ଯଦ୍ ଵେଦଂ ଭାସତେ କିଞ୍ଚିତ୍ ତତ୍ ତସ୍ଯୈଵ ନିରାମଯମ୍ । କଚନଂ କାଞ୍ଚନାଖ୍ଯାନକାନ୍ତସ୍ଯାତିମଣେର୍ ଇଵ
ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, ସେଟି ସେହି ପବିତ୍ର ସତ୍ୟର; ଯେପରି ଗହଣାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ସୁନା କହି ଗହଣାକାର ଗଳ୍ପରେ ଉଲ୍ଲେଖ ହୁଏ।
ଏତାଵନ୍ତଂ ଚିରଂ କାଲମ୍ ଏଵଂ ଦେଵି ଵଯଂ ଵଦ । ଭ୍ରାମିତାଃ କେ ଚ ନାମେମେ ଦ୍ଵୈତାଦ୍ଵୈତଵିକଲ୍ପନୈଃ
ଏତେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି, ହେ ଦେବୀ, ଆମେ ଏଭଳି ଭ୍ରମଣ କରୁଛୁ; କିଏ ଏମାନେ, ଦ୍ୱିତୀୟତା ଓ ଅଦ୍ୱିତୀୟତାର ଭାବନାରେ ଅନ୍ତହୀନ ଭାବେ ଭ୍ରମିତ?
ଅଵିଚାରେଣ ତରଲେ ଭ୍ରାନ୍ତାସି ଚିରମ୍ ଆକୁଲା । ଅଵିଚାରସ୍ ସ୍ଵଭାଵୋତ୍ଥସ୍ ସ ଵିଚାରାଦ୍ ଵିନଶ୍ଯତି
ଚିନ୍ତା ବିଚାର କରିନଥିବା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଅସ୍ଥିର ଓ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ରହିଛ। ଏହି ଭ୍ରମ ତାହାର ନିଜ ଗୁଣରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ବିଚାର କଲେ ସେ ଅପସାରିତ ହୁଏ।
ଅଵିଚାରୋ ଵିଚାରେଣ ନିମେଷାଦ୍ ଏଵ ନଶ୍ଯତି । ଏଷୋ ଽସନ୍ନ୍ ଏଵ ତେନାନ୍ତର୍ ଅଵିଦ୍ଯୈଷା ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ବିଚାର ନ କରିବା ଭାବନା ବିଚାର କଲେ ତୁରନ୍ତ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଏହି ଭ୍ରମ ସତ୍ୟରେ ଅସତ୍ୟ, ତେଣୁ ମନରେ ଅଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ତସ୍ମାନ୍ ନୈଵାଵିଚାରୋ ଽସ୍ତି ନାଵିଦ୍ଯା ନୈଵ ବନ୍ଧନମ୍ । ନ ମୋକ୍ଷୋ ଽସ୍ତି ନିରାବାଧଂ ଶୁଦ୍ଧବୋଧସ୍ ତ୍ଵ୍ ଇଦଂ ଜଗତ୍
ସେହିପରି, ଏଠାରେ କୌଣସି ଅନ୍ୱେଷଣର ଅଭାବ ନାହିଁ, ଅଜ୍ଞାନ ନାହିଁ, ବନ୍ଧନ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ଏବଂ ମୁକ୍ତି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ନିର୍ମଳ ଜ୍ଞାନରେ ଅଚଳ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି।
ଏତାଵନ୍ତଂ ଯଦା କାଲଂ ତ୍ଵଯୈତନ୍ ନ ଵିଚାରିତମ୍ । ତଦା ନ ସମ୍ପ୍ରବୁଦ୍ଧା ତ୍ଵଂ ଭ୍ରାନ୍ତୈଵାର୍ଣଵ ଆକୁଲା
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଏହିକଥା ଭାବିନଥିଲ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଜାଗୃତ ହେବାକୁ ପାରିନଥିଲ, ଭ୍ରମିତ ଓ ଅଶାନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ସମୁଦ୍ର ପରି ଅସ୍ଥିର ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥିଲ।
ଅଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି ବୁଦ୍ଧାସି ଵିମୁକ୍ତାସି ଵିଵେକିନୀ । ଵାସନାତାନଵେ ବୀଜଂ ପତିତଂ ତଵ ଚେତସି
ଆଜିଠାରୁ ତୁମେ ଜାଗୃତ, ମୁକ୍ତ ଓ ବିବେକଶୀଳ ହେଲ। ତୁମ ମନରୁ ସମସ୍ତ ପୁରୁଣା ଆସକ୍ତିର ମୂଳ ଅପସାରିତ ହୋଇଗଲା।
ଆଦାଵ୍ ଏଵ ହି ନୋତ୍ପନ୍ନଂ ଦୃଶ୍ଯଂ ସଂସାରନାଟକମ୍ । ଯଦା ତଦା କଥଂ କେନ ଵାସ୍ଯତେ ଵାସନାପି କା
ଆରମ୍ଭରୁ କେବେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ, ଏହି ସଂସାର ନାଟକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇନଥିଲା। ତେଣୁ କେତେବେଳେ, କିପରି, କିଏ ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ଆସକ୍ତି ଅନୁଭବ କରାଯିବ?
ଅତ୍ଯନ୍ତାଭାଵସମ୍ପତ୍ତୌ ଦ୍ରଷ୍ଟୃଦୃଶ୍ଯଦୃଶାମ୍ ଅତଃ । ଏକଧ୍ଯାନେ ପରଂ ରୂଢେ ନିର୍ଵିକଲ୍ପସମାଧିନି
ଦେଖୁଥିବା, ଦେଖାଯାଉଥିବା ଏବଂ ଦେଖିବାର ଭାବନା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅନୁପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ମନ ଏକାଗ୍ରତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ରହି, ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଧ୍ୟାନରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୁଏ।
ଵାସନାକ୍ଷଯବୀଜେ ଽସ୍ମିନ୍ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅଙ୍କୁରିତେ ହୃଦି । କ୍ରମାନ୍ ନୋଦଯମ୍ ଏଷ୍ଯନ୍ତି ରାଗଦ୍ଵେଷାଦିକା ଦୃଶଃ
ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ଯେଉଁଠାରେ ମନର ଆସକ୍ତି ଓ ପୂର୍ବସଂସ୍କାର ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି, ଯଦି ହୃଦୟରେ ଅଳ୍ପ ମାତ୍ରାରେ କିଛି ଅଙ୍କୁର ଉଦ୍ଭବିତ ହୁଏ, ତେବେ ଦୀରେ-ଦୀରେ ରାଗ, ଦ୍ୱେଷ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭାବନା ଉପସ୍ଥିତ ହେବ।
ସଂସାରସମ୍ଭଵଶ୍ ଚାଯଂ ନିର୍ମୂଲତ୍ଵମ୍ ଉପୈଷ୍ଯତି । ନିର୍ଵିକଲ୍ପସମାଧାନଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠାମ୍ ଅଲମ୍ ଏଷ୍ଯତି
ଏହିପରି ଭାବନା ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସଂସାରର ମୂଳ ଉଖଣ୍ଡାଯିବ ଏବଂ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଧ୍ୟାନରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଅବସ୍ଥାନ ହେବ।
ଵିଗତକଲନକାଲିମାକଲଙ୍କା ଗଗନକଲାନ୍ତରନିର୍ମଲା ବଲେନ । ସକଲକରଣକାର୍ଯକାରଣାନ୍ତଃ କତିପଯକାର୍ଯଵଶାଦ୍ ଭଵିଷ୍ଯସୀତି
ବିଚାରର ଦାଗରୁ ମୁକ୍ତ, ନିର୍ମଳ ଆକାଶ ପରି ନିର୍ମଳ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ତାହାର କାରଣର କିଛି ଅବଶିଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଦେହ ଚାଲିଥିବ।
ଯଥା ସ୍ଵପ୍ନପରିଜ୍ଞାନାତ୍ ସ୍ଵପ୍ନଦେହୋ ନ ଵାସ୍ତଵଃ । ଅନୁଭୂତୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅଯଂ ତଦ୍ଵଜ୍ ଜାଗ୍ରଦ୍ଦେହୋ ନ ଵାସ୍ତଵଃ
ଯେପରି ଜଣେ ସ୍ୱପ୍ନର ସ୍ୱଭାବକୁ ବୁଝିଲେ, ସ୍ୱପ୍ନର ଶରୀରଟିଏ ଏକ ଆସଲ ନୁହେଁ ବୋଲି ଜଣାପଡେ, ସେପରି ଏହି ଜାଗ୍ରତ ଶରୀରଟିଏ ମଧ୍ୟ ଅନୁଭବ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଯଥା ସ୍ଵପ୍ନପରିଜ୍ଞାନାତ୍ ସ୍ଵପ୍ନଦେହୋ ଽପି ଶାମ୍ଯତି । ଵାସନାତାନଵାତ୍ ତଦ୍ଵଜ୍ ଜାଗ୍ରଦ୍ଦେହୋ ଽପି ଶାମ୍ଯତି
ଯେପରି ସ୍ୱପ୍ନର ଅର୍ଥ ବୁଝିବା ପରେ, ସ୍ୱପ୍ନ ଶରୀରଟିଏ ଅନୁଭୂତିର ଆଭାସ ଶେଷ ହେଲେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ, ସେପରି ଜାଗ୍ରତ ଶରୀରଟିଏ ମଧ୍ୟ ଅଭିନିବେଶ କମିଗଲେ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହୋଇଯାଏ।
ସ୍ଵପ୍ନସଙ୍କଲ୍ପଦେହାନ୍ତେ ଦେହୋ ଽଯଂ ଚେତ୍ଯତେ ଯଥା । ତଥା ଜାଗ୍ରଦ୍ଭାଵନାନ୍ତର୍ ଉଦେତ୍ଯ୍ ଏଵାତିଵାହିକଃ
ସ୍ୱପ୍ନର କଳ୍ପନାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଶରୀର ଶେଷ ହେଲେ, ଏହି ଶରୀରକୁ ଏମିତି ଭାବିଯାଏ; ଏହିପରି, ଜାଗ୍ରତ ଚିନ୍ତା ଶେଷ ହେଲେ ଆଉ ଏକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଶରୀର ଉଦୟ ହୁଏ।
ସ୍ଵପ୍ନେ ନିର୍ଵାସନାବୀଜେ ଯଥୋଦେତି ସୁଷୁପ୍ତତା । ଜାଗ୍ରତ୍ଯ୍ ଅଵାସନାବୀଜେ ତଥୋଦେତି ଵିମୁକ୍ତତା
ସ୍ୱପ୍ନରେ ଯେତେବେଳେ ଚିତ୍ତରେ କୌଣସି ଅନୁଭୂତିର ମୂଳ ନଥାଏ, ସେତେବେଳେ ଗଭୀର ନିଦ୍ରା ଆସେ; ଏହିପରି, ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ଅନୁଭୂତିର ମୂଳ ନଥିଲେ ମୁକ୍ତି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ।
ଯେଯଂ ତୁ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତାନାଂ ଵାସନା ସା ନ ଵାସନା । ଶୁଦ୍ଧସତ୍ତ୍ଵାଭିଧାନଂ ତତ୍ ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯମ୍ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁ ଅନୁଭୂତି ଜୀବନ୍ମୁକ୍ତଙ୍କ ମନରେ ରହିଥାଏ, ସେଠି ଏହାକୁ ଏକ ଅନୁଭୂତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ ନାହିଁ; ଏହାକୁ ଶୁଦ୍ଧ ସତ୍ତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହି ସତ୍ତା ସମସ୍ତଙ୍କର ସାଧାରଣ ଆଧାର ଅଟୁଟ ଅଛି।
ଯା ସୁପ୍ତଵାସନା ନିଦ୍ରା ସା ସୁଷୁପ୍ତମ୍ ଇତି ସ୍ମୃତା । ଯତ୍ ସୁପ୍ତଵାସନଂ ଜାଗ୍ରତ୍ ସ ଘନୋ ମୋହ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁ ଅନୁଭୂତି ଘୁମରେ ରହିଯାଏ, ସେଠି ଏହାକୁ ଗଭୀର ନିଦ୍ରା ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଯେଉଁ ଅନୁଭୂତି ସଚେତନ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଯାଏ, ସେଠି ଏହାକୁ ଗାଢ଼ ମୋହ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ପ୍ରକ୍ଷୀଣଵାସନା ନିଦ୍ରା ତୁର୍ଯଶବ୍ଦେନ କଥ୍ଯତେ । ଜାଗ୍ରତ୍ଯ୍ ଅପି ଭଵତ୍ଯ୍ ଏତଦ୍ ଵିଦିତେ ପରମେ ପଦେ
ଯେଉଁ ନିଦ୍ରାରେ ସମସ୍ତ ଅନୁଭୂତି ଶେଷ ହୋଇଯାଏ, ସେଠି ଏହାକୁ 'ଚତୁର୍ଥ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହି ଅବସ୍ଥା ସଚେତନ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ଆସିଥାଏ, ଯେତେବେଳେ ପରମ ପଦକୁ ଜଣାଯାଏ।
ପ୍ରକ୍ଷୀଣଵାସନା ଯେହ ଜୀଵତାଂ ଜୀଵିତସ୍ଥିତିଃ । ଅମୁକ୍ତୈର୍ ଅପରିଜ୍ଞାତା ସା ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତିର୍ ଉଚ୍ଯତେ
ଏଠାରେ, ଯେଉଁ ଜୀବନରେ ସମସ୍ତ ଅନୁଭୂତି ଶେଷ ହୋଇଯାଏ, ସେଠି ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ଯେଉଁମାନେ ମୁକ୍ତ ନୁହନ୍ତି ସେମାନେ ଚିହ୍ନିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ଏହାକୁ ଜୀବନ୍ମୁକ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଶୁଦ୍ଧସତ୍ତ୍ଵାନୁପତିତଂ ଚେତଃ ପ୍ରଭିନ୍ନଵାସନମ୍ । ଆତିଵାହିକତାମ୍ ଏତି ହିମଂ ତାପାଦ୍ ଇଵାପ୍ଲୁତମ୍
ଯେତେବେଳେ ମନ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଏହା ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହର ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ । ଏହା ଏମିତି, ଯେପରି ଜଳ ତାପରେ ବାଷ୍ପରେ ପରିଣତ ହୁଏ ।
ଆତିଵାହିକତାଂ ଯାତଂ ବୁଦ୍ଧଂ ଚିତ୍ତାନ୍ତରୈର୍ ମନଃ । ସର୍ଗଜନ୍ମାନ୍ତରଗତୈସ୍ ସିଦ୍ଧୈର୍ ମିଲତି ନେତରତ୍
ଯେଉଁ ମନ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହର ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଥାଏ, ଅନ୍ତର୍ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଅନ୍ୟ ଜଗତ ଓ ସୃଷ୍ଟିର ଅନ୍ୟ ଯୁଗରେ ବସୁଥିବା ସିଦ୍ଧ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ସହିତ ମିଳିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟ କାହା ସହିତ ନୁହେଁ ।
ଯଦା ତେ ଽଯମ୍ ଅହମ୍ଭାଵସ୍ ସ୍ଵାଭ୍ଯାସାଚ୍ ଛାନ୍ତିମ୍ ଏଷ୍ଯତି । ତଦୋଦେଷ୍ଯତି ତେ ସ୍ଫାରା ଦୃଶ୍ଯାନ୍ତେ ବୋଧତା ସ୍ଵଯମ୍
ତୁମର ଏହି 'ମୁଁ' ବୋଧ ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତ ହେବାକୁ ଆସିଲେ, ସେତେବେଳେ ତୁମ ନଜର ସାମ୍ନାରେ ଜ୍ଞାନର ବିସ୍ତୃତତା ସ୍ୱତଃଫୁର୍ତ୍ତିରେ ଉଦିତ ହେବ ।
ଆତିଵାହିକତା ଜ୍ଞାତା ସ୍ଥିତିଂ ତେ ଯାତି ଶାଶ୍ଵତୀମ୍ । ଯଦା ତଦାନ୍ଯସଙ୍କଲ୍ପାଲୋକାତ୍ ପ୍ରକୃତିପାଵନୀ
ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହର ଅବସ୍ଥାକୁ ଜାଣିଲେ, ତୁମେ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ । ତାପରେ, ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କର ଚିନ୍ତାର ଆଲୋକରେ ତୁମ ପ୍ରକୃତି ପବିତ୍ର ହେବ ।
ଵାସନାତାନଵେ ତସ୍ମାତ୍ କୁରୁ ଯତ୍ନମ୍ ଅନିନ୍ଦିତେ । ତସ୍ମିନ୍ ପ୍ରୌଢିମ୍ ଉପାଯାତେ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତା ଭଵିଷ୍ଯସି
ଅପରାଧହୀନେ, ଏହି ଗୁପ୍ତ ଆସକ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ କ୍ଷୀଣ କରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କର। ଯେତେବେଳେ ଏହା ଭଲଭାବେ ଦୃଢ଼ ହେବ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ଜୀବନ୍ତାବସ୍ଥାରେ ମୁକ୍ତ ହେଉଥିବ।
ଯାଵନ୍ ନ ପୂରିତସ୍ ତ୍ଵ୍ ଏଷ ନିର୍ମଲୋ ବୋଧଚନ୍ଦ୍ରମାଃ । ତାଵଦ୍ ଦେହମ୍ ଇହ ସ୍ଥାପ୍ଯ ଲୋକାନ୍ତରମ୍ ଅଵେକ୍ଷ୍ଯତାମ୍
ଏହି ଶୁଧ୍ଧ ବୋଧର ଚନ୍ଦ୍ରମା ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଉଦିତ ହେଉନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଶରୀରକୁ ଏଠାରେ ରଖି, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲୋକମାନେ କେମିତି ଅଛନ୍ତି ଦେଖ।
ମାଂସଦେହୋ ମାଂସଦେହେନୈଵ ସଂଶ୍ଲେଷମ୍ ଋଚ୍ଛତି । ନ ତୁ ଚିତ୍ତଶରୀରେଣ ଵ୍ଯଵହାରେଷୁ କର୍ମସୁ
ମାଂସର ଶରୀର କେବଳ ଅନ୍ୟ ମାଂସର ଶରୀର ସହିତ ମିଶିପାରେ, କିନ୍ତୁ ମନର ଶରୀର ସହିତ କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ବ୍ୟବହାରରେ ଏହା ହୁଏନା।
ଯଥାନୁଭଵମ୍ ଏଵୈତଦ୍ ଯଥାସ୍ଥିତମ୍ ଉଦାହୃତମ୍ । ଆବାଲସିଦ୍ଧଂ ସଂସିଦ୍ଧଂ ନ ନାମ ଵରଶାପଵତ୍
ଏହି କଥାଟିଏ ଯେପରି ଅନୁଭବ କରାଯାଇଛି ଓ ଯଥାର୍ଥ ଅଛି, ସେପରି କହାଯାଇଛି। ଏହା ଛୁଆଁବେଳୁ ଆରମ୍ଭରୁ ସାଧିତ, ଏହା କୌଣସି ଦାନ କିମ୍ବା ଶାପ ପରି ନୁହେଁ।
ଅଵବୋଧଘନାଭ୍ଯାସାଦ୍ ଦେହସ୍ଯାସ୍ଯୈଵ ଜାଯତେ । ସଂସାରଵାସନାକାର୍ଶ୍ଯଂ ନୂନଂ ଚିତ୍ତଶରୀରତା
ଗଭୀର ଜ୍ଞାନର ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ଦେହରେ ସଂସାରୀ ଆଗ୍ରହ ଦୂର ହୋଇଯାଏ ଏବଂ ମନ ନିଜେ ଦେହ ହୋଇଯାଏ।
ଉଦେଷ୍ଯନ୍ତୀ ଚ ସୈଷାତ୍ର କେନଚିନ୍ ନୋପଲକ୍ଷ୍ଯତେ । କେଵଲଂ ତୁ ଜନୈର୍ ଦେହୋ ମ୍ରିଯମାଣୋ ଽଵଲୋକ୍ଯତେ
ଏହି ଅବସ୍ଥା ଆସିଲେ, କେହି ଏହାକୁ ଦେଖିପାରେ ନାହିଁ; ଲୋକମାନେ କେବଳ ଦେହକୁ ମରୁଛି ବୋଲି ଦେଖନ୍ତି।