ପାଦୈର୍ ଅମୃଦିତାମ୍ଲାନପୁଷ୍ପପଲ୍ଲଵକୋମଲୈଃ । ଫୁଲ୍ଲାବ୍ଜଦଲମାଲାଭୈର୍ ଅସ୍ପୃଶଦ୍ଭୂତଲଂ ପୁନଃ
ତାଙ୍କର ପାଦ ତରଳ ଫୁଲ ଓ ତରୁଣ ପତ୍ର ପରି କୋମଳ ଥିଲା, ମାଟିକୁ ଛୁଇଁନଥିଲା, ଏବଂ ଖିଲିଥିବା ପଦ୍ମପତ୍ର ମାଳା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ସେ ପୁଣିଥରେ ଏଭଳି ପାଦରେ ଚାଲିଲେ ।
ତାଲୀତମାଲଷଣ୍ଡାନାଂ ଶୁଷ୍କାନାଂ ଶଶିରୋଚିଷାମ୍ । ଆଲୋକନାମୃତାସେକୈର୍ ଜନଯଦ୍ ବାଲପଲ୍ଲଵାନ୍
ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିର ଅମୃତ ଛୋଁଇରେ ଶୁଖିଯାଇଥିବା ତାଳ ଓ ତମାଳ ଗଛମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୁଣି ତରୁଣ ପତ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଆଭା ଅପସାରିଯାଇଥିଲା ।
ନମୋ ଽସ୍ତୁ ଵନଦେଵୀଭ୍ଯାମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା କୁସୁମାଞ୍ଜଲିମ୍ । ତତ୍ଯାଜ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଶର୍ମାଥ ସାର୍ଧଂ ଗୃହଜନେନ ସଃ
ସେ 'ବନଦେବୀମାନେଙ୍କୁ ନମସ୍କାର' ବୋଲି କହି, ଫୁଲର ଅଞ୍ଜଳି ଦେଇ, ଜ୍ୟେଷ୍ଠଶର୍ମା ତାଙ୍କର ଘରବାସୀମାନେ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ ।
ପପାତ ପାଦଯୋର୍ ଦେଵ୍ଯୋସ୍ ତଯୋସ୍ ସକୁସୁମାଞ୍ଜଲିଃ । ପ୍ରାଲେଯଶୀକରାସାରଃ ପଦ୍ମିନ୍ଯା ଇଵ ପଦ୍ମଯୋଃ
ସେ ଫୁଲର ଅଞ୍ଜଳି ଦୁଇ ବନଦେବୀଙ୍କର ପାଦତଳରେ ରଖିଲେ, ଯେପରି ହିମର ଶିତଳ ତୁଷାର ଝରଣା ପଦ୍ମପୁଷ୍ପ ଉପରେ ପଡ଼େ ।
ଜଯତଂ ଵନଦେଵ୍ଯୌ ନୋ ଦୁଃଖନାଶାର୍ଥମ୍ ଆଗତେ । ପ୍ରାଯଃ ପରପରିତ୍ରାଣମ୍ ଏଵ କର୍ମ ନିଜଂ ସତାମ୍
ବନଦେବୀମାନେ ଆମ ପୀଡ଼ା ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଜୟପ୍ରାପ୍ତ ହେଉନ୍ତୁ। ନିଷ୍ଠାବାନ ଲୋକମାନେ ସଦା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି।
ଦେଵ୍ଯାଵ୍ ଅଭଵତାଂ ସ୍ନିଗ୍ଧାଵ୍ ଇହ ବ୍ରାହ୍ମଣଦମ୍ପତୀ । ସର୍ଵାତିଥୀ କୁଲକରୌ ସ୍ତମ୍ଭଭୂତୌ ଦ୍ଵିଜସ୍ଥିତେଃ
ଏଠାରେ ବନଦେବୀମାନେ ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ୱାମୀ-ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ନେହ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ଅତିଥିଙ୍କୁ ଆଦର କରୁଥିଲେ, ନିଜ କୁଳର ଆଧାର ଓ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ସମୁଦାୟର ଭିତ୍ତି ଥିଲେ।
ତାଵ୍ ଅଦ୍ଯ ଗୃହମ୍ ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ସପୁତ୍ରପଶୁବାନ୍ଧଵମ୍ । ସ୍ଵର୍ଗଂ ଗତୌ ନଃ ପିତରୌ ତେନ ଶୂନ୍ଯଂ ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍
ଆଜି ଆମ ପିତାମାତା ସନ୍ତାନ, ପଶୁ ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସହିତ ଘର ଛାଡ଼ି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ; ଏହିପରି ଆମ ପାଇଁ ତିନୋଟି ଜଗତ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଗଲା।
ପକ୍ଷିଣୋ ଵୃକ୍ଷମ୍ ଆରୁହ୍ଯ ଵିକ୍ଷିପନ୍ତଃ ପ୍ରତିକ୍ଷଣମ୍ । ଗୃହେ ଶୂନ୍ଯେ ମୃତାଵ୍ ଉତ୍କାଶ୍ ଶୋଚନ୍ତି ମଧୁରସ୍ଵନୈଃ
ପକ୍ଷୀମାନେ ଗଛରେ ବସି ସବୁବେଳେ ଇଦିଁ-ଉଦିଁ ଉଡ଼ୁଛନ୍ତି; ଶୂନ୍ୟ ଘରରେ, ମୃତଙ୍କୁ ମନେକରି, ସେମାନେ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ବିଳାପ କରୁଛନ୍ତି।
ଗୁହା ଘୁରଘୁରାରାଵପ୍ରଲାପକଲନାକୁଲା । ସରିତ୍ସ୍ଥୂଲାଶ୍ରୁଧାରାଭିଃ ପରିରୋଦିତି ପର୍ଵତଃ
ଗୁହାରୁ ଉଠୁଥିବା ଗୁଞ୍ଜନ ଧ୍ୱନି ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟ କଥାବାର୍ତ୍ତାରେ ମୁହଁ ହୋଇ, ପାହାଡ଼ ତଳେ ଝରିପଡ଼ୁଥିବା ଘନ ଅଶ୍ରୁଧାରା ନଦୀ ପରି ବହୁଛି; ପାହାଡ଼ ଏହି ସବୁ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦୁଛି।
ନିର୍ଝରାକ୍ରନ୍ଦହାରିଣ୍ଯୋ ମୁକ୍ତାମ୍ବରପଯୋଧରାଃ । ତପ୍ତନିଶ୍ଶ୍ଵାସଵିଧ୍ଵସ୍ତାଃ ପରଂ କାର୍ଶ୍ଯମ୍ ଇତା ଦିଶଃ
ଝରଣାଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କର ପୋଶାକ ଖୁଲିଯାଇ ଛାତି ଦେଖାଉଛନ୍ତି, ତାପରେ ତାଙ୍କର ଗରମ ନିଶ୍ୱାସ ତାଙ୍କୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଉଛି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଦୁଃଖରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଛନ୍ତି।
କ୍ଷତଵିକ୍ଷତସର୍ଵାଙ୍ଗଃ କରୁଣାକ୍ରନ୍ଦକର୍କଶଃ । ଉପଵାସପରୋ ଗ୍ରାମୋ ଦୀନୋ ମୃତିପରସ୍ ସ୍ଥିତଃ
ଗ୍ରାମଟି ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ଆଘାତ ଓ ଆଘାତରେ ଭରିଯାଇଛି, ଦୟାଳୁ ରୋଦନରେ କଠୋର ହୋଇଯାଇଛି, ଉପବାସରେ ଲିନ ଓ ଦୁଃଖରେ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଆଶା କରି ଦଢ଼ ହୋଇ ରହିଛି।
ଦିଵସଂ ପ୍ରତି ଵୃକ୍ଷାଣାମ୍ ଅଵଶ୍ଯାଯାସ୍ରୁବିନ୍ଦଵଃ । ଗୁଚ୍ଛଲୋଚନକୋଶେଭ୍ଯସ୍ ତାପୋଷ୍ଣା ନିପତନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଧଃ
ପ୍ରତିଦିନ, ଗଛମାନଙ୍କର ଗୁଛା ଗୁଛା ଫୁଲ ଭିତରୁ ତାପରେ ତାପିଥିବା ତୁଷାର ଅଶ୍ରୁବିନ୍ଦୁ ତଳକୁ ଝରିପଡ଼ୁଛି।
ପ୍ରଶାନ୍ତଜନସଞ୍ଚାରା ରଥ୍ଯାଃ କ୍ଷାରଵିଧୂସରାଃ । ଵିଧଵା ଵିଗତାନନ୍ଦାସ୍ ସଂଶୂନ୍ଯହୃଦଯଂ ଗତାଃ
ଶାନ୍ତ ଲୋକମାନେ ଛାଡି ଯାଇଥିବା ରାସ୍ତାଗୁଡ଼ିକ ଲୁଣରେ ଧଳା ହୋଇଯାଇଛି; ସେମାନେ ବିଧବା, ଆନନ୍ଦହୀନ ଏବଂ ହୃଦୟ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଉଜାଡ଼ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।
କୋକିଲାଲିପ୍ରଲାପିନ୍ଯୋ ଵୃଷ୍ଟିବାଷ୍ପହତା ଲତାଃ । ଉଷ୍ଣୋଷ୍ଣଶ୍ଵସନା ଦେହଂ ଘ୍ନନ୍ତି ପଲ୍ଲଵପାଣିଭିଃ
କୋଇଲି ଓ ମଧୁମକ୍ଷୀର କୁହୁକାଣିରେ ଲତାମାନେ, ବର୍ଷା ଓ ଅଶ୍ରୁରେ ଭିଜି, ତାପରେ ପିଡ଼ିତ ଶରୀରକୁ ତାଜା ପତ୍ରର ହାତରେ ମାଡ଼ୁଛନ୍ତି।
ଆତ୍ମାନଂ ଶତଧା କର୍ତୁଂ ବୃହଚ୍ଛ୍ଵଭ୍ରାଚ୍ ଛିଲାତଲେ । ନିର୍ଝରା ନିପତନ୍ତ୍ଯ୍ ଏତେ ତାପତପ୍ତଶରୀରକାଃ
ତାପରେ ଜଳିଥିବା ଏହି ଝରଣାଗୁଡ଼ିକ, ବଡ଼ ଫାଟରୁ ପଥର ଉପରେ ପଡ଼ି, ନିଜକୁ ଶତ ଖଣ୍ଡ କରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି।
ନିସ୍ସଙ୍କଥା ଗତଶ୍ରୀକା ମୂକା ଵିଲୁଲିତାଶଯାଃ । ଅନ୍ଧେନ ତମସା ପୂର୍ଣା ଗୃହା ଗହନତାଂ ଗତାଃ
କଥାବାର୍ତ୍ତା ଓ ଶ୍ରୀହୀନ ଘରଗୁଡ଼ିକ, ମୌନ ଓ ଭ୍ରମିତ ମନସ୍କ, ଅନ୍ଧକାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏବେ ଗଭୀର ଏବଂ ଅପ୍ରବେଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି।
ଉଦ୍ଯାନପୁଷ୍ପଷଣ୍ଡେଭ୍ଯୋ ରୁଦଦ୍ଭ୍ଯୋ ଭ୍ରମରାରଵୈଃ । ପୂତିଗନ୍ଧୋ ଵିନିର୍ଯାତି ସ୍ଵାମୋଦାପରନାମକଃ
ବଗିଚାର ଫୁଲ ଗୁଛିରୁ, ଯେଉଁଠାରେ ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଦୁଃଖରେ ଗୁଞ୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି, ସେଠାରୁ ଏକ ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ବାହାରୁଛି, ଯାହାକୁ ପୂର୍ବରୁ ମଧୁର ସୁଗନ୍ଧ ବୋଲି ଡାକାଯାଉଥିଲା।
ଚୂତଦ୍ରୁମଵିଲାସିନ୍ଯୋ ଵିରସାଃ ପ୍ରତିଵାସରମ୍ । ଲତାଃ କୃଶା ଵିଲୀଯନ୍ତେ ସଙ୍କୁଚଦ୍ଗୁଚ୍ଛଲୋଚନାଃ
ଆମ୍ବ ଗଛର ସହଚରୀ ଲତାମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ତାଙ୍କର ରସ ହରାଇଦେଉଛନ୍ତି; ସେଇ ସୁକୁମାର ଲତାମାନେ, ମୁଞ୍ଚିଯାଉଥିବା କୁଡ଼ି ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ, ଅଲ୍ପ ଅଲ୍ପ କରି ଶୁଖାଯାଉଛନ୍ତି।
ପ୍ରକ୍ଷେପ୍ତୁମ୍ ଅମ୍ବୁଧୌ ଦେହଂ ପ୍ରଵୃତ୍ତା ଗନ୍ତୁମ୍ ଆକୁଲାଃ । କୁଲ୍ଯାଃ କଲକଲାଲୋଲା ଲୋଲଯନ୍ତ୍ଯସ୍ ତନୁଂ ଭୁଵି
ନଦୀମାନେ, ନିଜ ଦେହକୁ ସାଗରରେ ଭସାଇବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ଓ ଚାଲିଯିବାକୁ ଆତୁର, ଭୂମିରେ ଚଞ୍ଚଳ ହୋଇ ଚଳିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଜଳ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦ କରି ଝରିଯାଉଛି।
ଅଶଙ୍କମଷକାପାତସ୍ପନ୍ଦମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅତିଚାପଲମ୍ । କଲଯନ୍ତ୍ଯସ୍ ସ୍ଥିତା ଵାପ୍ଯୋ ନିସ୍ସ୍ପନ୍ଦାନନ୍ଦମ୍ ଆତ୍ମନି
ପୋଖରୀମାନେ ନିଜେ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହିଛନ୍ତି, ଏକ ଛୋଟ ମଛି ପଡିଲେ ଯେତେକି ହଲେ ଅତିରିକ୍ତ ଚଞ୍ଚଳତା ବୋଲି ଗଣନା କରନ୍ତି, ଏବଂ ନିଜ ମନର ଶାନ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦ ଉଠନ୍ତି।
ଗାଯତ୍କିନ୍ନରଗନ୍ଧର୍ଵଵିଦ୍ଯାଧରସୁରାଙ୍ଗନମ୍ । ନୂନମ୍ ଅଦ୍ଯ ନଭୋ ଜାତମ୍ ଅସ୍ମତ୍ତାତାଭ୍ଯଲଙ୍କୃତମ୍
ଆଜି ନିଶ୍ଚୟ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ କିନ୍ନର, ଗନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ସୁରଙ୍ଗନାମାନେ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି, ଆମ ପିତାଙ୍କ ଆଗମନରେ ସେହି ଆକାଶ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇଯାଇଛି।
ତଦ୍ ଦେଵ୍ଯୌ କ୍ରିଯତାଂ ତାଵଦ୍ ଅସ୍ମାକଂ ଶୋକନାଶନମ୍ । ମହତାଂ ଦର୍ଶନଂ ନାମ ନ କଦାଚନ ନିଷ୍ଫଲମ୍
ଏହି ଦେବୀମାନେ ଏବେ ଆମ ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁନ୍ତୁ; କାରଣ, ମହାନ୍ତଙ୍କ ଦର୍ଶନ କେବେ ମଧ୍ୟ ଫଳହୀନ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଵନ୍ତଂ ସା ପୁତ୍ରଂ ମୂର୍ଧ୍ନି ପସ୍ପର୍ଶ ପାଣିନା । ପଲ୍ଲଵେନାନତା ନମ୍ରଂ ମୂଲଗ୍ରନ୍ଥିମ୍ ଇଵାବ୍ଜିନୀ
ଏପରି କହି, ସେ ଜଣେ ଜନନୀ ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ଦେଇ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ, ଯେପରି ଏକ କମଳ ତାର ମୂଳ ଗଠିକୁ କୋମଳ ପତ୍ରରେ ଛୁଏ।
ତସ୍ଯାସ୍ ସ୍ପର୍ଶେନ ତେନାସୌ ଦୁଃଖଦୌର୍ଭାଗ୍ଯସଙ୍କଟମ୍ । ଜହୌ ପ୍ରାଵୃଡ୍ଘନାସଙ୍ଗାଦ୍ ଗ୍ରୀଷ୍ମତାପମ୍ ଇଵାଚଲଃ
ତାଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶରେ ସେ ଦୁଃଖ ଓ ଅଭାଗ୍ୟର ଜଞ୍ଜାଳ ଛାଡିଦେଲେ, ଯେପରି ପାହାଡ଼ ପ୍ରବଳ ବର୍ଷା ମେଘ ଆସିଲେ ଗ୍ରୀଷ୍ମର ତାପ ଛାଡିଦିଏ।
ସର୍ଵୋ ଗୃହଜନସ୍ ସୋ ଽଥ ତଯୋର୍ ଦେଵ୍ଯୋର୍ ଵିଲୋକନାତ୍ । ଲକ୍ଷ୍ମୀଵାନ୍ ଦୁଃଖନିର୍ମୁକ୍ତୋ ବଭୂଵାମୃତପୋ ଯଥା
ତାପରେ, ସେଇ ଦୁଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖି ଘରର ସମସ୍ତ ଲୋକ ଧନୀ ଓ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ଯେପରି ଅମୃତ ପିଇଲେ ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ କଷ୍ଟ ଭୁଲିଯାଏ।
ତଯାସ୍ଯ ଲୀଲଯା ମାତ୍ରା ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଶର୍ମଣଃ । କସ୍ମାନ୍ ନ ଦର୍ଶନଂ ଦତ୍ତଂ ନୋ ଦତ୍ତଃ କଥିତୋ ଽଥଵା
ସେ ମାଆ ଖେଳରେ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଶର୍ମା ନାମକ ପୁଅଙ୍କୁ ଦେଖା କିମ୍ବା ଉଲ୍ଲେଖ କରିବାକୁ କାହିଁକି ଦେଲେନି? କାହିଁକି ଏହା ହେଲାନି?
ବୁଦ୍ଧଃ ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦିବୋଧେନ ଯେନ ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦିସଙ୍ଘକଃ । ତସ୍ଯ ପିଣ୍ଡାତ୍ମତାଂ ଧତ୍ତେ ଵ୍ଯୋମୈଵାନ୍ଯସ୍ଯ କେଵଲମ୍
ଯେଉଁଠି ମଣିଷ ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱର ଜ୍ଞାନରେ ଜାଗୃତ ହୁଏ, ସେଉଁଠି ସେ ପୃଥିବୀ ଓ ଏହା ସହିତ ଥିବା ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟକୁ ଏକ ଦେହ ଭାବେ ଭାବିଥାଏ, ଯେପରି ଆକାଶ ଅନ୍ୟ କିଛି ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ।
ଅସଦ୍ ଏଵାଙ୍ଗ ସଦ୍ ଇଵ ଭାତି ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦିଵେଦନାତ୍ । ଯଥା ବାଲସ୍ଯ ଵେତାଲୋ ନ ଭାତି ତଦଵେଦନାତ୍
ହେ ପ୍ରିୟ, ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱର ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଅସତ୍ୟ କଥା ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଏକ ଶିଶୁ ଭୂତ ବିଷୟରେ ଜାଣିନଥିବାରୁ ଭୂତକୁ ଦେଖିପାରେନି।
ଯଥା ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦିତା ଭାତା ନ ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦି ଭଵେତ୍ କ୍ଷଣାତ୍ । ସ୍ଵପ୍ନେ ସ୍ଵପ୍ନପରିଜ୍ଞାନାତ୍ ତଥା ଜାଗ୍ରତ୍ଯ୍ ଅପି ସ୍ଫୁଟମ୍
ଯେପରି ମାଟି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପାଦାନର ଅବସ୍ଥା ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଏହି ମାଟି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପାଦାନ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇପାରେ; ସେହିପରି ସ୍ୱପ୍ନରେ ସ୍ୱପ୍ନ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଯେପରି ଅନୁଭବ ହୁଏ, ଏହି ଭଳି ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅନୁଭବ ହୁଏ।
ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦି ଖତଯା ବୁଦ୍ଧଂ ଖମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵାନୁଭୂଯତେ । ତଥା ହି କ୍ଷୁବ୍ଧଧାତୂନାଂ କୁଡ୍ଯେ ଽପି ଖ ଇଵୋଦ୍ଯମଃ
ଯେତେବେଳେ ଆକାଶ ଉପାଦାନ ଦ୍ୱାରା ଜାଗ୍ରତ ହୁଏ, ତେବେ କେବଳ ଆକାଶର ଅନୁଭୂତି ହୁଏ; ଏହିପରି, ଯେତେବେଳେ ଉପାଦାନମାନେ ଅସ୍ଥିର ହୁଅନ୍ତି, ଦେଉଳ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ଆକାଶର ଚଳଚଳାହଟ ପରି ଲାଗେ।