ଧାରାଗୃହଧିଯା ଧୀରଗଙ୍ଗାନିର୍ଝରଧାରିଣି । ଵଵତୁର୍ ଵାତଵିକ୍ଷୁବ୍ଧମେଘମଣ୍ଡଲମଣ୍ଡପେ
ନଦୀ ଓ ଝରଣାର ଚିନ୍ତାରେ ମନ ରଖି, ସେମାନେ ପବନରେ ହଲୁଚିଥିବା ମେଘମାଳା ଓ ଝରଣାର ଛାୟାରେ ଆନନ୍ଦ ଉଠିଲେ।
ତତୋ ମଧୁରକାମିନ୍ଯୌ ଵିଶ୍ରାମ୍ଯନ୍ତ୍ଯୌ ସ୍ଵଶକ୍ତିତଃ । ଶୂନ୍ଯେ ଦଦୃଶତୁର୍ ଵ୍ଯୋମ ମହାସଂରମ୍ଭମନ୍ଥରମ୍
ତାପରେ, ସେଇ ମଧୁର ପ୍ରେମିକାମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରୁ ବିଶ୍ରାମ ନେଇ, ଶୂନ୍ୟ ଓ ବିଶାଳ ଆକାଶକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଶାନ୍ତ ଓ ଅପାର ଥିଲା।
ଅଦୃଷ୍ଟପୂର୍ଵମ୍ ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯମ୍ ଅନ୍ଯସଙ୍କଟକୋଟରମ୍ । ଆପୂର୍ଯମାଣମ୍ ଆଶୂନ୍ଯଂ ଜଗତ୍କୋଟିଶତୈର୍ ଅପି
ସେମାନେ ପୂର୍ବେ କେବେ ଦେଖିନଥିବା ପ୍ରଭଳ ଗଭୀରତାକୁ ପରସ୍ପର ମଧ୍ୟରେ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଶତଶଃ ବିଶ୍ୱ ଭରି ଦେଲେ ମଧ୍ୟ ଖାଲି ହେଉନଥିଲା।
ଉପର୍ଯ୍ ଉପର୍ଯ୍ ଉପର୍ଯ୍ ଉଚ୍ଚୈର୍ ଅନ୍ଯୈର୍ ଅନ୍ଯୈର୍ ଵୃତଂ ପୃଥକ୍ । ଵିଚିତ୍ରାଵରଣାକାରୈର୍ ଭୂତାଭ୍ରାଂଶୁଵିମାନକୈଃ
ଉପରେ ଉପରେ ଉପରେ, ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଅନେକ ଅଲଗା ଅଲଗା ପରତରେ, ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଆକୃତିର ବିଚିତ୍ର ପରଦା, ଭୂତତତ୍ତ୍ୱ, ମେଘ ଓ ଦେବମାଳିକା ଦ୍ୱାରା ଢାକାଯାଇଥିଲା।
ପରିତଃ ପୂରିତଵ୍ଯୋମ୍ନାଂ ମେର୍ଵାଦିକୁଲଭୂଭୃତାମ୍ । ପଦ୍ମରାଗତଟୋଦ୍ଦ୍ଯୋତୈଃ କଲ୍ପଜ୍ଵାଲୋଦରୋପମମ୍
ଚାରିପାଖରେ ମେରୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଦ୍ୱାରା ଆକାଶ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା, ପଦ୍ମମାଣିକ୍ୟର ଆଭାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଯେଉଁଥିରେ ସୃଷ୍ଟିଅଗ୍ନିର ଭିତର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ମୁକ୍ତାଶିଖରଭାପୂରୈର୍ ହିମଵତ୍ସାନୁସୁନ୍ଦରମ୍ । କାଞ୍ଚନାଦ୍ରିସ୍ଥଲାର୍ଚିର୍ଭିଃ କାଞ୍ଚନସ୍ଥଲଭାସୁରମ୍
ମୁକ୍ତା ଶିଖରର ଚମକରେ ହିମାଳୟ ପାହାଡ଼ର ଢାଳ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ସୁନା ପାହାଡ଼ର ମାଠ ଆଲୋକରେ ଝଲମଲ କରୁଥିଲା, ସୁନା ଭୂମିକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିଲା।
ମହାମରକତାଭାଭିଶ୍ ଶାଦ୍ଵଲସ୍ଥଲନୀଲିମ । ଦ୍ରଷ୍ଟୁର୍ ଦୃଷ୍ଟିକ୍ଷଯାସତ୍ଯଜାତଧ୍ଵାନ୍ତୋତ୍ଥକାଲିମ
ବଡ଼ ମାରକତମଣି ପରି ଚମକୁଥିବା, ହରିତ ଘାସର ମାଟିର ନୀଳ ଛାୟାରେ ଢାକା, ଦେଖୁଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି କ୍ଷୟ ହେବାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅନ୍ଧାର, ସତ୍ୟର ଅଭାବରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା କଳିମା ଏଠାରେ ବ୍ୟାପିଛି।
ପାରିଜାତଲତାଲୋଲଵିମାନଗଣକେତନମ୍ । ବୋଧମଞ୍ଜରିତାକାରମ୍ ଇଵ ଵୈଡୂର୍ଯଭୂତଲମ୍
ପାରିଜାତ ଲତାର ଗୁଛ ଓ ଦେବମାନ୍ଦିର ମାନେ ଏଠି ସୁଶୋଭିତ, ବୈଡୂର୍ୟ ମଣିର ଭୂମିକୁ ଦେଖିଲେ ମନେ ହୁଏ ଯେ, ଜ୍ଞାନର ଫୁଲ ଫୁଟିଯାଇଛି।
ମନୋଵେଗମହାସିଦ୍ଧଜିତଵାତଗମାଗମମ୍ । ଵିମାନଗୃହଦେଵସ୍ତ୍ରୀଗୀତଵାଦ୍ଯରଵାକୁଲମ୍
ମନର ତୀବ୍ର ଗତି ଓ ମହାସିଦ୍ଧମାନେ ଯାହାକୁ ଜିତିପାରିବେ, ସେଠି ଆକାଶ ମହଲରେ ଦେବୀମାନେ ଗାଉଥିବା ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟର ସ୍ୱରରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଚରଭୂତୌଘସଞ୍ଚାରଵିରଲାନ୍ତରମ୍ । ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯାଦୃଷ୍ଟସଞ୍ଚାରସୁରାସୁରକୁଲାକୁଲମ୍
ତିନି ଲୋକରେ ଘୁରୁଥିବା ଅନେକ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଏଠି ବହୁତ କମ୍ ଆସନ୍ତି, ଏଠାରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଏମିତି ଦଳେ ଦଳେ ରହିଛନ୍ତି।
ପର୍ଯନ୍ତସ୍ଥିତକୁମ୍ଭାଣ୍ଡରକ୍ଷୋଗୁହ୍ଯକମଣ୍ଡଲମ୍ । ଵାତସ୍କନ୍ଧମହାଵେଗଵହଦ୍ଵୈମାନିକଵ୍ରଜମ୍
ସୀମାନ୍ତରେ କୁମ୍ଭାଣ୍ଡ, ରାକ୍ଷସ ଓ ଗୁହ୍ୟକମାନଙ୍କ ଚକ୍ର ବସିଛି; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପବନ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିବା ଦେବମାନେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଚାଲିଯାନ୍ତି।
ଵହଦ୍ଵିମାନଝାଙ୍କାରମୁଷ୍ଟିଗ୍ରାହ୍ଯଘନଧ୍ଵନି । ଗ୍ରହର୍କ୍ଷଗଣସଞ୍ଚାରସଞ୍ଚଲଦ୍ଵାତଯନ୍ତ୍ରକମ୍
ଉଡୁଥିବା ବିମାନମାନଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଏଠାରେ ଗଞ୍ଜିଉଛି, ଏବଂ ମୁଠିରେ ଧରିପାରିବା ଭଳି ଗୁରୁତର ଧ୍ୱନି ହେଉଛି; ଗ୍ରହ ଓ ତାରାମାନଙ୍କର ଚଳାଚଳ ଏହି ସଂଯନ୍ତ୍ରକୁ ଚଞ୍ଚଳ କରୁଛି।
ନିକଟାତପଦଗ୍ଧାଲ୍ପସିଦ୍ଧିସିଦ୍ଧୋଜ୍ଝିତାସ୍ପଦମ୍ । ଅର୍କାଶ୍ଵମୁଖଵାତାସ୍ତଦଗ୍ଧମୁଗ୍ଧଵିମାନକମ୍
ଏହି ସ୍ଥାନଟି ଅଳ୍ପ ସିଦ୍ଧି ଥିବା ଲୋକମାନେ ଛାଡିଦେଇଛନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଛି; ସୂର୍ଯ୍ୟର ଅଶ୍ୱର ମୁଖରୁ ବାହାରୁଥିବା ପବନରେ ଏଠାର ନିର୍ମଳ ବିମାନମାନେ ଜଳିଯାଉଛନ୍ତି।
ଲୋକପାଲାପ୍ସରୋଵୃନ୍ଦସଞ୍ଚାରାଚାରଚଞ୍ଚଲମ୍ । ଦେଵାନ୍ତଃପୁରିକାଦଗ୍ଧଧୂପଧୂମାମ୍ବୁଦାଵୃତମ୍
ଲୋକପାଳ ଓ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କର ଗୋଷ୍ଠୀ ଯାଏଁ ଚଳାଚଳ କରୁଛନ୍ତି, ଏହି ସ୍ଥାନ ଅଶାନ୍ତ ରହିଛି; ଦେବୀମାନଙ୍କର ଅନ୍ତଃପୁରରେ ଜଳିଥିବା ଧୂପର ଧୂଆଁ ମେଘରେ ଏହା ଆବୃତ ହୋଇଯାଇଛି।
ଵିହଗାହୃତଦେଵସ୍ତ୍ରୀସ୍ଵାଙ୍ଗଵିଭ୍ରଷ୍ଟଭୂଷଣମ୍ । ସାମାନ୍ଯସିଦ୍ଧାସହ୍ଯୋଗ୍ରତେଜଃପୁଞ୍ଜତମୋବଲମ୍
ସେଠାରେ ଦେବୀମାନେ ପିନ୍ଧିଥିବା ଗହଣାଗୁଡିକୁ ପକ୍ଷୀମାନେ ଉଠାଇ ନେଇଯାଇଥିଲେ, ଗହଣାଗୁଡିକ ଏଠାଠି ସ୍ଚାତ୍ରା ହୋଇ ପଡିଥିଲା । ସେଠାର ଆଲୋକ ମ୍ଲାନ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସାଧାରଣ ସିଦ୍ଧିମାନେ ଏଠାରେ ଏକଠି ହୋଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଠିର ଶକ୍ତି ଅଧିକ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାଇଥିଲା ।
ବଲଵତ୍ସିଦ୍ଧସଙ୍ଘଟ୍ଟଗମାଗମଵିଘଟ୍ଟିତୈଃ । ଘନୈସ୍ ସାଂଶୁକପାର୍ଶ୍ଵସ୍ଥହିମଵନ୍ମେରୁମନ୍ଦରମ୍
ସିଦ୍ଧମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଜୋରଦାର ଭାବେ ଆସିଯିବା ଓ ଯିବାରେ, ହିମାଳୟ, ମେରୁ ଓ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ର ରେଶମ ଧାଡ଼ି ନିକଟର ଘନ ମେଘମାନେ ଛିତିଆଯିଯାଇଥିଲେ ।
କାକୋଲୂକୈସ୍ ସଗୃଧ୍ରୌଘୈଃ ପୁଞ୍ଜୀଭୂତୈଶ୍ ଚଲୈର୍ ଵୃତମ୍ । ନୃତ୍ଯଦ୍ଭିର୍ ଡାକିନୀଵାହୈସ୍ ତରଙ୍ଗୈର୍ ଇଵ ଵାରିଧିମ୍
ସେଠି ଅସ୍ଥିର କାଉ, ଉଲୁ ଓ ଗୃଧ୍ରମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଏକଠି ହୋଇ, ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ । ଡାକିନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦଳରେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ତରଙ୍ଗ ଭଳି ସମୁଦ୍ରକୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ ।
ପ୍ରନୃତ୍ଯଦ୍ଯୋଗିନୀସଙ୍ଘୈଶ୍ ଶ୍ଵକାକୋଷ୍ଟ୍ରଖରାନନୈଃ । ନିରର୍ଥଂ ଯୋଜନଶତଂ ଗତ୍ଵାଗଚ୍ଛଦ୍ଭିର୍ ଆଵୃତମ୍
କୁକୁର, କାଉ, ଉଠ, ଓ ଗଧା ମୁହଁ ଥିବା ଯୋଗିନୀମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଉଲ୍ଲାସରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ । ସେମାନେ କୌଣସି ଅର୍ଥ ଛାଡ଼ି, ଶତ ଯୋଜନ ଦୂର ଯାଉଥିଲେ ଓ ଆସୁଥିଲେ ।
ଲୋକପାଲପୁରୋଦ୍ଵାନ୍ତଧୂପଧୂମାଭ୍ରମନ୍ଦିରମ୍ । ସିଦ୍ଧଗନ୍ଧର୍ଵମିଥୁନପ୍ରାରବ୍ଧସୁରତୋତ୍ସଵମ୍
ଏହା ଥିଲା ଏକ ମେଘମାଳିକା, ଯାହାର ଭିତରେ ଲୋକପାଳମାନଙ୍କ ପୂର୍ବରୁ ଉଠୁଥିବା ଧୂପର ଧୂଆଁ ଭରି ରହିଥିଲା। ସେଠାରେ ସିଦ୍ଧମାନେ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଜୁଗଳେ ମିଶି ଉତ୍ସବର ଆନନ୍ଦ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗଗୀତଶ୍ରଵୋନ୍ମତ୍ତଖଦିରାକ୍ରାନ୍ତମାର୍ଗଗମ୍ । ଅନାରତଵହଦ୍ଧିଷ୍ଣ୍ଯଲକ୍ଷଲକ୍ଷିତପକ୍ଷିକମ୍
ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଗୀତର ସ୍ରବଣରେ ମତ୍ତ ଥିବା ଖଦିର ଗଛମାନେ ଏହି ପଥକୁ ଆବର୍ଜିତ କରିଥିଲେ। ଏଠି ସବୁବେଳେ ଅନେକ ପକ୍ଷୀ ନିଜ ଘଉଁରେ ବସି ରହୁଥିଲେ।
ଵାତସ୍କନ୍ଧନିଖାତାନ୍ତଵହତ୍ତ୍ରିପଥଗାଜଲମ୍ । ଆଶ୍ଚର୍ଯାଲୋକନଵ୍ଯଗ୍ରସଞ୍ଚରତ୍ତ୍ରିଦଶାର୍ଭକମ୍
ବାତାସର କାନ୍ଧରେ ଗାଢ଼ି ରହିଥିବା ନଦୀର ଜାଲ ଏଠି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଦେବଶିଶୁମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଏଠି ଘୁରୁଥିଲେ।
ସନ୍ଦେହସଞ୍ଚରଦ୍ଵଜ୍ରଚକ୍ରଶୂଲାସିଶକ୍ତିମତ୍ । କ୍ଵଚିନ୍ ନିର୍ଭିତ୍ତିସଦନଗାଯତ୍ତୁମ୍ବୁରୁନାରଦମ୍
କେବେ କେବେ ବଜ୍ର, ଚକ୍ର, ଶୂଳ, ତଳୱାର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରୁଥିବାମାନେ ସନ୍ଦେହରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ। କେବେ କେବେ ଘରଗୁଡ଼ିକ ତୁମ୍ବୁରୁ ଓ ନାରଦଙ୍କ ସଙ୍ଗୀତରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଥିଲା।
ମେଘମାର୍ଗମହାମେଘମହାରମ୍ଭାକୁଲଂ କ୍ଵଚିତ୍ । ଚିତ୍ରନ୍ଯସ୍ତସମାକାରମୂକକଲ୍ପାନ୍ତଵାରିଦମ୍
କେଉଁଠିଏଠି, ମେଘର ପଥରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ମେଘମାନେ ଏକଠା ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିରେ ଥିଲେ, ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେଉଁଠି ଶେଷକାଳର ବଡ଼ ବଡ଼ ପାଣି ଜମା ହୋଇଛି, ଏବଂ ସେମାନେ ଅତି ଶାନ୍ତ ଓ ନିରବ ଥିଲେ, ଯେପରି ମୁକ ଲୋକମାନେ।
ଉତ୍ପକ୍ଷକଜ୍ଜଲାଦ୍ରୀନ୍ଦ୍ରସୁନ୍ଦରାମ୍ଭୋଧରଂ କ୍ଵଚିତ୍ । କ୍ଵଚିତ୍ କନକନିଷ୍ଷ୍ଯନ୍ଦକାନ୍ତତାପାଦଵାରିଦମ୍
ଅନ୍ୟଏଠି, ପାହାଡ଼ରେ ବସୁଥିବା ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ପାଖିପରି କଳା ମେଘ ଦେଖାଯାଉଥିଲା; କେଉଁଠିଏଠି, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଝରି ପଡ଼ୁଥିବା ସୁନା ରଙ୍ଗରେ ମେଘ ଚମକୁଥିଲା।
କ୍ଵଚିଚ୍ ଚନ୍ଦ୍ରାଭତାପାଢ୍ଯଵୃଷ୍ଟମୂକାମ୍ବୁଦାଂଶୁକମ୍ । କ୍ଵଚିନ୍ ନିଷ୍ପଵନାମ୍ଭୋଧିସଂଶାନ୍ତଂ ଶୂନ୍ଯତାଜଲମ୍
କେଉଁଠିଏଠି, ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କର ଶୀତଳ ଆଲୋକରେ ମେଘ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇ ହଳୁକ ଆଲୋକ ବର୍ଷା କରୁଥିଲା; ଅନ୍ୟଏଠି, ବାତାସ ନଥିବାରୁ ମେଘମାଳା ଶାନ୍ତ ଓ ଶୂନ୍ୟତାର ଜାଲ ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
କ୍ଵଚିଦ୍ ଵାତନଦୀପ୍ରୌଢଵିମାନତୃଣପଲ୍ଲଵମ୍ । କ୍ଵଚିଚ୍ ଚଲଦଲିଵ୍ରାତପୃଷ୍ଠତ୍ଵକ୍କାନ୍ତିନିର୍ମଲମ୍
କେଉଁଠିଏଠି, ପବନ ତଳୁଥିବା ତରସାର ଘାସପତ୍ର ତରୁନ୍ତା ଓ ହରିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା; କେଉଁଠିଏଠି, ଚଳିତ ପତ୍ରମାଳାର ଚମକରେ ମେଘର ପୃଷ୍ଠ ଏତେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ପରିସ୍କାର ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
କ୍ଵଚିନ୍ ମେରୁଦରୀକଲ୍ପଵାତଧୂଲିଵିଧୂସରମ୍ । କ୍ଵଚିଦ୍ ଵିମାନଗୀର୍ଵାଣପ୍ରଭାଭିଶ୍ ଚିତ୍ରିତାଙ୍ଗନମ୍
କେଉଁଠି ମେରୁ ପାହାଡ଼ର ଉପତ୍ୟକା ଭଳି ବାୟୁର ଧୁଳିରେ ଆଛନ୍ନ ଥିଲା; ଆଉ କେଉଁଠି ଦେବମାନ୍ୟ ମହଳର ଆଲୋକ ଓ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ନାରୀମାନଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଆକାଶ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା।
କ୍ଵଚିନ୍ ନିରମ୍ବରୋନ୍ମତ୍ତମାତୃମଣ୍ଡଲମାଲିତମ୍ । କ୍ଵଚିନ୍ ନିତ୍ଯରଵକ୍ଷୀଵକ୍ଷୁବ୍ଧଯୋଗୀଶ୍ଵରୀଗଣମ୍
କେଉଁଠି ଆକାଶ ଶୂନ୍ୟ ଥିଲା, ମାତୃମଣ୍ଡଳର ଉନ୍ମାଦ ନୃତ୍ୟରେ ଘେରାଯାଇଥିଲା; ଆଉ କେଉଁଠି ସଦା ଗଞ୍ଜନ କରୁଥିବା, ଅଶାନ୍ତ ମହାଯୋଗୀମାନଙ୍କ ଦଳ ଭରିଥିଲା।
କ୍ଵଚିଚ୍ ଛାନ୍ତସମାଧିସ୍ଥଵିଶ୍ରାନ୍ତମୁନିମଣ୍ଡଲମ୍ । ସମଂ ଦୂରାସ୍ତସଂରମ୍ଭଂ ସାଧୁଚିତ୍ତମନୋହରମ୍
କେଉଁଠି ଶାନ୍ତ ସମାଧିରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ଋଷିମାନଙ୍କର ମଣ୍ଡଳ ଥିଲା; ସେଠି ସମସ୍ତ ଉତ୍ତେଜନାରୁ ଦୂର, ଭଲ ମନିଷ୍ୟମାନଙ୍କର ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା।
ଗାଯତ୍କିନ୍ନରଗନ୍ଧର୍ଵସୁରସ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଲଂ କ୍ଵଚିତ୍ । କ୍ଵଚିତ୍ ସ୍ତବ୍ଧପୁରାକୀର୍ଣଂ ଵହତ୍ସୁରଵରଂ କ୍ଵଚିତ୍
କେଉଁଠି କିନ୍ନର, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଦେବତାନୀମାନଙ୍କ ଦଳ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ; ଆଉ କେଉଁଠି ଦୃଢ଼ ସହରରେ ଘେରାଯାଇଥିବା ଉତ୍ତମ ଦେବତାମାନେ ଚାଲିଫିରୁଥିଲେ।