ମେଘମାର୍ଗମ୍ ଅତିକ୍ରମ୍ଯ ଵାତସ୍କନ୍ଧାଵନିଂ ତଥା । ସୌରଂ ମାର୍ଗମ୍ ଅଥାକ୍ରମ୍ଯ ଚାନ୍ଦ୍ରଂ ମାର୍ଗମ୍ ଅତୀତ୍ଯ ଚ
ମେଘମାର୍ଗକୁ ଛାଡ଼ି, ପଛରେ ବାୟୁର ଅଞ୍ଚଳକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟର ପଥକୁ ଦେଇ ଚାଲି, ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କର ମାର୍ଗକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କଲେ।
ଧ୍ରୁଵମାର୍ଗୋତ୍ତରଂ ଗତ୍ଵା ସାଧ୍ଯାନାଂ ମାର୍ଗମ୍ ଏଵ ଚ । ସିଦ୍ଧାନାଂ ସମତୀତ୍ଯୋର୍ଵୀମ୍ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘ୍ଯ ସ୍ଵର୍ଗମଣ୍ଡଲମ୍
ଧ୍ରୁବତାରାର ଉତ୍ତର ମାର୍ଗକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସାଧ୍ୟମାନେ ଯେଉଁପଥରେ ଯାଆନ୍ତି, ସେଠାକୁ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ି, ସିଦ୍ଧମାନେ ଥିବା ଅଞ୍ଚଳକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରି, ପୃଥିବୀକୁ ଚାଲିଯାଇ, ସ୍ୱର୍ଗ ମଣ୍ଡଳକୁ ଉପରେ ଚଢ଼ିଗଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଲୋକାନ୍ତରେ ଗତ୍ଵା ତୁଷିତାନାଂ ଚ ମଣ୍ଡଲମ୍ । ଗୋଲୋକଂ ଶିଵଲୋକଂ ଚ ପିତୃଲୋକମ୍ ଅତୀତ୍ଯ ଚ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକର ଭିତରକୁ ପହଞ୍ଚି, ତୁଷିତ ଦେବମାନେ ଥିବା ମଣ୍ଡଳକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଗୋଲୋକ, ଶିବଲୋକ ଏବଂ ପିତୃଲୋକକୁ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ିଗଲେ।
ଵିଦେହାନାଂ ଚ ଦେଵାନାଂ ଦୂରମ୍ ଉତ୍ତୀର୍ଯ ଦୂରଗମ୍ । ଦୂରାଦ୍ ଦୂରତରଂ ଗତ୍ଵା କିଞ୍ଚିଦ୍ ରୁଦ୍ଧା ବଭୂଵ ସା
ଦେହ ନଥିବା ଦୂର ଦେବମାନେ ଥିବା ଅଞ୍ଚଳକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଅତି ଦୂରକୁ ଯାଇ, ତାହାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଦୂରରେ ପହଞ୍ଚି, ସେଠାରେ କିଛି ଅଟକିଯାଇଲେ।
ପଶ୍ଚାଦ୍ ଆଲୋକଯାମ୍ ଆସ ସମତୀତଂ ନଭସ୍ତଲମ୍ । ଯାଵନ୍ ନ କିଞ୍ଚିଚ୍ ଚନ୍ଦ୍ରାର୍କତାରାଦ୍ଯ୍ ଆଲକ୍ଷ୍ଯତେ ହ୍ଯ୍ ଅଧଃ
ତାପରେ ସେ ପଛକୁ ଫେରି ଦେଖିଲେ, ସେଉଁଠିଯାଏଁ ଆକାଶ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତାରା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ମଧ୍ୟ ତଳେ ଦେଖାଯାଉନଥିଲା।
ତମସ୍ ସ୍ତିମିତଗମ୍ଭୀରମ୍ ଆଶାକୁହରପୂରକମ୍ । ଏକାର୍ଣଵୋଦରପ୍ରଖ୍ଯଂ ଶିଲୋଦରଘନଂ ସ୍ଥିତମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ ଏକ ଗଭୀର ଏବଂ ନିର୍ଜନ୍ତୁ ଅନ୍ଧାର, ଯାହା ଆକାଶର ଖାଲି ସ୍ଥାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏକ ମାତ୍ର ସମୁଦ୍ରର ପେଟ ଭଳି, ପାହାଡ଼ର ଭିତର ଭଳି ଘନ ଏବଂ ଅଚଳ।
ତଦ୍ ଦେଵି ଭାସ୍କରାଦୀନାଂ କ୍ଵାଧସ୍ ତେଜୋ ଗତଂ ଵଦ । ଶିଲାଜଠରନିସ୍ସ୍ପନ୍ଦଂ ମୁଷ୍ଟିଗ୍ରାହ୍ଯଂ ତମଃ କୁତଃ
ହେ ଦେବୀ, ମତେ କୁହ, ତଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା କେଉଁଠି ଗଲା? ପାହାଡ଼ର ଭିତର ଭଳି ଅଚଳ ଏହି ଅନ୍ଧାର, ହାତରେ ଧରିପାରିବା ଯେପରି, କେଉଁଠୁ ଆସିଲା?
ଏତାଵତୀମ୍ ଇମାଂ ଵ୍ଯୋମ୍ନଃ ପଦଵୀମ୍ ଆଗତାସି ଭୋଃ । ଅର୍କାଦୀନ୍ଯ୍ ଅପି ତେଜାଂସି ଯତୋ ଦୃଶ୍ଯନ୍ତ ଏଵ ନୋ
ତୁମେ ଏହି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଆକାଶର ଏହି ପଥକୁ ପହଞ୍ଚିଛ, କାରଣ ଏଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଆଉ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ।
ଯଥା ମହାନ୍ଧକୂପାଧଃ ଖଦ୍ଯୋତୋ ନାଵଲୋକ୍ଯତେ । ପୃଷ୍ଠଗେନ ତଥେହାତୋ ନାଧସ୍ ସୂର୍ଯୋ ଽଵଲୋକ୍ଯତେ
ଯେପରି ଗଭୀର ଅନ୍ଧାର କୁଆଁର ତଳୁ ଏକ ଜୁଗନ୍ତିକୁ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ, ସେପରି ଏଠାରୁ ତଳକୁ ଦେଖିଲେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପଛଦିଗରୁ ଦେଖାଯାଏନାହିଁ।
ଅହୋ ନୁ ପଦଵୀମ୍ ଏତାଂ ଦୂରାମ୍ ଆଵାମ୍ ଉପାଗତେ । ସୂର୍ଯୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅଧୋ ଽଣୁକଣଵନ୍ ନ ମନାଗ୍ ଅପି ଲକ୍ଷ୍ଯତେ
ହାଁ, ଆମେ ଏମିତି ଦୂର ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲୁଅ, ଯେଉଁଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତଳେ ଏକ ଛୋଟ ଧଳିକଣା ପରି ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଏନାହିଁ।
ଇତ ଉତ୍ତରମ୍ ଅନ୍ଯା ସ୍ଯାତ୍ ପଦଵୀ କା ନୁ କୀଦୃଶୀ । କଥଂ ଚ ପାତନୀ ଭଵ୍ଯା କଥ୍ଯତାମ୍ ଇତି ଦେଵି ମେ
ଏଠାରୁ ଆଗକୁ ଆଉ କେଉଁ ପଥ ଅଛି, ସେଟି କେମିତି? ଆଗର ପତନ କେମିତି ହେବ? ଦୟାକରି ମୋତେ କୁହ, ଦେବୀ।
ଇତ ଉତ୍ତରମ୍ ଅଗ୍ରେ ତେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡପୁଟକର୍ପରମ୍ । ଯସ୍ଯ ଵଜ୍ରାଦଯୋ ନାମ ଧୂଲିଲେଶାସ୍ ସମୁତ୍ଥିତାଃ
ଏଠାରୁ ଆଗକୁ ତୁମ ପାଇଁ ଅଛି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ବାହାର ତରଳା, ଯାହାରୁ ବଜ୍ର ଓ ଏପରି ନାମର ଧୂଳିକଣା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଇତି ପ୍ରକଥଯନ୍ତ୍ଯୌ ତେ ପ୍ରାପ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକର୍ପରମ୍ । ଭ୍ରମର୍ଯାଵ୍ ଇଵ ଶୈଲସ୍ଯ କୁଡ୍ଯଂ ନିବିଡମଣ୍ଡଲମ୍
ଏଭଳି କଥା ହେଉଥିବାବେଳେ, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଖୋଲ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଲେ । ସେମାନେ ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଯେପରି ଗଢ଼ ପାହାଡ଼ର ଘନ ଚକ୍ରାକାର ଦେଉଳ ଚାରିପାଖରେ ଘୂରୁଥିବା ଭଳି ଚାଲିଥିଲେ ।
ଅକ୍ଲେଷେନୈଵ ତେ ତସ୍ମାନ୍ ନିର୍ଗତେ ଗଗନାଦ୍ ଇଵ । ନିଶ୍ଚଯତ୍ଵଂ ହି ଯଦ୍ ଵସ୍ତୁ ତଦ୍ ଵଜ୍ରଗତି ନେତରତ୍
ସେମାନେ ସେଠାରୁ କୌଣସି କଷ୍ଟ ଛାଡ଼ି ଏମିତି ପାରହେଲେ, ଯେପରି ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଯିବା । କାରଣ, ଯାହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଥିବା ଜିନିଷ, ସେଠାରେ ବଜ୍ରର ଚଳାଚଳ ଭଳି ଦୃଢ଼ତା ଥାଏ, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ ।
ନିରାଵରଣଵିଜ୍ଞାନା ସା ଦଦର୍ଶ ତତସ୍ ତତଃ । ଜଲାଦ୍ଯାଵରଣାନ୍ ପାରେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡସ୍ଯାତିଭାସୁରାନ୍
ଅବରୋଧ ନଥିବା ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସେ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ପାଣି ଆବରଣ ପାରେ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ।
ବ୍ରାହ୍ମାଦ୍ ଅଣ୍ଡାଦ୍ ଦଶଗୁଣଂ ତୋଯତତ୍ତ୍ଵଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍ । ଆସ୍ଥିତଂ ଵେଷ୍ଟଯିତ୍ଵା ତତ୍ ତ୍ଵଗ୍ ଇଵାକ୍ଷୋଟପୃଷ୍ଠଗା
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ପରେ, ପାଣି ତତ୍ତ୍ୱ ଦଶଗୁଣ ବଡ଼ ହୋଇ ଥାଏ ଏବଂ ସେହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଘେରି ରହିଥାଏ, ଯେପରି ଆଖୁର ଗୁଡିକୁ ଚାମ ଢାକି ରଖିଥାଏ ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଦଶଗୁଣୋ ଵହ୍ନିସ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଦଶଗୁଣୋ ଽନିଲଃ । ତତୋ ଦଶଗୁଣଂ ଵ୍ଯୋମ ତତଃ ପରମମ୍ ଅମ୍ବରମ୍
ତେଣୁ ଅଗ୍ନି ପୂର୍ବପେକ୍ଷା ଦଶଗୁଣା ବଡ଼, ତାହାଠାରୁ ବାୟୁ ଦଶଗୁଣା ବଡ଼, ସେଠାରୁ ଆକାଶ ଦଶଗୁଣା ବଡ଼, ଏବଂ ସେଠାରୁ ଉପରେ ଅତିଶୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆକାଶ ଅଛି।
ତସ୍ମିନ୍ ପରମକେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ମଧ୍ଯାଦ୍ଯନ୍ତଵିକଲ୍ପନାଃ । ନ କାଶ୍ଚନ ସମୁଦ୍ଯନ୍ତି ଵନ୍ଧ୍ଯାପୁତ୍ରକଥା ଇଵ
ସେଇ ପରମ ଆକାଶରେ ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷ ଭାବନା କେବେ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏନି, ଯେପରି ବଞ୍ଚା ଜନନୀଙ୍କ ପୁଅର କଥା କେବେ ହୁଏନି।
କେଵଲଂ ଵିମଲଂ ଶାନ୍ତଂ ତଦ୍ ଅନାଦି ଗତଭ୍ରମମ୍ । ଆଦ୍ଯନ୍ତମଧ୍ଯରହିତଂ ମହତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନି ତିଷ୍ଠତି
ସେ ଶୁଦ୍ଧ, ନିର୍ମଳ ଓ ଶାନ୍ତ; ଆଦି ନାହିଁ, ଭ୍ରମ ନାହିଁ, ଆରମ୍ଭ, ଶେଷ ଓ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ବଡ଼ ଆତ୍ମାରେ ଏହା ବସିଥାଏ।
ଆକଲ୍ପମ୍ ଉତ୍ତମବଲେନ ଶିଵାପତିଶ୍ ଚେତ୍ ତସ୍ମିନ୍ ବଲାଦ୍ ଗରୁଡକେତୁରଥୋତ୍ପତେଶ୍ ଚେତ୍ । ତଦ୍ଧ୍ଯାନତୋ ଽଵଲଭତେ ଵିମଲେ ଽମ୍ବରେ ଽନ୍ତମ୍ ଆକଲ୍ପମ୍ ଏକଜଵଗାମ୍ଯ୍ ଅଥ ମାରୁତୋ ଽପି
ଯଦି ଶିବଙ୍କ ପତି କିମ୍ବା ଗରୁଡ଼ ଧ୍ୱଜ ଧାରୀ ବଡ଼ ଶକ୍ତିରେ ସେଠାକୁ ଉଠିପାରନ୍ତି, ତେବେ ତାହାର ଧ୍ୟାନ କରି ଶୁଦ୍ଧ ଆକାଶର ଶେଷକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ; ଏହିପରି ଏକାଗ୍ର ଗତିରେ ବାୟୁ ମଧ୍ୟ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିପାରେ।
ପୃଥିଵ୍ଯପ୍ତେଜସାମ୍ ଅତ୍ର ନଭସ୍ଵନ୍ନଭସୋର୍ ଅପି । ଯଥୋତ୍ତରଂ ଦଶଗୁଣାନ୍ ଅତୀତ୍ଯାଵରକାନ୍ କ୍ଷଣାତ୍
ଏଠାରେ ପୃଥିବୀ, ପାଣି, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ ଏବଂ ଆକାଶ—ଏହି ପ୍ରତ୍ୟେକ ତତ୍ତ୍ୱ ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀଠାରୁ ଦଶଗୁଣା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ତଳସ୍ଥ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅତିକ୍ରମ କରେ।
ଦଦର୍ଶ ପରମାକାଶଂ ତତ୍ ପ୍ରମାଣଵିଵର୍ଜିତମ୍ । ତଥା ତତଂ ଜଗଦ୍ ଇଦଂ ଯଥା ତତ୍ରାଣୁମାତ୍ରକମ୍
ସେ ଏମିତି ଏକ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାର କୌଣସି ସୀମା ନାହିଁ, ଏବଂ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱଟି ତାହାର ଭିତରେ ଏମିତି ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଛି, ଯେପରି ଏକ ଅଣୁ ମାତ୍ର।
ତାଦୃକ୍ଷାଵରଣାନ୍ ସର୍ଗାନ୍ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେଷୁ ଦଦର୍ଶ ସା । କୋଟିଶସ୍ ସ୍ଫୁରିତା ଵ୍ଯୋମ୍ନି ତ୍ରସରେଣୁର୍ ଇଵାତପେ
ସେ ଏମିତି ଅନେକ ପ୍ରକାର ଆବରଣ ଦ୍ୱାରା ଢାକା ସୃଷ୍ଟିମାନ୍ୟକୁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଅସଂଖ୍ୟ ଏବଂ ଆକାଶରେ ଧୂଳିକଣା ଭଳି ରୂପାନ୍ତରିତ ହେଉଛନ୍ତି।
ମହାକାଶମହାମ୍ଭୋଧୌ ମହାଶୂନ୍ଯତ୍ଵଵାରିଣି । ମହାଚିଦ୍ଦ୍ରଵଭାଵୋତ୍ଥାନ୍ ବୁଦ୍ବୁଦାନ୍ ଅର୍ବୁଦକ୍ରମାନ୍
ବିଶାଳ ଆକାଶ-ସମୁଦ୍ରରେ, ମହାଶୂନ୍ୟତାର ଜଳରେ, ସେ ମହାଚେତନାର ସ୍ୱଭାବରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ବୁଲବୁଲି ଓ ଗୁଛଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିଲେ।
କାଂଶ୍ଚିଦ୍ ଆପତତୋ ଽଧସ୍ତାତ୍ କାଂଶ୍ଚିଚ୍ ଚୋପରି ଗଚ୍ଛତଃ । କାଂଶ୍ଚିତ୍ ତିର୍ଯଗ୍ଗତୀନ୍ ଅନ୍ଯାନ୍ ସ୍ଥିତାନ୍ ସ୍ତବ୍ଧାନ୍ ସ୍ଵସଂଵିଦା
କେହି ତଳକୁ ପଡ଼ୁଛନ୍ତି, କେହି ଉପରକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, କେହି ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି, ଆଉ କେହି ନିଜ ଜ୍ଞାନରେ ଅଡ଼ିଅଛନ୍ତି, ନିଶ୍ଚଳ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଯାଉଛନ୍ତି।
ଯତ୍ର ଯତ୍ରୋଦିତା ସଂଵିଦ୍ ଯେଷାଂ ଯେଷାଂ ଯଥା ଯଥା । ତତ୍ର ତତ୍ରୋଦିତଂ ରୂପଂ ତେଷାଂ ତେଷାଂ ତଥା ତଥା
ଯେଉଁଠି ଯେପରି ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଉଦିତ ହୁଏ, ସେଠି ସେପରି ତାଙ୍କର ଆକୃତି ଦେଖାଯାଏ।
ନ ଚୈଵ ତତ୍ର ନାମୋର୍ଧ୍ଵଂ ନାଧୋ ନ ଚ ଗମାଗମାଃ । ଅନ୍ଯଦ୍ ଏଵ ପଦଂ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅସ୍ମଦ୍ଦେହାଗମଂ ହି ତତ୍
ସେଠି କିଛି ଉପର କିମ୍ବା ତଳ ନାହିଁ, ଯିବା-ଆସିବା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭିନ୍ନ ଏକ ଅବସ୍ଥା, କାରଣ ଏହା ଆମର ଦେହ ପହଞ୍ଚିବା।
ଉତ୍ପଦ୍ଯୋତ୍ପଦ୍ଯତେ ତତ୍ର ସ୍ଵଯଂ ସଂଵିତ୍ ସ୍ଵଭାଵତଃ । ସ୍ଵସଙ୍କଲ୍ପୈଶ୍ ଶମଂ ଯାତି ବାଲସଙ୍କଲ୍ପଜାଲଵତ୍
ସେଠି ଜ୍ଞାନ ନିଜ ଗୁଣରେ ଆଉ ଆଉ ଉଦିତ ହୁଏ; ନିଜର ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ଏହା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ଶିଶୁମନର ଅନେକ କଳ୍ପନା ଶେଷ ହୋଇଯାଏ।
କିମ୍ ଅଧସ୍ ସ୍ଯାତ୍ କିମ୍ ଊର୍ଧ୍ଵଂ ସ୍ଯାତ୍ କିଂ ତିର୍ଯକ୍ ତତ୍ର ଭାସୁରେ । ଇତି ବ୍ରୂହି ମମ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନ୍ ଇହୈଵ ଯଦି ନ ସ୍ଥିତିଃ
ଏଠାରେ ଯଦି କୌଣସି ନିଶ୍ଚିତ ସ୍ଥାନ ନାହିଁ, ତେବେ କଣ ତଳେ, କଣ ଉପରେ, କିମ୍ବା କଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଅଛି? ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ବିସ୍ତାରରେ ଏହା ମୋତେ କୁହ।
ସସର୍ଵାଵରଣାନ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ମହତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତଵିଵର୍ଜିତେ । ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଽଣ୍ଡାନି ଭାସନ୍ତେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି କେଶୋଣ୍ଡୁକୋ ଯଥା
ଏହି ବିସ୍ତୃତ ଏବଂ ସୀମାନ୍ତହୀନ ଆକାଶରେ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ସମସ୍ତ ଆବରଣ ସହିତ ବଡ଼ ଅଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକ ଆକାଶରେ ଛୋଟ ଫେନାବୁଲିକୁ ମନେ ପଡ଼େ।