ଅତ୍ଯନ୍ତାଭାଵସମ୍ପତ୍ତିଂ ଜ୍ଞାତୁଂ ଜ୍ଞେଯସ୍ଯ ଵସ୍ତୁନଃ । ଯୁକ୍ତ୍ଯା ଶାସ୍ତ୍ରେ ଯତନ୍ତେ ଯେ ତେ ବ୍ରହ୍ମାଭ୍ଯାସିନସ୍ ସ୍ଥିତାଃ
ଯେମାନେ ଯୁକ୍ତି ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯାଉଥିବା ବସ୍ତୁର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଭାବକୁ ବୁଝିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମବ୍ରହ୍ମର ଅଭ୍ୟାସରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ରହନ୍ତି।
ସର୍ଗାଦାଵ୍ ଏଵ ନୋତ୍ପନ୍ନଂ ଦୃଶ୍ଯଂ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ତତ୍ ସଦା । ଇଦଂ ଜଗଦ୍ ଅହଂ ଚେତି ବୋଧାଭ୍ଯାସଂ ଵିଦୁଃ ପରେ
ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ଏହିପରି ଜ୍ଞାନର ଅଭ୍ୟାସ କୁ ଜାଣନ୍ତି: 'ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରୁ ଦୃଶ୍ୟ ବିଶ୍ୱ କେବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇନଥିଲା, ଏହା କେବେ ଅଛି ନାହିଁ; ଏହି ସଂସାର ଓ "ମୁଁ" କେବଳ ଧାରଣା ମାତ୍ର।'
ଦୃଶ୍ଯାସମ୍ଭଵବୋଧେନ ରାଗଦ୍ଵେଷାଦିତାନଵେ । ରତିର୍ ବଲୋଦିତା ଯାସୌ ବ୍ରହ୍ମାଭ୍ଯାସ ଉଦାହୃତଃ
ଦୃଶ୍ୟ ବିଶ୍ୱର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ ବୋଲି ବୁଝିବା ଓ ରାଗ-ଦ୍ୱେଷ ଓ ଏହାଦିକର କ୍ଷୟ ହେବାରୁ ଯେ ଆନନ୍ଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେଇଁ ପରମବ୍ରହ୍ମର ଅଭ୍ୟାସ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଦୃଶ୍ଯାସମ୍ଭଵବୋଧେନ ରାଗଦ୍ଵେଷାଦିତାନଵମ୍ । ତପ ଇତ୍ଯ୍ ଉଚ୍ଯତେ ଲୋକେ ଦୃଶ୍ଯଦୋଷସ୍ ତୁ ଦୁଃଖକୃତ୍
ଦୃଶ୍ୟ ବିଶ୍ୱର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ ବୋଲି ବୁଝିବା ଦ୍ୱାରା ରାଗ, ଦ୍ୱେଷ ଓ ଏହାଦିକର କ୍ଷୟକୁ ଲୋକେ ତପସ୍ୟା ବୋଲି କହନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଦୃଶ୍ୟ ବିଶ୍ୱକୁ ସତ୍ୟ ଭାବିବା ଦୁଃଖର କାରଣ।
ଦୃଶ୍ଯାସମ୍ଭଵବୋଧେ ହି ଜ୍ଞାନଂ ଜ୍ଞେଯସ୍ଯ କଥ୍ଯତେ । ତଦଭ୍ଯାସେନ ନିର୍ଵାଣମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଭ୍ଯାସୋ ମହୋଦଯଃ
ଦୃଶ୍ୟ ଅସମ୍ଭବ ବୋଧ ହେଲେ, ଜଣାଯିବା ଯାହାକୁ ଜଣିବାକୁ କୁହାଯାଏ; ଏହାର ଅଭ୍ୟାସ କରିଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ—ଏପରି ଅଭ୍ୟାସ ବଡ଼ ମହତ୍ତ୍ୱର।
ଭଵବହୁଲନିଶାନିତାନ୍ତନିଦ୍ରା ସତତଵିଵେକଵିବୋଧଵାରିସେକୈଃ । ପ୍ରଗଲତି ହିମଶୀତଲୈର୍ ଇଵୋଚ୍ଚୈଃ ଶରଦି ମହାମିହିକେଵ ଚେତସୀତି
ସଂସାରର ଦୀର୍ଘ ରାତି, ମୋହର ଘନ ନିଦ୍ରାରେ ଢାକି ରହିଛି, ସେଠାରେ ବୁଦ୍ଧିର ଅବିରତ ବିଚାରର ଝରଣା ଝରିଲେ, ଯେପରି ଶୀତଳ ହେମନ୍ତର ବର୍ଷାରେ ମହା ହିମ ଗଳିଯାଏ, ସେପରି ମନର ଅନ୍ଧକାର ଦୂରିଯାଏ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଵତ୍ଯ୍ ଅଥ ମୁନୌ ଦିଵସୋ ଜଗାମ ସାଯନ୍ତନାଯ ଵିଧଯେ ଽସ୍ତମ୍ ଇନୋ ଜଗାମ । ସ୍ନାତୁଂ ସଭା କୃତନମସ୍କରଣା ଜଗାମ ଶ୍ଯାମାକ୍ଷଯେ ରଵିକରୈଶ୍ ଚ ସହାଜଗାମ
ଏଭଳି ମୁନି କହିଥିବା ପରେ, ଦିନ ଶେଷ ହେଲା ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେଲା; ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ ପ୍ରଣାମ କରି, ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଚଲିଗଲେ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଆକାଶର ଅନ୍ଧାରରେ ହେଉଥିଲା।
ଇତି ସଙ୍କଥନଂ କୃତ୍ଵା ତସ୍ଯାଂ ନିଶି ଵରାଙ୍ଗନେ । ସୁପ୍ତେ ପରିଜନେ ନୂନମ୍ ଅଥାନ୍ତଃପୁରମଣ୍ଡପେ
ଏପରି କଥାବାର୍ତ୍ତା ହେବା ପରେ, ସେ ରାତିରେ, ମହିଳା ମହଲର ଭିତରେ, ସମସ୍ତ ପରିଚାରିକା ଶୁଇଥିବାବେଳେ, ନିଶ୍ଚୟ ମହଲର ମଝିରେ ଘଟିଲା।
ଦୃଢାଖିଲାର୍ଗଲଦ୍ଵାରଗଵାକ୍ଷେ ଦକ୍ଷଚେତସୀ । ପୁଷ୍ପପୂରଣସୁସ୍ଫୀତମାଂସଲାମୋଦମନ୍ଥରେ
ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାର, ତାଳା ଓ ବାଟିକି ବଳିଏ ଭଳି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବନ୍ଦ କରାଯାଇଥିବା, ଏକ ସଚେତନ ଓ ଶାନ୍ତ ମନରେ, ଅଧିକ ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ମଧୁର ଗନ୍ଧ ବିକିରଣ କରୁଥିଲା—
ଅମ୍ଲାନମାଲାଵସନଶଵପାର୍ଶ୍ଵାସନସ୍ଥିତେ । ସକଲାମଲପୂର୍ଣେନ୍ଦୁଵଦନୋଦ୍ଦ୍ଯୋତିତାସ୍ପଦେ
ଅମରା ମାଳା ଓଡ଼ାଇଥିବା ଶଯ୍ୟା ପାଖରେ ବସି, ଯେଉଁଠାରେ ଦୋଷରହିତ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ମହିଳାମାନଙ୍କର ମୁହଁର ଆଲୋକରେ ସେଠି ସମସ୍ତ ଅଞ୍ଚଳ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଯାଇଥିଲା—
ସମାଧିସ୍ଥାନକଂ ଗତ୍ଵା ତସ୍ଥତୁର୍ ନିଶ୍ଚଲାଙ୍ଗକେ । ରତ୍ନସ୍ତମ୍ଭାଦ୍ ଇଵୋତ୍କୀର୍ଣେ ଚିତ୍ରଭିତ୍ତାଵ୍ ଇଵାର୍ପିତେ
ସେମାନେ ଧ୍ୟାନର ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇ, ନିଜ ଦେହକୁ ଏକଦମ ନିସ୍ଚଳ ରଖିଥିଲେ, ଯେପରି ରତ୍ନରେ ଖୋଦାଯାଇଥିବା ଦଣ୍ଡାଦି ଉପରେ ଅଙ୍କିତ ଚିତ୍ର, କିମ୍ବା ଶୋଭାମୟ ଦେଉଳର ଦିଵାଲରେ ଚିତ୍ରିତ ମୂର୍ତ୍ତି ପରି।
ସର୍ଵାସ୍ ତତ୍ଯଜତୁଶ୍ ଚିନ୍ତାସ୍ ସଙ୍କୋଚଂ ସମୁପାଗତେ । ଦିଵସାନ୍ତ ଇଵାବ୍ଜିନ୍ଯୌ ପ୍ରସୃତାମୋଦଲେଖିକେ
ସମସ୍ତେ ନିଜ ଚିନ୍ତା ଓ ସଂକୋଚକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଶାନ୍ତି ଆସିଲାବେଳେ, ଯେପରି ଦିନ ଶେଷରେ ପଦ୍ମକୁଡ଼ି ପ୍ରସ୍ତାର ହୋଇ ତାଙ୍କର ସୁଗନ୍ଧ ଛଡ଼ାଇଦିଏ।
ବଭୂଵତୁର୍ ଭୃଶଂ ଶାନ୍ତେ ଶୁଦ୍ଧେ ସ୍ପନ୍ଦଵିଵର୍ଜିତେ । ଗିରୌ ଶରଦି ନିର୍ଵାତ ଇଵ ଵୃଷ୍ଟ୍ଯାଭ୍ରମାଲିକେ
ସେମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ ଓ ପବିତ୍ର ହୋଇଗଲେ, ସମସ୍ତ ଚଳନ ରହିତ, ଯେପରି ଶରତ୍କାଳରେ ପବନ ଛୁଆଁନଥିବା ପର୍ବତ ମାନେ ବର୍ଷା ପରେ ମେଘରେ ଶୋଭିତ ହୁଏ।
ନିର୍ଵିକଲ୍ପସମାଧାନାଜ୍ ଜହତୁର୍ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ସଂଵିଦମ୍ । ଯଥା କଲ୍ପଲତେ କାନ୍ତେ ପୂର୍ଣମ୍ ଋତ୍ଵନ୍ତରେ ରସମ୍
ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସମାଧିରେ ଲୀନ ହୋଇ, ସେମାନେ ଆକାଶରେ ଅବଧାନକୁ ଛାଡିଦେଲେ, ଯେପରି ରୁତୁ ପରିବର୍ତ୍ତନରେ କଳ୍ପଲତା ତାହାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରସକୁ ତ୍ୟାଗ କରେ।
ଅହଂ ଜଗଦ୍ ଇତି ଭ୍ରାନ୍ତେର୍ ଦୃଶ୍ଯସ୍ଯାଦାଵ୍ ଅନୁଦ୍ଭଵଃ । ଯଦା ତାଭ୍ଯାମ୍ ଅଵଗତସ୍ ସ୍ଵାତ୍ଯନ୍ତାଭାଵନାତ୍ମକଃ
‘ମୁଁ ଏହି ସଂସାର’ ବୋଲି ଭ୍ରମ ଦୃଶ୍ୟର ଆରମ୍ଭରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନି, ଏବଂ ଦୁହେଁ ନିଜର ସ୍ୱରୂପକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତିତ୍ୱହୀନ ବୋଲି ବୁଝିପାରିଲେ,
ତଦା ଦୃଶ୍ଯପିଶାଚୋ ଽଯମ୍ ଅଲମ୍ ଅସ୍ତଙ୍ଗତସ୍ ତଯୋଃ । ଅସତ୍ତ୍ଵାଦ୍ ଏଵ ଚାସ୍ମାକଂ ଶଶଶୃଙ୍ଗମ୍ ଇଵାନଘ
ତେବେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟର ଭୂତପ୍ରେତ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ; ଆମ ପାଇଁ ଏହା ଖରାପ ନୁହେଁ, କାରଣ ଏହା ଶଶକର ଶିଙ୍ଗା ପରି ଅସତ୍ୟ।
ଆଦାଵ୍ ଏଵ ହି ଯନ୍ ନାସ୍ତି ଵର୍ତମାନେ ଽପି ତତ୍ ତଥା । ଭାତଂ ଚାଭାତମ୍ ଏଵାତୋ ମୃଗତୃଷ୍ଣାମ୍ବୁଵଜ୍ ଜଗତ୍
ଆରମ୍ଭରେ ଯାହା ନଥିଲା, ସେଇ ଏବେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଯାହା ଦେଖାଯାଉଛି, ସେଟି ମଧ୍ୟ ଏକ ଭ୍ରମ ମାତ୍ର। ଏହି ସଂସାର ମୃଗମରିଚିକାର ପାଣି ପରି ଅସତ୍ୟ।
ସ୍ଵଭାଵଃ କେଵଲଶ୍ ଶାନ୍ତସ୍ ସ୍ତ୍ରୀଦ୍ଵଯଂ ତଦ୍ ବଭୂଵ ହ । ଚନ୍ଦ୍ରାର୍କାଦିପଦାର୍ଥୌଘଦୂରମୁକ୍ତମ୍ ଇଵାମ୍ବରମ୍
ସେମାନଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ କେବଳ ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା; ସେଇ ଦୁଇଜଣୀ ନାରୀ ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଗ୍ରହମାନେ ଯେଉଁପରି ଦୂରେ, ସେପରି ସମସ୍ତ ଜିନିଷରୁ ମୁକ୍ତ ଆକାଶ ପରି ହେଲେ।
ତେନୈଵ ଜ୍ଞାନଦେହେନ ତତାର ଜ୍ଞପ୍ତିଦେଵତା । ମାନୁଷୀ ତ୍ଵ୍ ଇତରେଣାଶୁ ଜ୍ଞାନାଜ୍ଞାନାନୁରୂପିଣା
ଏକଜଣୀ ଜ୍ଞାନର ଦେହ ଦ୍ୱାରା, ଜ୍ଞାନର ଦେବୀ ପାର ହେଲେ; ଅନ୍ୟଜଣୀ ମାନବୀ ତାଙ୍କର ଦେହ ଦ୍ୱାରା, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନ ଅନୁଯାୟୀ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ଅତିକ୍ରମ କଲେ।
ଗେହାନ୍ତର୍ ଏଵ ପ୍ରାଦେଶମାତ୍ରମ୍ ଆରୁହ୍ଯ ଵୈ ଦିଵଃ । ବଭୂଵତୁଶ୍ ଚିଦାକାଶରୂପିଣ୍ଯୌ ଵ୍ଯୋମଗାକୃତୀ
ଘର ଭିତରେ ହାତର ଏକ ପ୍ରମାଣ ସ୍ଥାନକୁ ଉପରକୁ ଚଢ଼ି, ସେମାନେ ଚେତନାର ଆକାଶ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ, ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ଆକୃତି ପରି ହେଲେ।
ଅଥ ତେ ଲଲନେ ଲୀଲାଲାନେ ଲଲିତଲୋଚନେ । ସ୍ଵଭାଵାଚ୍ ଚେତ୍ଯସଂଵିତ୍ତେର୍ ନଭୋ ଦୂରମ୍ ଇଵାଗତେ
ଓ ଖେଳନ୍ତି ଝିଅ, ଖେଳର ଆନନ୍ଦ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ଦୃଷ୍ଟିବଳିକି, ତୁମର ମନର ଜାଗୃତି ଦ୍ୱାରା ଏପରି ଲାଗିଲା ଯେ, ତୁମେ ଆକାଶକୁ ଦୂରକୁ ଚାଲିଗଲା।
ତତ୍ରସ୍ଥେ ଏକଚିଦ୍ଵୃତ୍ତ୍ଯା ପୁପ୍ଲୁଵାତେ ନଭସ୍ତଲମ୍ । କୋଟିଯୋଜନଵିସ୍ତୀର୍ଣଂ ଦୂରାଦ୍ ଦୂରତରାନ୍ତରମ୍
ସେଠାରେ ଦଢ଼ ମନ ରଖି, ତୁମେ ଆକାଶର ବିଶାଳ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଲାଘିଗଲା, ଯାହା କୋଟି କୋଟି ଯୋଜନ ଦୂର, ଏବଂ ତାହାଠାରୁ ଆଉ ଦୂରକୁ ଯାଇଗଲା।
ଦୃଶ୍ଯାନୁସନ୍ଧାନନିଜସ୍ଵଭାଵାଦ୍ ଆକାଶଦେହେ ଅପି ତେ ମିଥୋ ଽତ୍ର । ପରସ୍ପରାକାରଵିଲୋକନେନ ବଭୂଵତୁସ୍ ସ୍ନେହପରେ ଵଯସ୍ଯେ
ଦୃଶ୍ୟବସ୍ତୁ ଦେଖିବାର ଜନ୍ମସିଦ୍ଧ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା, ଆକାଶ ଦେହ ହେଉଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ପରସ୍ପରଙ୍କ ଆକୃତି ଦେଖି, ଏକାଠି ହୋଇ ଗଭୀର ସ୍ନେହର ସାଙ୍ଗ ହେଇଗଲେ।
ଦୂରାଦ୍ ଦୂରଂ ସମାପ୍ଲୁତ୍ଯ ଶନୈର୍ ଉଚ୍ଚପଦଂ ଗତେ । ହସ୍ତେ ହସ୍ତଂ ସମାସଜ୍ଯ ଯାନ୍ତ୍ଯୌ ଦଦୃଶତୁର୍ ନଭଃ
ଦୂରଠାରୁ ଆଉ ଦୂରକୁ ଲାଘି, ଏକେକ୍ ଧୀରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଉଥିଲେ, ହାତରେ ହାତ ଧରି, ସେମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ି, ଆକାଶକୁ ଦେଖିଲେ।
ଏକାର୍ଣଵମ୍ ଇଵୋଚ୍ଛୂନଂ ଗମ୍ଭୀରଂ ନିର୍ମଲାନ୍ତରମ୍ । କୋମଲଂ କୋମଲମରୁଦସଙ୍ଗସୁଖଭୋଗଦମ୍
ସେଠାରେ ଏକ ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ର ପରି ଗଭୀର ଏବଂ ମନରେ ପରିସ୍କାର ଥିଲା, ଏହାର ଭିତର ନିର୍ମଳ ଓ ମୃଦୁ ଥିଲା, ମଧୁର ପବନର ସ୍ପର୍ଶ ଦେଇ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା।
ଆହ୍ଲାଦକମ୍ ଅଲଂ ସୌମ୍ଯଂ ଶୂନ୍ଯତାମ୍ଭୋନିମଜ୍ଜନାତ୍ । ଅତ୍ଯନ୍ତଶୁଦ୍ଧଗମ୍ଭୀରଂ ପ୍ରସନ୍ନମ୍ ଇଵ ସଜ୍ଜନମ୍
ଶୂନ୍ୟତାର ଜଳରେ ବିଲୀନ ହୋଇ, ସେଠାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଓ ଶାନ୍ତି ଥିଲା, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଗଭୀର, ଏକ ଭଲ ଲୋକ ଭଳି ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଶୃଙ୍ଗସ୍ଥନିର୍ମଲାମ୍ଭୋଦପୀନୋଦରସୁଧାଲଯେ । ଵିଶଶ୍ରମତୁର୍ ଆଶାସୁ ପୂର୍ଣଚନ୍ଦ୍ରୋଦରାମଲେ
ପର୍ବତ ଶିଖର ଉପରେ ନିର୍ମଳ ଜଳ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ପରିସ୍କାର ଆଲୋକ ଥିବା ଗୃହରେ, ସେମାନେ ଆଶା ପୂରଣ ହେବାରେ ଶାନ୍ତି ଓ ବିଶ୍ରାମ ପାଇଲେ।
ସିଦ୍ଧଗନ୍ଧର୍ଵମନ୍ଦାରମାଲାମୋଦମନୋହରେ । ଚନ୍ଦ୍ରମଣ୍ଡଲନିଷ୍କ୍ରାନ୍ତେ ରେମାତେ ମଧୁରାନିଲେ
ସିଦ୍ଧ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କର ମାଳାର ସୁଗନ୍ଧରେ ମନୋହର ମଧୁର ପବନ ଚନ୍ଦ୍ରମାଣ୍ଡଳରୁ ବାହାରି ଆସିଥିଲା, ସେଠି ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ରହିଥିଲେ।
ସସ୍ନତୁର୍ ଭୂରି ଘର୍ମାନ୍ତେ ତଡିଦ୍ରକ୍ତାବ୍ଜସଙ୍କୁଲେ । ସରସୀଵ ଜଲାପୂରମନ୍ଥରେ ମେଘଜାଲକେ
ତେମାନେ ତୀବ୍ର ଗରମ ପରେ ଏକ ହ୍ରଦରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ସେହି ହ୍ରଦଟି ଲାଲ ଚକୁଳି ଫୁଲ ଓ ଧୀରେ ଚଳୁଥିବା ପାଣିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ମଣେ ହେଉଥିଲା ମେଘର ଆବରଣ ତଳେ ଅଛି।
ଭୂତଲୋଦ୍ଯନ୍ମହାଶୈଲମୃନାଲାଙ୍କୁରକୋଟିଷୁ । ଦିକ୍ଷୁ ବଭ୍ରମତୁର୍ ଭୂରି ଭ୍ରମର୍ଯୌ ସରସୀଷ୍ଵ୍ ଇଵ
ପୃଥିବୀର ବଗିଚା, ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଓ ଅସଂଖ୍ୟ ପଦ୍ମ ତଣ୍ଡରେ ସେମାନେ ଚାରିଦିଗରେ ଘୁରୁଥିଲେ, ଯେପରି ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଝିଲିମିଲି ହ୍ରଦରେ ଘୁରନ୍ତି।