ଅଥ କାଲଵଶାଦ୍ ଵିପ୍ରସ୍ ସ ପଞ୍ଚତ୍ଵମ୍ ଉପାଯଯୌ । ତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଏଵ ଗୃହାକାଶେ ଜୀଵାକାଶତଯା ସ୍ଥିତଃ
ପରେ କାଳର ପ୍ରଭାବରେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଠି ଘରର ଆକାଶରେ ଆତ୍ମାର ଆକାଶ ଭାବେ ଅବସ୍ଥିତ ରହିଲେ।
ସମ୍ପନ୍ନଃ ପ୍ରାକ୍ତନାନଲ୍ପସଙ୍କଲ୍ପଵଶତସ୍ ସ୍ଵଯମ୍ । ଆକାଶଵପୁର୍ ଏଵୋର୍ଵୀପତିଃ ପରମଶକ୍ତିମାନ୍
ପୂର୍ବଜନ୍ମର ଅନେକ ଇଚ୍ଛାର ଶକ୍ତିରେ, ସେ ପୃଥିବୀର ନାଥ ନିଜେ ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ଆକାଶ ଦେହ ଧାରଣ କଲେ।
ପ୍ରଭାଵାଜ୍ ଜିତଭୂପୀଠଃ ପ୍ରତାପାକ୍ରାନ୍ତଵିଷ୍ଟପଃ । କୃପାପାଲିତପାତାଲସ୍ ତ୍ରିଲୋକଵିଜଯୀ ନୃପଃ
ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବରେ ସେ ରାଜସିଂହାସନ ଜିତିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆବୃତ କରିଥିଲା, ସେ କ୍ରୁପାରେ ପାତାଳକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଏକ ରାଜା ଭାବରେ ତିନି ଲୋକ ଉପରେ ବିଜୟ ହାସଲ କରିଥିଲେ।
କାଲାଗ୍ନିର୍ ଅରିପକ୍ଷାଣାଂ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ମକରକେତନଃ । ମେରୁର୍ ଵିଷଯଵାଯୂନାଂ ସାଧ୍ଵବ୍ଜାନାଂ ଦିଵାକରଃ
ସେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ କାଳାଗ୍ନି, ଜନାନୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମନମଥ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟସମ୍ପର୍କୀୟ ଆକାଙ୍କ୍ଷା ପାଇଁ ମେରୁ ପର୍ବତ ଏବଂ ସଦ୍ବିଧବାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଥିଲେ।
ଆଦର୍ଶସ୍ ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରାଣାମ୍ ଅର୍ଥିନାଂ କଲ୍ପପାଦପଃ । ପାଦପୀଠଂ ଦ୍ଵିଜାଗ୍ର୍ଯାଣାଂ ରାକା ଧର୍ମାମୃତତ୍ଵିଷଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର ପାଇଁ ଏକ ଆଇନା, ଆଶାକୁରାମାନେ ପାଇଁ ଚାହିଦା ପୂରଣ କରୁଥିବା ବୃକ୍ଷ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ପାଦପୀଠ ଏବଂ ଧର୍ମର ଅମୃତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ପାଇଁ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଥିଲେ।
ସ୍ଵଗୃହାଭ୍ଯନ୍ତରାକାଶେ ଚିତ୍ତାକାଶମଯାତ୍ମନି । ତସ୍ମିନ୍ ଦ୍ଵିଜେ ଶଵୀଭୂତେ ଭୂତାକାଶଶରୀରିଣି
ନିଜ ଘରର ଭିତର ଆକାଶରେ, ମନର ଆକାଶରେ ଗଠିତ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ, ସେ ଦ୍ୱିଜ ମୃତଦେହ ହୋଇ ଭୂତତତ୍ତ୍ୱର ଆକାଶ ଦେହ ଧାରଣ କରି ରହିଥିଲେ।
ସା ତସ୍ଯ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଭାର୍ଯା ଶୋକେଣାତ୍ଯନ୍ତକର୍ଷିତା । ଶୁଷ୍କେଵ ମାଷଶିମିକା ହୃଦଯେନ ଦ୍ଵିଧାଗମତ୍
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଦୁଃଖରେ ଏତେକି ଶୋକାକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ଶୁଖିଗଲା ମାଟିର ଫଳି ଭଳି, ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଦୁଇଟି ଭାଗକୁ ଭାଗିଯାଇଥିଲା।
ଭର୍ତ୍ରା ସହ ଶଵୀଭୂତା ଦେହମ୍ ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ଦୂରତଃ । ଆତିଵାହିକଦେହେନ ଭର୍ତାରଂ ସମୁପାଯଯୌ
ସେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ସହିତ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି, ଦେହକୁ ଦୂରେ ଛାଡ଼ି, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ ନେଇ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ନଦୀ ନିଖାତମ୍ ଇଵ ତଂ ଭର୍ତାରମ୍ ଅନୁସୃତ୍ଯ ସା । ଆଜଗାମ ଵିଶୋକତ୍ଵଂ ସଵସନ୍ତେଵ ମଞ୍ଜରୀ
ସେ ନଦୀ ତାଳ ଅନୁସରଣ କରିଥିବା ପରି ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ ଏବଂ ପବନେ ଫୁଲ ମଞ୍ଜରୀ ଭଳି ଶୋକରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ।
ତତ୍ରାସ୍ଯ ଵିପ୍ରସ୍ଯ ସୁତା ଗୃହାଣି ଭୂସ୍ଥାଵରାଦୀନି ଘନାନି ସନ୍ତି । ଅଦ୍ଯାଷ୍ଟମଂ ଵାସରମ୍ ଆପ୍ତମୃତ୍ଯୋର୍ ଜୀଵୋ ଗିରିଗ୍ରାମକମନ୍ଦିରସ୍ଥଃ
ସେଠାରେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଝିଅ ଘର, ଜମି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧନ-ସମ୍ପତି ରଖିଛନ୍ତି; ଆଜି ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁର ଏଠରେ ଅଷ୍ଟମ ଦିନ ଓ ତାଙ୍କର ଆତ୍ମା ପାହାଡ଼ ଗାଁର ଘରେ ଅଛି।
ସ ତେ ଭର୍ତାଦ୍ଯ ସମ୍ପନ୍ନୋ ଦ୍ଵିଜୋ ଭୂପତ୍ଵମ୍ ଆଗତଃ । ଯାସାଵ୍ ଅରୁନ୍ଧତୀ ନାମ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ସା ତ୍ଵମ୍ ଅଙ୍ଗନେ
ତୁମର ସେ ସ୍ୱାମୀ, ଏବେ ସମୃଦ୍ଧିରେ ଅନ୍ୱିତ ହୋଇ, ରାଜା ହୋଇଛନ୍ତି; ଏବଂ ତୁମେ, ଯିଏ ପୂର୍ବେ ଅରୁନ୍ଧତୀ ନାମର ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଥିଲେ, ଏବେ ତାଙ୍କର ରାନୀ ହେଲେ।
ଇହେମୌ କୁରୁତୋ ରାଜ୍ଯଂ ତୌ ଭଵନ୍ତୌ ସୁଦମ୍ପତୀ । ଚକ୍ରଵାକାଵ୍ ଇଵ ନଵୌ ଭୁଵି ଜାତୌ ଶିଵାଵ୍ ଇଵ
ଏଠାରେ ତୁମେ ଦୁହେଁ ଏହି ରାଜ୍ୟର ଶାସନ କରୁଛ; ତୁମେ ଦୁହେଁ ଏକ ଉତ୍ତମ ଦମ୍ପତି, ପୃଥିବୀରେ ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀ ଦୁଇଟି ପରି, କିମ୍ବା ଶିବ ଓ ତାଙ୍କର ସଙ୍ଗିନୀ ପରି।
