କାନ୍ତାଵିରହିଣାମ୍ ଏକଂ ଵାସରଂ ଵତ୍ସରାଯତେ । ମୃତୋ ଜାତୋ ଽହମ୍ ଅନ୍ଯୋ ମେ ପିତେତି ସ୍ଵପ୍ନଧାମ୍ନି ଚ
ପ୍ରିୟଜନ ବିୟୋଗୀଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଦିନ ବର୍ଷ ଭଳି ଲାଗେ; 'ମୁଁ ମରିଗଲି, ମୁଁ ଜନ୍ମ ନେଲି, ଆଉ ଜଣେ ମୋ ପିତା'—ଏହିପରି ସ୍ୱପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ଅନୁଭବ ହୁଏ।
ଅଭୁକ୍ତସ୍ଯୈଵ ଭୋଗ୍ଯସ୍ଯ ଭୁକ୍ତଧୀର୍ ଉପଜାଯତେ । ଭୁକ୍ତେ ଚାଭୁକ୍ତଧୀର୍ ଦୃଷ୍ଟମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଲଂ କିତଵାଦିଷୁ
ଯାହା ଉପଭୋଗ କରାଯାଇନାହିଁ, ସେଥିରେ ମଧ୍ୟ ଉପଭୋଗର ଭାବ ଆସେ; ଯେତେବେଳେ ଉପଭୋଗ କରାଯାଏ, ତେବେ ଉପଭୋଗ ହୋଇନାହିଁ ବୋଲି ଭାବ ଆସେ—ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟ ଜୁଆଡି ଓ ଏମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଏ।
ଶୂନ୍ଯମ୍ ଆକୀର୍ଣତାମ୍ ଏତି ତୁଲ୍ଯଂ ଵ୍ଯସନମ୍ ଉତ୍ସଵୈଃ । ଵିପ୍ରଲମ୍ଭୋ ଽପି ଲାଭଶ୍ ଚ ମଦସ୍ଵପ୍ନାଦିସଂଵିଦି
ଶୂନ୍ୟତା ଭରିଯାଏ, ଦୁଃଖ ଓ ଆନନ୍ଦ ସମାନ ଲାଗେ; ବିୟୋଗ ଓ ଲାଭ ମଦ, ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଏକେ ଭାବରେ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ।
ତୈକ୍ଷ୍ଣ୍ଯଂ ଯଥା ମରିଚବୀଜକଣେ ସ୍ଥିତଂ ସ୍ଵଂ ସ୍ତମ୍ଭେ ଽଥଵା ରଚିତପୁତ୍ରକଜାଲମ୍ ଅନ୍ତଃ । ଦୃଶ୍ଯଂ ତ୍ଵ୍ ଅନନ୍ଯଦ୍ ଇଦମ୍ ଏଵମ୍ ଅଜେ ଽସ୍ତି ଶାନ୍ତଂ କସ୍ଯାସ୍ତି ବନ୍ଧନଵିମୋକ୍ଷଦୃଶଃ କୁତଃ କାଃ
ଯେପରି ରାଇ ଦାଣାରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣତା ଥାଏ, କିମ୍ବା ନିଜ ପାଇଁ ତିଆରି କରାଯାଇଥିବା ଖେଳନା ପିଲାଙ୍କ ଜାଲ ଭିତରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଥାଏ, ସେପରି ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ବିଶ୍ୱ ତାହାଠାରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ। ଅଜନ୍ମା, ଶାନ୍ତ ଜଣେ ପାଇଁ ବନ୍ଧନ କିଏ ପାଇଁ, ମୁକ୍ତି କଉଁଠୁ, ଏବଂ ସେମାନେ କ'ଣ?
ପ୍ରତିଭାନ୍ତି ଜଗନ୍ତ୍ଯ୍ ଆଶୁ ମୃତିମୋହାଦ୍ ଅନନ୍ତରମ୍ । ଜୀଵସ୍ଯୋନ୍ମୀଲନାଦ୍ ଅକ୍ଷ୍ଣୋ ରୂପାଣୀଵାଖିଲାନ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ମୃତ୍ୟୁର ମାୟା ପରେ ଏହି ବିଶ୍ୱ ତୁରନ୍ତ ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଜୀବନ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଆଖି ଖୋଲିଲେ ସମସ୍ତ ଆକୃତି ଦେଖାଯାଏ।
ଦିକ୍କାଲକଲନାକାଶଧର୍ମକର୍ମମଯାନି ଚ । ପରିସ୍ଫାରାଣ୍ଯ୍ ଅନନ୍ତାନି କଲ୍ପାନ୍ତସ୍ଥୈର୍ଯଵନ୍ତି ଚ
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଦିଗ, ସମୟ, ଗଣନା, ଆକାଶ, ସ୍ୱଭାବ ଓ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଗଠିତ; ଏହାର ଅନେକ ରୂପ ଅଛି, ଯେଉଁମାନେ ଏକ କଳ୍ପର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟିକି ରହେ।
ନାନୁଭୂତଂ ନ ଯଦ୍ ଦୃଷ୍ଟଂ ତନ୍ ମଯା କୃତମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅପି । ତତ୍ କ୍ଷଣାତ୍ ସ୍ମୃତିତାମ୍ ଏତି ସ୍ଵପ୍ନେ ସ୍ଵମରଣଂ ଯଥା
ଯେଉଁଠିକି ମୁଁ ଅନୁଭବ କରିନାହିଁ, କିମ୍ବା ଦେଖିନାହିଁ, ତଥାପି 'ମୁଁ ଏହା କରିଛି' ବୋଲି ଭାବୁଛି, ସେଠି ଏହା ଏକ କ୍ଷଣରେ ସ୍ମୃତି ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ଜହ୍ନରେ ନିଜ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖିବା ପରି।
ଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ଏଵମ୍ ଅନନ୍ତେଯଂ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମଵ୍ଯୋମ୍ନି ଭାସୁରା । ଅପକୁଡ୍ଯା ଜଗନ୍ନାମ୍ନୀ ନଗରୀକଲ୍ପନାତ୍ମିକା
ଏଭଳି ଅନନ୍ତ ଭ୍ରମ ଚେତନାର ଆକାଶରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ରହିଛି, ଏବଂ 'ସଂସାର' ନାମକ ନଗରଟିଏ କେବଳ ଏକ ଦେଖାଯାଉଥିବା କଳ୍ପନା, ଯାହାର କୌଣସି ଦେଵାଲି ନାହିଁ।
ଅହଂ ଜଗଦ୍ ଇଯଂ ସର୍ଗସ୍ମୃତିର୍ ଏଵେତି ଜୃମ୍ଭତି । ଦୂରକଲ୍ପକ୍ଷଣାଭ୍ଯାସଵିପର୍ଯାସୈକକାରିଣୀ
‘ମୁଁ’, ଏହି ସଂସାର ଏବଂ ସୃଷ୍ଟିର ସ୍ମୃତି — ଏସବୁ ଦୂର ଉପମାନ ଏବଂ ତାହାର ପୁନରାବୃତ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ନାନୁଭୂତାନୁଭୂତା ଚ ଜ୍ଞପ୍ତିର୍ ଇତ୍ଥଂ ଦ୍ଵିରୂପିଣୀ । ପୂର୍ଵଂ କାରଣରିକ୍ତେଵ ଚିଦ୍ରୂପୈଵ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ଏହିପରି ଜ୍ଞାନ ଦୁଇ ପ୍ରକାରର — ଯାହା ଅନୁଭବ କରାଯାଇଛି ଏବଂ ଯାହା ଅନୁଭବ ହୋଇନାହିଁ; ଆଦିରେ ଏହା କାରଣ ଭାବେ କାମ କରେ, କିନ୍ତୁ ତାହାର ସ୍ୱରୂପ ହେଉଛି କେବଳ ଚେତନା।
ନାନୁଭୂତେ ଽନୁଭୂତତ୍ଵଂ ସଂଵିଦୋ ଽନ୍ତର୍ ଉଦେତ୍ଯ୍ ଅପି । ସ୍ଵପ୍ନଭ୍ରମାଦ୍ ଅନନ୍ଯସ୍ମିନ୍ ପିତରୀଵ ପିତୃସ୍ମୃତିଃ
ଯେଉଁଠି ଅନୁଭବ ହୋଇନାହିଁ, ସେଠି ଚେତନା ମଧ୍ୟରେ ଅନୁଭୂତିର ଭାବ ଉଦୟ ହୁଏନାହିଁ; ଯେପରି ଜଣେ ପୁଅ ନଥିଲେ, ସେଠି ପିତାଙ୍କର ସ୍ମୃତି ଦ୍ୱାପ୍ନ କିମ୍ବା ଭ୍ରମରେ ମଧ୍ୟ ଆସେନାହିଁ।
କଦାଚିତ୍ ସ୍ମୃତିତାମ୍ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରତିଭାମାତ୍ରମ୍ ଏଵ ସତ୍ । ଭାତି ପ୍ରଥମସର୍ଗେଶରୂପେଣ ତଦନୁ କ୍ରମାତ୍
କେବେ କେବେ ସ୍ମୃତିକୁ ପଛକୁ ରଖି, କେବଳ ଏକ ଭାସ୍ମାତ୍ର ଦେଖାଯାଏ; ଏହା ପ୍ରଥମେ ସୃଷ୍ଟିର ନାୟକ ରୂପେ ଦିଗଦେଖାଏ, ତାପରେ ଅନୁକ୍ରମରେ ଅନ୍ୟ ରୂପ ନେଇଥାଏ।
ଦୃଶ୍ଯଂ ତ୍ରିଭୁଵନାଦୀଦମ୍ ଅନୁଭୂତସ୍ମୃତୌ ସ୍ଥିତମ୍ । କେଷାଞ୍ଚିତ୍ ତନ୍ଵି କେଷାଞ୍ଚିନ୍ ନାନୁଭୂତସ୍ମୃତୌ ସ୍ଥିତମ୍
ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଏହି ତିନି ଲୋକ ଆଦି ଦୃଶ୍ୟମାନ ବିଶ୍ୱ କିଛି ଲୋକଙ୍କର ଅନୁଭୂତ ସ୍ମୃତିରେ ଅଛି, ଯଦିଓ କିଛି ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ ଏହା ଅନୁଭୂତିର ସ୍ମୃତି ଭାବେ ରହେନାହିଁ।
ପ୍ରତିଭାସତ ଏଵେଦଂ କେଷାଞ୍ଚିତ୍ ସ୍ମରଣଂ ଵିନା । ଚିଦଣୂନାଂ ପ୍ରଜେଶତ୍ଵଂ କାକତାଲୀଯଵଦ୍ ଯତଃ
କିଛି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା କେବଳ ଏକ ଭାସ୍ମାତ୍ର ଭାବେ ପ୍ରତିତିତି ହୁଏ, ସ୍ମୃତି ଛଡ଼ା; କାରଣ ଚେତନାର ଅଣୁମାନେ ଅପେକ୍ଷା କରି ଏହି ଶକ୍ତି ଉଦୟ ହୁଏ, ଯେପରି କାଉଁ ଓ ତାଳ ଫଳ ଅଚାନକ ମିଳିଯାଏ।
ଅତ୍ଯନ୍ତଵିସ୍ମୃତଂ ଦୃଶ୍ଯଂ ମୋକ୍ଷ ଇତ୍ଯ୍ ଅଭିଧୀଯତେ । ଈପ୍ସିତାନୀପ୍ସିତେ ତତ୍ର ନ ସ୍ତଃ କେଚନ କସ୍ଯଚିତ୍
ଯେଉଁ ଦୃଶ୍ୟକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଭୁଲିଯାଯିଛି, ସେହିକୁ ମୁକ୍ତି ବୋଲାଯାଏ । ସେଠାରେ କାହା ପାଇଁ କୌଣସି ଚାହିଦା ବା ଅଚାହିଦା ବସ୍ତୁ ରହିନଥାଏ ।
ଅତ୍ଯନ୍ତାଭାଵସମ୍ପତ୍ତିଂ ଵିନାହନ୍ତ୍ଵଜଗତ୍ସ୍ଥିତେଃ । ଅନୁତ୍ପାଦମଯୀମ୍ ଏଵ ନୋଦେତ୍ଯ୍ ଏଵ ଵିମୁକ୍ତତା
‘ମୁଁ’ ଓ ଜଗତର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରହିଥିବାବେଳେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନୁପସ୍ଥିତିର ସିଦ୍ଧି ଛାଡ଼ି, ଅନୁତ୍ପାଦ ସ୍ୱରୂପ ମୁକ୍ତି ପ୍ରକୃତରେ ଉଦୟ ହୁଏନାହିଁ ।
ରଜ୍ଜ୍ଵାଂ ସର୍ପଭ୍ରମସ୍ ସର୍ପଶବ୍ଦାର୍ଥାସମ୍ଭଵଂ ଵିନା । ଅନୁତ୍ପାଦମଯୋ ନିତ୍ଯଂ ଶାନ୍ତୋ ଽପି ନ ହି ଶାମ୍ଯତି
ରସ୍ସୀରେ ସାପ ଭ୍ରମ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ‘ସାପ’ ଶବ୍ଦ ଓ ତାହାର ଅର୍ଥ ସହିତ ଯୋଗ ରହିଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଭ୍ରମ ସଦା ଶାନ୍ତ ଓ ଅନୁତ୍ପାଦ ସ୍ୱରୂପ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଶାନ୍ତ ହୁଏନାହିଁ ।
ଅର୍ଧଶାନ୍ତୋ ନ ଶାନ୍ତୋ ଽସୌ ସମେତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯତଯା ପୁନଃ । ଉଦେତ୍ଯ୍ ଏକପିଶାଚାନ୍ତେ ପିଶାଚୋ ଽନ୍ଯୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅଧୀମତଃ
ଅର୍ଦ୍ଧ ଶାନ୍ତ ଥିବା କିଛି ମଧ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ ନୁହେଁ, କାରଣ ଏକଟି ଶାନ୍ତିର ଶେଷରେ ଆଉ ଏକ ଭୂତ ଆସିଯାଏ, ଏହା ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଘଟେ ।
ସଂସାରଶ୍ ଚାଯମ୍ ଆଭୋଗୀ ପରମ୍ ଏଵେତି ନିଶ୍ଚଯଃ । କାରଣାଭାଵତୋ ଭାତି ଯଦ୍ ଇହାଭାଵମ୍ ଏତି ତତ୍
ଏହି ସଂସାରଟି ଦେଖିବାକୁ ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ, ମନେ ହୁଏ ଏହା ଏକଦମ ସତ୍ୟ ଏବଂ ଶେଷ ସତ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କଲେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ ଏହାର କୌଣସି ନିଜସ୍ୱ କାରଣ ନାହିଁ; ଏଠାରେ ଯେଉଁଠି ଯାହା ଦେଖାଯାଏ, ସେଠି ସେଠି ସେଉଠି ହରାଯିଯାଏ।
ବ୍ରାହ୍ମଣବ୍ରାହ୍ମଣୀରୂପେ ସର୍ଗେ ଯା କାରଣଂ ସ୍ମୃତିଃ । କଥମ୍ ଅଭ୍ଯୁଦିତା ସା ସ୍ଯାତ୍ ସ୍ମରଣୀଯମ୍ ଇଦଂ ଵିନା
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ରୂପର ସୃଷ୍ଟିରେ ସ୍ମୃତିକୁ କାରଣ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ଯଦି କିଛି ସ୍ମରଣ କରିବା ପାଇଁ ନଥାଏ, ତେବେ ସେ ସ୍ମୃତି କେମିତି ଆସିପାରିବ?
ପିତାମହସ୍ମୃତିସ୍ ତତ୍ର କାରଣଂ ତସ୍ଯ ଚ ସ୍ମୃତିଃ । ପୂର୍ଵଂ ନ ସମ୍ଭଵତ୍ଯ୍ ଏଵ ମୁକ୍ତତ୍ଵାତ୍ ପୂର୍ଵଜନ୍ମନଃ
ସେଠାରେ ପିତାମହଙ୍କର ସ୍ମୃତି କାରଣ ହେଉଛି, ତାଙ୍କର ସ୍ମୃତି ମଧ୍ୟ; କିନ୍ତୁ ପୂର୍ବରୁ ତାହା ହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, କାରଣ ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ମୁକ୍ତି ମିଳିଥିଲା।
ପୂର୍ଵଂ ନ ସମ୍ଭଵତ୍ଯ୍ ଏଵ ସ୍ମରଣୀଯା ଚିତିସ୍ ସ୍ଵଯମ୍ । ପଦ୍ମଜାଦିତ୍ଵମ୍ ଆଯାତି ଚେତନସ୍ଯ ଯଥାସ୍ଥିତେଃ
ପୂର୍ବରୁ କୌଣସି ସ୍ମରଣ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ଜିନିଷ ନଥାଏ; ତଥାପି ଚେତନାର ନିଜସ୍ୱ ଗୁଣରୁ, ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମ ନେବାର ଅବସ୍ଥା ଆସିଯାଏ।
ଅଭୂଵମ୍ ଅହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯଃ ପ୍ରଜାନାଥଃ ପ୍ରଜାଯତେ । କାକତାଲୀଯଵତ୍ କଶ୍ଚିଦ୍ ଭଵତି ପ୍ରତିଭାମଯଃ
ଅନ୍ୟ ଜଣେ ପ୍ରଜାପତି ଭାବିଥାଏ—‘ମୁଁ ପୂର୍ବେ ଥିଲିନି’—ଏଭଳି ଏକ ଅନୁଭୂତିର ଚମକରେ କେହି ଅପେକ୍ଷାକୃତ ଭାବେ ଦେଖାଦିଏ, ଯେପରି ଏକ ଅପୂର୍ବ ସଯୋଗରେ କାହାରୋ ଉପସ୍ଥିତି ହୁଏ ।
ଏଵମ୍ ଅଭ୍ଯୁଦିତେ ଲୋକେ ନ କିଞ୍ଚିନ୍ ନ କଦାଚନ । କ୍ଵଚିଦ୍ ଅଭ୍ଯୁଦିତଂ ନାମ କେଵଲଂ ଚିନ୍ନଭସ୍ ସ୍ଥିତମ୍
ଏଭଳି ଜଗତ ଉଦୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, କେବେଉଁସି ସମୟରେ କିଛି ତଥାପି ଉଦୟ ହୁଏନି; ଯାହାକୁ ‘ଉଦୟ’ ବୋଲାଯାଏ, ସେଟି କେବଳ ଚେତନାର ଆକାଶରେ ଅବସ୍ଥିତ ।
ଦ୍ଵିଵିଧାଯାସ୍ ସ୍ମୃତେର୍ ଅସ୍ଯାଃ କାରଣଂ ପରମଂ ପଦମ୍ । କାର୍ଯକାରଣଭାଵୋ ଽସାଵ୍ ଏକମ୍ ଏଵ ଚିଦମ୍ବରମ୍
ଏହି ସ୍ମୃତିର ଦୁଇପ୍ରକାର କାରଣ ହେଉଛି ପରମ ପଦ; କାରଣ ଓ ଫଳର ସମ୍ପର୍କ କେବଳ ଏକ ଚେତନା ଆକାଶ ମାତ୍ର ।
କାର୍ଯକାରଣଯୋସ୍ ସତ୍ତା କାରଣୈସ୍ ସହକାରିଭିଃ । କାର୍ଯକାରଣଯୋର୍ ଐକ୍ଯଂ ତଦଭାଵାନ୍ ନ ଶାମ୍ଯତି
କାରଣ ଓ ଫଳର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ସହଯୋଗୀ କାରଣମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ; ସେହି କାରଣମାନଙ୍କ ଅଭାବରେ କାରଣ ଓ ଫଳର ଏକତା ଶାନ୍ତ ହୁଏନି ।
ମହାଚିଦ୍ରୂପମ୍ ଏଵେଦଂ ସ୍ମରଣାଦ୍ ଵିଦ୍ଧି ଵେଦନମ୍ । କାର୍ଯକାରଣଭାଵୋ ଽତ୍ର ତେନ ଶବ୍ଦୋ ନ ଵାସ୍ତଵଃ
ଏହି ଯେ ମହାଚେତନାର ଆକାର, ଏହାକୁ ମନେ ପକାଇବାରୁ ଜ୍ଞାନ ଉପଜେ। ଏଠାରେ କାରଣ ଓ ଫଳର ସମ୍ପର୍କ କେବଳ ଦେଖାଯାଉଛି, ସେଥିପାଇଁ ଏହି ଶବ୍ଦଟି ସତ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଏଵଂ ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଉତ୍ପନ୍ନଂ ଦୃଶ୍ଯଂ ତ୍ରିଜଗଦାଦ୍ଯ୍ ଅପି । ଚିଦାକାଶଂ ଚିଦାକାଶେ କେଵଲଂ ସ୍ଵାତ୍ମନି ସ୍ଥିତମ୍
ଏଭଳି, କିଛି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇନାହିଁ, ଦୃଶ୍ୟ ବା ତିନି ଜଗତ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ନୁହେଁ; ଚେତନାର ଆକାଶ ଚେତନାରେ ନିଜେ ନିଜେ ବସିଛି।
ଅହୋ ନୁ ପରମା ଦୃଷ୍ଟିର୍ ଦର୍ଶିତା ଦେଵି ମେ ତ୍ଵଯା । ରୂପଶ୍ରୀର୍ ଜାଗତୀ ପ୍ରାତଃପ୍ରଭଯେଵେକ୍ଷଣଦ୍ଯୁତେଃ
ହଁ ଦେବୀ, ତୁମେ ମୋତେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖାଇଛ, ଜଗତର ରୂପର ଶୋଭା ଦୃଷ୍ଟିର ଆଲୋକରେ ପ୍ରଭାତର ଆଲୋକ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଇଦାନୀମ୍ ଅହମ୍ ଏତସ୍ଯାଂ ଯାଵତ୍ ପରିଣତା ଦୃଶି । ନାଭ୍ଯାସେନ ଵିନା ତାଵଦ୍ ଭିନ୍ଦ୍ଧୀମଂ ଦେଵି କୌତୁକମ୍
ଏବେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଦୃଷ୍ଟିରେ ମୁଁ ପକ୍ୱ ହୋଇଛି, ଅଭ୍ୟାସ ବିନା, ଦେବୀ, ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକୁ ମୋ ମନରୁ ଦୂର କର।