ପୃଥିଵ୍ଯପ୍ତେଜସାମ୍ ଅତ୍ର ନଭସ୍ଵନ୍ନଭସୋର୍ ଅପି । ଯଥୋତ୍ତରଂ ଦଶଗୁଣାନ୍ ଅତୀତ୍ଯାଵରକାନ୍ କ୍ଷଣାତ୍
ଏଠାରେ ପୃଥିବୀ, ପାଣି, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ ଏବଂ ଆକାଶ—ଏହି ପ୍ରତ୍ୟେକ ତତ୍ତ୍ୱ ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀଠାରୁ ଦଶଗୁଣା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ତଳସ୍ଥ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅତିକ୍ରମ କରେ।
ଦଦର୍ଶ ପରମାକାଶଂ ତତ୍ ପ୍ରମାଣଵିଵର୍ଜିତମ୍ । ତଥା ତତଂ ଜଗଦ୍ ଇଦଂ ଯଥା ତତ୍ରାଣୁମାତ୍ରକମ୍
ସେ ଏମିତି ଏକ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାର କୌଣସି ସୀମା ନାହିଁ, ଏବଂ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱଟି ତାହାର ଭିତରେ ଏମିତି ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଛି, ଯେପରି ଏକ ଅଣୁ ମାତ୍ର।
ତାଦୃକ୍ଷାଵରଣାନ୍ ସର୍ଗାନ୍ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେଷୁ ଦଦର୍ଶ ସା । କୋଟିଶସ୍ ସ୍ଫୁରିତା ଵ୍ଯୋମ୍ନି ତ୍ରସରେଣୁର୍ ଇଵାତପେ
ସେ ଏମିତି ଅନେକ ପ୍ରକାର ଆବରଣ ଦ୍ୱାରା ଢାକା ସୃଷ୍ଟିମାନ୍ୟକୁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଅସଂଖ୍ୟ ଏବଂ ଆକାଶରେ ଧୂଳିକଣା ଭଳି ରୂପାନ୍ତରିତ ହେଉଛନ୍ତି।
ମହାକାଶମହାମ୍ଭୋଧୌ ମହାଶୂନ୍ଯତ୍ଵଵାରିଣି । ମହାଚିଦ୍ଦ୍ରଵଭାଵୋତ୍ଥାନ୍ ବୁଦ୍ବୁଦାନ୍ ଅର୍ବୁଦକ୍ରମାନ୍
ବିଶାଳ ଆକାଶ-ସମୁଦ୍ରରେ, ମହାଶୂନ୍ୟତାର ଜଳରେ, ସେ ମହାଚେତନାର ସ୍ୱଭାବରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ବୁଲବୁଲି ଓ ଗୁଛଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିଲେ।
କାଂଶ୍ଚିଦ୍ ଆପତତୋ ଽଧସ୍ତାତ୍ କାଂଶ୍ଚିଚ୍ ଚୋପରି ଗଚ୍ଛତଃ । କାଂଶ୍ଚିତ୍ ତିର୍ଯଗ୍ଗତୀନ୍ ଅନ୍ଯାନ୍ ସ୍ଥିତାନ୍ ସ୍ତବ୍ଧାନ୍ ସ୍ଵସଂଵିଦା
କେହି ତଳକୁ ପଡ଼ୁଛନ୍ତି, କେହି ଉପରକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, କେହି ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି, ଆଉ କେହି ନିଜ ଜ୍ଞାନରେ ଅଡ଼ିଅଛନ୍ତି, ନିଶ୍ଚଳ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଯାଉଛନ୍ତି।
ଯତ୍ର ଯତ୍ରୋଦିତା ସଂଵିଦ୍ ଯେଷାଂ ଯେଷାଂ ଯଥା ଯଥା । ତତ୍ର ତତ୍ରୋଦିତଂ ରୂପଂ ତେଷାଂ ତେଷାଂ ତଥା ତଥା
ଯେଉଁଠି ଯେପରି ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଉଦିତ ହୁଏ, ସେଠି ସେପରି ତାଙ୍କର ଆକୃତି ଦେଖାଯାଏ।
ନ ଚୈଵ ତତ୍ର ନାମୋର୍ଧ୍ଵଂ ନାଧୋ ନ ଚ ଗମାଗମାଃ । ଅନ୍ଯଦ୍ ଏଵ ପଦଂ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅସ୍ମଦ୍ଦେହାଗମଂ ହି ତତ୍
