ଓ ଆକାଶରେ ଗଠିତ ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ, ଏମିତି ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେମିତି ଏକ ପିପିଳିକା ପାକା ବେଲ ଫଳର ଗୁହା ମାଧ୍ୟମରେ ଭିତରକୁ ଯାଏ।
ତତ୍ର ଲୋକାନ୍ତରାଣ୍ଯ୍ ଅଦ୍ରୀନ୍ ଅନ୍ତରିକ୍ଷମ୍ ଅତୀତ୍ଯ ତେ । ପ୍ରାପତୁର୍ ଭୂତଲଂ ଶୈଲମଣ୍ଡଲାମ୍ଭୋଧିସଙ୍କୁଲମ୍
ସେଠାରେ, ଅନ୍ୟ ଲୋକ, ପାହାଡ଼ ଓ ଆକାଶ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରି, ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ଓ ସାଗରରେ ଭରିଥିବା ପୃଥିବୀକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ମେରୁଣାଲଙ୍କୃତଂ ଜମ୍ବୁଦ୍ଵୀପଂ ନଵଦଲୋଦରମ୍ । ତତ୍ରାଥ ଭାରତେ ଵର୍ଷେ ଲୀଲାନାଥସ୍ଯ ମଣ୍ଡଲମ୍
ସେମାନେ ମେରୁ ପାହାଡ଼ରେ ଶୋଭିତ, ନଉଟି ମଣ୍ଡଳ ଭିତରେ ଥିବା ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପକୁ ଦେଖିଲେ; ସେଠାରେ, ଭାରତ ଭୂମିରେ, ଲୀଳାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଥିଲା।
ଏତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅନ୍ତରେ ତସ୍ମିନ୍ ମଣ୍ଡଲେ ମଣ୍ଡିତାଵନୌ । ଚକ୍ରେ ଽଵସ୍କନ୍ଦନଂ କଶ୍ଚିତ୍ ସୀମାନ୍ତୋଦ୍ରିକ୍ତଭୂମିପଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସେଇ ରାଜ୍ୟର ଶୋଭାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂମିରେ, ସୀମା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତୃତ ରାଜ୍ୟର ଏକ ରାଜା ଜୟଯାତ୍ରା କରୁଥିଲେ।
ତେନ ସଙ୍ଗ୍ରାମସଂରମ୍ଭପ୍ରେକ୍ଷାର୍ଥଂ ସମୁପାଗତୈଃ । ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଭୂତୈସ୍ ତଦ୍ ଵ୍ଯୋମ ବଭୂଵାତ୍ଯନ୍ତସଙ୍କଟମ୍
ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକର ଜୀବମାନେ ଯୁଦ୍ଧର ଉତ୍ସାହ ଦେଖିବାକୁ ଏଠାରେ ଆସିଥିଲେ, ଏହି କାରଣରେ ଆକାଶଟି ବହୁତ ଭିଡ଼ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଅଶଙ୍କିତାଗତେ ତେ ତୁ ଦେଵ୍ଯୌ ଦଦୃଶତୁର୍ ନଭଃ । ନଭଶ୍ଚରଗଣାକ୍ରାନ୍ତମ୍ ଅମ୍ବୁଦୈର୍ ଇଵ ମାଲିତମ୍
ସେଇ ଦୁଇ ରାଣୀ ଭୟ ଛାଡ଼ି ଯେତେବେଳେ ଆସିଲେ, ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ ଆକାଶଟି ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ଜୀବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଛି, ମେଘରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ସିଦ୍ଧଚାରଣଗନ୍ଧର୍ଵଗଣଵିଦ୍ଯାଧରାନ୍ଵିତମ୍ । ଶୂରଗ୍ରହଣସଂରବ୍ଧସ୍ଵର୍ଗଲୋକାପ୍ସରୋଵୃତମ୍
ସେଠାରେ ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ଥିଲେ, ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗର ଅପ୍ସରାମାନେ ଶୂରମାନେକୁ ଧରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ରକ୍ତମାଂସମୁଖୋନ୍ନୃତ୍ଯଦ୍ଭୂତରକ୍ଷଃପିଶାଚକମ୍ । ଵୃଷ୍ଟିପୁଷ୍ପଭରାପୂର୍ଣହସ୍ତଵିଦ୍ଯାଧରାଙ୍ଗନମ୍
ସେଠାରେ ଭୂତ, ରାକ୍ଷସ ଓ ପିଶାଚମାନେ ରକ୍ତ ଓ ମାଂସ ମୁହଁରେ ନେଇ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ବିଦ୍ୟାଧର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ତାଙ୍କର ହାତରେ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ଭରି ରଖିଥିଲେ।
ଵେତାଲଯକ୍ଷକୁମ୍ଭାଣ୍ଡୈର୍ ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵାଲୋକନସାଦରୈଃ । ଆଯୁଧାପାତରକ୍ଷାର୍ଥଗୃହୀତାଦ୍ରିତଟୈର୍ ଵୃତମ୍
ଏହି ସ୍ଥାନଟି ବେତାଳ, ଯକ୍ଷ ଓ କୁମ୍ଭାଣ୍ଡମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧର ଦୃଶ୍ୟକୁ ଆଦର ସହିତ ଦେଖୁଥିଲେ । ଏହିଠାରେ ପଡ଼ୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଅଯୁଧରୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରଗୁଡ଼ିକୁ ଧରିଥିଲେ ।
ଅସ୍ତ୍ରମାର୍ଗନଭୋଭାଗଵିଦ୍ରଵଦ୍ଭୂତମଣ୍ଡଲମ୍ । ସ୍ଵର୍ଗାର୍ହଶୂରାନଯନଵ୍ଯଗ୍ରେନ୍ଦ୍ରଭଟଭାସୁରମ୍
ଆକାଶ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ବିଭିନ୍ନ ଭୂତମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଯାଉଥିବା ଦୃଶ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା । ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୀପ୍ତିମାନ ସେନା ଓ ଶୂରବୀରମାନେ ଉତ୍ସାହରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲେ ।