ଗାଯତ୍କିନ୍ନରଗନ୍ଧର୍ଵଵିଦ୍ଯାଧରସୁରାଙ୍ଗନମ୍ । ନୂନମ୍ ଅଦ୍ଯ ନଭୋ ଜାତମ୍ ଅସ୍ମତ୍ତାତାଭ୍ଯଲଙ୍କୃତମ୍
ଆଜି ନିଶ୍ଚୟ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ କିନ୍ନର, ଗନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ସୁରଙ୍ଗନାମାନେ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି, ଆମ ପିତାଙ୍କ ଆଗମନରେ ସେହି ଆକାଶ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇଯାଇଛି।
ତଦ୍ ଦେଵ୍ଯୌ କ୍ରିଯତାଂ ତାଵଦ୍ ଅସ୍ମାକଂ ଶୋକନାଶନମ୍ । ମହତାଂ ଦର୍ଶନଂ ନାମ ନ କଦାଚନ ନିଷ୍ଫଲମ୍
ଏହି ଦେବୀମାନେ ଏବେ ଆମ ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁନ୍ତୁ; କାରଣ, ମହାନ୍ତଙ୍କ ଦର୍ଶନ କେବେ ମଧ୍ୟ ଫଳହୀନ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଵନ୍ତଂ ସା ପୁତ୍ରଂ ମୂର୍ଧ୍ନି ପସ୍ପର୍ଶ ପାଣିନା । ପଲ୍ଲଵେନାନତା ନମ୍ରଂ ମୂଲଗ୍ରନ୍ଥିମ୍ ଇଵାବ୍ଜିନୀ
ଏପରି କହି, ସେ ଜଣେ ଜନନୀ ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ଦେଇ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ, ଯେପରି ଏକ କମଳ ତାର ମୂଳ ଗଠିକୁ କୋମଳ ପତ୍ରରେ ଛୁଏ।
ତସ୍ଯାସ୍ ସ୍ପର୍ଶେନ ତେନାସୌ ଦୁଃଖଦୌର୍ଭାଗ୍ଯସଙ୍କଟମ୍ । ଜହୌ ପ୍ରାଵୃଡ୍ଘନାସଙ୍ଗାଦ୍ ଗ୍ରୀଷ୍ମତାପମ୍ ଇଵାଚଲଃ
ତାଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶରେ ସେ ଦୁଃଖ ଓ ଅଭାଗ୍ୟର ଜଞ୍ଜାଳ ଛାଡିଦେଲେ, ଯେପରି ପାହାଡ଼ ପ୍ରବଳ ବର୍ଷା ମେଘ ଆସିଲେ ଗ୍ରୀଷ୍ମର ତାପ ଛାଡିଦିଏ।
ସର୍ଵୋ ଗୃହଜନସ୍ ସୋ ଽଥ ତଯୋର୍ ଦେଵ୍ଯୋର୍ ଵିଲୋକନାତ୍ । ଲକ୍ଷ୍ମୀଵାନ୍ ଦୁଃଖନିର୍ମୁକ୍ତୋ ବଭୂଵାମୃତପୋ ଯଥା
ତାପରେ, ସେଇ ଦୁଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖି ଘରର ସମସ୍ତ ଲୋକ ଧନୀ ଓ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ଯେପରି ଅମୃତ ପିଇଲେ ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ କଷ୍ଟ ଭୁଲିଯାଏ।
ତଯାସ୍ଯ ଲୀଲଯା ମାତ୍ରା ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଶର୍ମଣଃ । କସ୍ମାନ୍ ନ ଦର୍ଶନଂ ଦତ୍ତଂ ନୋ ଦତ୍ତଃ କଥିତୋ ଽଥଵା
ସେ ମାଆ ଖେଳରେ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଶର୍ମା ନାମକ ପୁଅଙ୍କୁ ଦେଖା କିମ୍ବା ଉଲ୍ଲେଖ କରିବାକୁ କାହିଁକି ଦେଲେନି? କାହିଁକି ଏହା ହେଲାନି?
ବୁଦ୍ଧଃ ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦିବୋଧେନ ଯେନ ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦିସଙ୍ଘକଃ । ତସ୍ଯ ପିଣ୍ଡାତ୍ମତାଂ ଧତ୍ତେ ଵ୍ଯୋମୈଵାନ୍ଯସ୍ଯ କେଵଲମ୍
ଯେଉଁଠି ମଣିଷ ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱର ଜ୍ଞାନରେ ଜାଗୃତ ହୁଏ, ସେଉଁଠି ସେ ପୃଥିବୀ ଓ ଏହା ସହିତ ଥିବା ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟକୁ ଏକ ଦେହ ଭାବେ ଭାବିଥାଏ, ଯେପରି ଆକାଶ ଅନ୍ୟ କିଛି ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ।
ଅସଦ୍ ଏଵାଙ୍ଗ ସଦ୍ ଇଵ ଭାତି ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦିଵେଦନାତ୍ । ଯଥା ବାଲସ୍ଯ ଵେତାଲୋ ନ ଭାତି ତଦଵେଦନାତ୍
ହେ ପ୍ରିୟ, ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱର ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଅସତ୍ୟ କଥା ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଏକ ଶିଶୁ ଭୂତ ବିଷୟରେ ଜାଣିନଥିବାରୁ ଭୂତକୁ ଦେଖିପାରେନି।
ଯଥା ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦିତା ଭାତା ନ ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦି ଭଵେତ୍ କ୍ଷଣାତ୍ । ସ୍ଵପ୍ନେ ସ୍ଵପ୍ନପରିଜ୍ଞାନାତ୍ ତଥା ଜାଗ୍ରତ୍ଯ୍ ଅପି ସ୍ଫୁଟମ୍
ଯେପରି ମାଟି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପାଦାନର ଅବସ୍ଥା ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଏହି ମାଟି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପାଦାନ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇପାରେ; ସେହିପରି ସ୍ୱପ୍ନରେ ସ୍ୱପ୍ନ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଯେପରି ଅନୁଭବ ହୁଏ, ଏହି ଭଳି ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅନୁଭବ ହୁଏ।
ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦି ଖତଯା ବୁଦ୍ଧଂ ଖମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵାନୁଭୂଯତେ । ତଥା ହି କ୍ଷୁବ୍ଧଧାତୂନାଂ କୁଡ୍ଯେ ଽପି ଖ ଇଵୋଦ୍ଯମଃ
ଯେତେବେଳେ ଆକାଶ ଉପାଦାନ ଦ୍ୱାରା ଜାଗ୍ରତ ହୁଏ, ତେବେ କେବଳ ଆକାଶର ଅନୁଭୂତି ହୁଏ; ଏହିପରି, ଯେତେବେଳେ ଉପାଦାନମାନେ ଅସ୍ଥିର ହୁଅନ୍ତି, ଦେଉଳ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ଆକାଶର ଚଳଚଳାହଟ ପରି ଲାଗେ।
ସ୍ଵପ୍ନେ ନଗରମ୍ ଉର୍ଵୀ ଵା ଶୂନ୍ଯଂ ଖାତଂ ଚ ବୁଧ୍ଯତେ । ସ୍ଵପ୍ନାଙ୍ଗନା ଚ କୁରୁତେ ଶୂନ୍ଯାପ୍ଯ୍ ଅର୍ଥକ୍ରିଯା ନୃଣାମ୍
ସ୍ୱପ୍ନରେ ଏକ ନଗର କିମ୍ବା ଜମି ଖାଲି କିମ୍ବା ଗହଳା ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ; ଏବଂ ସ୍ୱପ୍ନର ଜଣେ ଜଣାଣୀ ମଧ୍ୟ, ଯଦିଓ ଅସତ୍ୟ, ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ କାମ କରିଥାଏ।
ଖଂ ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦିତଯା ବୁଦ୍ଧଂ ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦି ଭଵତି କ୍ଷଣାତ୍ । ମୂର୍ଛଯା ପରଲୋକୋ ଽପି ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷମ୍ ଅନୁଭୂଯତେ
ଆକାଶ ଯେତେବେଳେ ମାଟି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପାଦାନ ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ସେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମାଟି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପାଦାନ ହୋଇଯାଏ; ଭ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁପର ପ୍ରପଞ୍ଚ ମଧ୍ୟ ସାକ୍ଷାତ୍ ଅନୁଭବ ହୁଏ।
ବାଲୋ ଵ୍ଯୋମୈଵ ଵେତାଲଂ ମ୍ରିଯମାନୋ ଽମ୍ବରଂ ଵନମ୍ । କେଶୋଣ୍ଡୁକଂ ଖମ୍ ଅନ୍ଯସ୍ ତୁ ଖମ୍ ଅନ୍ଯୋ ଵେତ୍ତି ମୌକ୍ତିକମ୍
ଏକ ଶିଶୁ ଆକାଶକୁ ଭୂତ ବୋଲି ଦେଖେ, ମରୁଥିବା ଲୋକ ଆକାଶକୁ ଜଙ୍ଗଲ ବୋଲି ଭାବେ, ଆଉ ଜଣେ କେହି କେଶକୁ ଗୋଲା ବୋଲି ଦେଖେ, ଆଉ ଜଣେ ଆକାଶକୁ ଅନ୍ୟ କିଛି ଭାବେ ଦେଖେ, ଆଉ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଆକାଶରେ ମୁକ୍ତା ଦେଖିଥାଏ।
ତ୍ରସ୍ତକ୍ଷୀଵାର୍ଧନିଦ୍ରାଶ୍ ଚ ନୌଯାନାଶ୍ ଚ ସଦୈଵ ଖେ । ଵେତାଲଵଚ୍ ଚ ଵୃକ୍ଷାଦି ପଶ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନୁଭଵତ୍ଯ୍ ଅପି
ଭୟଭୀତ ଲୋକ, ଅଧଘୁମ ଲୋକ ଓ ନୌକାରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ସଦା ଆକାଶରେ ଭୂତ ଭଳି ଗଛ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିନିଷ ଦେଖନ୍ତି ଏବଂ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
ପ୍ରଥାଭାଵିତମ୍ ଏତେଷାଂ ପଦାର୍ଥାନାମ୍ ଅଦୋ ଵପୁଃ । ଅଭ୍ଯାସଜନିତଂ ଭାଵି ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏକଂ ପରମାର୍ଥତଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଜିନିଷର ଆକାର ଲୋକଙ୍କର ଆଦତ ଓ କଳ୍ପନା ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ ହୁଏ; ପୁନଃପୁନି ଭାବିଲେ ଯାହା ଦେଖାଯାଏ, ତାହା ପ୍ରକୃତରେ ଏକଟିଓ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଲୀଲଯା ତୁ ଯଥାଵସ୍ତୁ ବୁଦ୍ଧଂ ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦି ନାସ୍ତି ତତ୍ । ଆକାଶମ୍ ଏଵ ସଂଵିତ୍ତ୍ଯା ଭାଵିତ୍ଵାଦିତଯୋଦିତମ୍
କିନ୍ତୁ ଯିଏ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣେ, ସେଠାରେ ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ନାହିଁ; କେବଳ ଚେତନାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଆକାଶକୁ ମାନ୍ୟ କରାଯାଏ।
ବ୍ରହ୍ମାତ୍ମୈକଚିଦାକାଶମାତ୍ରବୋଧଵତୋ ମୁନେଃ । ପୁତ୍ରମିତ୍ରକଲତ୍ରାଣି କଥଂ କାନି କଦା କୁତଃ
ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମ ଓ ଆତ୍ମାକୁ ଏକ ଅବିରତ ଚେତନା ଭାବେ ଜାଣିଛନ୍ତି, ସେଠି ପୁଅ, ବନ୍ଧୁ କିମ୍ବା ଜଣେ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ କେମିତି, କେଉଁଠି, କେବେ କିମ୍ବା କାହିଁକି ଥିବେ?
ହସ୍ତଶ୍ ଶିରସି ଯଦ୍ ଦତ୍ତୋ ଲୀଲଯା ଜ୍ଯେଷ୍ଠଶର୍ମଣଃ । ତତ୍ ପ୍ରଵାହସ୍ଥିତାରମ୍ଭସମ୍ବୋଧାଯାଶ୍ ଚିତେଃ ଫଲମ୍
ଜ୍ୟେଷ୍ଠଶର୍ମଣ ଖେଳ ଭଳି ହାତ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖିଥିଲେ, ଏହା ମନର ଧାରା ଆରମ୍ଭ ଓ ଚାଲିଥିବା ଜ୍ଞାନର ଫଳ।
ବୋଧୋ ହି ଚେତତି ଯଥୈଵ ତଥା ଵିଭାତି ସୂକ୍ଷ୍ମସ୍ ତୁ ଖାଦ୍ ଅତିତରାଂ ଚ ତଥା ଵିଶୁଦ୍ଧଃ । ସର୍ଵତ୍ର ରାଘଵ ସ ଏଵ ପଦାର୍ଥଜାଲଂ ସ୍ଵପ୍ନେଷୁ କଲ୍ପିତପୁରେଷ୍ଵ୍ ଅନୁଭୂତମ୍ ଏଵ
ଚେତନା ଯେପରି ଭାବେ ଅନୁଭବ କରେ, ସେହିପରି ଦେଖାଯାଏ; ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ନିର୍ମଳ। ହେ ରାଘବ, ସ୍ଵପ୍ନରେ କଳ୍ପିତ ସହରରେ ଯେପରି ଜିନିଷ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ, ସେଭଳି ସମସ୍ତଠାରେ ଏହି ପଦାର୍ଥମାନେ ଅନୁଭୂତ ହୁଅନ୍ତି।
ତସ୍ମିନ୍ ଗିରିତଟେ ଗ୍ରାମେ ତସ୍ମିନ୍ ମଣ୍ଡପକୋଦରେ । ଅନ୍ତର୍ଧିମ୍ ଆଶ୍ଵ୍ ଆଯଯତୁସ୍ ତତ୍ରସ୍ଥେ ଏଵ ତେ ସ୍ତ୍ରିଯୌ
ସେଇ ପାହାଡ଼ର ଢାଳ ଉପରେ, ସେଇ ଗ୍ରାମରେ, ମଣ୍ଡପ ଭିତରେ, ସେଠି ଥିବା ସେ ଦୁଇଜଣୀ ମହିଳା ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।
ଅସ୍ମାକଂ ଵନଦେଵୀଭ୍ଯାଂ ପ୍ରସାଦଃ କୃତ ଇତ୍ଯ୍ ଅଥ । ଶାନ୍ତଦୁଃଖେ ଗୃହଜନେ ପୁଣ୍ଯପାରପରେ ସ୍ଥିତେ
ମନେ ହେଉଛି ଆମର ଜଙ୍ଗଲ ଦେବୀମାନେ ଦୟା କରିଛନ୍ତି; ଘରର ଦୁଃଖ ଶାନ୍ତ ହୋଇ, ସମସ୍ତେ ପୁଣ୍ୟରେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇ ରହିଛନ୍ତି।
ମଣ୍ଡପାକାଶସଂଲୀନା ଲୀଲାମ୍ ଆହ ସରସ୍ଵତୀ । ଵ୍ଯୋମରୂପା ଵ୍ଯୋମରୂପାଂ ସ୍ମଯାତ୍ ତୂଷ୍ଣୀମ୍ ଅଵସ୍ଥିତାମ୍
ମଣ୍ଡପ ଭିତରେ ଲୀନ ହୋଇ, ସରସ୍ବତୀ ମଜାରେ କହିଲେ; ଆକାଶ ସଦୃଶ ଆକୃତି ଥିବା ଜଣେ ହସି ନିରବ ରହିଲେ।
ସଙ୍କଲ୍ପସ୍ଵପ୍ନଯୋର୍ ମୋଘକ୍ରିଯାଯାଃ କଥନଂ ମିଥଃ । ଯଥେହାର୍ଥକ୍ରିଯାଂ ଧତ୍ତେ ତଯୋସ୍ ସା ସଙ୍କଥା ତଥା
ସେମାନଙ୍କର କଥାବାର୍ତ୍ତା କଳ୍ପନା ଓ ସ୍ୱପ୍ନର କାମ ଅର୍ଥହୀନ ଥିବା ବିଷୟରେ ଥିଲା; ଯେପରି ଏହି ଜଗତରେ କାମ କରାଯାଏ, ସେପରି ସେମାନେ ଆଲୋଚନା କରୁଥିଲେ।
ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦିନାଡୀପ୍ରାଣାଦେର୍ ଋତେ ଽପ୍ଯ୍ ଅଭ୍ଯୁଦିତା ତଯୋଃ । ସା ସଙ୍କଥନସଂଵିତ୍ତିସ୍ ସ୍ଵପ୍ନସଙ୍କଲ୍ପଯୋର୍ ଇଵ
ପୃଥିବୀ, ନାଡ଼ୀ କିମ୍ବା ପ୍ରାଣ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କର ଆଲୋଚନା ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା; ସେଇ କଥାବାର୍ତ୍ତାର ଜ୍ଞାନ ସ୍ୱପ୍ନ ଓ କଳ୍ପନାରେ ଯେପରି, ସେପରି ଥିଲା।
ଜ୍ଞେଯଂ ଜ୍ଞାତମ୍ ଅଶେଷେଣ ଦୃଷ୍ଟା ଦ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯସଂଵିଦଃ । ଈଦୃଶୀଯଂ ବ୍ରହ୍ମସତ୍ତା କିମ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଵଦ ପୃଚ୍ଛସି
ଯେଉଁ ସବୁକିଛି ଜାଣିବାକୁ ଥିଲା, ସେସବୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଜାଣିଯାଇଛି; ଯେଉଁ ଦେଖିବାକୁ ଥିଲା, ଦେଖିବାର ଜ୍ଞାନ ଦେଖିଛି। ଏହି ଭଳି ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମର ସତ୍ୟତା—ଏଠାରେ ଆଉ କଣ ପଚାରୁଛ?
ମୃତସ୍ଯ ଭର୍ତୁର୍ ଜୀଵୋ ଽସୌ ଯତ୍ର ରାଜ୍ଯଂ କରୋତି ମେ । ତତ୍ରାହଂ କିଂ ନ ତୈର୍ ଦୃଷ୍ଟା ଦୃଷ୍ଟାସ୍ମୀହ ସୁତେନ କିମ୍
ମୋର ମୃତ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଯେଉଁଠି ରାଜ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି—ସେଠାରେ ସେମାନେ କାହିଁକି ମୋତେ ଦେଖିନାହାନ୍ତି, ଏଠାରେ ମୋ ପୁଅ କାହିଁକି ମୋତେ ଦେଖୁଛି?
ଅଭ୍ଯାସେନ ଵିନା ଵତ୍ସେ ତଦା ତେ ଦ୍ଵୈତନିଶ୍ଚଯଃ । ନୂନମ୍ ଅସ୍ତଙ୍ଗତୋ ନାଭୂଦ୍ ଋତୁସନ୍ଧାଵ୍ ଋତୁର୍ ଯଥା
ଅଭ୍ୟାସ ଛଡ଼ା, ପ୍ରିୟା, ସେ ସମୟରେ ତୁମର ଦ୍ୱିତୀୟତା ଉପରେ ନିଶ୍ଚୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶାନ୍ତ ହୋଇନଥିଲା, ଯେପରି ଋତୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ ସମୟରେ ଏକ ଋତୁ ଶେଷ ହୁଏନାହିଁ।
ଅଦ୍ଵୈତଂ ଯୋ ନ ଯାତୋ ଽସୌ କଥମ୍ ଅଦ୍ଵୈତକର୍ମଭିଃ । ଯୁଜ୍ଯତେ ତାପସଂସ୍ଥସ୍ଯ ଚ୍ଛାଯାଙ୍ଗାନୁଭଵଃ କୁତଃ
ଯିଏ ଅଦ୍ୱୈତକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିନାହାନ୍ତି, ସେ କିପରି ଅଦ୍ୱୈତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିପାରିବ? ଯିଏ ତପସ୍ୟାରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସେଠାରେ ଛାୟା କିମ୍ବା ଦେହର ଅନୁଭୂତି କିପରି ହେବ?
ଲୀଲାସ୍ମୀତି ଵିନାଭ୍ଯାସଂ ତତ୍ର ନାସ୍ତଙ୍ଗତୋ ଽଭଵତ୍ । ଯଦା ଭାଵସ୍ ତଦା ସତ୍ଯସଙ୍କଲ୍ପତ୍ଵମ୍ ଅଭୂନ୍ ନ ତେ
ଲୀଳେ, ଅଭ୍ୟାସ ଛଡ଼ା ସେଠାରେ କୌଣସି ଲୟ ହେଇନଥିଲା; ଯେତେବେଳେ ସେ ଅବସ୍ଥା ଆସିଲା, ସତ୍ୟ ସଙ୍କଳ୍ପର ଶକ୍ତି ତୁମ ପାଖରେ ରହିଲା ନାହିଁ।
ଅଦ୍ଯାପି ସତ୍ଯାନୁଭଵାସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପାସ୍ ତେନ ମାଂ ଯଯୁଃ । ସମ୍ପଶ୍ଯତ୍ଵ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଭିମତଂ ଫଲିତଂ ତଵ ସୁନ୍ଦରି
ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ, ସତ୍ୟ ଅନୁଭବ ଦ୍ୱାରା ସେଇ ସଙ୍କଳ୍ପଗୁଡ଼ିକ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଛି; ତୁମର 'ମୁଁ ସାକ୍ଷାତ୍କାର କରିବି' ବୋଲି ଯେଇଥିବା ଇଚ୍ଛା, ସୁନ୍ଦରୀ, ସେହିଟି ଏବେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି।