ଅତ୍ର ତେଜଃକଣୋ ଽସ୍ମୀତି ସ୍ଵଯଂ ଚେତତି ଚିନ୍ତଯା । ତମ୍ ଏଵୋଚ୍ଛୂନମ୍ ଇଵ ସଦ୍ ଭାଵଯତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନାମ୍ବରେ
ଏଠାରେ ଏକ ଆଲୋକର କଣିକା ନିଜେ ଭାବେ, 'ମୁଁ ଏହି' ବୋଲି ଚିନ୍ତା କରେ; ସେ ନିଜକୁ ଆତ୍ମାର ଆକାଶରେ ଉଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି ବୋଲି କଳ୍ପନା କରେ।
ଅସଦ୍ ଏଵ ସଦାକାରଂ ସଙ୍କଲ୍ପେନ୍ଦୁର୍ ଯଥା ଶଶମ୍ । ତମ୍ ଏଵ ଭାଵଯନ୍ ଦ୍ରଷ୍ଟୃଦୃଶ୍ଯରୂପତଯା ସ୍ଥିତଃ । ଏକ ଏଵ ଦ୍ଵିତାମ୍ ଏତି ସ୍ଵପ୍ନେ ସ୍ଵମୃତିବୋଦ୍ଧୃଵତ୍
ଯାହା ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, ସେଠି ମନର ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ସତ୍ୟର ଆକାର ନେଇଥାଏ, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମା ଆକାଶରେ ଦେଖାଯାଏ। ଏହିଭଳି ଭାବି, ଜଣେ ଦେଖୁଥିବା ଓ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଭାବରେ ରହେ, ଏକାକି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାବକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ, ସ୍ୱପ୍ନରେ କିମ୍ବା ନିଜ ମୃତ୍ୟୁର ଜ୍ଞାନରେ ଯେପରି।
କିଞ୍ଚିତ୍ ସ୍ଥୌଲ୍ଯମ୍ ଇଵାଦତ୍ତେ ତତସ୍ ତାରକତାଂ ଵିଦନ୍ । ଯଥାଭାଵିତ୍ଵମ୍ ଅତ୍ରାର୍ଥଭାଵିତାଚ୍ ଚିତ୍ସ୍ଵରୂପତଃ
ଏହା କିଛି ଦୃଢତା ଧରିଥାଏ, ତାପରେ ନିଜକୁ ଏକ ତାରା ଭାବରେ ଅନୁଭବ କରେ; ଯେପରି ଭାବନା କରାଯାଏ, ସେହି ପରି ଅର୍ଥ ଉଦ୍ଭବିତ ହୁଏ, ଏବଂ ଏହା ସଚେତନତାର ସ୍ୱଭାବରୁ ଆସେ।
ଖ ଏଵ ଖାତ୍ମା ସତତୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅଯଂ ସୋ ଽହମ୍ ଇତି ସ୍ଵଯମ୍ । ଚିତ୍ତ୍ଵାତ୍ ପ୍ରତ୍ଯଯମ୍ ଆଦତ୍ତେ ସ୍ଵପ୍ନେ ତ୍ଵମ୍ ଇଵ ପାନ୍ଥତାମ୍
ଏହି ଆତ୍ମା ସଦା ଆକାଶ ସ୍ୱରୂପ, ଏବଂ ନିଜେ ଭାବେ—‘ମୁଁ ଏହି’। ଏହାର ସଚେତନତା ଦ୍ୱାରା ଏହା ନିଜକୁ ଅଲଗା ବୋଧ କରେ, ଯେପରି ତୁମେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଏକ ଯାତ୍ରୀ ହେଉଛ।
ତାରକାକାରମ୍ ଆକାରଂ ଭାଵିଦେହାଭିଧଂ ତତଃ । ଭାଵଯନ୍ ଯାତି ତଦ୍ଭାଵଂ ଚିତ୍ତଂ ଚେତ୍ଯାର୍ଥତାମ୍ ଇଵ
ଏକ ତାରା ଆକୃତିକୁ ଭାବି, ଯାହାକୁ ଭାବିତ ଦେହ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ମନ ଏହାକୁ ଭାବିଲେ, ସେହି ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ; ଯେପରି ମନ ଯାହାକୁ ଭାବେ, ସେହି ଅର୍ଥକୁ ନେଇଥାଏ।
ପରିତ୍ଯଜ୍ଯେଵ ତଦ୍ ବାହ୍ଯଂ ତତସ୍ ତାରକକୋଟରେ । ଅନ୍ତର୍ ଭାତି ବହିସ୍ସ୍ଥୋ ଽପି ପର୍ଵତୋ ମକୁରେ ଯଥା
ଏହା ବାହ୍ୟକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ, ତାପରେ ତାରାର ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ତରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, ଯଦ୍ୟପି ବାହାରେ ରହିଥାଏ; ଯେପରି ଏକ ପାହାଡ଼ ଦର୍ପଣରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ହୁଏ।
କୂପସଂସ୍ଥଂ ଯଥା ଦେହଂ ସମୁଦ୍ଗକଗତଂ ଚ ଵା । ସ୍ଵପ୍ନସଙ୍କଲ୍ପଯୋସ୍ ସଂଵିଦ୍ ଵେତ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ଜୀଵକୋ ଽଣୁକେ
ଯେପରି ଏକ ଦେହ କୁଆଁ ଭିତରେ ରହିପାରେ କିମ୍ବା ବାହାରକୁ ଆସିପାରେ, ସେପରି ସ୍ୱପ୍ନ ଓ କଳ୍ପନାରେ ଥିବା ଜ୍ଞାନ ଏହି ସବୁକୁ ଜାଣେ; ଏହିପରି ଜୀବ ଏକ ଅଣୁ ଭିତରେ ଅନୁଭବ କରେ।
ଖରୂପତାରକାନ୍ତସ୍ସ୍ଥୋ ଜୀଵୋ ଯଚ୍ ଚେତତି ସ୍ଵଯମ୍ । ତଦ୍ ଏତଦ୍ ବୁଦ୍ଧିଚିତ୍ତାଦି ଜ୍ଞାନସନ୍ତାନରୂପକମ୍
ଏହି ଜୀବ ଦୃଢ଼, ତାରାପରି ଜ୍ୟୋତିରେ ବସିଥାଏ ଏବଂ ନିଜେ ନିଜେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ; ଏହି ଅନୁଭୂତି ବୁଦ୍ଧି, ମନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଧାରା ରୂପେ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ।
ଜୀଵାକାଶସ୍ ତତସ୍ ତତ୍ର ତାରକାକାଶକୋଶଗଃ । ପ୍ରେକ୍ଷେ ଽହମ୍ ଇତି ଭାଵେନ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ପ୍ରସରତୀଵ ଖେ
ଏହି ତାରାପରି ଆବରଣ ଭିତରେ ଥିବା ଜୀବ ଆକାଶ ଭିତରେ 'ମୁଁ ଦେଖୁଛି' ବୋଲି ଭାବି, ଦୃଷ୍ଟି ଦେବା ପାଇଁ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ।
ତତୋ ରନ୍ଧ୍ରଦ୍ଵଯେନେଵ ଭାଵିବାହ୍ଯାଭିଧଂ ପୁନଃ । ଯେନ ପଶ୍ଯତି ତନ୍ ନେତ୍ରଯୁଗ୍ମଂ ନାମ୍ନା ଭଵିଷ୍ଯତି
ତାପରେ, ଦୁଇଟି ରନ୍ଧ୍ର ମାଧ୍ୟମରେ, ପୁନି ବାହ୍ୟ ବିଷୟକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ; ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଏ, ସେହିଠାରେ ପରେ ଏହାକୁ 'ଦୁଇ ଆଖି' ବୋଲି କୁହାଯିବ।
ଯେନ ସ୍ପୃଶତି ସାସ୍ଯ ତ୍ଵଗ୍ ଯଚ୍ ଛୃଣୋତି ଶ୍ରୁତିସ୍ ତୁ ସା । ଯେନ ଜିଘ୍ରତି ତଦ୍ ଘ୍ରାଣଂ ସ ସ୍ଵମ୍ ଆତ୍ମନି ପଶ୍ଯତି
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଛୁଇଁଯାଏ, ସେହିଟି ଚମ୍ମ; ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଶୁଣାଯାଏ, ସେହିଟି କାନ; ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଘ୍ରାଣ କରାଯାଏ, ସେହିଟି ନାକ; ଏଭଳି, ସେ ନିଜକୁ ନିଜ ଭିତରେ ଅନୁଭବ କରେ।
ତତ୍ ତସ୍ଯ ସ୍ଵଦନଂ ପଶ୍ଚାଦ୍ ରସନାମ୍ନୋଲ୍ଲସିଷ୍ଯତି । ଯତ୍ ସ୍ପନ୍ଦତି ସ ତଦ୍ ଵାଯୁଚେଷ୍ଟାଃ କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିଯଵ୍ରଜମ୍
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ରୁଚି ଅନୁଭବ କରାଯାଏ, ପରେ ସେହିଟି ଜିଭ୍ ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ ହେବ; ଯାହା ହଲେ ଚଳନ ହୁଏ, ସେହିଟି ବାୟୁର କାର୍ଯ୍ୟ ଓ କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କର ଦଳ।
ରୂପାଲୋକମନସ୍କାରଜାତମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ଭାଵଯନ୍ । ଆତିଵାହିକଦେହାତ୍ମା ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଅମ୍ବରମ୍ ଅମ୍ବରେ
ସମସ୍ତ ରୂପ, ଆଲୋକ ଓ ମନର ଉତ୍ପାଦ ଏଭଳି ହେଉଛି ବୋଲି ଭାବି, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ଜୀବ ଆକାଶ ଭିତରେ ଅବସ୍ଥାନ କରେ।
ଏଵମ୍ ଉଚ୍ଛୂନତାଂ ତସ୍ମିନ୍ ଭାଵଯଂସ୍ ତେଜସଃ କଣେ । ଅସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯସଙ୍କାଶଂ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତେ ଜୀଵଶବ୍ଦଧୃତ୍
ଏଭଳି ତେଜର କଣାର ବିସ୍ତାର ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରି, ବ୍ରହ୍ମା ଜଣେ ଜୀବ ନାମ ଧାରଣ କରି, ଅସତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ ସତ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଏ ଓ ଅବସ୍ଥାନ କରେ।
ଇତ୍ଥଂ ସ ଜୀଵଶବ୍ଦାର୍ଥକଲନାକୁଲତାଂ ଗତଃ । ଆତିଵାହିକଦେହାତ୍ମା ଚିତ୍ତଦେହାମ୍ବରାକୃତିଃ
ଏଭଳି, ସେ 'ଜୀବ' ବୋଲି କହାଯାଉଥିବା ଅର୍ଥକୁ ନିଜ ଭାବନାରେ ବିଭ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ ଧାରଣ କରେ; ମନ ଏହାର ପୋଶାକ ସ୍ୱରୂପ ହୁଏ।
ସ୍ଵକଲ୍ପନାତ ଆକାରମ୍ ଅଣ୍ଡସଂସ୍ଥଂ ପ୍ରପଶ୍ଯତି । କଶ୍ଚିଜ୍ ଜଲଗତଂ ଵେତ୍ତି କଶ୍ଚିତ୍ ସମ୍ରାଟ୍ସ୍ଵରୂପିଣମ୍
ନିଜ ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ସେ ଏକ ଆକାରକୁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଭିତରେ ଦେଖେ; କେହି ଏହାକୁ ପାଣି ଭିତରେ ଦେଖନ୍ତି, କେହି ଏହାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ୱର ରାଜା ସ୍ୱରୂପ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି।
ଭାଵିବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକଲନଂ ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅନୁଭଵତ୍ଯ୍ ଅପି । ଆତ୍ମଗର୍ଭଗୃହଂ ଚିତ୍ତାଦ୍ ଯଥା ସଙ୍କଲ୍ପିତାତ୍ମକଃ
ସେ ଭବିଷ୍ୟତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଉତ୍ପତ୍ତିକୁ ଦେଖେ ଏବଂ ