ନାନୁଭୂତେ ଽନୁଭୂତତ୍ଵଂ ସଂଵିଦୋ ଽନ୍ତର୍ ଉଦେତ୍ଯ୍ ଅପି । ସ୍ଵପ୍ନଭ୍ରମାଦ୍ ଅନନ୍ଯସ୍ମିନ୍ ପିତରୀଵ ପିତୃସ୍ମୃତିଃ
ଯେଉଁଠି ଅନୁଭବ ହୋଇନାହିଁ, ସେଠି ଚେତନା ମଧ୍ୟରେ ଅନୁଭୂତିର ଭାବ ଉଦୟ ହୁଏନାହିଁ; ଯେପରି ଜଣେ ପୁଅ ନଥିଲେ, ସେଠି ପିତାଙ୍କର ସ୍ମୃତି ଦ୍ୱାପ୍ନ କିମ୍ବା ଭ୍ରମରେ ମଧ୍ୟ ଆସେନାହିଁ।
କଦାଚିତ୍ ସ୍ମୃତିତାମ୍ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରତିଭାମାତ୍ରମ୍ ଏଵ ସତ୍ । ଭାତି ପ୍ରଥମସର୍ଗେଶରୂପେଣ ତଦନୁ କ୍ରମାତ୍
କେବେ କେବେ ସ୍ମୃତିକୁ ପଛକୁ ରଖି, କେବଳ ଏକ ଭାସ୍ମାତ୍ର ଦେଖାଯାଏ; ଏହା ପ୍ରଥମେ ସୃଷ୍ଟିର ନାୟକ ରୂପେ ଦିଗଦେଖାଏ, ତାପରେ ଅନୁକ୍ରମରେ ଅନ୍ୟ ରୂପ ନେଇଥାଏ।
ଦୃଶ୍ଯଂ ତ୍ରିଭୁଵନାଦୀଦମ୍ ଅନୁଭୂତସ୍ମୃତୌ ସ୍ଥିତମ୍ । କେଷାଞ୍ଚିତ୍ ତନ୍ଵି କେଷାଞ୍ଚିନ୍ ନାନୁଭୂତସ୍ମୃତୌ ସ୍ଥିତମ୍
ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଏହି ତିନି ଲୋକ ଆଦି ଦୃଶ୍ୟମାନ ବିଶ୍ୱ କିଛି ଲୋକଙ୍କର ଅନୁଭୂତ ସ୍ମୃତିରେ ଅଛି, ଯଦିଓ କିଛି ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ ଏହା ଅନୁଭୂତିର ସ୍ମୃତି ଭାବେ ରହେନାହିଁ।
ପ୍ରତିଭାସତ ଏଵେଦଂ କେଷାଞ୍ଚିତ୍ ସ୍ମରଣଂ ଵିନା । ଚିଦଣୂନାଂ ପ୍ରଜେଶତ୍ଵଂ କାକତାଲୀଯଵଦ୍ ଯତଃ
କିଛି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା କେବଳ ଏକ ଭାସ୍ମାତ୍ର ଭାବେ ପ୍ରତିତିତି ହୁଏ, ସ୍ମୃତି ଛଡ଼ା; କାରଣ ଚେତନାର ଅଣୁମାନେ ଅପେକ୍ଷା କରି ଏହି ଶକ୍ତି ଉଦୟ ହୁଏ, ଯେପରି କାଉଁ ଓ ତାଳ ଫଳ ଅଚାନକ ମିଳିଯାଏ।
ଅତ୍ଯନ୍ତଵିସ୍ମୃତଂ ଦୃଶ୍ଯଂ ମୋକ୍ଷ ଇତ୍ଯ୍ ଅଭିଧୀଯତେ । ଈପ୍ସିତାନୀପ୍ସିତେ ତତ୍ର ନ ସ୍ତଃ କେଚନ କସ୍ଯଚିତ୍
ଯେଉଁ ଦୃଶ୍ୟକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଭୁଲିଯାଯିଛି, ସେହିକୁ ମୁକ୍ତି ବୋଲାଯାଏ । ସେଠାରେ କାହା ପାଇଁ କୌଣସି ଚାହିଦା ବା ଅଚାହିଦା ବସ୍ତୁ ରହିନଥାଏ ।
ଅତ୍ଯନ୍ତାଭାଵସମ୍ପତ୍ତିଂ ଵିନାହନ୍ତ୍ଵଜଗତ୍ସ୍ଥିତେଃ । ଅନୁତ୍ପାଦମଯୀମ୍ ଏଵ ନୋଦେତ୍ଯ୍ ଏଵ ଵିମୁକ୍ତତା
‘ମୁଁ’ ଓ ଜଗତର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରହିଥିବାବେଳେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନୁପସ୍ଥିତିର ସିଦ୍ଧି ଛାଡ଼ି, ଅନୁତ୍ପାଦ ସ୍ୱରୂପ ମୁକ୍ତି ପ୍ରକୃତରେ ଉଦୟ ହୁଏନାହିଁ ।
ରଜ୍ଜ୍ଵାଂ ସର୍ପଭ୍ରମସ୍ ସର୍ପଶବ୍ଦାର୍ଥାସମ୍ଭଵଂ ଵିନା । ଅନୁତ୍ପାଦମଯୋ ନିତ୍ଯଂ ଶାନ୍ତୋ ଽପି ନ ହି ଶାମ୍ଯତି
ରସ୍ସୀରେ ସାପ ଭ୍ରମ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ‘ସାପ’ ଶବ୍ଦ ଓ ତାହାର ଅର୍ଥ ସହିତ ଯୋଗ ରହିଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଭ୍ରମ ସଦା ଶାନ୍ତ ଓ ଅନୁତ୍ପାଦ ସ୍ୱରୂପ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଶାନ୍ତ ହୁଏନାହିଁ ।
ଅର୍ଧଶାନ୍ତୋ ନ ଶାନ୍ତୋ ଽସୌ ସମେତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯତଯା ପୁନଃ । ଉଦେତ୍ଯ୍ ଏକପିଶାଚାନ୍ତେ ପିଶାଚୋ ଽନ୍ଯୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅଧୀମତଃ
ଅର୍ଦ୍ଧ ଶାନ୍ତ ଥିବା କିଛି ମଧ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ ନୁହେଁ, କାରଣ ଏକଟି ଶାନ୍ତିର ଶେଷରେ ଆଉ ଏକ ଭୂତ ଆସିଯାଏ, ଏହା ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଘଟେ ।
ସଂସାରଶ୍ ଚାଯମ୍ ଆଭୋଗୀ ପରମ୍ ଏଵେତି ନିଶ୍ଚଯଃ । କାରଣାଭାଵତୋ ଭାତି ଯଦ୍ ଇହାଭାଵମ୍ ଏତି ତତ୍
ଏହି ସଂସାରଟି ଦେଖିବାକୁ ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ, ମନେ ହୁଏ ଏହା ଏକଦମ ସତ୍ୟ ଏବଂ ଶେଷ ସତ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କଲେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ ଏହାର କୌଣସି ନିଜସ୍ୱ କାରଣ ନାହିଁ; ଏଠାରେ ଯେଉଁଠି ଯାହା ଦେଖାଯାଏ, ସେଠି ସେଠି ସେଉଠି ହରାଯିଯାଏ।
ବ୍ରାହ୍ମଣବ୍ରାହ୍ମଣୀରୂପେ ସର୍ଗେ ଯା କାରଣଂ ସ୍ମୃତିଃ । କଥମ୍ ଅଭ୍ଯୁଦିତା ସା ସ୍ଯାତ୍ ସ୍ମରଣୀଯମ୍ ଇଦଂ ଵିନା
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ରୂପର ସୃଷ୍ଟିରେ ସ୍ମୃତିକୁ କାରଣ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ଯଦି କିଛି ସ୍ମରଣ କରିବା ପାଇଁ ନଥାଏ, ତେବେ ସେ ସ୍ମୃତି କେମିତି ଆସିପାରିବ?
ପିତାମହସ୍ମୃତିସ୍ ତତ୍ର କାରଣଂ ତସ୍ଯ ଚ ସ୍ମୃତିଃ । ପୂର୍ଵଂ ନ ସମ୍ଭଵତ୍ଯ୍ ଏଵ ମୁକ୍ତତ୍ଵାତ୍ ପୂର୍ଵଜନ୍ମନଃ
ସେଠାରେ ପିତାମହଙ୍କର ସ୍ମୃତି କାରଣ ହେଉଛି, ତାଙ୍କର ସ୍ମୃତି ମଧ୍ୟ; କିନ୍ତୁ ପୂର୍ବରୁ ତାହା ହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, କାରଣ ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ମୁକ୍ତି ମିଳିଥିଲା।
ପୂର୍ଵଂ ନ ସମ୍ଭଵତ୍ଯ୍ ଏଵ ସ୍ମରଣୀଯା ଚିତିସ୍ ସ୍ଵଯମ୍ । ପଦ୍ମଜାଦିତ୍ଵମ୍ ଆଯାତି ଚେତନସ୍ଯ ଯଥାସ୍ଥିତେଃ
ପୂର୍ବରୁ କୌଣସି ସ୍ମରଣ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ଜିନିଷ ନଥାଏ; ତଥାପି ଚେତନାର ନିଜସ୍ୱ ଗୁଣରୁ, ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମ ନେବାର ଅବସ୍ଥା ଆସିଯାଏ।
ଅଭୂଵମ୍ ଅହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯଃ ପ୍ରଜାନାଥଃ ପ୍ରଜାଯତେ । କାକତାଲୀଯଵତ୍ କଶ୍ଚିଦ୍ ଭଵତି ପ୍ରତିଭାମଯଃ
ଅନ୍ୟ ଜଣେ ପ୍ରଜାପତି ଭାବିଥାଏ—‘ମୁଁ ପୂର୍ବେ ଥିଲିନି’—ଏଭଳି ଏକ ଅନୁଭୂତିର ଚମକରେ କେହି ଅପେକ୍ଷାକୃତ ଭାବେ ଦେଖାଦିଏ, ଯେପରି ଏକ ଅପୂର୍ବ ସଯୋଗରେ କାହାରୋ ଉପସ୍ଥିତି ହୁଏ ।
ଏଵମ୍ ଅଭ୍ଯୁଦିତେ ଲୋକେ ନ କିଞ୍ଚିନ୍ ନ କଦାଚନ । କ୍ଵଚିଦ୍ ଅଭ୍ଯୁଦିତଂ ନାମ କେଵଲଂ ଚିନ୍ନଭସ୍ ସ୍ଥିତମ୍
ଏଭଳି ଜଗତ ଉଦୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, କେବେଉଁସି ସମୟରେ କିଛି ତଥାପି ଉଦୟ ହୁଏନି; ଯାହାକୁ ‘ଉଦୟ’ ବୋଲାଯାଏ, ସେଟି କେବଳ ଚେତନାର ଆକାଶରେ ଅବସ୍ଥିତ ।
ଦ୍ଵିଵିଧାଯାସ୍ ସ୍ମୃତେର୍ ଅସ୍ଯାଃ କାରଣଂ ପରମଂ ପଦମ୍ । କାର୍ଯକାରଣଭାଵୋ ଽସାଵ୍ ଏକମ୍ ଏଵ ଚିଦମ୍ବରମ୍
ଏହି ସ୍ମୃତିର ଦୁଇପ୍ରକାର କାରଣ ହେଉଛି ପରମ ପଦ; କାରଣ ଓ ଫଳର ସମ୍ପର୍କ କେବଳ ଏକ ଚେତନା ଆକାଶ ମାତ୍ର ।
କାର୍ଯକାରଣଯୋସ୍ ସତ୍ତା କାରଣୈସ୍ ସହକାରିଭିଃ । କାର୍ଯକାରଣଯୋର୍ ଐକ୍ଯଂ ତଦଭାଵାନ୍ ନ ଶାମ୍ଯତି
କାରଣ ଓ ଫଳର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ସହଯୋଗୀ କାରଣମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ; ସେହି କାରଣମାନଙ୍କ ଅଭାବରେ କାରଣ ଓ ଫଳର ଏକତା ଶାନ୍ତ ହୁଏନି ।
ମହାଚିଦ୍ରୂପମ୍ ଏଵେଦଂ ସ୍ମରଣାଦ୍ ଵିଦ୍ଧି ଵେଦନମ୍ । କାର୍ଯକାରଣଭାଵୋ ଽତ୍ର ତେନ ଶବ୍ଦୋ ନ ଵାସ୍ତଵଃ
ଏହି ଯେ ମହାଚେତନାର ଆକାର, ଏହାକୁ ମନେ ପକାଇବାରୁ ଜ୍ଞାନ ଉପଜେ। ଏଠାରେ କାରଣ ଓ ଫଳର ସମ୍ପର୍କ କେବଳ ଦେଖାଯାଉଛି, ସେଥିପାଇଁ ଏହି ଶବ୍ଦଟି ସତ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଏଵଂ ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଉତ୍ପନ୍ନଂ ଦୃଶ୍ଯଂ ତ୍ରିଜଗଦାଦ୍ଯ୍ ଅପି । ଚିଦାକାଶଂ ଚିଦାକାଶେ କେଵଲଂ ସ୍ଵାତ୍ମନି ସ୍ଥିତମ୍
ଏଭଳି, କିଛି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇନାହିଁ, ଦୃଶ୍ୟ ବା ତିନି ଜଗତ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ନୁହେଁ; ଚେତନାର ଆକାଶ ଚେତନାରେ ନିଜେ ନିଜେ ବସିଛି।
ଅହୋ ନୁ ପରମା ଦୃଷ୍ଟିର୍ ଦର୍ଶିତା ଦେଵି ମେ ତ୍ଵଯା । ରୂପଶ୍ରୀର୍ ଜାଗତୀ ପ୍ରାତଃପ୍ରଭଯେଵେକ୍ଷଣଦ୍ଯୁତେଃ
ହଁ ଦେବୀ, ତୁମେ ମୋତେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖାଇଛ, ଜଗତର ରୂପର ଶୋଭା ଦୃଷ୍ଟିର ଆଲୋକରେ ପ୍ରଭାତର ଆଲୋକ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଇଦାନୀମ୍ ଅହମ୍ ଏତସ୍ଯାଂ ଯାଵତ୍ ପରିଣତା ଦୃଶି । ନାଭ୍ଯାସେନ ଵିନା ତାଵଦ୍ ଭିନ୍ଦ୍ଧୀମଂ ଦେଵି କୌତୁକମ୍
ଏବେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଦୃଷ୍ଟିରେ ମୁଁ ପକ୍ୱ ହୋଇଛି, ଅଭ୍ୟାସ ବିନା, ଦେବୀ, ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକୁ ମୋ ମନରୁ ଦୂର କର।
ଯତ୍ରାସୌ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଗେହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯା ସହିତୋ ଽଭଵତ୍ । ତଂ ସର୍ଗଂ ତଂ ଗିରିଗ୍ରାମଂ ନଯ ମାଂ ସମଵେକ୍ଷିତୁମ୍
ଯେଉଁଠି ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କର ଘରେ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ବସୁଥିଲେ, ମୋତେ ସେଇ ସୃଷ୍ଟି, ସେ ପାହାଡ଼ ଗାଁକୁ ଦେଖିବାକୁ ନେଇ ଚାଲ।
ଅଚେତ୍ଯଚିଦ୍ରୂପମଯୀଂ ପରମାଂ ପାଵନୀଂ ଦୃଶମ୍ । ଅଵଲମ୍ବ୍ଯେମମ୍ ଆକାରମ୍ ଅଵମୁଚ୍ଯ ଭଵାମଲା
ଅଚେତନ ଓ ଚେତନ ଦୁହିଁ ପ୍ରକୃତିରେ ଗଠିତ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏବଂ ପବିତ୍ର ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ଏହି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଆକୃତିକୁ ଛାଡ଼ି, ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ମଳକୁ ଛାଡ଼ିଦେ।
ତତଃ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସ୍ଯ୍ ଅସନ୍ଦେହଂ ଵ୍ଯୋମାତ୍ମାନଂ ନଭସ୍ସ୍ଥିତମ୍ । ଭୂମିଷ୍ଠନରସଙ୍କଲ୍ପୋ ଗଗନାନ୍ତଃ ପୁରଂ ଯଥା
ତାପରେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ, ତୁମେ ଆକାଶ ସଦୃଶ ଆତ୍ମାକୁ, ଯେଉଁଠି ସେ ଆକାଶରେ ବିସ୍ତାରିତ, ଲାଭ କରିପାରିବ। ଯେପରି ଭୂମିରେ ଥିବା ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟର ଚିନ୍ତା ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ସହର ଭଳି ହୁଏ।
ଏଵଂସ୍ଥିତଂ ତଂ ପଶ୍ଯାଵସ୍ ସହ ସର୍ଗମ୍ ଅନନ୍ତରମ୍ । ଏଵଂ ତଦ୍ଦର୍ଶନଦ୍ଵାରେ ଦେହୋ ହି ପରମାର୍ଗଲା
ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ଥିବା ସେଉଁଠି ସେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଏବଂ ପରେ ଆସୁଥିବା ସୃଷ୍ଟିକୁ ଆମେ ଦେଖିବା। ଏହିପରି ଦୃଷ୍ଟିର ଦ୍ୱାରା, ଦେହ ଏକ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବାଧା ବୋଲି ଥାଏ।
ଅମୁନା ଦେଵି ଦେହେନ ଜଗଦ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଅଵାପ୍ଯତେ । ନ ଵା କସ୍ମାଦ୍ ଅତ୍ର ଯୁକ୍ତିଂ କଥଯାନୁଗ୍ରହଗ୍ରହାତ୍
ଏହି ଦେହ ଦ୍ୱାରା, ମାଁ, ଅନ୍ୟ ଜଗତକୁ ମିଳିପାରିବ; କିମ୍ବା ମିଳିବ ନାହିଁ। ଏଠାରେ କାହିଁକି ଏହାର କାରଣ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି, ଯେତେବେଳେ ଏହା କେବଳ କୃପାରେ ବୁଝାଯାଏ?
ଜଗନ୍ତୀମାନ୍ଯ୍ ଅମୂର୍ତାନି ମୂର୍ତିମନ୍ତି ମୁଧାଗ୍ରହାତ୍ । ଭଵଦ୍ଭିର୍ ଅଵବୁଦ୍ଧାନି ହେମନୀଵୋର୍ମିକାଧିଯା
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ନିରାକାର ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଭ୍ରମରେ ଆମେ ଏଠାକୁ ଆକାରବାନ୍ତ ଭାବରେ ଦେଖୁଛୁ। ତୁମେ ଏହାକୁ ସୁନାର ତରଙ୍ଗ ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ବୁଝିଛ।
ହେମ୍ନ୍ଯ୍ ଊର୍ମିକାରୂପଵନେ ଽପ୍ଯ୍ ଊର୍ମିକାତ୍ଵଂ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ଯଥା ତଥା ଜଗଦ୍ରୂପେ ଜଗତ୍ତ୍ଵଂ ନାସ୍ତି ଚିତ୍ପଦେ
ସୁନାରେ ତରଙ୍ଗ ଦେଖାଯିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ସେଠାରେ ତରଙ୍ଗର ସ୍ୱଭାବ ନାହିଁ। ସେପରି, ଚେତନାର ରୂପରେ ଯେଉଁ ଜଗତ ଦେଖାଯାଏ, ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ଜଗତର ସ୍ୱଭାବ ନାହିଁ।
ଜଗଦ୍ ଆକାଶମ୍ ଏଵେଦଂ ବ୍ରହ୍ମୈଵ ନ ତୁ ଦୃଶ୍ଯତା । ଦୃଶ୍ଯତେ କାଚିଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ଧୂଲିର୍ ଅମ୍ବୁନିଧାଵ୍ ଇଵ
ଏହି ଜଗତ କେବଳ ଆକାଶ, ଏହା ବ୍ରହ୍ମ ଛଡ଼ା ଆଉ କିଛି ନୁହେଁ; ଯାହା ଦେଖାଯାଏ, ସେଠାରେ କେବଳ ଏକ ଧୂଳିକଣା ଅଛି, ଯେପରି ଜଳରାଶିରେ ଧୂଳି।
ବ୍ରହ୍ମୈଵ ପଶ୍ଯତି ବ୍ରହ୍ମ ନାବ୍ରହ୍ମ ବ୍ରହ୍ମ ପଶ୍ଯତି । ସର୍ଗାଦିନାମ୍ନା ପ୍ରଥିତସ୍ ସ୍ଵଭାଵୋ ଽସ୍ଯୈଵମ୍ ଈଦୃଶଃ
ବ୍ରହ୍ମ ନିଜେ ବ୍ରହ୍ମଙ୍କୁ ଦେଖେ, ଅନ୍ୟ କିଛି ବ୍ରହ୍ମଙ୍କୁ ଦେଖିପାରେନି; ବ୍ରହ୍ମ ନିଜେ ବ୍ରହ୍ମଙ୍କୁ ଦେଖେ। ସୃଷ୍ଟି ଓ ଏହାଦି ନାମରେ ଯାହାକୁ ଡାକାଯାଏ, ସେହି ଏହାର ସ୍ୱଭାବ।
ନ ବ୍ରହ୍ମଜଗତୋର୍ ଅସ୍ତି କାର୍ଯକାରଣତୋଦଯଃ । କାରଣାନାମ୍ ଅଭାଵେନ ସର୍ଵେଷାଂ ସହକାରିଣାମ୍
ବ୍ରହ୍ମ ଓ ଜଗତ୍ରେ କୌଣସି କାରଣ-ଫଳର ସମ୍ପର୍କ ନାହିଁ, କାରଣ ଓ ସହାୟକ ସବୁ ଅନୁପସ୍ଥିତ।