କ୍ଵଚିଦ୍ ରୁଦ୍ଧପୁରାପୂରଂ କ୍ଵଚିଦ୍ ବଦ୍ଧମହାପୁରମ୍ । କ୍ଵଚିନ୍ ମାଯାକୃତପୁରଂ କ୍ଵଚିଦ୍ ଆଗାମିପତ୍ତନମ୍
କେଉଁଠି ରହିଛି ଅଟକାଯାଇଥିବା ପୁର ଦ୍ୱାର, କେଉଁଠି ବଡ଼ ପୁର ଚାରିପାଖରେ ଘେରାଯାଇଛି; କେଉଁଠି ମାୟାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ପୁର ଅଛି, ଆଉ କେଉଁଠି ଆସନ୍ତାକାଲି ହେବାକୁ ଥିବା ନୂଆ ସହର ଅଛି।
କ୍ଵଚିଦ୍ ଭ୍ରମଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରସରଃ କ୍ଵଚିତ୍ ସ୍ତବ୍ଧପଯସ୍ସରଃ । କ୍ଵଚିତ୍ ସରତ୍ସିଦ୍ଧଗଣଂ କ୍ଵଚିଦ୍ ଇନ୍ଦୁକୃତୋଦଯମ୍
କେଉଁଠି ଚନ୍ଦ୍ରମା ଘୁରୁଥିବା ହ୍ରଦ ଅଛି, କେଉଁଠି ଶାନ୍ତ ପାଣିର ହ୍ରଦ ଅଛି; କେଉଁଠି ସିଦ୍ଧମନ୍ଦଳୀ ଏକଠି ହୋଇଛନ୍ତି, ଆଉ କେଉଁଠି ଚନ୍ଦ୍ରମା ନୂଆ ଉଠିଛି।
କ୍ଵଚିତ୍ ସୂର୍ଯୋଦଯମଯଂ କ୍ଵଚିଦ୍ ରାତ୍ରିତମୋମଯମ୍ । କ୍ଵଚିତ୍ ସନ୍ଧ୍ଯାଂଶୁକପିଶଂ କ୍ଵଚିନ୍ ନୀହାରଧୂସରମ୍
କେଉଁଠି ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଅଛି, କେଉଁଠି ରାତିର ଅନ୍ଧକାର; କେଉଁଠି ସନ୍ଧ୍ୟାର ରଙ୍ଗ ଲାଗିଛି, ଆଉ କେଉଁଠି କୁହୁଡ଼ିର ଧୂସରତା ଅଛି।
କ୍ଵଚିଦ୍ ଵିମାନଧଵଲଂ କ୍ଵଚିଦ୍ ଵର୍ଷତ୍ପଯୋଧରମ୍ । କ୍ଵଚିତ୍ ସ୍ଥଲମ୍ ଇଵାକାଶମ୍ ଏଵ ଵିଶ୍ରାନ୍ତଲୋକପମ୍
କେଉଁଠି ଆକାଶ ଦେବମନ୍ଦିରର ଧଳା ଆଲୋକରେ ଭରିଯାଇଛି, କେଉଁଠି ମେଘ ଝରିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ; କେଉଁଠି ଆକାଶ ମାନେ ଭୂମି ପରି ଦେଖାଯାଉଛି, ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଲୋକ ପାଇଁ ବିଶ୍ରାମ ସ୍ଥାନ ହେଉଛି।
ଊର୍ଧ୍ଵାଧୋଗମନଵ୍ଯଗ୍ରସୁରାସୁରଗଣଂ କ୍ଵଚିତ୍ । ପୂର୍ଵାପରୋତ୍ତରାଯାମ୍ଯଦିକ୍ସଞ୍ଚାରାକୁଲଂ କ୍ଵଚିତ୍
କେଉଁଠି କେଉଁଠି ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଉପରକୁ ଓ ତଳକୁ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଯାଉଛନ୍ତି; ଆଉ କେଉଁଠି ସେମାନେ ପୂର୍ବ, ପଶ୍ଚିମ, ଉତ୍ତର ଓ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଚଞ୍ଚଳ ଭାବରେ ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି।
ଅପି ଯୋଜନଲକ୍ଷାଣି କ୍ଵଚିଦ୍ ଦୁଷ୍ପ୍ରାପଧୂପକମ୍ । ଅଵିନାଶତମଃପୂର୍ଣଦୃଷ୍ଟଵଦ୍ ଵ୍ଯୋମଵତ୍ କ୍ଵଚିତ୍
କେଉଁଠି କେଉଁଠି ଶତଶଃ ଯୋଜନ ଦୂର ଯିବା ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର, ଧୂଆଁରେ ଢାକିଯାଇଛି; ଆଉ କେଉଁଠି ତାହା ଆକାଶ ପରି ଦେଖାଯାଏ, ଅବିନାଶୀ ଘନ ଅନ୍ଧକାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଅଵିନାଶିବୃହତ୍ତେଜଃ କ୍ଵଚିଦ୍ ଅର୍କାନଲୋପମମ୍ । ହିମାନୀଜଠରାଶୀତଂ କ୍ଵଚିଚ୍ ଚନ୍ଦ୍ରାଦିସଦ୍ମସୁ
କେଉଁଠି କେଉଁଠି ଅବିନାଶୀ ବିଶାଳ ତେଜ ରହିଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଅଗ୍ନି ପରି; ଆଉ କେଉଁଠି ହିମାଳୟ ପାହାଡ଼ର ଗଭୀର ଶୀତଳତା, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ତାରାମଣ୍ଡଳର ଗୃହମାନେ ଭିତରେ ଅନୁଭବ ହୁଏ।
କ୍ଵଚିଦ୍ ବୃହତ୍ପୁରୋନ୍ନୃତ୍ଯତ୍କଲ୍ପଵୃକ୍ଷଲତାଵନମ୍ । କ୍ଵଚିଦ୍ ଦୈତ୍ଯହତୋତ୍ତୁଙ୍ଗପ୍ରପତଦ୍ଦେଵପତ୍ତନମ୍
କେଉଁଠି କେଉଁଠି ବଡ଼ ସହର ଉପରେ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ଓ ଲତା ଉଲ୍ଲାସରେ ନାଚୁଛି; ଆଉ କେଉଁଠି ଦାନବମାନେ ହାରିଗଲାପରେ ଦେବତାମାନେର ସହର ଆକାଶରୁ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ୁଛି।
ଵୈମାନିକନିପାତେନ ଵହ୍ନିଲେଖାଙ୍କିତଂ କ୍ଵଚିତ୍ । କ୍ଵଚିତ୍ କେତୁଶତୋତ୍ପାତମିଥସ୍ସଙ୍ଘଟ୍ଟଘଟ୍ଟିତମ୍
କେଉଁଠି କେଉଁଠି ଦେବମାନଙ୍କ ଯାନ ଅବତରଣ କରିବାରୁ ଆକାଶରେ ଅଗ୍ନିର ରେଖା ଦେଖାଯାଏ; ଆଉ କିଛି ଠାରେ ଶତଶତ ଧୂମକେତୁ ଟକ୍କର ଖାଇ ଆକାଶକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରିଦିଏ।
କ୍ଵଚିଚ୍ ଛୁଭଗ୍ରହଗଣପ୍ରଗୃହୀତାଦ୍ଯମଙ୍ଗଲମ୍ । କ୍ଵଚିଦ୍ ରାତ୍ରିତମୋଵ୍ଯାପ୍ତଂ କ୍ଵଚିଦ୍ ଦିଵସଭାସୁରମ୍
କେଉଁଠି ଶୁଭ ଗ୍ରହମାନେ ଆକାଶକୁ ଆବର୍ଜିତ କରିଥାନ୍ତି, କେଉଁଠି ଆକାଶ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକିଯାଇଛି, ଆଉ କେଉଁଠି ଦିନର ଆଲୋକରେ ଆକାଶ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଯାଏ।
କ୍ଵଚିଦ୍ ଦୁର୍ଗର୍ଜଦମ୍ଭୋଦଂ କ୍ଵଚିନ୍ ମୂକଚଲାମ୍ବୁଦମ୍ । ଵାତାଵକୀର୍ଣଶୁକ୍ଲାଭ୍ରଖଣ୍ଡପୁଷ୍ପୋତ୍କରଂ କ୍ଵଚିତ୍
କେଉଁଠି ଘନ ମେଘ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ଗର୍ଜନ କରୁଛି, କେଉଁଠି ନିରବ ମେଘ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ଭସୁଛି, ଆଉ କିଛି ଠାରେ ପବନ ଧଳା ମେଘର ଖଣ୍ଡକୁ ଫୁଲର ଗୁଛି ପରି ଛିଟିଯାଏ।
କ୍ଵଚିଦ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତନିଶ୍ଶୂନ୍ଯମ୍ ଅଵଦାତମ୍ ଅନନ୍ତରମ୍ । ଆନନ୍ଦିମୃଦୁଶାନ୍ତାଚ୍ଛଂ ଜ୍ଞସ୍ଯେଵ ହୃଦଯଂ ତତମ୍
କେଉଁଠି ଆକାଶ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଖାଲି ଏବଂ ନିର୍ମଳ ଅଛି, ସହସା ଶାନ୍ତ ଓ ସ୍ନିଗ୍ଧ; ଏହା ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀର ହୃଦୟ ପରି ଶାନ୍ତ, ମୃଦୁ ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ।
ଶୁକଵାହନଭେକୌଘୈଃ କ୍ଵଚିଦ୍ ଗଲକୃତାରଵମ୍ । ଶୂନ୍ଯତାରାଭିଵଲିତଂ କ୍ଷେତ୍ରମ୍ ଆକାଶଵାସିନାମ୍
କେତେକ ସ୍ଥାନରେ ଶୁକା ଓ ବାଘୁଣାମାନେ ଏକଠି ହୋଇ ଗଳାରେ ଗଞ୍ଜନ ହେଉଛନ୍ତି; ଶୂନ୍ୟ ଆକାଶରେ ତାରାମାନେ ଚମକୁଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଆକାଶବାସୀମାନେ ବସିଥାନ୍ତି।
ମଯୂରହେମଚୂଡାଦିପକ୍ଷିଭିଃ କ୍ଵଚିଦ୍ ଆଵୃତମ୍ । ଵିଦ୍ଯାଧରୀଣାଂ ଦେଵୀନାଂ ଵାହନୈର୍ ଵିହିତାସ୍ପଦୈଃ
ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ହେଉଛି, ସୁନା ମୁଣ୍ଡିଆ ମୟୂର ଓ ଅନ୍ୟ ପକ୍ଷୀମାନେ ଏଠାରେ ଭରିଛନ୍ତି; ଏହିମାନେ ବିଦ୍ୟାଧରୀ ଦେବୀମାନଙ୍କର ବାହନ ଓ ବିଶ୍ରାମ ସ୍ଥାନ ହେଇଛି।
କ୍ଵଚିଦ୍ ଅଭ୍ରାନ୍ତରୋନ୍ନୃତ୍ଯଦ୍ଗୁହମାଯୂରମଣ୍ଡଲମ୍ । କ୍ଵଚିଦ୍ ଅଗ୍ନିଶୁକୈଶ୍ ଶ୍ଯାମଂ ଶାଦ୍ଵଲାନାମ୍ ଇଵ ସ୍ଥଲମ୍
କେଉଁଠି ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ମୟୂରମାନେ ଦଳେଇ ନାଚୁଛନ୍ତି; ଅନ୍ୟଠି ଅଗ୍ନିରଙ୍ଗ ଶୁକାମାନେ ଦେଖିଲେ ମାଟି ଅନ୍ଧାର ଘାସ ମେଦ ଭଳି ଲାଗୁଛି।
କ୍ଵଚିତ୍ ପ୍ରେତେଶମହିଷମହିମ୍ନା ଵାହନାମ୍ବୁଦମ୍ । କ୍ଵଚିଦ୍ ଅଶ୍ଵୈସ୍ ତୃଣଗ୍ରାସଶଙ୍କାଗ୍ରସ୍ତାସିତାମ୍ବୁଦମ୍
କେଉଁଠି ମେଘମାନେ ପିତୃଦେବତାଙ୍କ ବଢ଼ିଆ ମହିଷ ବାହନ ହେଇ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି; ଅନ୍ୟଠି ଘୋଡ଼ାମାନେ ତାକୁ ଘାସ ଭାବି ଖାଇଦେଉଛନ୍ତି, ଯାହାରେ କଳା ମେଘ ହରାଯାଉଛି।
କ୍ଵଚିଦ୍ ଦେଵପୁରଵ୍ଯାପ୍ତଂ କ୍ଵଚିଦ୍ ଦୈତ୍ଯପୁରାନ୍ଵିତମ୍ । ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯାପ୍ରାପ୍ଯନଗରଂ ନଗରନ୍ଧ୍ରକରାଲିନମ୍
କେଉଁଠି ଦେବତାମାନଙ୍କର ସହର ଭରି ଥିଲା, କେଉଁଠି ଦାନବମାନଙ୍କର ସହର ଦେଖାଯାଉଥିଲା; କିଛି ସହର ଏକାଅପରକୁ ପହଞ୍ଚିପାରୁନଥିଲେ, ଆଉ କିଛି ସହର ଛୋଟ ଗଲି ଓ ରସ୍ତାରେ ଭରିଯାଇଥିଲା।
କ୍ଵଚିତ୍ କୁଲାଚଲାକାରନୃତ୍ଯଦ୍ଭୈରଵଭାସୁରମ୍ । କ୍ଵଚିଦ୍ ଗନ୍ଧର୍ଵନଗରସୁରସ୍ତ୍ରୀଵୃନ୍ଦବନ୍ଧନମ୍
କେଉଁଠି ପରିବାର ପାହାଡ଼ ଭଳି ଭୟଙ୍କର ଭୈରବ ନୃତ୍ୟର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିଲା, ଆଉ କେଉଁଠି ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ସହରରେ ଦେବୀମାନଙ୍କ ଦଳ ଭିଡ଼ ହୋଇ ରହିଥିଲେ।
କ୍ଵଚିଦ୍ କମ୍ପଦ୍ଗିରିଧ୍ଵସ୍ତଵୃକ୍ଷଲକ୍ଷୋକ୍ଷିତାମ୍ବୁଧିମ୍ । କ୍ଵଚିନ୍ ମାଯାକୃତାକାଶନଲିନୀଜଲଶୀତଲମ୍
କେଉଁଠି କମ୍ପିଥିବା ପାହାଡ଼ରୁ ଗଡ଼ିପଡ଼ିଥିବା ହଜାର ହଜାର ଗଛ ଦ୍ୱାରା ସମୁଦ୍ର ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଆଉ କେଉଁଠି ମାୟାରେ ତିଆରି ଆକାଶ କମଳର ଜଳରେ ସମୁଦ୍ର ଶିତଳ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
କ୍ଵଚିତ୍ ସପକ୍ଷଶୈଲେନ୍ଦ୍ରସମନୃତ୍ଯଦ୍ଵିନାଯକମ୍ । କ୍ଵଚିଦ୍ ଘର୍ଘରଵାତାଢ୍ଯପକ୍ଷପ୍ରୋଡ୍ଡୀନପର୍ଵତମ୍
କେଉଁଠି ପାଖ ଥିବା ପାହାଡ଼ ଡେଙ୍କା ଲଗାଇ ଗଣେଶଙ୍କ ସହ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଆଉ କେଉଁଠି ଘର୍ଘରା ହାବାର ଚାପରେ ପାହାଡ଼ ଉଡ଼ିଉଡ଼ି ଯାଉଥିଲା।
କ୍ଵଚିଦ୍ ଇନ୍ଦୁକରାଵୃଷ୍ଟିଶୀତଲାହ୍ଲାଦିମାରୁତମ୍ । କ୍ଵଚିତ୍ ତପ୍ତାନଲାଦଗ୍ଧଦ୍ରୁମପର୍ଵତଵାରିଦମ୍
କେଉଁଠି ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣର ବୃଷ୍ଟିରେ ଥଣ୍ଡା ଓ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ପବନ ବହୁଥିଲା; ଆଉ କେଉଁଠି ତେଜ ଅଗ୍ନିରେ ଜଳ, ଗଛ ଓ ପାହାଡ଼ ଜଳିଯାଉଥିଲେ।
କ୍ଵଚିଦ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତସଂଶାନ୍ତଵାତାଦ୍ଯେକାନ୍ତନିର୍ଧ୍ଵନି । କ୍ଵଚିତ୍ ପର୍ଵତତୁଲ୍ଯାଗ୍ନିଶିଖାସଦୃଶତୋଦଯମ୍
କେଉଁଠି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତି ଥିଲା, ଏକ ହଳକା ପବନ ମଧ୍ୟ ନଥିଲା; ଆଉ କେଉଁଠି ପ୍ରଭାତ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଗମନ ପାହାଡ଼ ସମାନ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
କ୍ଵଚିତ୍ ପ୍ରାଵୃଡ୍ଭରୋନ୍ମତ୍ତଘନାଭ୍ରରଵଘର୍ଘରମ୍ । କ୍ଵଚିତ୍ ସୁରାସୁରଗଣପ୍ରଵୃତ୍ତରଣଦୁର୍ଗମମ୍
କେଉଁଠି ବର୍ଷା ଋତୁର ଭାରି ମେଘର ଗମ୍ଭୀର ଗର୍ଜନ ଦେଖିଲେ ମନେ ହେଉଥିଲା ମେଘ ମତଲା ହୋଇଯାଇଛି; ଆଉ କେଉଁଠି ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବାରୁ ପଥ ଅତି ଦୁର୍ଗମ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
କ୍ଵଚିଦ୍ ଵ୍ଯୋମାବ୍ଜିନୀହଂସୀସ୍ଵରାହୂତାଜଵାହନମ୍ । କ୍ଵଚିନ୍ ମନ୍ଦାକିନୀତୀରନଲିନୀଲୁଣ୍ଠକାନିଲମ୍
କେଉଁଠି ଆକାଶର ପଦ୍ମସରୋବରର ହଂସମାନେ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଡାକି ଆଣାଯାଉଥିଲେ; ଆଉ କେଉଁଠି ମନ୍ଦାକିନୀ ନଦୀର କୂଳରେ ଥିବା ପଦ୍ମମାନେ ପବନରେ ଉଡ଼ିଯାଉଥିଲେ।
ଶରୀରିଣୀନାଂ ଗଙ୍ଗାଦିସରିତାଂ ସନ୍ନିଧାନତଃ । ପ୍ରୋଡ୍ଡୀନମତ୍ସ୍ଯମକରକୁଲୀରାନ୍ତରକୋଟରମ୍
ଦେହଧାରୀ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଓ ଗଙ୍ଗା ପରି ନଦୀମାନଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ଦ୍ୱାରା, ଏଠାରେ ଏମିତି ଗଭୀର ଗୁହା ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ମାଛ, ଶାର୍କ ଓ ମଗର ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ, ସେମାନେ ଉଲ୍ଲାସରେ ଘୁରୁଛନ୍ତି।
ପାତାଲଗାର୍କଜନିତଭୂଚ୍ଛାଯାକାକତୋଦରମ୍ । କ୍ଵଚିତ୍ କ୍ଵଚିନ୍ ମଣ୍ଡଲେଷୁ ଗ୍ରସ୍ତଚନ୍ଦ୍ରାର୍କମଣ୍ଡଲମ୍
କେତେକ ସ୍ଥାନରେ ପାତାଳ ଭଳି ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାର ଅଛି, ଭୂମିର ଛାୟା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉପରେ ପଡ଼ିଥିବା ଭଳି, କିମ୍ବା କାଉଁଡ଼ାର ଅନ୍ଧାର ଗୁହା ପରି; ଏବଂ କେତେକ ଅଞ୍ଚଳରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଗୋଲାକୁ ଅନ୍ଧକାର ଗଳି ଯାଉଛି।
କ୍ଵଚିତ୍ ସ୍ଵର୍ଗାନିଲାଧୂତମାଯାକୁସୁମକାନନମ୍ । ପତତ୍ପୁଷ୍ପହିମାସାରତ୍ରସ୍ତଵୈମାନିକାଙ୍ଗନମ୍
ଅନ୍ୟଏଠାରେ ସ୍ୱର୍ଗର ପବନରେ ହଲୁଚିଯାଉଥିବା ମାୟାମୟ ଫୁଲର ବନ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଖସୁଥିବା ଫୁଲ ଓ ହିମର ବର୍ଷାରେ ଦେବାଙ୍ଗନାମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଉଛନ୍ତି।
ଉଡୁମ୍ବରୋଦରମଷକକ୍ରମଭ୍ରମଜ୍ଜଗତ୍ତ୍ରଯାନ୍ତରଗତଭୂତସଞ୍ଚଯମ୍ । ଵିଲଙ୍ଘ୍ଯ ତଦ୍ ଵରଲଲନେ ଵିମୁଚ୍ଯ ଖଂ ମହୀତଲଂ ପୁନର୍ ଅପି ଗନ୍ତୁମ୍ ଉଦ୍ଯତେ
ଉଡୁମ୍ବର ଗଛର ଗୁହା, ଯେଉଁଠାରେ ମଶା ଓ ପୋକାମାନେ ଘୁରୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ତିନି ଲୋକର ପ୍ରାଣୀମାନେ ଥିବା ସେଠି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଅଟିକି ଆକାଶକୁ ଛାଡ଼ି, ପୁଣି ମାଟିକୁ ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ନଭସ୍ତଲାଦ୍ ଗିରିଗ୍ରାମଂ ଗଚ୍ଛନ୍ତ୍ଯୌ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଏଵ ହି । ଜ୍ଞପ୍ତିଚିତ୍ତସ୍ଥିତେ ଭୂମିତଲଂ ଦଦୃଶତୁସ୍ ସ୍ତ୍ରିଯୌ
ଦୁଇଜଣୀ ଜଣେ ନାରୀ ଆକାଶରୁ ଗିରିପାଡ଼ା ଗାଁକୁ ଯିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଓ ମନ ଏକାଗ୍ର ଥିଲା। ସେମାନେ ତଳେ ପୃଥିବୀକୁ ଦେଖିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡନରହୃତ୍ପଦ୍ମଂ ଦିଗଷ୍ଟକଦଲଂ ବୃହତ୍ । ଗିରିକେସରସମ୍ବାଧଂ ସ୍ଵାମୋଦଭରସୁନ୍ଦରମ୍
ସେମାନେ ଏକ ପୁରୁଷର ହୃଦୟର ପଦ୍ମକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ପରି ବିଶାଳ, ଆଠଟି ପତ୍ର ଦିଗଦିଗନ୍ତରେ ଫେଲାଇଥିଲା, ପାହାଡ଼ ଭଳି ଅନେକ କେଶର ରହିଥିଲା, ଏବଂ ନିଜ ଆନନ୍ଦରେ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଲାଗୁଥିଲା।