ତତ୍ କିମର୍ଥମ୍ ଅନର୍ଥାଯ ନିରର୍ଥକମ୍ ଅପାର୍ଥକାଃ । କସ୍ମାଦ୍ ଅଭ୍ଯୁଦିତା ବ୍ରୂହି ରାଗଦ୍ଵେଷଭଯାଦଯଃ
ତେବେ, ଏହି ଅର୍ଥହୀନ ଓ ନିର୍ବ୍ୟର୍ଥ ଜିନିଷମାନେ — ଯେପରିକି ରାଗ, ଦ୍ୱେଷ ଓ ଭୟ — କାହିଁକି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ? ଏହାର କ'ଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ? ମୋତେ କହ, ଏମାନେ କାହିଁକି ଆସିଲେ?
ଵସ୍ତୁତୋ ଽଙ୍ଗ ନ ସର୍ଗାଦିର୍ ନ ସର୍ଗୋ ନାପ୍ଯ୍ ଅସର୍ଗତା । ଵିଦ୍ଯତେ ସକୃଦାଭାତମ୍ ଇଦମ୍ ଇତ୍ଥଂ ସଦ୍ ଏଵ ତତ୍
ସତ୍ୟକୁ କହିଲେ, ବନ୍ଧୁ, ସୃଷ୍ଟି ବା ଅସୃଷ୍ଟି କିଛି ନାହିଁ; ଏହା କେବଳ ଏକଥର ଦେଖାଦେଇଛି, ଏହିପରି ଏହା ସଦା ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଅଛି।
ଅଶୂନ୍ଯେ ଵିପୁଲାଭୋଗେ ସ୍ଵଚ୍ଛଚିଜ୍ଜଲପୂରିତେ । କଲନାପଙ୍କକଲିଲେ ଭଵିଷ୍ଯଚ୍ଚିତ୍ତଦର୍ଦୁରେ
ଯେଉଁଠାରେ ଶୂନ୍ୟତା ନାହିଁ, ଅନେକ ଭୋଗ ରହିଛି, ସ୍ପଷ୍ଟ ଚେତନାର ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଚିନ୍ତାର ମାଳିନ୍ୟରେ ମାଛି ଯାଇଛି, ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତ ମନର ବାଘୁରେ—
ଅନ୍ତରିକ୍ଷାକ୍ଷଯକ୍ଷେତ୍ରେ ଖାତ୍ମନୋ ଗଗନାତ୍ମିକା । ତସ୍ମାଦ୍ ବୀଜାଦ୍ ଇଯଂ ଜାତା ଭୂରିଭୂତଶିଲାଵଲିଃ
ଅକ୍ଷୟ ଆକାଶର କ୍ଷେତ୍ରରେ, ଆତ୍ମା ଯେଉଁଠାରେ ଆକାଶ ସ୍ୱରୂପ, ସେଠାରୁ ଏହି ବିଭିନ୍ନ ପୃଥିବୀ, ପାଥର ଓ ଭୂତମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି।
ନାସ୍ତି କିଞ୍ଚିଦ୍ ଇହ କ୍ଷେତ୍ରଂ ଵ୍ଯୁପ୍ତଂ ଚ ନ ଚ କିଞ୍ଚନ । ନ ବୀଜମ୍ ଅସ୍ତି ନୋ ଜାତଂ କିଞ୍ଚିତ୍ ସର୍ଵଂ ଚ ସଂସ୍ଥିତମ୍
ଏଠାରେ କୌଣସି ଜମି ନାହିଁ, କିଛି ବି ଚାଷ ହୋଇନାହିଁ; କୌଣସି ବିଜ ନାହିଁ, କିଛି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇନାହିଁ; ତଥାପି ସବୁ କିଛି ଏଠାରେ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ଯାଶ୍ ଶିଲାଵଲଯସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅତ୍ର ପୁଷ୍ଟାସ୍ ତା ଵିବୁଧାଦଯଃ । ଯାସ୍ ତୁ ଵର୍ଣୋଜ୍ଜ୍ଵଲା ଏତାସ୍ ତାସ୍ ସ୍ଥିତା ବୁଦ୍ଧବୁଦ୍ଧଯଃ
ଏଠାରେ ଯେଉଁଠି ପାଥର ଭଳି ଦୃଢ଼ ଆକୃତି ଦେଖାଯାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଯେଉଁଠି ରଙ୍ଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଜାଗୃତ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ମାନେ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ।
ଯାସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅର୍ଧପକ୍ଵାସ୍ ତା ଏତା ନରନାଗାଦିଜାତଯଃ । ଯାସ୍ ତ୍ଵ୍ ଆଶ୍ଯାନା ରଜୋନଷ୍ଟାସ୍ ତାẖ କ୍ରିମିସ୍ଥାଵରାଦଯଃ
ଯେଉଁଠି ଅଧପକା ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ମଣିଷ, ସର୍ପ ଓ ଅନ୍ୟ ଜାତିର ଜନ୍ମ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଯେଉଁଠି ନିର୍ଜୀବ ଓ ଧୂଳି ହରାଇଯାଇଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ କୀଟ, ଜଡ଼ ଓ ଏମିତି ଅନ୍ୟମାନେ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ।
ଯାସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅଗୁର୍ଵ୍ଯḫ ଫଲୈର୍ ହୀନାଶ୍ ଶୂନ୍ଯାକାରାẖ କ୍ଷଯଂ ଗତାଃ । ଅଶରୀରାଶ୍ ଶରୀରିଣ୍ଯସ୍ ତାḫ ପିଶାଚାଦିକାସ୍ ସ୍ମୃତାଃ
ଯେଉଁଠି ହଳକା, ଫଳ ନଥିବା, ଖାଲି ଆକୃତି ଓ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି, ସେମାନେ ଦେହ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବା ପୂର୍ବ ଦେହୀ, ଯାହାକୁ ପିଶାଚ ଓ ଏମିତି ଅନ୍ୟମାନେ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ନ ହି ସଙ୍କଲ୍ପିନସ୍ ସ୍ଵେଚ୍ଛା କ୍ଵଚିତ୍ ପର୍ଯନୁଯୁଜ୍ଯତେ । ତାସ୍ ତଥେଚ୍ଛା ଵିରିଞ୍ଚସ୍ଯ ତଥା ରାମ ତଦୋଦିତାଃ
ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ କିଛି କ୍ଷଣ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ଲୋକଙ୍କୁ ବାଧା ଦିଆଯାଏ ନାହିଁ; ଏହି ସବୁ ଦେଖିବାକୁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ, ରାମ, ଏଭଳି ବର୍ଣ୍ନନା କରାଯାଇଛି।
ସର୍ଵା ଏଵ ଚିଦାକାଶରୂପିଣ୍ଯୋ ଭୂତଜାତଯଃ । ଆତିଵାହିକଦେହିନ୍ଯḫ ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦିରହିତାତ୍ମିକାଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଚେତନାର ଆକାଶର ଆକୃତି, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଯେଉଁମାନେ ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ ଅଟୁଟ ନିଜ ସ୍ବଭାବରେ ଅଛନ୍ତି।
ତାଶ୍ ଚିରାଭ୍ଯାସଵଶତସ୍ ତ୍ଵ୍ ଆଧିଭୌତିକସଂଵିଦମ୍ । ପ୍ରାପ୍ତା ଦୀର୍ଘାନୁଭଵନାତ୍ ସ୍ଵପ୍ନା ଜାଗ୍ରଦ୍ଦଶାମ୍ ଇଵ
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଅଭ୍ୟାସର ପ୍ରଭାବରେ, ସେମାନେ ଭୌତିକ ଜଗତର ଅନୁଭୂତିକୁ ଅଜର କରିଛନ୍ତି; ଦୀର୍ଘ ଅନୁଭବ ଦ୍ୱାରା, ସ୍ଵପ୍ନ ଜଗତ ଜାଗ୍ରତ ଦଶା ପରି ଲାଗିଥାଏ।
ପିଶାଚାଦ୍ଯାସ୍ ତଥା ହ୍ଯ୍ ଏତେ ତଥାଭୂତାଧିଭୌତିକାଃ । ତିଷ୍ଠନ୍ତି ତୁଷ୍ଟମନସସ୍ ସ୍ଵସଂସାରଵିହାରିଣଃ
ପିଶାଚ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଏଭଳି ଭୌତିକ ସ୍ଵଭାବର ହୋଇ, ନିଜ ମନରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହନ୍ତି, ଏବଂ ନିଜ ଜୀବନ ଚକ୍ରରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି।
ପଶ୍ଯନ୍ତି କାଶ୍ଚିଦ୍ ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଂ ଗ୍ରାମ୍ଯା ଗ୍ରାମେଯକାନ୍ ଇଵ । ସ୍ଵପ୍ନୈକଲୋକଵାସ୍ତଵ୍ଯା ଇଵୈତା ଭୂତଜାତଯଃ
କିଛି ପ୍ରାଣୀମାନେ ଏକାଉଁଠିକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଯେପରି ଗ୍ରାମର ଲୋକେ ଅନ୍ୟ ଗ୍ରାମର ଲୋକମାନେକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଏହା ଏକ ସ୍ୱପ୍ନର ଜଗତରେ ସମସ୍ତେ ଏକସାଉଁଠି ରହୁଛନ୍ତି ବୋଲି ଭାବି।
କାଶ୍ଚିଦ୍ ବହୁନରପ୍ରାପ୍ତସ୍ଵପ୍ନନିର୍ମାଣଲୋକଵତ୍ । ନାନ୍ଯୋଽନ୍ଯମ୍ ଅଭିପଶ୍ଯନ୍ତି ନାନାସଂସ୍ଥାନସଂସ୍ଥିତିମ୍
କିଛି ପ୍ରାଣୀମାନେ ଦୂର ଦୁର୍ଲଭ ସ୍ୱପ୍ନର ଜଗତରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ପରି, ଏକାଉଁଠିକୁ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ଅଲଗା ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥାନ୍ତି।
ସ୍ଥିତା ଯଥୈତା ଜଗତି ପିଶାଚାଦ୍ଯାẖ କୁଜାତଯଃ । ପ୍ରାଯସ୍ ତଥୈତାẖ କୁମ୍ଭାଣ୍ଡଯକ୍ଷପ୍ରେତାଦଯସ୍ ସ୍ଥିତାଃ
ଯେପରି ଏହି ଜଗତରେ ପିଶାଚ ଓ ଅନ୍ୟ ନିମ୍ନ ଜାତିର ପ୍ରାଣୀମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେପରି କୁମ୍ଭାଣ୍ଡ, ଯକ୍ଷ, ପ୍ରେତ ଓ ଏହା ପରି ପ୍ରାଣୀମାନେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ରହିଥାନ୍ତି।
ଯଥା ଯତ୍ରେହ ଵୈ ନାଗା ଜଲଂ ତତ୍ରୈଵ ତିଷ୍ଠତେ । ତଥା ଯତ୍ର ପିଶାଚାଦ୍ଯାସ୍ ତମସ୍ ତତ୍ରାଵତିଷ୍ଠତେ
ଯେପରି ଯେଉଁଠି ନାଗ ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ପାଣି ରହିଥାଏ, ସେପରି ଯେଉଁଠି ପିଶାଚ ଓ ଏହା ପରି ପ୍ରାଣୀମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଅନ୍ଧାର ରହିଥାଏ।
ମଧ୍ଯାହ୍ନେ ଽପି ପିଶାଚଶ୍ ଚେଦ୍ ଅଜିରେ ତିଷ୍ଠତି ସ୍ଵଯମ୍ । ତତ୍ ତସ୍ଯାନ୍ଧଂ ତମସ୍ ତତ୍ର ସନ୍ନିଧାନଂ କରୋତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ଯଦି କୌଣସି ପିଶାଚ ଆଙ୍ଗଣରେ ଦଠିବାକୁ ଆସେ, ସେଠି ସେ ପାଇଁ ଏକ ଗଭୀର ଅନ୍ଧାର ହେଇଯାଏ, ଯେଉଁଥିରେ ସେ ରହିପାରିବ।
ନ ନିହନ୍ତି ଚ ତଦ୍ ଭାନୁର୍ ନ ଚାନ୍ଯସ୍ ତତ୍ ପ୍ରପଶ୍ଯତି । ସ ଏଵ ଚାନୁଭଵତି ପଶ୍ଯ ମାଯାଵିଜୃମ୍ଭିତମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏହି ଅନ୍ଧାରକୁ ଦୂର କରିପାରେନି, ଅନ୍ୟ କେହି ଏହି ଅନ୍ଧାରକୁ ଦେଖିପାରେନି; କେବଳ ସେ ପିଶାଚ ଏହାକୁ ଅନୁଭବ କରେ—ଦେଖ, ଏହି ମାୟାର ଖେଳ।
ଅଵିନାଭାଵି ଚନ୍ଦ୍ରାଦେସ୍ ତୈଜସଂ ମଣ୍ଡଲଂ ଯଥା । ପିଶାଚାଦେର୍ ଅନନ୍ଯାତ୍ମ ତାମସଂ ମଣ୍ଡଲଂ ତଥା
ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦୀପ୍ତିମାନ ଜନ୍ତୁମାନଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କର ଆଲୋକ ଅଅଲଗା ହୋଇପାରେନି, ସେପରି ପିଶାଚ ଓ ଏପରି ଜନ୍ତୁମାନଙ୍କ ସହିତ ଅନ୍ଧାରର ଏକ ତଳ ଅଅଲଗା ହୋଇପାରେନି।
ଯାନ୍ତି ତେଜସ୍ଯ୍ ଅନୋଜସ୍ତ୍ଵଂ ତମସ୍ଯ୍ ଓଜḫପ୍ରଧାନତାମ୍ । ଉଲୂକଵତ୍ ପିଶାଚାଦ୍ଯା ଆ ସୃଷ୍ଟେସ୍ ତତ୍ସ୍ଵଭାଵତଃ
ଆଲୋକମୟ ଜନ୍ତୁମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି କମିଯାଏ, ଅନ୍ଧାରମୟ ଜନ୍ତୁମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଅଧିକ ଥାଏ—ପିଶାଚ ଓ ଏପରି ଜନ୍ତୁମାନେ ଉଲୁକ ପରି ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରୁ ଏହିପରି ସ୍ୱଭାବ ନେଇ ଥାନ୍ତି।
ଏଷା ପିଶାଚାଦିଜନସ୍ଯ ଜାତିḫ ପ୍ରୋକ୍ତା ମଯା ତେ ସମଯାନପେତା । ପିଶାଚତୁଲ୍ଯସ୍ ସୁରଲୋକପାଲଲୋକେଷୁ ଜାତୋ ଽହମ୍ ଇତି ପ୍ରସଙ୍ଗାତ୍
ଏହି ଭୂତ, ପିଶାଚ ଓ ଏହା ପରି ଅନ୍ୟ ଜନମର କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି, ସାଧାରଣ କ୍ରମରୁ ଅଲଗା। ଦେବତାଙ୍କର ରକ୍ଷକ ଲୋକରେ, ପିଶାଚ ସମାନ ହୋଇ, ମୁଁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲି।
ତତଶ୍ ଚିଦାକାଶଵପୁର୍ ଭୂତପଞ୍ଚକଵର୍ଜିତଃ । ଵିହରନ୍ନ୍ ଅହମ୍ ଆକାଶେ ପିଶାଚ ଇଵ ସଂସ୍ଥିତଃ
ତାପରେ, ମୁଁ ଚିତ୍ତର ଆକାଶ ଦେହ ନେଇ, ପାଞ୍ଚ ଭୂତରୁ ମୁକ୍ତ, ଆକାଶରେ ଘୁଡ଼ିବା ଲାଗିଲି; ପିଶାଚ ପରି ଅଦୃଶ୍ୟ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଲି।
ନ ମାଂ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଚନ୍ଦ୍ରାର୍କଶକ୍ରା ହରିହରାଦଯଃ । ନ ଦେଵସିଦ୍ଧଗନ୍ଧର୍ଵକିନ୍ନରା ନାପ୍ସରୋଗଣାଃ
ମୋତେ ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ; ଦେବ, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ନାକ୍ରାମନ୍ତି ମଯାକ୍ରାନ୍ତା ନ ଚ ଶୃଣ୍ଵନ୍ତି ମଦ୍ଵଚଃ । ଇତ୍ଯ୍ ଅହଂ ମୋହମ୍ ଆପନ୍ନୋ ଵିକ୍ରୀତ ଇଵ ସଜ୍ଜନଃ
ମୁଁ ଯାହାଙ୍କୁ ନିକଟ କଲି, ସେମାନେ ମୋତେ ନିକଟ କଲେ ନାହିଁ; ମୋର କଥା ମଧ୍ୟ ଶୁଣିଲେ ନାହିଁ। ଏଭଳି ମୁଁ ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଗଲି, ଠକି ଯାଇଥିବା ଜଣେ ଭଲ ଲୋକ ପରି।
ଅଥ ଚିନ୍ତିତଵାନ୍ ଅସ୍ମି ସତ୍ଯକାମା ଇମେ ଵଯମ୍ । ପଶ୍ଯନ୍ତୁ ମାଂ ସୁରଗଣାସ୍ ତେନ ତସ୍ମିନ୍ ସୁରାଲଯେ
ତାପରେ ମୁଁ ଭାବିଲି, 'ଆମେ ସତ୍ୟକାମୀ, ଦେବମାନେ ମୋତେ ଦେଖୁନ୍ତୁ,' ଏହି ଭାବରେ ସେଇ ଦେବମନ୍ଦିରରେ—
ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ପ୍ରଵୃତ୍ତା ମାମ୍ ଅଗ୍ରେ ଵାସ୍ତଵ୍ଯାସ୍ ସର୍ଵ ଏଵ ତେ । ଝଗିତ୍ଯ୍ ଏଵ ପୁରḫ ପ୍ରାପ୍ତମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଜାଲଦ୍ରୁମଂ ଯଥା
ସେଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ରହୁଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ମୋତେ ଦେଖିବାକୁ ଆଗକୁ ଆସିଗଲେ, ଏମିତି ଯେ ଏକ ମାୟା ଗଛ ହଠାତ୍ ସାମ୍ନାରେ ଆସିଗଲା।
ଅଥ ଗୀର୍ଵାଣଗେହେଷୁ ସମ୍ପନ୍ନୋ ଵ୍ଯଵହାର୍ଯ୍ ଅହମ୍ । ଯଥାସ୍ଥିତସମାଚାରସ୍ ସ୍ଥିତୋ ନିଶ୍ଶଙ୍କଚେଷ୍ଟିତଃ
ତାପରେ ଦେବମାନଙ୍କ ଘରେ ମୁଁ ସଫଳ ହେଲି ଏବଂ ସାଧାରଣ ଚାଳ-ଚଳନରେ ଲିପ୍ତ ହେଲି, ଯେପରି ମୁଁ ଥିଲି, ଭୟ ଓ ସନ୍ଦେହ ଛାଡି ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ ରହିଲି।
ଯୈର୍ ଅଵିଜ୍ଞାତଵୃତ୍ତାନ୍ତୈର୍ ଦୃଷ୍ଟୋ ଽହମ୍ ଅଜିରୋତ୍ଥିତଃ । ଵସିଷ୍ଠḫ ପାର୍ଥିଵ ଇତି ଲୋକେଷୁ ପ୍ରଥିତୋ ଽସ୍ମି ତୈଃ
ଯେମାନେ ମୋ ପୂର୍ବ ଘଟଣା ଜାଣିନଥିଲେ, ସେମାନେ ମୋତେ ନୂତନ ଭାବେ ଦେଖିଲେ; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ 'ବସିଷ୍ଠ, ରାଜା ଋଷି' ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲି।
ଵାତାତ୍ ସମୁଦିତୋ ଦୃଷ୍ଟୋ ଯୈର୍ ଅହଂ ଗଗନାସ୍ପଦେ । ସିଦ୍ଧୈର୍ ଵାତଵସିଷ୍ଠାଖ୍ଯସ୍ ତୈର୍ ଅହଂ ସମୁଦାହୃତଃ
ଯେଉଁଠି ମୁଁ ପବନରୁ ଆକାଶର ଅନ୍ତରାଳରେ ଦେଖାଯାଇଥିଲି, ସେଇ ସିଦ୍ଧମାନେ ମୋତେ 'ବାତବସିଷ୍ଠ' ବୋଲି ଡାକିଥିଲେ।
ଵ୍ଯୋମନ୍ଯ୍ ଆଦିତ୍ଯରଶ୍ମିଭ୍ଯୋ ଦୃଷ୍ଟୋ ଽହଂ ଯୈର୍ ନଭୋଗତୈଃ । ଵସିଷ୍ଠସ୍ ତୈଜସ ଇତି ଲୋକେଷୁ ପ୍ରଥିତୋ ଽସ୍ମି ତୈଃ
ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖିଥିଲେ, ସେମାନେ ମୋତେ 'ତେଜସ୍ବୀ ବସିଷ୍ଠ' ବୋଲି ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କରିଥିଲେ।