ଏଷ ତେ କଥିତସ୍ ସର୍ଵଃ ପ୍ରାକ୍ତନସ୍ ସଂସୃତିଭ୍ରମଃ । ଭ୍ରାନ୍ତିମାତ୍ରକମ୍ ଆକାଶମ୍ ଏଵ ଜୀଵସ୍ଵରୂପଧୃତ୍
ଏଭଳି ତୁମର ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ସମସ୍ତ ଭ୍ରମଣ କଥା କହିଦେଲି; ଏହା କେବଳ ଭ୍ରମ ଥିଲା, ଆକାଶ ନିଜେ ଜୀବର ଆକୃତି ନେଇଥିଲା।
ଭ୍ରମାଦ୍ ଅସ୍ମାଚ୍ ଚିଦାଦର୍ଶେ ଭ୍ରମୋ ଽଯଂ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତଃ । ଅସତ୍ଯ ଏଵ ଚାସତ୍ଯାଦ୍ ଭଵତୋର୍ ଭଵଭଙ୍ଗଦଃ
ଏହି ଭ୍ରମରୁ, ଚେତନାର ଆଇନାରେ ଏହି ଭ୍ରମ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ହେଉଛି; ଏହା ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, ତଥାପି ଏହି ଅସତ୍ୟରୁ, ତୁମ ଦୁହେଁର ସଂସାର ଜୀବନର ଶେଷ ହୁଏ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଭ୍ରାନ୍ତିମଯଃ କସ୍ ସ୍ଯାତ୍ କୋ ଵା ଭ୍ରାନ୍ତ୍ଯୁଜ୍ଝିତୋ ଭଵେତ୍ । ସର୍ଗୋ ନିରର୍ଗଲାନଲ୍ପବୋଧାନ୍ ନାନ୍ଯଦ୍ ଵିଜୃମ୍ଭତେ
ତେଣୁ କିଏ ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିପାରିବେ, ଆଉ କିଏ ଭ୍ରମରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ? ସୃଷ୍ଟି କେବଳ ଅବିରତ ଏବଂ ସୀମିତ ଜ୍ଞାନର ଫଳ; ଏଠାରେ ଏହା ଛଡ଼ା ଆଉ କିଛି ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏନା।
ଇତ୍ଯ୍ ଆକର୍ଣ୍ଯ ଚିରଂ ଚାରୁଵିସ୍ମଯୋତ୍ଫୁଲ୍ଲଲୋଚନା । ଭୂତ୍ଵୋଵାଚ ଵଚୋ ଲୀଲା ଲୀଲାଲସପଦାକ୍ଷରମ୍
ଏହି କଥା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଶୁଣି, ଲୀଳାଙ୍କର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ମନୋହର ଆଖି ଉଜାଗର ହେଲା। ସେ ପରେ ହସିକି ଖେଳମିଶ୍ରିତ ମିଠା କଥାରେ କହିଲେ।
ଦେଵି ତ୍ଵଦ୍ଵଚନଂ ମିଥ୍ଯା କଥଂ ସମ୍ପନ୍ନମ୍ ଈଦୃଶମ୍ । କ୍ଵ ଵିପ୍ରଜୀଵସ୍ ସ୍ଵଗୃହେ କ୍ଵେମେ ଵଯମ୍ ଇହ ସ୍ଥିତାଃ
ମା, ଆପଣଙ୍କ କଥା କିପରି ଏଭଳି ଭୁଲ ସିଦ୍ଧ ହେଲା? ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଆତ୍ମା ତାଙ୍କ ଘରେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ଆଉ ଆମେ ଏଠାରେ କେଉଁଠି ଦଢ଼ିଆ ଅଛୁ?
ତାଦୃଗ୍ ଲୋକାନ୍ତରଂ ସା ଭୂସ୍ ତେ ଶୈଲାସ୍ ତା ଦିଶୋ ଦଶ । କଥଂ ମାନ୍ତି ଗୃହସ୍ଯାନ୍ତର୍ ମଦ୍ଭର୍ତା ଯେଷ୍ଵ୍ ଅଵସ୍ଥିତଃ
ସେ ଲୋକ, ସେ ଭୂମି, ସେ ପାହାଡ଼, ସେ ଦଶ ଦିଗ—ଏସବୁ କିପରି ମୋ ଘରର ଭିତରେ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ମୋର ସ୍ୱାମୀ ବସିଛନ୍ତି?
ମତ୍ତ ଐରାଵଣୋ ବଦ୍ଧସ୍ ସିଦ୍ଧାର୍ଥକଣକୋଦରେ । ମଷକେନ କୃତଂ ଯୁଦ୍ଧଂ ସିଂହୌଘୈର୍ ଅଣୁକୋଟରେ
ମତ୍ତ ଏଇରାବତକୁ ଏକ ଶିଆଳ ଦାଣା ଭିତରେ ବାନ୍ଧିଦିଆଯାଇଛି ବୋଲି ଲାଗେ; ଏକ ମଶା ଏକ ଅଣୁ ଗୁହାରେ ରହୁଥିବା ସିଂହମାନେ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଛି ବୋଲି ଲାଗେ।
ପଦ୍ମାକ୍ଷେ ସ୍ଥାପିତୋ ମେରୁର୍ ନିଗୀର୍ଣୋ ମଧୁପାଯିନା । ସ୍ଵପ୍ନାଭ୍ରଗର୍ଜିତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚିତ୍ରେ ନୃତ୍ଯନ୍ତି ଵର୍ହିଣଃ
ଏକ ପଦ୍ମ ଆଖି ଭିତରେ ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ରଖାଯାଇଛି, ଏକ ମଧୁପାନୀ ତାକୁ ଗିଳିଯାଇଛି; ସ୍ୱପ୍ନ ମେଘର ଗର୍ଜନ ଶୁଣି ମୟୂରମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି।
ଅସମଞ୍ଜସମ୍ ଏଵୈତଦ୍ ଯଥା ସର୍ଵେଶ୍ଵରେଶ୍ଵରି । ତଥା ଗୃହାନ୍ତଃ ପୃଥିଵୀ ଶୈଲାଶ୍ ଚେତ୍ଯ୍ ଅସମଞ୍ଜସମ୍
ଏହା ନିଶ୍ଚୟ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠେଶ୍ୱରୀ; ଏଭଳି ଭାବରେ ଘର ଭିତରେ ପୃଥିବୀ ଓ ପାହାଡ଼ମାନେ ଥିବା ମଧ୍ୟ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ।
ଯଥାଵଦ୍ ଏତଦ୍ ଦେଵେଶି କଥଯାମଲଯା ଧିଯା । ପ୍ରସାଦସୁଗୃହୀତେ ହି ନୋଦ୍ଵିଜନ୍ତେ ମହୌଜସଃ
ଦେବୀ, ଦୟାକରି ଏହି କଥାକୁ ଶୁଦ୍ଧ ବୁଦ୍ଧିରେ ଭଲଭାବେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କର; କାରଣ, ଦୟା ଓ ଶକ୍ତିରେ ଭଲଭାବେ ଅଟୁଟ ଥିବା ଲୋକମାନେ କେବେ ଭୟଭିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ନାହଂ ମିଥ୍ଯା ଵଦାମୀଦଂ ଯଥାଵଚ୍ ଛୃଣୁ ସୁନ୍ଦରି । ଭେଦନଂ ନିଯତୀନାଂ ହି କ୍ରିଯତେ ନାସ୍ମଦାଦିଭିଃ
ମୁଁ କେବେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହେନି, ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ଭଲଭାବେ ଶୁଣ। ଭାଗ୍ୟର ବିଭାଜନ କେବେ ମୋ ଦ୍ୱାରା କିମ୍ବା ମୋ ପରି ଅନ୍ୟ କେହି ଦ୍ୱାରା ହୁଏନି।
ଵିଭିଦ୍ଯମାନାମ୍ ଅନ୍ଯେନ ସ୍ଥାପଯାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ଏଵ ଯାମ୍ । ମର୍ଯାଦାଂ ତାଂ ମଯା ଭିନ୍ନାଂ କୋ ଽପରଃ ପାଲଯିଷ୍ଯତି
ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ୟ କେହି ଏହାକୁ ବାଣ୍ଟିଥାଏ, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ଏହି ସୀମା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରେ। ଯଦି ମୁଁ ଏହି ସୀମାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଉଛି, ତେବେ ଏହାକୁ କେଉଁଠି ଅନ୍ୟ କେହି ରକ୍ଷା କରିପାରିବ?
ସଗ୍ରାମଂ ଦ୍ଵିଜଜୀଵାତ୍ମା ତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଏଵ ସ୍ଵସଦ୍ମନି । ଵ୍ଯୋମ୍ନ୍ଯ୍ ଏଵେଦଂ ମହୀରାଷ୍ଟ୍ରଂ ଵ୍ଯୋମାତ୍ମୈଵ ପ୍ରପଶ୍ଯତି
ଯେ ଦ୍ୱିଜ ଆତ୍ମା ନିଜ ଘର ଓ ଯୁଦ୍ଧଭୂମି ସହିତ ଅଛି, ସେ ଏହି ଭୂମି ଓ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଆକାଶରେ ଅଛି ବୋଲି ଦେଖେ, ସେ ଏହାକୁ ଆକାଶର ଅଂଶ ଭାବେ ଅନୁଭବ କରେ।
ପ୍ରାକ୍ତନୀ ସା ସ୍ମୃତିର୍ ଲୁପ୍ତା ଯୁଵଯୋର୍ ଉଦିତାନ୍ଯଥା । ସ୍ଵପ୍ନେ ଜାଗ୍ରତ୍ସ୍ମୃତିର୍ ଯଦ୍ଵଦ୍ ଏତନ୍ମରଣମ୍ ଅଙ୍ଗନେ
ପୂର୍ବରୁ ଥିବା ସେଇ ସ୍ମୃତି ହରାଇଯାଏ, ତୁମେ ଦୁହେଁ ପାଇଁ ନୂଆ ସ୍ମୃତି ଉଦିତ ହୁଏ; ଯେପରି ସ୍ବପ୍ନରେ ଜାଗ୍ରତ ସ୍ମୃତି ଭିନ୍ନ ଥାଏ, ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଅଟୁଟ ରହେ, ମହିଳା।
ଯଥା ସ୍ଵପ୍ନେ ତ୍ରିଭୁଵନଂ ସଙ୍କଲ୍ପାତ୍ ତ୍ରିଜଗଦ୍ ଯଥା । ଯଥା କଥାର୍ଥସଙ୍ଗ୍ରାମୋ ମରୁଭୂମୌ ଯଥା ଜଲଂ
ଯେପରି ସ୍ୱପ୍ନରେ ମନର କଳ୍ପନାରୁ ତିନୋଟି ଜଗତ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ଯେପରି ଏହି ତିନୋଟି ଜଗତ କଳ୍ପନା ମାତ୍ର, ଯେପରି କାହାଣୀର ଯୁଦ୍ଧ କେବଳ କଥାରେ ରହିଥାଏ, ଏବଂ ଯେପରି ମରୁଭୂମିରେ ପାଣି ଦେଖାଯାଏ କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ପାଣି ନାହିଁ।
ତସ୍ଯ ବ୍ରାହ୍ମଣଗେହସ୍ଯ ସଶୈଲଵନପତ୍ତନା । ଇଯମ୍ ଅନ୍ତସ୍ସ୍ଥିତା ଭୂମିସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପାଦର୍ଶଯୋର୍ ଇଵ
ଏହି ପୃଥିବୀ, ଯାହାରେ ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ସହର ଅଛି, ଏହା ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘର ଭିତରେ ଅଛି, ଯେପରି କଳ୍ପନାର ଦର୍ପଣ ଭିତରେ ଦେଖାଯାଏ।
ଅସତ୍ଯୈଵେଯମ୍ ଆଭାତି ସତ୍ଯେଵ ଘନସର୍ଗତା । ତସ୍ଯାସତ୍ଯାଵଭାସସ୍ଯ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନଃ କୋଶକୋଟରେ
ଏହା ଅସତ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏତେ ଘନ ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହେବାରୁ ସତ୍ୟ ଲାଗେ; ଏହି ଅସତ୍ୟ ଦେଖାଯିବା ଚେତନାର ଆକାଶର ଖାଲି ଗହ୍ୱର ଭିତରେ ଅଛି।
ଅସତ୍ଯାଦ୍ ଯତ୍ ସମୁତ୍ପନ୍ନଂ ସ୍ମୃତ୍ଯା ନାମ ତଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସତ୍ । ମୃଗତୃଷ୍ଣାତରଙ୍ଗିଣ୍ଯାସ୍ ତରଙ୍ଗୋ ଽପି ନ ସତ୍ଯତଃ
ଅସତ୍ୟରୁ ଯାହା ଉପଜେ, ସେଥିରେ ସ୍ମୃତି ଦ୍ୱାରା ନାମ ଦିଆଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଠି ମଧ୍ୟ ଅସତ୍ୟ; ଯେପରି ମୃଗମରୀଚିକାର ଝରଣାରେ ତରଙ୍ଗ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସେଠି ସତ୍ୟରେ କିଛି ନାହିଁ।