ସେଠି କିଛି ଉପର କିମ୍ବା ତଳ ନାହିଁ, ଯିବା-ଆସିବା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭିନ୍ନ ଏକ ଅବସ୍ଥା, କାରଣ ଏହା ଆମର ଦେହ ପହଞ୍ଚିବା।
ଉତ୍ପଦ୍ଯୋତ୍ପଦ୍ଯତେ ତତ୍ର ସ୍ଵଯଂ ସଂଵିତ୍ ସ୍ଵଭାଵତଃ । ସ୍ଵସଙ୍କଲ୍ପୈଶ୍ ଶମଂ ଯାତି ବାଲସଙ୍କଲ୍ପଜାଲଵତ୍
ସେଠି ଜ୍ଞାନ ନିଜ ଗୁଣରେ ଆଉ ଆଉ ଉଦିତ ହୁଏ; ନିଜର ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ଏହା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ଶିଶୁମନର ଅନେକ କଳ୍ପନା ଶେଷ ହୋଇଯାଏ।
କିମ୍ ଅଧସ୍ ସ୍ଯାତ୍ କିମ୍ ଊର୍ଧ୍ଵଂ ସ୍ଯାତ୍ କିଂ ତିର୍ଯକ୍ ତତ୍ର ଭାସୁରେ । ଇତି ବ୍ରୂହି ମମ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନ୍ ଇହୈଵ ଯଦି ନ ସ୍ଥିତିଃ
ଏଠାରେ ଯଦି କୌଣସି ନିଶ୍ଚିତ ସ୍ଥାନ ନାହିଁ, ତେବେ କଣ ତଳେ, କଣ ଉପରେ, କିମ୍ବା କଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଅଛି? ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ବିସ୍ତାରରେ ଏହା ମୋତେ କୁହ।
ସସର୍ଵାଵରଣାନ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ମହତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତଵିଵର୍ଜିତେ । ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଽଣ୍ଡାନି ଭାସନ୍ତେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି କେଶୋଣ୍ଡୁକୋ ଯଥା
ଏହି ବିସ୍ତୃତ ଏବଂ ସୀମାନ୍ତହୀନ ଆକାଶରେ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ସମସ୍ତ ଆବରଣ ସହିତ ବଡ଼ ଅଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକ ଆକାଶରେ ଛୋଟ ଫେନାବୁଲିକୁ ମନେ ପଡ଼େ।
ଅସ୍ଵତନ୍ତ୍ରାଃ ପ୍ରଧାଵନ୍ତି ପଦାର୍ଥାସ୍ ସର୍ଵ ଏଵ ଯତ୍ । ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଂ ପାର୍ଥିଵଂ ଭାଗଂ ତଦ୍ ଅଧଶ୍ ଶୂନ୍ଯମ୍ ଅନ୍ଯଥା
ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ ନିଜେ ନିଜେ କିଛି କରିପାରେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ଚାଲିଯାନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଯେଉଁ ଅଂଶଟି ଭୂମିର ଅଂଶ, ସେଠିକୁ 'ତଳ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଅନ୍ୟଥା ସେଠି ଶୂନ୍ୟ।
ପିପୀଲିକାନାମ୍ ଭ୍ରମତାଂ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଵର୍ତୁଲଲୋଷ୍ଟକେ । ଦଶଦିକ୍କମ୍ ଅଧଃପାଦାଃ ପୃଷ୍ଠମ୍ ଊର୍ଧ୍ଵମ୍ ଉଦାହୃତମ୍
ଆକାଶରେ ଗୋଲାକାର ମାଟି ଉପରେ ଘୁରୁଥିବା ପିପିଲିକାମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଦଶ ଦିଗରେ ତଳକୁ ତାଙ୍କ ପାଦ, ଉପରକୁ ତାଙ୍କ ପିଠ ବୋଲି ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଏ।
ଵୃକ୍ଷଵଲ୍ମୀକଜାଲେନ କେଷାଞ୍ଚିଦ୍ ଧୃଦି ଭୂତଲମ୍ । ସେନ୍ଦ୍ଵର୍କାମରଦୈତ୍ଯେନ ଵେଷ୍ଟିତଂ ଵ୍ଯୋମ ନିର୍ମଲମ୍
କେତେକଙ୍କ ହୃଦୟରେ ପୃଥିବୀ ଗଛ ଓ ପିଲାମାଟିର ଜାଲିରେ ଢାକାଯାଇଛି; ସ୍ପଷ୍ଟ ଆକାଶ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି।
ସମ୍ଭୂତଂ ମରୁଭୂତେନ ସଗ୍ରାମପୁରପର୍ଵତମ୍ । ଇଦଙ୍କଲ୍ପମ୍ ଅଲୂନେନ ପକ୍ଵାକ୍ଷୋଟମ୍ ଇଵ ତ୍ଵଚା
ଏହି ସଂସାର, ଗ୍ରାମ, ସହର ଓ ପାହାଡ଼ ସହିତ, ମାନେ ମାରୁଭୂମିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି; ଏହା ଅକ୍ଷୟ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଏମିତି ଢାକାଯାଇଛି, ଯେପରି ଏକ ପକା ହରୀତକୀ ତାହାର ଚମଡ଼ିରେ ଘେରାଯାଇଥାଏ।
ଯଥା ଵିନ୍ଧ୍ଯଵନାଭୋଗେ ପ୍ରସ୍ଫୁରନ୍ତି କରେଣଵଃ । ତଥା ତସ୍ମିନ୍ ପରାଭୋଗେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡତ୍ରସରେଣଵଃ
ଯେପରି ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ର ଜଙ୍ଗଲରେ ହାତୀମାନେ ଚଳାଚଳ କରନ୍ତି, ସେପରି ସେଇ ପରମ ବିସ୍ତୃତିରେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ନଦୀମାନେ ବହୁଛନ୍ତି।
ତସ୍ମିନ୍ ସର୍ଵଂ ତତସ୍ ସର୍ଵଂ ତତ୍ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵତଶ୍ ଚ ତତ୍ । ତଚ୍ ଚ ସର୍ଵମଯଂ ନିତ୍ଯଂ ତଥା ତଦ୍ ଅଣୁକଂ ପ୍ରତି
ସେଠି ସବୁକିଛି ଅଛି; ସେଠାରୁ ସବୁକିଛି ହୁଏ; ସେଇ ସବୁକିଛି, ଏବଂ ସବୁଠାରେ ଅଛି; ଏହିପରି ସେ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥାଏ, ଏକ ଅଣୁ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ।
ଶୁଦ୍ଧବୋଧମଯେ ତସ୍ମିନ୍ ପରମାଲୋକଵାରିଧୌ । ଅଜସ୍ରମ୍ ଏତ୍ଯ ଗଚ୍ଛନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡାଖ୍ଯାସ୍ ତରଙ୍ଗକାଃ
ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନର ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭାର ସାଗରରେ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ନାମକ ତରଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ନିରନ୍ତର ଉଠି ଆସନ୍ତି ଏବଂ ଲୟ ହୁଅନ୍ତି।
ଅନ୍ତଶ୍ଶୂନ୍ଯାସ୍ ସ୍ଥିତାଃ କେଚିତ୍ ସକଲ୍ପକ୍ଷଯରାତ୍ରଯଃ । ତରଙ୍ଗା ଇଵ ତୋଯାବ୍ଧୌ ପ୍ରୋହ୍ଯନ୍ତେ ଶୂନ୍ଯତାର୍ଣଵେ
କିଛି ତରଙ୍ଗ ଭିତରେ ଶୂନ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଚିନ୍ତାର ଶେଷ ରାତି ପରି ଅବସ୍ଥାନ କରନ୍ତି; ସେମାନେ ପାଣିର ସାଗରରେ ତରଙ୍ଗ ପରି, ଶୂନ୍ୟତାର ସାଗରକୁ ବହିଯାଆନ୍ତି।
କେଷାଞ୍ଚିଦ୍ ଅନ୍ତଃ କଲ୍ପାନ୍ତଃ ପ୍ରଵୃତ୍ତୋ ଘର୍ଘରାରଵଃ । ନ ଶ୍ରୁତୋ ଽନ୍ଯୈର୍ ନ ଚ ଜ୍ଞାତସ୍ ସ୍ଵଭାଵରସନାକୁଲୈଃ
କିଛିଙ୍କର ଭିତରେ, ଚକ୍ରର ଶେଷରେ, ଏକ ଗୁଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦ ଉପଜେ; କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟମାନେ, ନିଜ ସ୍ୱଭାବର ରସରେ ଲୀନ ଥିବାରୁ, ଏହାକୁ ଶୁଣିନାହାନ୍ତି ଓ ଜାଣିନାହାନ୍ତି।
ଅନ୍ଯେଷାଂ ପ୍ରଥମାରମ୍ଭେଷୂଦ୍ବୁଭୂଷା ଵିଜୃମ୍ଭତେ । ସର୍ଗସଂସିକ୍ତବୀଜାନାଂ କୋଶେ ଽଙ୍କୁରଲତା ଯଥା
ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଭିତରେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆରମ୍ଭରେ, ପ୍ରକାଶିତ ହେବାର ଇଚ୍ଛା ଉଦ୍ଭବିତ ହୁଏ; ଯେପରି ତିଆରିରେ ଭିଜା ମାନ୍ୟରେ ଅଙ୍କୁର ଲତା ଉଠିଆସେ।
ମହାପ୍ରଲଯସମ୍ପତ୍ତୌ ସୂର୍ଯାର୍ଚିର୍ଵିଦ୍ରୁତାଶ୍ରଯାଃ । ପ୍ରଵୃତ୍ତା ଗଲିତୁଂ କେଚିତ୍ ତାପେ ହିମକଣା ଯଥା
ବଡ଼ ବିନାଶ ସମୟରେ, କେତେକ ପ୍ରାଣୀମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ଭାଙ୍ଗିଯାଇ, ହିମକଣା ତାପରେ ଗଳିଯିବା ପରି ଗଳିଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି।
ଆକଲ୍ପଂ ନିପତନ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ କେଚିଦ୍ ଅପ୍ରାପ୍ତଭୂମଯଃ । ଯାଵଦ୍ ଵିଶୀର୍ଯ ଜାଯନ୍ତେ ତଥାସଂଵିନ୍ମଯାଃ କିଲ
କେତେକ ପ୍ରାଣୀ ତାଙ୍କର ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିନଥିବାରୁ, ଏକ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରେ, କେବଳ ଜ୍ଞାନର ଆକାରରେ ପୁନି ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସ୍ତବ୍ଧା ଏଵ ସ୍ଥିତାଃ କେଚିତ୍ କେଷୋଣ୍ଡୁକମ୍ ଇଵାମ୍ବରେ । ଵାଯୋସ୍ ସ୍ପନ୍ଦା ଇଵାଭାନ୍ତି ତଥାପ୍ରୋଦିତସମ୍ପଦଃ
କେତେକ ଲୋକ ଏମିତି ଅଚଳ ଅବସ୍ଥାରେ ରହନ୍ତି, ଯେପରି ଆକାଶରେ ଏକ କେଶଗୁଛ ଝୁଲିରହିଛି; ସେମାନଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ହଳକା ବାୟୁର ଉପରେ ତରଙ୍ଗ ପଡ଼ିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ, ଏଭଳି ଭାବରେ ସେମାନଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ହୁଏ।
ଆଚାରାଦ୍ ଵେଦଶାସ୍ତ୍ରାଣାମ୍ ଅନ୍ଯ ଏଵାନ୍ଯଥୋଦିତଃ । ଆରମ୍ଭୋ ଵିତତୋ ଽନ୍ଯେଷାମ୍ ଅନିତ୍ଥଂ ସଂସ୍ଥିତକ୍ରମଃ
ବେଦ ଶାସ୍ତ୍ରର ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା, ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଧାରା ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି; କେତେକଙ୍କ ପାଇଁ ଆରମ୍ଭ ଦୀର୍ଘ ହୁଏ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଜୀବନ ଅନ୍ୟ ଭଳି ଗଠିତ ହୁଏ।
କେଚିଦ୍ ବ୍ରହ୍ମାଦିପୁରୁଷାଃ କେଚିଦ୍ ଵିଷ୍ଣ୍ଵାଦିସର୍ଗପାଃ । କେଚିଚ୍ ଚାନ୍ଯେ ପ୍ରଜାନାଥାଃ କେଚିନ୍ ନିର୍ନାଥଜନ୍ତଵଃ
କେହି କେହି ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, କେହି କେହି ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଅନ୍ୟ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାମାନେ, କେହି କେହି ପ୍ରଜାମାନଙ୍କର ନାଥ ଅଛନ୍ତି, ଆଉ କେହି କେହି ଏମିତି ଅଛନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ କୌଣସି ନାଥ ବିନା।
କେଚିଦ୍ ଵିଚିତ୍ରସର୍ଗେଶାଃ କେଚିତ୍ ତିର୍ଯଙ୍ମଯାନ୍ତରାଃ । କେଚିଦ୍ ଏକାର୍ଣଵାପୂର୍ଣା ଜଲେତରଵିଵର୍ଜିତାଃ
କେହି କେହି ଅଦ୍ଭୁତ ସୃଷ୍ଟିର ମାଲିକ, କେହି କେହି ପଶୁପାଖି ଆକାରରେ ଅଛନ୍ତି, କେହି କେହି ଏକମାତ୍ର ସମୁଦ୍ରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ପାଣି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ନଥିବା।
କେଚିଚ୍ ଛିଲାଙ୍ଗନିଷ୍ପିଣ୍ଡାଃ କେଚିତ୍ କ୍ରିମିପଥାନ୍ତରାଃ । କେଚିଦ୍ ଦେଵମଯା ଏଵ କେଚିନ୍ ନରମଯାନ୍ତରାଃ
କେହି କେହି ପାଥର ଓ ଧାତୁର ଗଠିତ ଦେହ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, କେହି କେହି କୀଟପଥରେ ଅଛନ୍ତି, କେହି କେହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେବତାମୟ ଅଛନ୍ତି, ଆଉ କେହି କେହି ମାନବ ଆକାର ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି।
କେଚିନ୍ ନିତ୍ଯାନ୍ଧକାରାଢ୍ଯାସ୍ ତଥାଶୀଲିତଜନ୍ତଵଃ । କେଚିନ୍ ମଷକସମ୍ପୂର୍ଣା ଉଡୁମ୍ବରଫଲଶ୍ରିଯଃ
କେହି କେହି ସଦା ଅନ୍ଧକାରରେ ବସିଥାନ୍ତି, ଏହିପରି ଜନ୍ତୁମାନେ ସେଠାରେ ଅଛନ୍ତି; କେହି କେହି ମସାମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିବା, ଉଡୁମ୍ବର ଫଳର ମହିମା ଥିବା।
ନିତ୍ଯଂ ଶୂନ୍ଯାନ୍ତରାଃ କେଚିଚ୍ ଛୂନ୍ଯସ୍ପନ୍ଦାତ୍ମଜନ୍ତଵଃ । ସର୍ଗେଣ ତାଦୃଶେନାନ୍ଯେ ପୂର୍ଣା ଯେ ଽସ୍ମଦ୍ଧିଯାମ୍ ଇହ । କଲ୍ପନାମ୍ ଅପି ନାଯାନ୍ତି ଵ୍ଯୋମମୂକାଚଲା ଇଵ
କିଛି ପ୍ରାଣୀମାନେ ସଦା ଭିତରେ ଖାଲି ରହନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସ୍ବଭାବ ହେଉଛି ଶୂନ୍ୟତାର ଶାନ୍ତିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ । ଆଉ କିଛି, ଯେଉଁମାନେ ଏହି ସଂସାରରେ ଆମେ ଭାବୁଥିବା ପରି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏମିତି ଶୂନ୍ୟତାକୁ କେବେ ମନେ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେପରି ଆକାଶର ନିରବ ପାହାଡ଼ ମାନେ ।
ତାଦୃଗନ୍ତରମ୍ ଏତେଷାଂ ମହାକାଶଂ ତତସ୍ ସ୍ଥିତମ୍ । ଆଜୀଵିତଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛଦ୍ଭିର୍ ଵିଷ୍ଣ୍ଵାଦ୍ଯୈର୍ ଯନ୍ ନ ଦୀଯତେ
ସେମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଏମିତି ଏକ ବଡ଼ ଆତ୍ମିକ ଖାଲିପଣା ଅଛି, ଏହି ବିଶାଳତାକୁ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଜୀବନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ ।