ଇତ ଉତ୍ତରମ୍ ଅନ୍ଯା ସ୍ଯାତ୍ ପଦଵୀ କା ନୁ କୀଦୃଶୀ । କଥଂ ଚ ପାତନୀ ଭଵ୍ଯା କଥ୍ଯତାମ୍ ଇତି ଦେଵି ମେ
ଏଠାରୁ ଆଗକୁ ଆଉ କେଉଁ ପଥ ଅଛି, ସେଟି କେମିତି? ଆଗର ପତନ କେମିତି ହେବ? ଦୟାକରି ମୋତେ କୁହ, ଦେବୀ।
ଇତ ଉତ୍ତରମ୍ ଅଗ୍ରେ ତେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡପୁଟକର୍ପରମ୍ । ଯସ୍ଯ ଵଜ୍ରାଦଯୋ ନାମ ଧୂଲିଲେଶାସ୍ ସମୁତ୍ଥିତାଃ
ଏଠାରୁ ଆଗକୁ ତୁମ ପାଇଁ ଅଛି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ବାହାର ତରଳା, ଯାହାରୁ ବଜ୍ର ଓ ଏପରି ନାମର ଧୂଳିକଣା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଇତି ପ୍ରକଥଯନ୍ତ୍ଯୌ ତେ ପ୍ରାପ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକର୍ପରମ୍ । ଭ୍ରମର୍ଯାଵ୍ ଇଵ ଶୈଲସ୍ଯ କୁଡ୍ଯଂ ନିବିଡମଣ୍ଡଲମ୍
ଏଭଳି କଥା ହେଉଥିବାବେଳେ, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଖୋଲ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଲେ । ସେମାନେ ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଯେପରି ଗଢ଼ ପାହାଡ଼ର ଘନ ଚକ୍ରାକାର ଦେଉଳ ଚାରିପାଖରେ ଘୂରୁଥିବା ଭଳି ଚାଲିଥିଲେ ।
ଅକ୍ଲେଷେନୈଵ ତେ ତସ୍ମାନ୍ ନିର୍ଗତେ ଗଗନାଦ୍ ଇଵ । ନିଶ୍ଚଯତ୍ଵଂ ହି ଯଦ୍ ଵସ୍ତୁ ତଦ୍ ଵଜ୍ରଗତି ନେତରତ୍
ସେମାନେ ସେଠାରୁ କୌଣସି କଷ୍ଟ ଛାଡ଼ି ଏମିତି ପାରହେଲେ, ଯେପରି ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଯିବା । କାରଣ, ଯାହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଥିବା ଜିନିଷ, ସେଠାରେ ବଜ୍ରର ଚଳାଚଳ ଭଳି ଦୃଢ଼ତା ଥାଏ, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ ।
ନିରାଵରଣଵିଜ୍ଞାନା ସା ଦଦର୍ଶ ତତସ୍ ତତଃ । ଜଲାଦ୍ଯାଵରଣାନ୍ ପାରେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡସ୍ଯାତିଭାସୁରାନ୍
ଅବରୋଧ ନଥିବା ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସେ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ପାଣି ଆବରଣ ପାରେ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ।
ବ୍ରାହ୍ମାଦ୍ ଅଣ୍ଡାଦ୍ ଦଶଗୁଣଂ ତୋଯତତ୍ତ୍ଵଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍ । ଆସ୍ଥିତଂ ଵେଷ୍ଟଯିତ୍ଵା ତତ୍ ତ୍ଵଗ୍ ଇଵାକ୍ଷୋଟପୃଷ୍ଠଗା
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ପରେ, ପାଣି ତତ୍ତ୍ୱ ଦଶଗୁଣ ବଡ଼ ହୋଇ ଥାଏ ଏବଂ ସେହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଘେରି ରହିଥାଏ, ଯେପରି ଆଖୁର ଗୁଡିକୁ ଚାମ ଢାକି ରଖିଥାଏ ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଦଶଗୁଣୋ ଵହ୍ନିସ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଦଶଗୁଣୋ ଽନିଲଃ । ତତୋ ଦଶଗୁଣଂ ଵ୍ଯୋମ ତତଃ ପରମମ୍ ଅମ୍ବରମ୍
