ଯେନ ସ୍ପୃଶତି ସାସ୍ଯ ତ୍ଵଗ୍ ଯଚ୍ ଛୃଣୋତି ଶ୍ରୁତିସ୍ ତୁ ସା । ଯେନ ଜିଘ୍ରତି ତଦ୍ ଘ୍ରାଣଂ ସ ସ୍ଵମ୍ ଆତ୍ମନି ପଶ୍ଯତି
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଛୁଇଁଯାଏ, ସେହିଟି ଚମ୍ମ; ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଶୁଣାଯାଏ, ସେହିଟି କାନ; ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଘ୍ରାଣ କରାଯାଏ, ସେହିଟି ନାକ; ଏଭଳି, ସେ ନିଜକୁ ନିଜ ଭିତରେ ଅନୁଭବ କରେ।
ତତ୍ ତସ୍ଯ ସ୍ଵଦନଂ ପଶ୍ଚାଦ୍ ରସନାମ୍ନୋଲ୍ଲସିଷ୍ଯତି । ଯତ୍ ସ୍ପନ୍ଦତି ସ ତଦ୍ ଵାଯୁଚେଷ୍ଟାଃ କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିଯଵ୍ରଜମ୍
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ରୁଚି ଅନୁଭବ କରାଯାଏ, ପରେ ସେହିଟି ଜିଭ୍ ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ ହେବ; ଯାହା ହଲେ ଚଳନ ହୁଏ, ସେହିଟି ବାୟୁର କାର୍ଯ୍ୟ ଓ କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କର ଦଳ।
ରୂପାଲୋକମନସ୍କାରଜାତମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ଭାଵଯନ୍ । ଆତିଵାହିକଦେହାତ୍ମା ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଅମ୍ବରମ୍ ଅମ୍ବରେ
ସମସ୍ତ ରୂପ, ଆଲୋକ ଓ ମନର ଉତ୍ପାଦ ଏଭଳି ହେଉଛି ବୋଲି ଭାବି, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ଜୀବ ଆକାଶ ଭିତରେ ଅବସ୍ଥାନ କରେ।
ଏଵମ୍ ଉଚ୍ଛୂନତାଂ ତସ୍ମିନ୍ ଭାଵଯଂସ୍ ତେଜସଃ କଣେ । ଅସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯସଙ୍କାଶଂ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତେ ଜୀଵଶବ୍ଦଧୃତ୍
ଏଭଳି ତେଜର କଣାର ବିସ୍ତାର ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରି, ବ୍ରହ୍ମା ଜଣେ ଜୀବ ନାମ ଧାରଣ କରି, ଅସତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ ସତ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଏ ଓ ଅବସ୍ଥାନ କରେ।
ଇତ୍ଥଂ ସ ଜୀଵଶବ୍ଦାର୍ଥକଲନାକୁଲତାଂ ଗତଃ । ଆତିଵାହିକଦେହାତ୍ମା ଚିତ୍ତଦେହାମ୍ବରାକୃତିଃ
ଏଭଳି, ସେ 'ଜୀବ' ବୋଲି କହାଯାଉଥିବା ଅର୍ଥକୁ ନିଜ ଭାବନାରେ ବିଭ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ ଧାରଣ କରେ; ମନ ଏହାର ପୋଶାକ ସ୍ୱରୂପ ହୁଏ।
ସ୍ଵକଲ୍ପନାତ ଆକାରମ୍ ଅଣ୍ଡସଂସ୍ଥଂ ପ୍ରପଶ୍ଯତି । କଶ୍ଚିଜ୍ ଜଲଗତଂ ଵେତ୍ତି କଶ୍ଚିତ୍ ସମ୍ରାଟ୍ସ୍ଵରୂପିଣମ୍
ନିଜ ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ସେ ଏକ ଆକାରକୁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଭିତରେ ଦେଖେ; କେହି ଏହାକୁ ପାଣି ଭିତରେ ଦେଖନ୍ତି, କେହି ଏହାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ୱର ରାଜା ସ୍ୱରୂପ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି।
ଭାଵିବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକଲନଂ ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅନୁଭଵତ୍ଯ୍ ଅପି । ଆତ୍ମଗର୍ଭଗୃହଂ ଚିତ୍ତାଦ୍ ଯଥା ସଙ୍କଲ୍ପିତାତ୍ମକଃ
ସେ ଭବିଷ୍ୟତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଉତ୍ପତ୍ତିକୁ ଦେଖେ ଏବଂ ଅନୁଭବ କରେ; ଯେପରି ମନରେ ଯେପରି ଭାବନା ହୁଏ, ସେହିପରି ନିଜ ଆତ୍ମାର ଗର୍ଭ ଘରକୁ ଦେଖେ।
ଦେଶକାଲକ୍ରିଯାଦ୍ରଵ୍ଯକଲନାଵେଦନଂ ସ ତତ୍ । ଭାଵଯଞ୍ ଶବ୍ଦନିର୍ମାତା ଶବ୍ଦୈର୍ ବଧ୍ନାତି କଲ୍ପିତୈଃ
ସେ ଦେଶ, କାଳ, କ୍ରିୟା ଏବଂ ଦ୍ରବ୍ୟର ଭାବନାକୁ ଅନୁଭବ କରେ; ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଶବ୍ଦର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ହୁଏ ଏବଂ ଭାବିତ ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧି ରହେ।
ଆତିଵାହିକଦେହୋ ଽସାଵ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅସତ୍ଯେ ଜଗଦ୍ଭ୍ରମେ । ଅସତ୍ଯ ଏଵ କଚତି ସ୍ଵପ୍ନେଷୂଡ୍ଡଯନଂ ଯଥା
ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହଟି, ଏହି ଅସତ୍ୟ ଜଗତର ଭ୍ରମରେ, କେବଳ ଅସତ୍ୟରେ ହିଁ ଚଳାଚଳ କରେ, ଯେପରି ଜଣେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଉଡ଼ିବା ପରି।
ଇତ୍ଯ୍ ଅନୁଦ୍ଭୂତ ଏଵାସୌ ସ୍ଵଯମ୍ଭୂସ୍ ସ୍ଵଯମ୍ ଉତ୍ଥିତଃ । ଆତିଵାହିକଦେହାତ୍ମା ପ୍ରଭୁର୍ ଆଦ୍ଯଃ ପ୍ରଜାପତିଃ
ଏଭଳି, ସତ୍ୟରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉନଥିବା ସତ୍ୱେ, ସେ ନିଜେ ନିଜରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ; ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ ହେଉଛି ସେଉଁଠି ପ୍ରଭୁ, ଆଦି ପ୍ରଜାପତି।
ଏତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅପି ସମ୍ପନ୍ନେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡାକାରିଣି ଭ୍ରମେ । ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ସମ୍ପନ୍ନଂ ନ ଚ ଜାତଂ ନ ଦୃଶ୍ଯତେ
ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଆକାର ଭ୍ରମ ସଫଳ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, କିଛି ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ଘଟେନାହିଁ, କିଛି ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ, କିଛି ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।
ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମାକାଶମ୍ ଆକାଶମ୍ ଏଵ ସ୍ଥିତମ୍ ଅଶଙ୍କିତମ୍ । ସଙ୍କଲ୍ପନଗରାକାରମ୍ ଏତତ୍ ସଦ୍ ଅପି ନୈଵ ସତ୍
ସେ ବ୍ରହ୍ମ ଆକାଶ ସର୍ବଦା ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଆକାଶରେ ଅବିଚଳ ରହିଥାଏ; ଏହି କଳ୍ପନାର ନଗର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଟି ସତ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଅନିର୍ମିତମ୍ ଅନଙ୍ଗଂ ଚ ଏତଦ୍ ଖେ ଚିତ୍ରମ୍ ଉତ୍ଥିତମ୍ । ଅକୃତଂ ଚାନୁଭୂତଂ ଚ ନ ସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯଵତ୍ ସ୍ଥିତମ୍
ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଆକାଶରେ ଉପଜିଛି, ଯାହା ନ ତିଆରି ହୋଇଛି, ନ ଆକାର ଅଛି; ଏହା କୌଣସି କାମ କରାଯାଇନାହିଁ, ନ କେହି ଅନୁଭବ କରିଛନ୍ତି, ଏହା ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ।
ମହାକଲ୍ପେ ଵିମୁକ୍ତତ୍ଵାଦ୍ ବ୍ରହ୍ମାଦୀନାମ୍ ଅସଂଶଯମ୍ । ସ୍ମୃତିର୍ ନ ପ୍ରାକ୍ତନୀ କାଚିତ୍ କାରଣଂ ସା ସ୍ଵଯମ୍ଭୁଵଃ
ମହାକାଳରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଇଥିବାରୁ, ନିଶ୍ଚିତଭାବେ ପୂର୍ବରୁ କୌଣସି ସ୍ମୃତି ରହିନଥାଏ; ସେଇ କାରଣଟି ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କର।
ତେନ ଯାଦୃକ୍ ସ୍ଵଯମ୍ଭୂସ୍ ସ୍ଯାତ୍ ତାଦୃକ୍ ତଜ୍ଜମ୍ ଇଦଂ ସ୍ମୃତମ୍ । ଅନାଦ୍ଯନୁଭଵସ୍ ତ୍ଵ୍ ଇତ୍ଥଂ ଯ ଏଵାଵନିତାଦିଭିଃ
ଏହିପରି, ସ୍ୱୟଂଭୂ ଯେପରି ଅଛନ୍ତି, ସେଇପରି ଏହି ସ୍ମୃତି ତାଙ୍କରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଏହିପରି ଆଦିହୀନ ଅନୁଭବ ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱମାନେ ସହିତ ଏଭଳି ଅଛି।
ସ୍ଵପ୍ନାନୁଭୂତଂ ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦି ପ୍ରବୋଧେ ଯାଦୃଶଂ ଭଵେତ୍ । ସ୍ମୃତଂ ସଦ୍ ଵ୍ଯୋମମାତ୍ରାତ୍ମ ସର୍ଵଦୈଵେଦୃଶଂ ଜଗତ୍
ସ୍ୱପ୍ନରେ ପ୍ରଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱମାନେ ଯେପରି ଅନୁଭବ ହୁଏ, ଜାଗ୍ରତ ହେଲେ ସେଇପରି ଦେଖାଯାଏ; ଏହିପରି, ସମସ୍ତବେଳେ ଏହି ଜଗତ ଶୁଦ୍ଧ ଆକାଶ ସ୍ୱଭାବର ଭାବରେ ସ୍ମୃତିରେ ରହିଥାଏ।
ଯତ୍ର ଯତ୍ର ଯଥା ତୋଯେ ଦ୍ରଵତ୍ଵଂ ନାମ ଵିଦ୍ଯତେ । ତତ୍ର ତତ୍ର ତଥା ନାନ୍ଯସ୍ ସର୍ଗୋ ଽସ୍ତି ପରମାତ୍ମନି
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁପରି ଜଳରେ ତାରଳତା ରହିଛି, ସେଉଁଠି ସେପରି ପରମାତ୍ମାରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସୃଷ୍ଟି ନାହିଁ।
ସୃଷ୍ଟିର୍ ଏଵମ୍ ଇଯଂ ପ୍ରୌଢା ସର୍ଗ ଏଵମ୍ ଅଯଂ ସ୍ଥିତଃ । ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଂ ନାମ ଭାତ୍ଯ୍ ଏଵ ଵ୍ଯୋମାତ୍ମୈଵାପନିର୍ମିତିଃ
ଏହିପରି ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଗଢ଼ିଯାଇଛି, ଏହି ପ୍ରପଞ୍ଚ ଏଭଳି ଅଟୁଟ ରହିଛି; ଯାହାକୁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ କୁହାଯାଏ, ସେଟି ମାନେ ଖାଲି ଆକାଶର ଗୁଣ, ଏଠାରେ କୌଣସି ସତ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ନାହିଁ।
ଦୃଶ୍ଯମ୍ ଏଵମ୍ ଇଦଂ ଶାନ୍ତଂ ଖାତ୍ମ ନିର୍ଭିତ୍ତି ନିର୍ଭ୍ରମମ୍ । ନିରାଧାରଂ ନିରାଧେଯମ୍ ଅଦ୍ଵୈତଂ ଚୈକ୍ଯଵର୍ଜିତମ୍
ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରପଞ୍ଚ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଆକାଶସ୍ୱରୂପ, ଏଠାରେ କୌଣସି ଭାଗ ବା ଭ୍ରମ ନାହିଁ; ଏହା ନିରାଧାର, ନିର୍ବଳମ୍ବ, ଏକତାର ଅଭାବରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ।
ଜଗତ୍ସଂଵିଦି ଜାତାଯାମ୍ ଅପି ଜାତଂ ନ କିଞ୍ଚନ । ପରମାକାଶମ୍ ଆଶୂନ୍ଯମ୍ ଅଚ୍ଛମ୍ ଏଵ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍
ପ୍ରପଞ୍ଚ ଜ୍ଞାନ ଉଦୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କିଛି ଜନ୍ମ ହୁଏନି; ପରମ ଆକାଶ ଶୂନ୍ୟ ନୁହେଁ, ସ୍ୱଚ୍ଛ ଏବଂ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ।
ସର୍ଵସଂହାରଖେ ତ୍ଵ୍ ଆସୀଦ୍ ଯଦ୍ ଏଵ ତଦ୍ ଅଵସ୍ଥିତମ୍ । ନାଧେଯଂ ତତ୍ର ନାଧାରୋ ନ ଚ ଦୃଶ୍ଯଂ ନ ଦ୍ରଷ୍ଟୃତା
ସମସ୍ତ ବିନାଶର ଶୂନ୍ୟତାରେ, ଯାହା ଥିଲା ସେଇ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଗଲା; ସେଠାରେ କୌଣସି ଆଧାର ନାହିଁ, କୌଣସି ଆଧାରିତ ବସ୍ତୁ ନାହିଁ, କୌଣସି ଦୃଶ୍ୟ ବା ଦେଖୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଂ ନାସ୍ତି ନ ବ୍ରହ୍ମା ନ ଚ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡିକା କ୍ଵଚିତ୍ । ନ ଜଗନ୍ ନାସ୍ତି ଜଗତୀ ଶାନ୍ତମ୍ ଏଵାଖିଲଂ ସ୍ଥିତମ୍
ଏଠାରେ କୌଣସି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ନାହିଁ, ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, କୌଣସି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଅଣୁ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; କୌଣସି ଜଗତ ବା ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ—ସମସ୍ତ କିଛି ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ବସିଛି।
ବ୍ରହ୍ମୈଵ କଚତି ସ୍ଵଚ୍ଛମ୍ ଇତ୍ଥମ୍ ଆତ୍ମାତ୍ମନାତ୍ମନି । ଚିତ୍ତ୍ଵାଦ୍ ଦ୍ରଵତ୍ଵାତ୍ ସଲିଲମ୍ ଇଵାଵର୍ତତଯାତ୍ମନି
ଏଠାରେ କେବଳ ବ୍ରହ୍ମ ନିଜେ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଭାବେ ଚଳିଛନ୍ତି—ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ନିଜେ, ନିଜ ଗୁଣରେ; ଜଳ ଯେପରି ନିଜ ଗୁଣରୁ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ ଏବଂ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ଘୂରୁଥାଏ, ସେପରି।
ଅସଦ୍ ଏଵେଦମ୍ ଆଭାତି ସଦ୍ ଇଵେହାନୁଭୂଯତେ । ଵିନଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅସଦ୍ ଏଵାନ୍ତେ ସ୍ଵପ୍ନେ ସ୍ଵମରଣଂ ଯଥା
ଏହା ଅସତ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଅନୁଭବ ହୁଏ; ଶେଷରେ ଅସତ୍ୟ ନଶ୍ୱର ହୋଇଯାଏ, ସ୍ୱପ୍ନରେ ମୃତ୍ୟୁ ଯେପରି।
ଅଥ ଵାଜସ୍ଵରୂପତ୍ଵାତ୍ ସଦ୍ ଏଵେଦମ୍ ଅନାମଯମ୍ । ଅଖଣ୍ଡିତମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତଂ ଜ୍ଞାନମାତ୍ରାମ୍ବରୋଦରମ୍
ଏହି ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପରେ ବସ୍ତବରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଦୁଃଖରହିତ, ଅଖଣ୍ଡ, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନଥିବା, ଏବଂ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ବିଶାଳ ଆକାଶ ଭଳି ଅଛି।
ଆକାଶ ଏଵ ପରମେ ପ୍ରଥମଃ ପ୍ରଜେଶୋ ନିତ୍ଯଂ ସ୍ଵଯଂ କଚତି ଶୂନ୍ଯତଯା ସମାନଃ । ସ ହ୍ଯ୍ ଆତିଵାହିକଵପୁର୍ ନ ତୁ ଭୂତରୂପୀ ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦି ତେନ ନ ସଦ୍ ଅସ୍ତି ଯଦା ନ ଜାତମ୍
ଯେପରି ଆକାଶ ସ୍ୱୟଂ ନିଜ ଗୁଣରେ ସଦା ଚଳିତ ଓ ଶୂନ୍ୟ ଭାବରେ ସମାନ, ସେପରି ପ୍ରଥମ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜନକ ମଧ୍ୟ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥାଏ, ଭୂମି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରକୃତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ତାହାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନଥାଏ।
ଇତ୍ଥଂ ଜଗଦହନ୍ତାଦି ଦୃଶ୍ଯଜାତଂ ନ କିଞ୍ଚନ । ଅଜାତତ୍ଵାଚ୍ ଚ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ଯଚ୍ ଚାସ୍ତି ପରମ୍ ଏଵ ତତ୍
ଏଭଳି ଦୃଶ୍ୟମାନ ବିଶ୍ୱ, ଅହଂକାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସବୁ କିଛି ମଧ୍ୟ ତଥାପି କିଛି ନୁହେଁ; ଏହା ଜନ୍ମହୀନ ଥିବାରୁ ଏହାର ସତ୍ୟ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ, ଯାହା ଅଛି, ସେହି ପରମ ସତ୍ୟ।
ପରମାକାଶ ଏଵାସୌ ଜୀଵତାଂ ଚେତତି ସ୍ଵଯମ୍ । ନିସ୍ସ୍ପନ୍ଦାମ୍ଭୋଧିଜଠରେ ସଲିଲଂ ସ୍ପନ୍ଦତାମ୍ ଇଵ
ସେହି ପରମ ଆକାଶ ନିଜେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଜୀବନ ଓ ଚେତନା ଭାବେ ବିଦ୍ୟମାନ, ଯେପରି ନିଶ୍ଚଳ ସମୁଦ୍ର ଗଭୀରରେ ଜଳ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଭାବେ ହଲଚଲ କରେ।
ଆକାଶରୂପମ୍ ଅଜହଦ୍ ଏଵ ଵେତ୍ତୀଵ ଦୃଶ୍ଯତାମ୍ । ସ୍ଵପ୍ନସଙ୍କଲ୍ପଶୈଲାଦାଵ୍ ଇଵ ଚିଦ୍ଵୃତ୍ତିର୍ ଆନ୍ତରୀ
ଚେତନାର ଅନ୍ତର୍ଗତ କ୍ରିୟା ଏପରି ଦେଖାଯାଏ ଯେ, ସେ ଜଣେଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ତାହାର ଆକାଶସଦୃଶ ସ୍ୱଭାବକୁ କେବେ ଛାଡ଼େନାହିଁ; ଯେପରି ଏହା ସ୍୵ପ୍ନ ଓ କଳ୍ପନାର ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୁଏ।
ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦିରହିତୋ ଦେହୋ ଯୋ ଵିରାଡାତ୍ମନୋ ମହାନ୍ । ଆତିଵାହିକ ଏଵାସୌ ଚିନ୍ମାତ୍ରାଚ୍ଛନଭୋମଯଃ
ଏହି ବିଶ୍ୱମହାତ୍ମାଙ୍କର ଦେହ, ଯାହା ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱରୁ ଶୂନ୍ୟ, କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଓ ଆକାଶରୁ ଗଠିତ ଏକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଯାନ ମାତ୍ର।