ଜଗଚ୍ ଚିତ୍କ୍ଷୌଦ୍ରମାଧୁର୍ଯଂ ଜଗଚ୍ ଚିତ୍କନକାଙ୍ଗଦମ୍ । ଜଗଚ୍ ଚିତ୍ପୁଷ୍ପସୌଗନ୍ଧ୍ଯଂ ଚିଲ୍ଲତାଗ୍ରଫଲଂ ଜଗତ୍
ଏହି ଜଗତ ଚେତନାର ମଧୁରତାର ମଧୁ, ଏହି ଜଗତ ଚେତନାର ସୁନାର ଗହଣା, ଏହି ଜଗତ ଚେତନାର ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ, ଏହି ଜଗତ ଚେତନାର ଲତାର ଫଳ।
ଚିତ୍ସତ୍ତୈଵ ଜଗତ୍ସତ୍ତା ଜଗତ୍ସତ୍ତୈଵ ଚିଦ୍ଵପୁଃ । ଅତ୍ର ଭେଦଵିକାରାଦି ନ ଖେ ମଲମ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତମ୍
ଚେତନାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ହେଉଛି ଜଗତର ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ଜଗତର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ହେଉଛି ଚେତନାର ରୂପ। ଏଠାରେ ଭିନ୍ନତା ଓ ପରିବର୍ତ୍ତନ ରହିନାହିଁ, ଯେପରି ଆକାଶରେ କିଛି ଅପବିତ୍ରତା ରହିନାହିଁ।
ଇତୀଦଂ ସନ୍ମଯତ୍ଵେନ ସଦ୍ ଅସଦ୍ ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍ । ଅଵିକଲ୍ପ୍ଯତଦାତ୍ମତ୍ଵାତ୍ ସତ୍ତାସତ୍ତେ ତଦ୍ ଏଵ ଵା
ଏଭଳି ଅସ୍ତିତ୍ୱର ସତ୍ୟତାରେ, ତିନି ଜଗତ—ସତ୍ ଓ ଅସତ୍—ଅଭିନ୍ନ ହୋଇଯାନ୍ତି, କାରଣ ତାଙ୍କର ମୂଳ ଏକ; ତେଣୁ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ଅନସ୍ତିତ୍ୱ ଏହି ଏକ ଅଟୁଟ।
ଅଵଯଵାଵଯଵିତାଶବ୍ଦାର୍ଥୌ ଶଶଶୃଙ୍ଗଵତ୍ । ଅନୁଭୂତ୍ଯପଲାପାଯ କଲ୍ପିତୌ ଯୈର୍ ଧିଗ୍ ଅସ୍ତୁ ତାନ୍
‘ଅଂଶ’ ଓ ‘ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ’ ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ଖରଗୋଷର ଶିଙ୍ଗା ପରି କଳ୍ପିତ; ଯେଉଁମାନେ ସାକ୍ଷାତ୍ ଅନୁଭୂତିକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ନିନ୍ଦାର ଯୋଗ୍ୟ।
ନ ଵିଦ୍ଯତେ ଜଗଦ୍ ଯତ୍ର ସାଦ୍ରିଦ୍ଯୂର୍ଵୀନଦୀଶ୍ଵରମ୍ । ଚିଦେକତ୍ଵାତ୍ ପ୍ରସଙ୍ଗସ୍ ସ୍ଯାତ୍ କସ୍ ତତ୍ରେତରଵିଭ୍ରମେ
ଯେଉଁଠାରେ ପାହାଡ଼, ଭୂମି, ନଦୀ ଓ ଶାସକ ଥିବା ଜଗତ ଅନୁପସ୍ଥିତ, କେବଳ ଚେତନା ଏକାଟିଏ ଅଛି, ସେଠାରେ 'ଏହା' ଓ 'ସେହା' ଭିନ୍ନତାର ଭ୍ରମ କିପରି ହେବ?
ଶିଲାହୃଦଯପୀନାପି ସ୍ଵାକାଶଵିଶଦୈଵ ଚିତ୍ । ଧତ୍ତେ ଽନ୍ତର୍ ଅଖିଲଂ ଶାନ୍ତଂ ସନ୍ନିଵେଶଂ ଯଥା ଶିଲା
ପଥରର ହୃଦୟ ଯେତେ ଗଢ଼ି ହେଉ, ଚେତନା ତାହାପରି ହେଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଆକାଶରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ରହିଥାଏ, ଏବଂ ତାହା ଭିତରେ ସମସ୍ତ ଶାନ୍ତ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ଧାରଣ କରେ, ପଥର ଭିତରେ ଯେପରି.
ପଦାର୍ଥନିକରାକାଶେ ତ୍ଵମ୍ ଆକାଶଲଵୋପମଃ । ତ୍ଵତ୍ତାମତ୍ତାତ୍ମତାତତ୍ତାସତ୍ତୋଲ୍ଲେଖା ନ ସନ୍ତି ତେ
ବସ୍ତୁମାନଙ୍କର ବିସ୍ତୃତ ଆକାଶରେ, ତୁମେ ଆକାଶର ଏକ କଣା ପରି; ତୁମ ପାଇଁ 'ତୁମେ', 'ସେ', 'ମୁଁ', 'ଆତ୍ମା', 'ଅସ୍ତି', 'ନାସ୍ତି' ଭାବନା ଅଛିନାହିଁ।
ପଲ୍ଲଵାନ୍ତରଲେଖୌଘସନ୍ନିଵେଶଵଦ୍ ଆତତମ୍ । ଅନ୍ଯାନନ୍ଯାତ୍ମକମ୍ ଇଦଂ ଧତ୍ତେ ଽନ୍ତଶ୍ ଚିତ୍ ସ୍ଵଭାଵତଃ
ପତ୍ର ଭିତରେ ଅନେକ ରେଖାର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଯେପରି ବିସ୍ତୃତ, ଏହି ଚେତନା ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଭିତରେ ଅଲଗା ଓ ଏକାଟିଏ ଦୁହିଁକୁ ଧାରଣ କରେ।
ସମସ୍ତକାରଣୌଘାନାଂ କାରଣାଦିପିତାମହମ୍ । ସ୍ଵଭାଵତୋ ଽକାରଣାତ୍ମ ଚିତ୍ତ୍ଵଂ ଵିଦ୍ଧ୍ଯ୍ ଅନୁଭୂତିତଃ
ସମସ୍ତ କାରଣର ମୂଳ ଯେଉଁ ଚେତନା, ସେ ନିଜେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାରୁ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବବତୀ, ଏବଂ ନିଜ ଗୁଣରେ କାରଣହୀନ। ଏହି ଚେତନାକୁ ନିଜ ଅନୁଭୂତି ଦ୍ୱାରା ଜାଣ।
ନ ଚାସତ୍ତ୍ଵମ୍ ଅଚେତ୍ଯାଯାଶ୍ ଚିତୋ ଵାଚାପି ସିଧ୍ଯତି । ଯଦ୍ ଅସ୍ତି ତଦ୍ ଉଦେତୀତି ଦୃଷ୍ଟଂ ବୀଜାଦ୍ ଇଵାଙ୍କୁରମ୍
ଏହି ଚେତନା ଯାହା କୌଣସି ବସ୍ତୁ ନୁହେଁ, ତାହାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ ବୋଲି କହିବାକୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; କାରଣ ଯାହା ଅଛି, ତାହା ଅଙ୍କୁର ପରି ବୀଜରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଗଗନମ୍ ଇଵ ସୁଶୂନ୍ଯଭେଦମ୍ ଅସ୍ତି ତ୍ରିଭୁଵନମ୍ ଅଙ୍ଗ ମହାଚିତୋ ଽନ୍ତର୍ ଅସ୍ଯାଃ । ପରମପଦମଯଂ ସମସ୍ତଦୃଶ୍ଯଂ ତ୍ଵ୍ ଇଦମ୍ ଇତି ନିଶ୍ଚଯଵାନ୍ ଭଵାନୁଭୂତେଃ
ଯେପରି ତିନି ଜଗତ ଆକାଶରେ ଅଭିନ୍ନ ଏବଂ ଶୂନ୍ୟ ଭାବରେ ଅଛି, ସେପରି ମହାଚେତନାର ଭିତରେ ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ଏକ ପରମ ପଦ ଭାବରେ ଅଛି। ଏହି ଅନୁଭୂତିରେ ଦୃଢ଼ ହେବା।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଵତ୍ଯ୍ ଅଥ ମୁନୌ ଦିଵସୋ ଜଗାମ ସାଯନ୍ତନାଯ ଵିଧଯେ ଽସ୍ତମ୍ ଇନୋ ଜଗାମ । ସ୍ନାତୁଂ ସଭା କୃତନମସ୍କରଣା ଜଗାମ ଶ୍ଯାମାକ୍ଷଯେ ରଵିକରୈଶ୍ ଚ ସହାଜଗାମ
ଏପରି କହିବା ପରେ ମୁନିଙ୍କ ଉପରେ ଦିନ ଶାମ୍ଭିଆ ହେଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ହେଲା, ସଭା ନମସ୍କାର କରି ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲା, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଶ୍ୟାମ ହେଉଥିବା ସମୟରେ ସେମାନେ ଯାଇଗଲେ।
ଜଗଦ୍ ଆକାଶମ୍ ଏଵେଦଂ ଯଥା ହି ଵ୍ଯୋମ୍ନି ମୌକ୍ତିକମ୍ । ଵିମଲେ ଭାତି ଖାତ୍ମୈଵ ଜଗଚ୍ ଚିଦ୍ଗଗନେ ତଥା
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ କେବଳ ଆକାଶ ଭଳି; ଯେପରି ଏକ ମୁକ୍ତା ଖୋଲା ଆକାଶରେ ଦେଖାଯାଏ, ଏହି ଜଗତ ଶୁଭ୍ର ଚେତନାର ବିସ୍ତୃତିରେ ଏହିପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ।
ଅନୁତ୍କୀର୍ଣୈଵ ଭାତୀଵ ତ୍ରିଜଗତ୍ସାଲଭଞ୍ଜିକା । ଚିତ୍ସ୍ତମ୍ଭେ ନ ଚ ସୋତ୍କୀର୍ଣା ନ ଚୋତ୍କର୍ତାତ୍ର ଵିଦ୍ଯତେ
ଯେପରି ଏକ ଦେବୀଙ୍କ ମୂର୍ତି ଦେଖିଲେ ଦେଖାଯାଏ ଯେ ତାହା ତମ୍ବାରେ ଉପସ୍ଥିତ, କିନ୍ତୁ ସେ ତମ୍ବାରୁ ଆଲଗା ନୁହେଁ; ଏହିପରି ଚେତନାର ତମ୍ବାରେ କୌଣସି ଉକ୍ତି କିମ୍ବା ଉକ୍ତିକାରୀ ନାହିଁ।
ସମୁଦ୍ରେ ଽନ୍ତର୍ ଜଲାସ୍ପନ୍ଦାସ୍ ସ୍ଵଭାଵାଦ୍ ଅଚ୍ଯୁତା ଅପି । ଵିଦି ଵେଦ୍ଯା ଭଵନ୍ତୀଵ ପରେ ଦୃଶ୍ଯଵିଦସ୍ ତଥା
ସମୁଦ୍ରରେ ଜଳର ତରଙ୍ଗ ନିଜ ଗୁଣରେ ଅଚଳ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ; ଏହିପରି, ପରମ ଚେତନାରେ ଜଣାଯାଉଥିବା ଓ ଜଣାଇଥିବା ଦୁଇଟି ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଆଲଗା ନୁହେଁ।
ଜଲାନ୍ତର୍ଗତସୂର୍ଯାଭାଜାଲକାରଚନାନ୍ଯ୍ ଅପି । ଜଗଦ୍ଭାନଂ ପ୍ରତି ସ୍ଥୂଲାନ୍ଯ୍ ଅଣୁଂ ପ୍ରତି ଯଥାଚଲାଃ
ପାଣିରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ଚିତ୍ର ଜଗତ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ଲାଗିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏକ ଅଣୁ ପାଇଁ ସେ ଅସ୍ଥିର; ଏହିପରି ଜଗତର ଦେଖାଯାଉଥିବା ଭାବ।
ଜଗଦ୍ଭାନମ୍ ଅଭାନାଭଂ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଽଵ୍ଯତିରେକତଃ । ଜଲସୂର୍ଯାଂଶୁଜାଲଂ ତୁ ଵ୍ଯତିରେକାନୁଭୂତିଦମ୍
ଏହି ସଂସାରର ଦେଖାଯିବା ଅବସ୍ଥା, ଯାହା ସ୍ପଷ୍ଟ ନୁହେଁ ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଠାରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ; ଏହା ଜଳରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣର ଜାଲ ଭଳି, ଦେଖିବାକୁ ଅଲଗା ଲାଗେ କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟରେ ଅଲଗା ନୁହେଁ।
ଅନୁଭୂତାନ୍ଯ୍ ଅପୀମାନି ଜଗତି ଵ୍ଯୋମରୂପିଣି । ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦୀନି ନ ସନ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ସ୍ଵପ୍ନସଙ୍କଲ୍ପଯୋର୍ ଇଵ
ଏହି ଆକାଶ ସ୍ଵଭାବର ସଂସାରରେ ମଣିଷ ମାଟି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱଗୁଡିକୁ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଗୁଡିକ ସତ୍ୟରେ ଅଛି ନାହିଁ—ସ୍ୱପ୍ନ କିମ୍ବା କଳ୍ପନା ଭଳି।
ପିଣ୍ଡଗ୍ରହେ ସଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅସ୍ମିନ୍ ଵିଜ୍ଞାନାକାଶରୂପିଣି । ମରୁନଦ୍ଯାଂ ଜଲମ୍ ଇଵ ନ ସମ୍ଭଵତି କୁତ୍ରଚିତ୍
ଏହି ଜ୍ଞାନର ଆକାଶରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେଖିବାକୁ ବସ୍ତୁକୁ ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଧରାଯାଉଛି, ସେଠି କିଛି ମଧ୍ୟ ଏକାଉଁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ—ମିରାଜ ନଦୀରେ ଜଳ ନଥିବା ଭଳି।
ଜଗତ୍ଯ୍ ଅପିଣ୍ଡଗ୍ରାହେ ଽସ୍ମିନ୍ ଗନ୍ଧର୍ଵନଗରୋପମେ । ମରୌ ସରିଦ୍ ଇଵାଭାତି ଦୃଶ୍ଯତା ଭ୍ରାନ୍ତିରୂପିଣୀ
ଏହି ସଂସାରରେ, ଯେଉଁଠାରେ ବସ୍ତୁକୁ ଧରିବା ନାହିଁ, ଗନ୍ଧର୍ବ ନଗର ଭଳି, ଦେଖାଯିବା ଅବସ୍ଥା ମରୁଭୂମିରେ ନଦୀ ଭଳି—ଏକ ଭ୍ରମ ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ଲାଗେ।
ସ୍ଵପ୍ନାଦ୍ରିଣେଵ ଜଗତା ତୁଲାଦେଶୌ ନ କୌଚନ । ପୂରିତୌ କଲନୋନ୍ମୁକ୍ତା ଦୃଶ୍ଯଶ୍ରୀର୍ ଵ୍ଯୋମ କେଵଲମ୍
ସ୍ୱପ୍ନରେ ଥିବା ପାହାଡ଼ ପରି, ଏହି ବିଶ୍ୱରେ କୌଣସି ମାପ କିମ୍ବା ତୁଳା ନାହିଁ; ଦେଖାଯାଉଥିବା ସମସ୍ତ ଆକୃତି ମାନେ କେବଳ ଆକାଶ, ଏହା କଳ୍ପନାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, କିନ୍ତୁ ତଥାପି ସାର ନାହିଁ।
ଵର୍ଜଯିତ୍ଵାଜ୍ଞଵିଜ୍ଞାତଜଗଚ୍ଛବ୍ଦାର୍ଥଭାଵନମ୍ । ଜଗଦ୍ବ୍ରହ୍ମଖଶବ୍ଦାନାମ୍ ଅର୍ଥେ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ଭିନ୍ନତା
ଅଜ୍ଞାନୀ ଲୋକେ 'ବିଶ୍ୱ', 'ବ୍ରହ୍ମ', ଓ 'ଆକାଶ' ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥକୁ ଭାବିବା ଛଡ଼ା, ଏହି ଶବ୍ଦମାନଙ୍କର ଅର୍ଥରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ।
ଇଦଂ ତ୍ଵ୍ ଅଚେତ୍ଯଚିନ୍ମାତ୍ରଭାନୋର୍ ଭାନଂ ନଭଃ ପ୍ରତି । ତଥା ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ଯଥା ମେଘଂ ପ୍ରତି ସଙ୍କଲ୍ପଵାରିଦଃ
ଏହି ଚେତନା ଓ ଅଚେତନାର ମାତ୍ର ଚମକ, ଆକାଶ ସହ ଏପରି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଭାବରେ ଜଡିତ, ଯେପରି ଏକ କଳ୍ପନାର ମେଘ ଏକ ପ୍ରକୃତି ମେଘ ସହ ଜଡିତ ଅଟେ।
ଯଥା ସ୍ଵପ୍ନପୁରଂ ସ୍ଵଚ୍ଛଂ ଜାଗ୍ରତ୍ପୁରଵରଂ ପ୍ରତି । ତଥା ଜଗଦ୍ ଇଦଂ ସ୍ଵଚ୍ଛଂ ସଙ୍କଲ୍ପିତଜଗତ୍ ପ୍ରତି
ସ୍ୱପ୍ନର ସହର ଜାଗ୍ରତ ସହର ଠାରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଏ, ଏପରି ଏହି ବିଶ୍ୱ କଳ୍ପିତ ବିଶ୍ୱ ଠାରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଏ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଅଚେତ୍ଯଚିଦ୍ରୂପଂ ଜଗଦ୍ ଵ୍ଯୋମୈଵ କେଵଲମ୍ । ଶୂନ୍ଯୌ ଵ୍ଯୋମଜଗଚ୍ଛବ୍ଦୌ ପର୍ଯାଯୌ ଵିଦ୍ଧି ଚିନ୍ମଯୌ
ଏହି ଜଗତ ଯେଉଁଥିରେ ଜଡ ଓ ଚେତନା ଦେଖାଯାଏ, ସେଟି ଆସଲରେ କେବଳ ଶୁନ୍ୟ ଅଟୁଟ ଆକାଶ ଅଟୁଟ ଚେତନାର ଆକାଶ । 'ଶୁନ୍ୟ' ଓ 'ଆକାଶ-ଜଗତ' ଦୁଇଟି ଶବ୍ଦ ଏକାଉଟି ଅର୍ଥରେ, ଦୁଇଁଟି ଉଭୟ ଚେତନାର ଗୁଣରେ ।
ତସ୍ମାନ୍ ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଉତ୍ପନ୍ନଂ ଜଗଦାଦୀହ ଦୃଶ୍ଯକମ୍ । ଅନାଖ୍ଯମ୍ ଅନଭିଵ୍ଯକ୍ତଂ ଯଥାସ୍ଥିତମ୍ ଅଵସ୍ଥିତମ୍
ଏଠାରେ କିଛି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇନାହିଁ—ନ ଜଗତ, ନ ତାହାର ଆରମ୍ଭ, ନ କିଛି ଦେଖାଯାଏ; ସେ ଅନାମା, ଅପ୍ରକାଶିତ ଭାବରେ ଯେଉଁଠାରେ ଅଛି, ସେଉଁଠି ଅଛି ।
ଜଗଦ୍ ଏଵ ମହାକାଶଂ ଚିଦାକାଶମ୍ ଅଭିତ୍ତିମତ୍ । ତଦ୍ ଦେଶସ୍ଯାଣୁମାତ୍ରସ୍ଯ ତୁଲାଯାଶ୍ ଚାପ୍ରପୂରକମ୍
ଏହି ଜଗତ ନିଜେ ଏକ ବଡ଼ ଆକାଶ, ଚେତନାର ଆକାଶ, ଯାହାରେ କୌଣସି ଭାଗ ନାହିଁ; ଏହା ଏକ ଅଣୁ ଦେଶ କିମ୍ବା ଏକ ତରାଜି ଯେଉଁଠି କେବେ ଭରିପାରିବ ନାହିଁ ।
ଆକାଶରୂପମ୍ ଏଵାଚ୍ଛଂ ପିଣ୍ଡଗ୍ରହଵିଵର୍ଜିତମ୍ । ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଵ୍ଯୋମମଯଂ ଚିତ୍ରଂ ସଙ୍କଲ୍ପପୁରଵତ୍ ସ୍ଥିତମ୍
ଏହା ଆକାଶର ଗୁଣରେ, ଶୁଦ୍ଧ, ଆକାର ଧରିବାରୁ ମୁକ୍ତ; ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଆକାଶରେ ଗଠିତ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ଭାବନାର ଏକ ସହର ପରି ଅଟୁଟ ଭାବରେ ରହିଛି ।
ଅତ୍ରେଦଂ ମଣ୍ଡପାଖ୍ଯାନଂ ଶୃଣୁ ଶ୍ରଵଣଭୂଷଣମ୍ । ନିସ୍ସନ୍ଦେହୋ ଯଥୈଷୋ ଽର୍ଥଶ୍ ଚିତ୍ତେ ଵିଶ୍ରାନ୍ତିମ୍ ଏତି ତେ
ଏଠାରେ, ମଣ୍ଡପ ଗଳ୍ପଟିକୁ ଶୁଣ, ଏହା କାନର ଶୋଭା। ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ, ଏହି ଅର୍ଥ ତୁମ ମନକୁ ଶାନ୍ତି ଦେବ।
ସଦ୍ବୋଧଵୃଦ୍ଧଯେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ସମାସେନ ଵଦାଶୁ ମେ । ମଣ୍ଡପାଖ୍ଯାନମ୍ ଅଖିଲଂ ଯେନ ବୋଧୋ ଵିଵର୍ଧତେ
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ, ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ମଣ୍ଡପ ଗଳ୍ପଟିକୁ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବରେ କହ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନ ବଢିଯାଏ।