ତେଣୁ ଅଗ୍ନି ପୂର୍ବପେକ୍ଷା ଦଶଗୁଣା ବଡ଼, ତାହାଠାରୁ ବାୟୁ ଦଶଗୁଣା ବଡ଼, ସେଠାରୁ ଆକାଶ ଦଶଗୁଣା ବଡ଼, ଏବଂ ସେଠାରୁ ଉପରେ ଅତିଶୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆକାଶ ଅଛି।
ତସ୍ମିନ୍ ପରମକେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ମଧ୍ଯାଦ୍ଯନ୍ତଵିକଲ୍ପନାଃ । ନ କାଶ୍ଚନ ସମୁଦ୍ଯନ୍ତି ଵନ୍ଧ୍ଯାପୁତ୍ରକଥା ଇଵ
ସେଇ ପରମ ଆକାଶରେ ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷ ଭାବନା କେବେ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏନି, ଯେପରି ବଞ୍ଚା ଜନନୀଙ୍କ ପୁଅର କଥା କେବେ ହୁଏନି।
କେଵଲଂ ଵିମଲଂ ଶାନ୍ତଂ ତଦ୍ ଅନାଦି ଗତଭ୍ରମମ୍ । ଆଦ୍ଯନ୍ତମଧ୍ଯରହିତଂ ମହତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନି ତିଷ୍ଠତି
ସେ ଶୁଦ୍ଧ, ନିର୍ମଳ ଓ ଶାନ୍ତ; ଆଦି ନାହିଁ, ଭ୍ରମ ନାହିଁ, ଆରମ୍ଭ, ଶେଷ ଓ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ବଡ଼ ଆତ୍ମାରେ ଏହା ବସିଥାଏ।
ଆକଲ୍ପମ୍ ଉତ୍ତମବଲେନ ଶିଵାପତିଶ୍ ଚେତ୍ ତସ୍ମିନ୍ ବଲାଦ୍ ଗରୁଡକେତୁରଥୋତ୍ପତେଶ୍ ଚେତ୍ । ତଦ୍ଧ୍ଯାନତୋ ଽଵଲଭତେ ଵିମଲେ ଽମ୍ବରେ ଽନ୍ତମ୍ ଆକଲ୍ପମ୍ ଏକଜଵଗାମ୍ଯ୍ ଅଥ ମାରୁତୋ ଽପି
ଯଦି ଶିବଙ୍କ ପତି କିମ୍ବା ଗରୁଡ଼ ଧ୍ୱଜ ଧାରୀ ବଡ଼ ଶକ୍ତିରେ ସେଠାକୁ ଉଠିପାରନ୍ତି, ତେବେ ତାହାର ଧ୍ୟାନ କରି ଶୁଦ୍ଧ ଆକାଶର ଶେଷକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ; ଏହିପରି ଏକାଗ୍ର ଗତିରେ ବାୟୁ ମଧ୍ୟ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିପାରେ।
ପୃଥିଵ୍ଯପ୍ତେଜସାମ୍ ଅତ୍ର ନଭସ୍ଵନ୍ନଭସୋର୍ ଅପି । ଯଥୋତ୍ତରଂ ଦଶଗୁଣାନ୍ ଅତୀତ୍ଯାଵରକାନ୍ କ୍ଷଣାତ୍
ଏଠାରେ ପୃଥିବୀ, ପାଣି, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ ଏବଂ ଆକାଶ—ଏହି ପ୍ରତ୍ୟେକ ତତ୍ତ୍ୱ ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀଠାରୁ ଦଶଗୁଣା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ତଳସ୍ଥ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅତିକ୍ରମ କରେ।
ଦଦର୍ଶ ପରମାକାଶଂ ତତ୍ ପ୍ରମାଣଵିଵର୍ଜିତମ୍ । ତଥା ତତଂ ଜଗଦ୍ ଇଦଂ ଯଥା ତତ୍ରାଣୁମାତ୍ରକମ୍
ସେ ଏମିତି ଏକ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାର କୌଣସି ସୀମା ନାହିଁ, ଏବଂ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱଟି ତାହାର ଭିତରେ ଏମିତି ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଛି, ଯେପରି ଏକ ଅଣୁ ମାତ୍ର।
ତାଦୃକ୍ଷାଵରଣାନ୍ ସର୍ଗାନ୍ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେଷୁ ଦଦର୍ଶ ସା । କୋଟିଶସ୍ ସ୍ଫୁରିତା ଵ୍ଯୋମ୍ନି ତ୍ରସରେଣୁର୍ ଇଵାତପେ
ସେ ଏମିତି ଅନେକ ପ୍ରକାର ଆବରଣ ଦ୍ୱାରା ଢାକା ସୃଷ୍ଟିମାନ୍ୟକୁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଅସଂଖ୍ୟ ଏବଂ ଆକାଶରେ ଧୂଳିକଣା ଭଳି ରୂପାନ୍ତରିତ ହେଉଛନ୍ତି।
ମହାକାଶମହାମ୍ଭୋଧୌ ମହାଶୂନ୍ଯତ୍ଵଵାରିଣି । ମହାଚିଦ୍ଦ୍ରଵଭାଵୋତ୍ଥାନ୍ ବୁଦ୍ବୁଦାନ୍ ଅର୍ବୁଦକ୍ରମାନ୍
ବିଶାଳ ଆକାଶ-ସମୁଦ୍ରରେ, ମହାଶୂନ୍ୟତାର ଜଳରେ, ସେ ମହାଚେତନାର ସ୍ୱଭାବରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ବୁଲବୁଲି ଓ ଗୁଛଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିଲେ।
କାଂଶ୍ଚିଦ୍ ଆପତତୋ ଽଧସ୍ତାତ୍ କାଂଶ୍ଚିଚ୍ ଚୋପରି ଗଚ୍ଛତଃ । କାଂଶ୍ଚିତ୍ ତିର୍ଯଗ୍ଗତୀନ୍ ଅନ୍ଯାନ୍ ସ୍ଥିତାନ୍ ସ୍ତବ୍ଧାନ୍ ସ୍ଵସଂଵିଦା
କେହି ତଳକୁ ପଡ଼ୁଛନ୍ତି, କେହି ଉପରକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, କେହି ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି, ଆଉ କେହି ନିଜ ଜ୍ଞାନରେ ଅଡ଼ିଅଛନ୍ତି, ନିଶ୍ଚଳ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଯାଉଛନ୍ତି।
ଯତ୍ର ଯତ୍ରୋଦିତା ସଂଵିଦ୍ ଯେଷାଂ ଯେଷାଂ ଯଥା ଯଥା । ତତ୍ର ତତ୍ରୋଦିତଂ ରୂପଂ ତେଷାଂ ତେଷାଂ ତଥା ତଥା
ଯେଉଁଠି ଯେପରି ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଉଦିତ ହୁଏ, ସେଠି ସେପରି ତାଙ୍କର ଆକୃତି ଦେଖାଯାଏ।
ନ ଚୈଵ ତତ୍ର ନାମୋର୍ଧ୍ଵଂ ନାଧୋ ନ ଚ ଗମାଗମାଃ । ଅନ୍ଯଦ୍ ଏଵ ପଦଂ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅସ୍ମଦ୍ଦେହାଗମଂ ହି ତତ୍
ସେଠି କିଛି ଉପର କିମ୍ବା ତଳ ନାହିଁ, ଯିବା-ଆସିବା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭିନ୍ନ ଏକ ଅବସ୍ଥା, କାରଣ ଏହା ଆମର ଦେହ ପହଞ୍ଚିବା।
ଉତ୍ପଦ୍ଯୋତ୍ପଦ୍ଯତେ ତତ୍ର ସ୍ଵଯଂ ସଂଵିତ୍ ସ୍ଵଭାଵତଃ । ସ୍ଵସଙ୍କଲ୍ପୈଶ୍ ଶମଂ ଯାତି ବାଲସଙ୍କଲ୍ପଜାଲଵତ୍
ସେଠି ଜ୍ଞାନ ନିଜ ଗୁଣରେ ଆଉ ଆଉ ଉଦିତ ହୁଏ; ନିଜର ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ଏହା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ଶିଶୁମନର ଅନେକ କଳ୍ପନା ଶେଷ ହୋଇଯାଏ।
କିମ୍ ଅଧସ୍ ସ୍ଯାତ୍ କିମ୍ ଊର୍ଧ୍ଵଂ ସ୍ଯାତ୍ କିଂ ତିର୍ଯକ୍ ତତ୍ର ଭାସୁରେ । ଇତି ବ୍ରୂହି ମମ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନ୍ ଇହୈଵ ଯଦି ନ ସ୍ଥିତିଃ
