ସର୍ଵସଂହାରଖେ ତ୍ଵ୍ ଆସୀଦ୍ ଯଦ୍ ଏଵ ତଦ୍ ଅଵସ୍ଥିତମ୍ । ନାଧେଯଂ ତତ୍ର ନାଧାରୋ ନ ଚ ଦୃଶ୍ଯଂ ନ ଦ୍ରଷ୍ଟୃତା
ସମସ୍ତ ବିନାଶର ଶୂନ୍ୟତାରେ, ଯାହା ଥିଲା ସେଇ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଗଲା; ସେଠାରେ କୌଣସି ଆଧାର ନାହିଁ, କୌଣସି ଆଧାରିତ ବସ୍ତୁ ନାହିଁ, କୌଣସି ଦୃଶ୍ୟ ବା ଦେଖୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଂ ନାସ୍ତି ନ ବ୍ରହ୍ମା ନ ଚ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡିକା କ୍ଵଚିତ୍ । ନ ଜଗନ୍ ନାସ୍ତି ଜଗତୀ ଶାନ୍ତମ୍ ଏଵାଖିଲଂ ସ୍ଥିତମ୍
ଏଠାରେ କୌଣସି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ନାହିଁ, ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, କୌଣସି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଅଣୁ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; କୌଣସି ଜଗତ ବା ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ—ସମସ୍ତ କିଛି ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ବସିଛି।
ବ୍ରହ୍ମୈଵ କଚତି ସ୍ଵଚ୍ଛମ୍ ଇତ୍ଥମ୍ ଆତ୍ମାତ୍ମନାତ୍ମନି । ଚିତ୍ତ୍ଵାଦ୍ ଦ୍ରଵତ୍ଵାତ୍ ସଲିଲମ୍ ଇଵାଵର୍ତତଯାତ୍ମନି
ଏଠାରେ କେବଳ ବ୍ରହ୍ମ ନିଜେ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଭାବେ ଚଳିଛନ୍ତି—ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ନିଜେ, ନିଜ ଗୁଣରେ; ଜଳ ଯେପରି ନିଜ ଗୁଣରୁ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ ଏବଂ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ଘୂରୁଥାଏ, ସେପରି।
ଅସଦ୍ ଏଵେଦମ୍ ଆଭାତି ସଦ୍ ଇଵେହାନୁଭୂଯତେ । ଵିନଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅସଦ୍ ଏଵାନ୍ତେ ସ୍ଵପ୍ନେ ସ୍ଵମରଣଂ ଯଥା
ଏହା ଅସତ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଅନୁଭବ ହୁଏ; ଶେଷରେ ଅସତ୍ୟ ନଶ୍ୱର ହୋଇଯାଏ, ସ୍ୱପ୍ନରେ ମୃତ୍ୟୁ ଯେପରି।
ଅଥ ଵାଜସ୍ଵରୂପତ୍ଵାତ୍ ସଦ୍ ଏଵେଦମ୍ ଅନାମଯମ୍ । ଅଖଣ୍ଡିତମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତଂ ଜ୍ଞାନମାତ୍ରାମ୍ବରୋଦରମ୍
ଏହି ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପରେ ବସ୍ତବରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଦୁଃଖରହିତ, ଅଖଣ୍ଡ, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନଥିବା, ଏବଂ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ବିଶାଳ ଆକାଶ ଭଳି ଅଛି।
ଆକାଶ ଏଵ ପରମେ ପ୍ରଥମଃ ପ୍ରଜେଶୋ ନିତ୍ଯଂ ସ୍ଵଯଂ କଚତି ଶୂନ୍ଯତଯା ସମାନଃ । ସ ହ୍ଯ୍ ଆତିଵାହିକଵପୁର୍ ନ ତୁ ଭୂତରୂପୀ ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦି ତେନ ନ ସଦ୍ ଅସ୍ତି ଯଦା ନ ଜାତମ୍
ଯେପରି ଆକାଶ ସ୍ୱୟଂ ନିଜ ଗୁଣରେ ସଦା ଚଳିତ ଓ ଶୂନ୍ୟ ଭାବରେ ସମାନ, ସେପରି ପ୍ରଥମ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜନକ ମଧ୍ୟ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥାଏ, ଭୂମି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରକୃତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ତାହାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନଥାଏ।
ଇତ୍ଥଂ ଜଗଦହନ୍ତାଦି ଦୃଶ୍ଯଜାତଂ ନ କିଞ୍ଚନ । ଅଜାତତ୍ଵାଚ୍ ଚ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ଯଚ୍ ଚାସ୍ତି ପରମ୍ ଏଵ ତତ୍
ଏଭଳି ଦୃଶ୍ୟମାନ ବିଶ୍ୱ, ଅହଂକାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସବୁ କିଛି ମଧ୍ୟ ତଥାପି କିଛି ନୁହେଁ; ଏହା ଜନ୍ମହୀନ ଥିବାରୁ ଏହାର ସତ୍ୟ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ, ଯାହା ଅଛି, ସେହି ପରମ ସତ୍ୟ।
ପରମାକାଶ ଏଵାସୌ ଜୀଵତାଂ ଚେତତି ସ୍ଵଯମ୍ । ନିସ୍ସ୍ପନ୍ଦାମ୍ଭୋଧିଜଠରେ ସଲିଲଂ ସ୍ପନ୍ଦତାମ୍ ଇଵ
ସେହି ପରମ ଆକାଶ ନିଜେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଜୀବନ ଓ ଚେତନା ଭାବେ ବିଦ୍ୟମାନ, ଯେପରି ନିଶ୍ଚଳ ସମୁଦ୍ର ଗଭୀରରେ ଜଳ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଭାବେ ହଲଚଲ କରେ।
ଆକାଶରୂପମ୍ ଅଜହଦ୍ ଏଵ ଵେତ୍ତୀଵ ଦୃଶ୍ଯତାମ୍ । ସ୍ଵପ୍ନସଙ୍କଲ୍ପଶୈଲାଦାଵ୍ ଇଵ ଚିଦ୍ଵୃତ୍ତିର୍ ଆନ୍ତରୀ
ଚେତନାର ଅନ୍ତର୍ଗତ କ୍ରିୟା ଏପରି ଦେଖାଯାଏ ଯେ, ସେ ଜଣେଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ତାହାର ଆକାଶସଦୃଶ ସ୍ୱଭାବକୁ କେବେ ଛାଡ଼େନାହିଁ; ଯେପରି ଏହା ସ୍୵ପ୍ନ ଓ କଳ୍ପନାର ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୁଏ।
ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦିରହିତୋ ଦେହୋ ଯୋ ଵିରାଡାତ୍ମନୋ ମହାନ୍ । ଆତିଵାହିକ ଏଵାସୌ ଚିନ୍ମାତ୍ରାଚ୍ଛନଭୋମଯଃ
ଏହି ବିଶ୍ୱମହାତ୍ମାଙ୍କର ଦେହ, ଯାହା ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱରୁ ଶୂନ୍ୟ, କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଓ ଆକାଶରୁ ଗଠିତ ଏକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଯାନ ମାତ୍ର।
ଅକ୍ଷଯସ୍ଵପ୍ନଶୈଲାଭସ୍ ସ୍ଥିରସ୍ଵପ୍ନପୁରୋପମଃ । ଚିତ୍ରକୃତ୍ସ୍ଥିତଚିତ୍ତସ୍ଥଚିତ୍ରସୈନ୍ଯସମାକୃତିଃ
ଏହା ଏକ ଅବିନାଶୀ ସ୍୵ପ୍ନ ପାହାଡ଼ ପରି, ଏକ ସ୍ଥିର ସ୍୵ପ୍ନ ନଗର ସଦୃଶ; ଏହାର ଆକୃତି ମନରେ ଗଠିତ ସେନା ପରି, ଚେତନାର ସୃଜନଶୀଳ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ।
ଅନିଖାତମହାସ୍ତମ୍ଭପୁତ୍ରିକୌଘସମୋପମଃ । ବ୍ରହ୍ମାକାଶେ ଽନିଖାତାତ୍ମା ସ୍ଵସ୍ତମ୍ଭେ ସାଲଭଞ୍ଜିକା
ଏହା ଏପରି ଏକ ଦଳ ଥମ୍ଭ ଓ ସେମାନଙ୍କର ସନ୍ତାନ ପରି, ଯାହା ଭୂମିରେ ଖୋଦାଯାଇନାହିଁ; ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଆକାଶରେ, ଆତ୍ମା ଅଖୋଦିତ, ନିଜ ଥମ୍ଭ ଉପରେ ଥିବା ପ୍ରତିମା ପରି।
ଆଦ୍ଯଃ ପ୍ରଜାପତିଃ ପୂର୍ଵଂ ସ୍ଵଯମ୍ଭୂର୍ ଇତି ଵିଶ୍ରୁତଃ । ପ୍ରାକ୍ତନାନାଂ ସ୍ଵକାର୍ଯାଣାମ୍ ଅଭାଵାଦ୍ ଅପକାରଣଃ
ପ୍ରଥମ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଯିଏ ପୂର୍ବରୁ ସ୍ୱୟଂଭୂ ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟର କୌଣସି ପୂର୍ବ କାରଣ ନଥିଲା, କାରଣ ତାଙ୍କର କୌଣସି ପୂର୍ବ କାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା ନାହିଁ।
ମହାପ୍ରଲଯପର୍ଯନ୍ତେଷ୍ଵ୍ ଆଦ୍ଯାଃ କିଲ ପିତାମହାଃ । ମୁଚ୍ଯନ୍ତେ ସର୍ଵ ଏଵାତଃ ପ୍ରାକ୍ତନଂ କର୍ମ ତେଷୁ କିମ୍
ବଡ଼ ବିନାଶର ଶେଷରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରଥମ ପିତାମହମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି; ତେଣୁ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ପୂର୍ବ କର୍ମ କେମିତି ରହିପାରିବ?
ମୋକ୍ତଵ୍ଯ ଏଵ କୁଡ୍ଯାତ୍ମା ଦୃଶ୍ଯୋ ଽଦୃଶ୍ଯଶ୍ ଚ ସଂସ୍ଥିତଃ । ନ ଚ ଦୃଶ୍ଯଂ ନ ଚ ଦ୍ରଷ୍ଟା ନ ସ୍ରଷ୍ଟା ସର୍ଵମ୍ ଏଵ ଚ
ଏହି ଦେଵାଳ ଭଳି ଆତ୍ମାକୁ ଛାଡ଼ିଦେବା ଉଚିତ, କାରଣ ଏହା ଦେଖାଯାଏ ଓ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ; ଏଠାରେ ଦେଖିବା, ଦେଖୁଥିବା ବା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା କିଛି ନାହିଁ—ସବୁଠି ସେଇ ଅଛି।
ପ୍ରତିଚ୍ଛନ୍ଦଃ ପଦାର୍ଥାନାଂ ସର୍ଵେଷାମ୍ ଏଷ ଏଵ ସଃ । ଅସ୍ମାଦ୍ ଉଦେତି ଜୀଵାଲୀ ଦୀପାଲୀ ଦୀପକାଦ୍ ଇଵ
ସେ ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁର ପ୍ରତିବିମ୍ବ; ତାଙ୍କୁଠାରୁ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଧାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯେପରି ଏକ ଦୀପରୁ ଅନେକ ଦୀପ ଜଳିଉଠେ।
ସଙ୍କଲ୍ପ ଏଵ ସଙ୍କଲ୍ପାତ୍ କିଲୈତି କ୍ଷ୍ମାଦିଵର୍ଜିତଃ । କ୍ଷ୍ମାଦିମାନ୍ ଇଵ ନିଷ୍କୁଡ୍ଯସ୍ ସ୍ଵପ୍ନାତ୍ ସ୍ଵପ୍ନାନ୍ତରଂ ଯଥା
କେବଳ କଳ୍ପନା ମାନେ କଳ୍ପନାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏହା ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱରୁ ଶୂନ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱ ଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ । ଯେପରି ଏକ ସ୍ୱପ୍ନରୁ ଆଉ ଏକ ସ୍ୱପ୍ନ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ସେପରି ।
ଅସ୍ମାଦ୍ ଏଵ ପ୍ରତିଚ୍ଛନ୍ଦାଜ୍ ଜୀଵାସ୍ ସମ୍ପ୍ରସରନ୍ତ୍ଯ୍ ଅମୀ । ସହକାରିକାରଣାନାମ୍ ଅଭାଵାଚ୍ ଚ ସ ଏଵ ତେ
ଏହି ପ୍ରତିବିମ୍ବରୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଜୀବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି । ସହଯୋଗୀ କାରଣଗୁଡିକ ନଥିଲେ, ସେମାନେ ପୁନି ସେଇ ଏକା ହୋଇଯାନ୍ତି ।
ସହକାରିକାରଣାନାମ୍ ଅଭାଵେ କାର୍ଯକାରଣମ୍ । ଏକମ୍ ଏତଦ୍ ଅତୋ ନାନ୍ଯଃ ପରସ୍ମାତ୍ ସର୍ଗଵିଭ୍ରମଃ
ସହଯୋଗୀ କାରଣଗୁଡିକ ନଥିଲେ, କାରଣ ଓ ଫଳ ଏକ ହୋଇଯାଏ । ଏହିପରି, ସୃଷ୍ଟିର ଭ୍ରମ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ମୂଳ ନାହିଁ ।
ବ୍ରହ୍ମୈଵାଦ୍ଯୋ ଵିରାଡାତ୍ମା ଵିରାଡାତ୍ମୈଵ ସର୍ଗତା । ଜୀଵାକାଶସ୍ ସ ଏଵେତ୍ଥଂ ସ୍ଥିତଃ ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦ୍ଯ୍ ଅସଦ୍ ଯତଃ
ବ୍ରହ୍ମା ହିଁ ପ୍ରଥମ, ଯାହାର ରୂପ ବିଶ୍ୱପୁରୁଷ । ବିଶ୍ୱପୁରୁଷରୁ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ । ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କର ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ସେଇ ଏକା, କାରଣ ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱ ଅସତ୍ୟ ।
କିଂ ସ୍ଯାତ୍ ପରିମିତୋ ଜୀଵରାଶିର୍ ଆହୋ ଅନନ୍ତକଃ । ଆହୋସ୍ଵିଦ୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଅନନ୍ତାତ୍ମା ଜୀଵପିଣ୍ଡୋ ଽଚଲୋପମଃ
ଜୀବମାନଙ୍କର ସଂଖ୍ୟା ସୀମିତ ନା କି ଅସୀମ? କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କର ଏକ ଅସୀମ ଆତ୍ମା ଅଛି, ଯାହା ପାହାଡ଼ ପରି ଅଚଳ?
ଧାରାଃ ପଯୋମୁଚ ଇଵ ଶୀକରା ଇଵ ଵାରିଧେଃ । କଣାସ୍ ତପ୍ତାଯସ ଇଵ କସ୍ମାନ୍ ନିର୍ଯାନ୍ତି ଜୀଵକାଃ
ଝରଣାରୁ ପାଣି ବା ଉପସାଗରରୁ ତୁପି, କିମ୍ବା ତାପିତ ଲୋହାରୁ ଚିଙ୍ଗାରି ଯେପରି, ଏଭଳି କାହିଁକି ଜୀବମାନେ ଉଦ୍ଭବ ହୁଅନ୍ତି?
ଇତି ମେ ଭଗଵନ୍ ବ୍ରୂହି ଜୀଵଜାଲଵିନିର୍ଣଯମ୍ । ଜ୍ଞାତମ୍ ଏତନ୍ ମଯା ପ୍ରାଯସ୍ ତଦ୍ ଏଵ ପ୍ରକଟୀକୁରୁ
ଏହିପରି, ଭଗବନ୍, ମୋତେ ଜୀବମାନଙ୍କର ଜାଲର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ କହନ୍ତୁ; ମୁଁ ଏହା ଅଧିକାଂଶ ଭାଗ ବୁଝିପାରିଛି, କିନ୍ତୁ ଏହାକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରନ୍ତୁ।
ଏକ ଏଵ ନ ଜୀଵୋ ଽସ୍ତି ରାଶୀନାଂ ସମ୍ଭଵଃ କୁତଃ । ଶଶଶୃଙ୍ଗଂ ସମୁଡ୍ଡୀଯ ପ୍ରଯାତୀତୀଵ ତେ ଵଚଃ
ଏଠାରେ କେବଳ ଏକ ଜୀବ ଅଛି; ଅନେକ ଜୀବମାନଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତି କେମିତି? ତୁମର କଥା ଏମିତି, ଯେପରି ଖରାଗୋଷ୍ଟିର ଶିଙ୍ଗ ଉପଜି ହେଉଛି ଓ ଚାଲିଯାଉଛି।
ନ ଜୀଵୋ ଽସ୍ତି ନ ଜୀଵାନାଂ ରାଶଯସ୍ ସନ୍ତି ରାଘଵ । ନ ଚୈକଃ ପର୍ଵତପ୍ରଖ୍ଯୋ ଜୀଵପିଣ୍ଡୋ ଽସ୍ତି କଶ୍ଚନ
ହେ ରାଘବ, କୌଣସି ଜୀବ ନାହିଁ, ଜୀବମାନଙ୍କର ଗୋଟିଏ ଦଳ ବି ନାହିଁ, ଏବଂ ପାହାଡ଼ ପରି ଏକ ଠାରେ ଥିବା ଜୀବମାନଙ୍କର ଗଠନ ବି କେଉଁଠି ନାହିଁ।
ଜୀଵଶବ୍ଦାର୍ଥକଲନାସ୍ ସମସ୍ତକଲନାନ୍ଵିତାଃ । ନ ଚ କାଶ୍ଚନ ସନ୍ତୀତି ନିଶ୍ଚଯୋ ଽସ୍ତୁ ତଵାଚଲଃ
‘ଜୀବ’ ବୋଲି ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଧାରଣା ରହିଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ କେବଳ କଳ୍ପନା ମାତ୍ର; ଏହି ସବୁ କିଛି ନାହିଁ ବୋଲି ତୁମର ନିଶ୍ଚୟ ଅଡ଼ିଗ ରହୁ।
ଶୁଦ୍ଧଂ ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଅମଲଂ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତୀହ ହି ସର୍ଵତଃ । ତଦ୍ ଯଥା ସର୍ଵଶକ୍ତିତ୍ଵାଦ୍ ଵିନ୍ଦତେ ଯାଂ ସ୍ଵଯଂ କଲାମ୍
ଏଠାରେ ସମସ୍ତଠାରେ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା, ନିର୍ମଳ ବ୍ରହ୍ମ ମାତ୍ର ଅଛି; ସେ ନିଜର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ରୂପ ଚାହେଁ, ସେହି ରୂପକୁ ଦେଖାଏ।
ଚିନ୍ମାତ୍ରାନୁକ୍ରମେଣୈଵ ସମ୍ପ୍ରଫୁଲ୍ତାଂ ଲତାମ୍ ଇଵ । ନନୁ ମୂର୍ତାମ୍ ଅମୂର୍ତାଂ ଵା ତାମ୍ ଏଵାଶୁ ପ୍ରପଶ୍ଯତି
ଯେପରି ଲତା ଏକ ପରେ ଏକ ଡାଳି ଖୋଲେ, ସେପରି ଚେତନା ବି, ଦେହୀ କି ଦେହହୀନ, ନିଜେ ନିଜକୁ ସେହି ରୂପରେ ତୁରନ୍ତ ଦେଖିପାରେ।
ଜୀଵୋ ବୁଦ୍ଧିଃ କ୍ରିଯାସ୍ପନ୍ଦୋ ମନୋ ଦ୍ଵିତ୍ଵୈକ୍ଯମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅପି । ସ୍ଵସତ୍ତାଂ ପ୍ରକଚନ୍ତୀଂ ତାଂ ନିଯୋଜଯତି ଵେଦନେ
ଜୀବ, ବୁଦ୍ଧି, କାର୍ଯ୍ୟ, ଚଳନ, ମନ, ଦ୍ୱୈତ ଓ ଏକତା—ଏହି ସମସ୍ତ ନାମ ନିଜର ସ୍ୱଭାବକୁ ଅନୁଭୂତି ପାଇଁ ଦିଗଦର୍ଶନ କରେ।
ସାବୁଦ୍ଧୈଵଂ ଭଵତ୍ଯ୍ ଏଵ ଭଵେଦ୍ ବ୍ରହ୍ମୈଵ ବୋଧତଃ । ଅବୋଧଃ ପ୍ରେକ୍ଷଯା ଯାତି ନାଶଂ ନ ତୁ ସ ବୁଧ୍ଯତେ
ଯେତେବେଳେ ଜ୍ଞାନ ଥାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହି ଆତ୍ମା ବ୍ରହ୍ମ ହୋଇଯାଏ; ଅଜ୍ଞାନ ଥିଲେ, ଦେଖିଲେ ଏହା ନଶ୍ୱର ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ଏହା କେବେ ଜାଣିପାରେନି।