ଜ୍ଞପ୍ତିଂ ଭଗଵତୀଂ ଦେଵୀଂ ଶୁଦ୍ଧଜ୍ଞାନମହାଧିଯା । ଦୁଃଖାଦ୍ ଆହ୍ଵାଯଯାମ୍ ଆସ ସୋଵଚ ସମୁପେତ୍ଯ ତାମ୍
ସେ ଦୁଃଖରେ ପଡି, ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନର ଦେବୀ ଭଗବତୀ ଜ୍ଞପ୍ତିଙ୍କୁ ଡାକିଲେ । ତାଙ୍କ ଆଗମନ ପରେ, ସେ ତାଙ୍କ ସହ କଥାହେଲେ ।
କିଂ ସ୍ମୃତାସ୍ମି ତ୍ଵଯା ଵତ୍ସେ ଧତ୍ସେ କିମ୍ ଇତି ଶୋକିତାମ୍ । ସଂସାରେ ଭ୍ରାନ୍ତଯୋ ଭାନ୍ତି ମୃଗତୃଷ୍ଣାମ୍ବୁଵନ୍ ମୁଧା
ମୁଁ କଣ ତୋର ମନରେ ଆସିଛି କି, ମୁଁ କାହିଁକି ଏହି ଦୁଃଖରେ ଅଛିସ? ଏହି ସଂସାରରେ ଭ୍ରମ ମୃଗମରୀଚିକା ପରି ଅନେକ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସେସବୁ ଅସାର ।
କ୍ଵ ମମାମ୍ବ ସ୍ଥିତୋ ଭର୍ତା କିଂ କରୋତ୍ଯ୍ ଅଥ କୀଦୃଶଃ । ସମୀପଂ ନଯ ମାଂ ତସ୍ଯ ନୈକା ଶକ୍ନୋମି ଜୀଵିତୁମ୍
ମା, ମୋ ଭର୍ତ୍ତା କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି? ସେ କଣ କରୁଛନ୍ତି, ସେ କେମିତି ଅଛନ୍ତି? ମୋତେ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଯା, ମୁଁ ଏକା ରହିପାରିବି ନାହିଁ ।
ଚିତ୍ତାକାଶଂ ଚିଦାକାଶମ୍ ଆକାଶଂ ଚ ତୃତୀଯକମ୍ । ତେଭ୍ଯଶ୍ ଶୂନ୍ଯତମଂ ଵିଦ୍ଧି ଚିଦାକାଶଂ ଵରାନନେ
ଚିତ୍ତର ଆକାଶ, ଚେତନାର ଆକାଶ ଏବଂ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଆକାଶ — ଏହି ତିନୋଟି ଅଛି । ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଚେତନାର ଆକାଶ ସବୁଠାରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ ।
ଶୂନ୍ଯମ୍ ଏଵେଦମ୍ ଅଖିଲଂ ଜଗତ୍ ତତ୍ର ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍ । ଅହଂ ତ୍ଵମ୍ ଇତି ଦୃଶ୍ଯାତ୍ମ ନାନାନାନୈଵ ନିର୍ଵପୁଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଖାଲି ଅଛି, ଏଠି 'ମୁଁ' ଓ 'ତୁମେ' ବେଦଭାବ ମାତ୍ର ଦେଖାଯାଉଛି, ଯାହା ଦେଖିବାର ମନର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଆକୃତି ଅଟେ, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟରେ କିଛି ନୁହେଁ।
ଅଭିତ୍ତିମଯମ୍ ଏଵେଦଂ କଲ୍ପନାରୂପିତଂ ଜଗତ୍ । ଜ୍ଞପ୍ତିଭାମାତ୍ରକଂ ଦେଶତୁଲାପୂରଣଵର୍ଜିତମ୍
ଏହି ବିଶ୍ୱ କଳ୍ପନା ମାତ୍ର, ଦେଖାଯାଉଥିବା ଆକୃତି ରୂପରେ ଅଛି, ଏହା ଜଣା ମନର ପ୍ରକାଶ ଛଡ଼ା କିଛି ନୁହେଁ, ଏଠି କୌଣସି ସ୍ଥାନ ବା ବସ୍ତୁର ଆସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ।
ତଚ୍ ଚିଦାକାଶକୋଶାତ୍ମା ଚିଦାକାଶୈକ୍ଯଭାଵନାତ୍ । ଅଵିଦ୍ଯମାନମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆଶୁ ଦୃଶ୍ଯତେ ଽଥାନୁଭୂଯତେ
ଯାହାର ସ୍ୱରୂପ ଚେତନାର ଆକାଶ, ଏହି ଚେତନା ଆକାଶର ଏକତାକୁ ଭାବିଲେ, ସେଠାରେ କିଛି ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାହା ଶୀଘ୍ର ଦେଖାଯାଏ ଓ ଅନୁଭବ ହୁଏ।
ଦେଶାଦ୍ ଦେଶାନ୍ତରପ୍ରାପ୍ତୌ ସଂଵିଦୋ ମଧ୍ଯମ୍ ଏଵ ଯତ୍ । ନିମେଷେଣ ଚିଦାକାଶଂ ତଦ୍ ଵିଦ୍ଧି ଵରଵର୍ଣିନି
ଏକ ସ୍ଥାନରୁ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଯିବା ବେଳେ, ଯେତେବେଳେ ଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟରେ ରହିଥାଏ, ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଏହି ଚେତନାର ଆକାଶ ବୋଲି ଜାଣ।
ତସ୍ମିନ୍ ନିରସ୍ତନିଶ୍ଶେଷସଙ୍କଲ୍ପସ୍ଥିତିମ୍ ଏଷି ଚେତ୍ । ସର୍ଵାତ୍ମକପଦଂ ତତ୍ ତଦ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରାପ୍ନୋଷ୍ଯ୍ ଅସଂଶଯମ୍
ଯଦି ତୁମେ ସମସ୍ତ ଭାବନା ଓ ଇଚ୍ଛାଗୁଡ଼ିକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ଛାଡ଼ି ଦେଉଛ, ସେହି ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉଛ, ତେବେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତର ମୂଳ ଓ ସାର ଯେଉଁ ପରମ ପଦ, ତାହାକୁ ଦେଖିବ ଓ ଅନୁଭବ କରିବ।
ଅତ୍ଯନ୍ତାଭାଵସଂଵିତ୍ତ୍ଯା ଜଗତସ୍ ତ୍ଵ୍ ଏତଦ୍ ଆପ୍ଯତେ । ନାନ୍ଯଥା ମଦ୍ଵରେଣାଶୁ ତ୍ଵଂ ତୁ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ସୁନ୍ଦରି
ଏହି ଅବସ୍ଥା କେବଳ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଶୂନ୍ୟତାର ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ହିଁ ମିଳେ; ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ। ମୋର କୃପାରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ଏହାକୁ ଶୀଘ୍ର ଅନୁଭବ କରିପାରିବ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ସା ଯଯୌ ଦେଵୀ ଦିଵ୍ଯମ୍ ଆତ୍ମୀଯମ୍ ଆସ୍ପଦମ୍ । ଲୀଲା ତୁ ଲୀଲଯୈଵାସୀନ୍ ନିର୍ଵିକଲ୍ପସମାଧିଭାକ୍
ଏପରି କହି, ସେ ଦେବୀ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ନିବାସକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଲୀଳା ତୁ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ସମାଧିରେ, ଚିନ୍ତା ଓ ପ୍ରୟାସ ଛାଡ଼ି, ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ବସି ରହିଲେ।
ତତ୍ ତତ୍ଯାଜ ନିମେଷେଣ ସାନ୍ତଃକରଣପଞ୍ଜରମ୍ । ସ୍ଵଦେହଂ ଖମ୍ ଇଵୋଡ୍ଡୀନା ନିଜନୀଡଂ ଵିହଙ୍ଗମୀ
ସେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନିଜ ଦେହ ଓ ମନର ଆବରଣକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଯେପରି ଏକ ପକ୍ଷୀ ନିଜ ଘଉଁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ି ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଯାଏ।
ଦଦର୍ଶ ଚ ସ୍ଵଭର୍ତାରଂ ତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଏଵାଲଯାମ୍ବରେ । ସଂସ୍ଥିତଂ ପୃଥିଵୀପାଲମ୍ ଆସ୍ଥାନେ ବହୁରାଜକେ
ସେଠାରେ ସେ ନିଜ ପତିଙ୍କୁ, ମାନେ ପୃଥିବୀର ରକ୍ଷକଙ୍କୁ, ସେଇ ରାଜସଭାରେ ଅନେକ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ିଆ ଦେଖିଲେ।
ସିଂହାସନସମାରୂଢଂ ଜଯ ଜୀଵେତି ସଂସ୍ତୁତମ୍ । ପ୍ରସ୍ତୁତଂ ମଣ୍ଡଲାନେକକାର୍ଯମ୍ ଆହର୍ତୁମ୍ ଆଦୃତମ୍
ସେ ରାଜା ସିଂହାସନରେ ବସିଥିଲେ, 'ଜୟ ହେଉ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ହେଉ' ବୋଲି ସ୍ତୁତି ହେଉଥିଲା, ଏବଂ ଅନେକ ସଭାର କାମକୁ ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଦେଖୁଥିଲେ।
ପତାକାମଞ୍ଜରୀକୀର୍ଣରାଜଧାନୀଗୃହସ୍ଥିତମ୍ । ପୂର୍ଵଦ୍ଵାରସ୍ଥିତାସଙ୍ଖ୍ଯମୁନିଵିପ୍ରର୍ଷିମଣ୍ଡଲମ୍
ପତାକାର ଗୁଛରେ ଶୋଭିତ ରାଜଧାନୀର ଗୃହରେ ସେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ଏବଂ ପୂର୍ବ ଦ୍ୱାରରେ ଅଗଣନୀୟ ମୁନି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଋଷିମାନେ ଭିଡ଼ ଲଗାଇଥିଲେ।
ଦକ୍ଷିଣଦ୍ଵାରଗାସଙ୍ଖ୍ଯଲଲନାଲୋକମଣ୍ଡଲମ୍ । ପଶ୍ଚିମଦ୍ଵାରଗାସଙ୍ଖ୍ଯରାଜରାଜେଶମଣ୍ଡଲମ୍
ଦକ୍ଷିଣ ଦ୍ୱାରରେ ଅସଂଖ୍ୟ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଏକଠି ହୋଇଥିଲେ, ଓ ପଶ୍ଚିମ ଦ୍ୱାରରେ ଅନେକ ରାଜା ଓ ମହାରାଜାମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ।
ଉତ୍ତରଦ୍ଵାରଗାସଙ୍ଖ୍ଯରଥହସ୍ତ୍ଯଶ୍ଵସଙ୍କୁଲମ୍ । ଏକଭୃତ୍ଯଵିନିର୍ଣୀତଦକ୍ଷିଣାପଥଵିଗ୍ରହମ୍
ଉତ୍ତର ଦ୍ୱାର ପାଖରେ ରଥ, ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ାର ଭୀଡ଼ ଲାଗିଥିଲା; ଦକ୍ଷିଣ ପଥକୁ ମାତ୍ର ଗୋଟିଏ ବିଶ୍ୱାସୀ ମନ୍ତ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା ଚାଳନା କରାଯାଉଥିଲା।
କର୍ଣାଟନାଥରଚିତପୂର୍ଵଦେଶକ୍ରିଯାକ୍ରମମ୍ । ସୁରାଷ୍ଟ୍ରାଧିପନିର୍ଣୀତସର୍ଵମ୍ଲେଚ୍ଛୋତ୍ତରାପଥମ୍
ପୂର୍ବ ଦିଗର କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ କର୍ଣ୍ଣାଟ ରାଜା ଦ୍ୱାରା ଚାଳିଥିଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଉତ୍ତର ସୀମା, ଯେଉଁଠାରେ ବିଦେଶୀମାନେ ଥିଲେ, ସେଠାକୁ ସୌରାଷ୍ଟ୍ର ରାଜା ପରିଚାଳନା କରୁଥିଲେ।
ମାଲଵେଶସମାକ୍ରାନ୍ତସର୍ଵପାଶ୍ଚାତ୍ଯତଙ୍ଗଣମ୍ । ଦକ୍ଷିଣାବ୍ଧିତଟାଯାତଲଙ୍କାଦୂତଵିନୋଦିତମ୍
ମାଳବ ରାଜା ସମସ୍ତ ପଶ୍ଚିମ ଅଞ୍ଚଳର ଦାୟିତ୍ୱ ନେଇଥିଲେ, ଏବଂ ଦକ୍ଷିଣ ସମୁଦ୍ର କୂଳ ଲଙ୍କାର ଦୂତମାନେ ଆସି ଉତ୍ସାହିତ କରୁଥିଲେ।
ପୂର୍ଵାବ୍ଧିତଟମାହେନ୍ଦ୍ରସିଦ୍ଧୋକ୍ତଗଗନାପଗମ୍ । ଉତ୍ତରାବ୍ଧିତଟାଯାତଦୂତଵର୍ଣିତଗୁହ୍ଯକମ୍
ପୂର୍ବ ସମୁଦ୍ର କୂଳକୁ ମହେନ୍ଦ୍ର ଋଷି ଆକାଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତୃତ ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଉତ୍ତର ସମୁଦ୍ର କୂଳର ଗୁପ୍ତତାକୁ ଦୂତମାନେ ଏକେକ୍ଷେପରି ଉଲ୍ଲେଖ କରିଥିଲେ।
ପଶ୍ଚିମାବ୍ଧିତଟୀଲୋକଵର୍ଣିତାସ୍ତମଯକ୍ରମମ୍ । ଅସଙ୍ଖ୍ଯବଦ୍ଧଭୂପାଲକରାକୀର୍ଣାଖିଲାଜିରମ୍
ପଶ୍ଚିମ ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ହୁଏ ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି, ସେଠାରେ ଏକ ପୁରାତନ ରାଜମହଳ ଥିଲା, ଯେଉଁଠି ଅସଂଖ୍ୟ ରାଜା ଓ ତାଙ୍କର ଅନୁଚରମାନେ ଭିଡ଼ ହୋଇ ରହିଥିଲେ।
ଯଜ୍ଞଵାଟପଠଦ୍ଵିପ୍ରଜିତତୂର୍ଯୋଗ୍ରନିସ୍ସ୍ଵନମ୍ । ଵନ୍ଦିକୋଲାହଲୋଲ୍ଲାସପ୍ରତିଶ୍ରୁଦ୍ଘନକନ୍ଦରମ୍
ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳ ଦିଗକୁ ଯିବା ରାସ୍ତାରେ ବିଜୟ ରଣଭେରୀ ଓ ତୁରୀ ଆଦି ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ରର ଗମ୍ଭୀର ଧ୍ୱନି ଗୁଞ୍ଜି ଉଠୁଥିଲା, ଏବଂ ଗାୟକ ଓ ବନ୍ଦୀମାନେ ଉଲ୍ଲାସରେ ଗାଉଥିବା କୋଳାହଳ ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ହେଉଥିଲା।
ଗେଯଵାଦ୍ଯୋଦ୍ଯତଧ୍ଵାନପ୍ରଧ୍ଵନଦ୍ଗଗନାନ୍ତରମ୍ । ହଯହସ୍ତିରଥାଵାରିରଜୋମେଘଘନାମ୍ବରମ୍
ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟର ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନି ଆକାଶକୁ ପୂରି ଦେଇଥିଲା, ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ ଓ ରଥ ଚଳିବାରେ ଉଠୁଥିବା ଧୂଳି ଘନ ମେଘ ଭଳି ଆକାଶରେ ଛାଇଯାଇଥିଲା।
ପୁଷ୍ପକର୍ପୂରଧୂମୋତ୍ଥଗନ୍ଧାମୋଦିତପର୍ଵତମ୍ । ସର୍ଵମଣ୍ଡଲସମ୍ଭାରରଚିତାନେକଶାସନମ୍
ପୁଷ୍ପ, କର୍ପୂର ଓ ଧୂପର ସୁଗନ୍ଧରେ ପାହାଡ଼ମାନେ ମନୋରମ ହୋଇଯାଇଥିଲେ; ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟର ଶାନ୍ତି ଓ ଶୃଙ୍ଖଳା ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ଆଦେଶ ଏବଂ ନିୟମ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରାଯାଇଥିଲା।
ଯଶଃକର୍ପୂରଜଲଧିସୁଶୁକ୍ଲାମ୍ବରପର୍ଷଦମ୍ । ରୋଦସୀସ୍ତମ୍ଭଭୂତୈକସ୍ଵପ୍ରଭାଵଜିତାର୍କକମ୍
ସଭାଟିରେ ଉପସ୍ଥିତମାନେ କର୍ପୂର ଓ ସମୁଦ୍ର ଫେଣା ପରି ଧଳା ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ସେହି ସଭାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଏକ ଦୀପ୍ତିମୟ ଦଣ୍ଡ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚମକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲା।
ଆରମ୍ଭମନ୍ଥରୋଦାରକାର୍ଯସଂଵ୍ଯଗ୍ରଭୂମିପମ୍ । ନାନାନଗରନିର୍ମାଣସୋଦ୍ଯୋଗସ୍ଥପତୀଶ୍ଵରମ୍
ରାଜା ମହାନ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ପ୍ରକାର ନଗର ତିଆରି କରିବାରେ ଲାଗିଥିବା ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଶିଳ୍ପୀମାନେ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ପପାତାଥ ମହାରମ୍ଭାଂ ସା ତାଂ ନରପତେସ୍ ସଭାମ୍ । ଵ୍ଯୋମାତ୍ମିକା ଵ୍ଯୋମମଯୀଂ ମିହିକେଵାମ୍ବରାଟଵୀମ୍
ତାପରେ, ସେଇ ମହାନ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ସଭା, ଯାହା ଆକାଶରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ଏକ ମିଷ୍ଟିମୟ ଆକାଶୀୟ ଜଙ୍ଗଲ ପରି ତଳକୁ ଅବତରିଲା।
ଭ୍ରମନ୍ତୀଂ ତତ୍ର ତାମ୍ ଅଗ୍ରେ ଦଦୃଶୁସ୍ ତେ ନ କେଚନ । ଅନ୍ଯସଙ୍କଲ୍ପରଚିତାଂ ପୁରୁଷାଃ କାମିନୀମ୍ ଇଵ
ସେଠାରେ ସଭାଟି ଘୁରୁଥିବା ବେଳେ, କେହି ମଧ୍ୟ ତାକୁ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ଏହା ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କର କଳ୍ପନାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଜଣେ ନାରୀ ପରି।
ତଥା ତେ ତାଂ ନ ଦଦୃଶୁସ୍ ସଞ୍ଚରନ୍ତୀଂ ପୁରୋଗତାମ୍ । ଅନ୍ଯସଙ୍କଲ୍ପରଚିତାଂ ମଧ୍ଯେ ସ୍ଵନଗରୀଂ ଯଥା
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଗକୁ ଯାଉଥିବା ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କର କଳ୍ପନାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲେ। ଯେପରିକି ନିଜ ସହର ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ସହରକୁ ଦେଖିପାରିବା ଯାଏ ନାହିଁ, ସେହିପରି।
ପ୍ରାକ୍ତନାନ୍ ଏଵ ତାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ସା ଦଦର୍ଶ ପୁରୋଗତାନ୍ । ଭୂଭୃତୈଵ ସମଂ ପ୍ରାପ୍ତାନ୍ ନଗରାନ୍ ନଗରାନ୍ତରମ୍
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଆଗକୁ ଯାଇଥିଲେ, ଯେପରିକି ଏକ ରାଜା ଅନ୍ୟ ଏକ ସହରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ସେଠାରେ ସହଯାତ୍ରୀମାନେ ଯେଉଁମାନେ ସହିତ ଆସିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେଖିପାରନ୍ତି।