ଏଠାରେ ଯଦି କୌଣସି ନିଶ୍ଚିତ ସ୍ଥାନ ନାହିଁ, ତେବେ କଣ ତଳେ, କଣ ଉପରେ, କିମ୍ବା କଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଅଛି? ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ବିସ୍ତାରରେ ଏହା ମୋତେ କୁହ।
ସସର୍ଵାଵରଣାନ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ମହତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତଵିଵର୍ଜିତେ । ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଽଣ୍ଡାନି ଭାସନ୍ତେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି କେଶୋଣ୍ଡୁକୋ ଯଥା
ଏହି ବିସ୍ତୃତ ଏବଂ ସୀମାନ୍ତହୀନ ଆକାଶରେ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ସମସ୍ତ ଆବରଣ ସହିତ ବଡ଼ ଅଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକ ଆକାଶରେ ଛୋଟ ଫେନାବୁଲିକୁ ମନେ ପଡ଼େ।
ଅସ୍ଵତନ୍ତ୍ରାଃ ପ୍ରଧାଵନ୍ତି ପଦାର୍ଥାସ୍ ସର୍ଵ ଏଵ ଯତ୍ । ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଂ ପାର୍ଥିଵଂ ଭାଗଂ ତଦ୍ ଅଧଶ୍ ଶୂନ୍ଯମ୍ ଅନ୍ଯଥା
ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ ନିଜେ ନିଜେ କିଛି କରିପାରେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ଚାଲିଯାନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଯେଉଁ ଅଂଶଟି ଭୂମିର ଅଂଶ, ସେଠିକୁ 'ତଳ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଅନ୍ୟଥା ସେଠି ଶୂନ୍ୟ।
ପିପୀଲିକାନାମ୍ ଭ୍ରମତାଂ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଵର୍ତୁଲଲୋଷ୍ଟକେ । ଦଶଦିକ୍କମ୍ ଅଧଃପାଦାଃ ପୃଷ୍ଠମ୍ ଊର୍ଧ୍ଵମ୍ ଉଦାହୃତମ୍
ଆକାଶରେ ଗୋଲାକାର ମାଟି ଉପରେ ଘୁରୁଥିବା ପିପିଲିକାମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଦଶ ଦିଗରେ ତଳକୁ ତାଙ୍କ ପାଦ, ଉପରକୁ ତାଙ୍କ ପିଠ ବୋଲି ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଏ।
ଵୃକ୍ଷଵଲ୍ମୀକଜାଲେନ କେଷାଞ୍ଚିଦ୍ ଧୃଦି ଭୂତଲମ୍ । ସେନ୍ଦ୍ଵର୍କାମରଦୈତ୍ଯେନ ଵେଷ୍ଟିତଂ ଵ୍ଯୋମ ନିର୍ମଲମ୍
କେତେକଙ୍କ ହୃଦୟରେ ପୃଥିବୀ ଗଛ ଓ ପିଲାମାଟିର ଜାଲିରେ ଢାକାଯାଇଛି; ସ୍ପଷ୍ଟ ଆକାଶ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି।
ସମ୍ଭୂତଂ ମରୁଭୂତେନ ସଗ୍ରାମପୁରପର୍ଵତମ୍ । ଇଦଙ୍କଲ୍ପମ୍ ଅଲୂନେନ ପକ୍ଵାକ୍ଷୋଟମ୍ ଇଵ ତ୍ଵଚା
ଏହି ସଂସାର, ଗ୍ରାମ, ସହର ଓ ପାହାଡ଼ ସହିତ, ମାନେ ମାରୁଭୂମିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି; ଏହା ଅକ୍ଷୟ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଏମିତି ଢାକାଯାଇଛି, ଯେପରି ଏକ ପକା ହରୀତକୀ ତାହାର ଚମଡ଼ିରେ ଘେରାଯାଇଥାଏ।
ଯଥା ଵିନ୍ଧ୍ଯଵନାଭୋଗେ ପ୍ରସ୍ଫୁରନ୍ତି କରେଣଵଃ । ତଥା ତସ୍ମିନ୍ ପରାଭୋଗେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡତ୍ରସରେଣଵଃ
ଯେପରି ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ର ଜଙ୍ଗଲରେ ହାତୀମାନେ ଚଳାଚଳ କରନ୍ତି, ସେପରି ସେଇ ପରମ ବିସ୍ତୃତିରେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ନଦୀମାନେ ବହୁଛନ୍ତି।
ତସ୍ମିନ୍ ସର୍ଵଂ ତତସ୍ ସର୍ଵଂ ତତ୍ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵତଶ୍ ଚ ତତ୍ । ତଚ୍ ଚ ସର୍ଵମଯଂ ନିତ୍ଯଂ ତଥା ତଦ୍ ଅଣୁକଂ ପ୍ରତି
ସେଠି ସବୁକିଛି ଅଛି; ସେଠାରୁ ସବୁକିଛି ହୁଏ; ସେଇ ସବୁକିଛି, ଏବଂ ସବୁଠାରେ ଅଛି; ଏହିପରି ସେ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥାଏ, ଏକ ଅଣୁ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ।
ଶୁଦ୍ଧବୋଧମଯେ ତସ୍ମିନ୍ ପରମାଲୋକଵାରିଧୌ । ଅଜସ୍ରମ୍ ଏତ୍ଯ ଗଚ୍ଛନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡାଖ୍ଯାସ୍ ତରଙ୍ଗକାଃ
ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନର ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭାର ସାଗରରେ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ନାମକ ତରଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ନିରନ୍ତର ଉଠି ଆସନ୍ତି ଏବଂ ଲୟ ହୁଅନ୍ତି।
ଅନ୍ତଶ୍ଶୂନ୍ଯାସ୍ ସ୍ଥିତାଃ କେଚିତ୍ ସକଲ୍ପକ୍ଷଯରାତ୍ରଯଃ । ତରଙ୍ଗା ଇଵ ତୋଯାବ୍ଧୌ ପ୍ରୋହ୍ଯନ୍ତେ ଶୂନ୍ଯତାର୍ଣଵେ
କିଛି ତରଙ୍ଗ ଭିତରେ ଶୂନ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଚିନ୍ତାର ଶେଷ ରାତି ପରି ଅବସ୍ଥାନ କରନ୍ତି; ସେମାନେ ପାଣିର ସାଗରରେ ତରଙ୍ଗ ପରି, ଶୂନ୍ୟତାର ସାଗରକୁ ବହିଯାଆନ୍ତି।
କେଷାଞ୍ଚିଦ୍ ଅନ୍ତଃ କଲ୍ପାନ୍ତଃ ପ୍ରଵୃତ୍ତୋ ଘର୍ଘରାରଵଃ । ନ ଶ୍ରୁତୋ ଽନ୍ଯୈର୍ ନ ଚ ଜ୍ଞାତସ୍ ସ୍ଵଭାଵରସନାକୁଲୈଃ
କିଛିଙ୍କର ଭିତରେ, ଚକ୍ରର ଶେଷରେ, ଏକ ଗୁଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦ ଉପଜେ; କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟମାନେ, ନିଜ ସ୍ୱଭାବର ରସରେ ଲୀନ ଥିବାରୁ, ଏହାକୁ ଶୁଣିନାହାନ୍ତି ଓ ଜାଣିନାହାନ୍ତି।
ଅନ୍ଯେଷାଂ ପ୍ରଥମାରମ୍ଭେଷୂଦ୍ବୁଭୂଷା ଵିଜୃମ୍ଭତେ । ସର୍ଗସଂସିକ୍ତବୀଜାନାଂ କୋଶେ ଽଙ୍କୁରଲତା ଯଥା
ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଭିତରେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆରମ୍ଭରେ, ପ୍ରକାଶିତ ହେବାର ଇଚ୍ଛା ଉଦ୍ଭବିତ ହୁଏ; ଯେପରି ତିଆରିରେ ଭିଜା ମାନ୍ୟରେ ଅଙ୍କୁର ଲତା ଉଠିଆସେ।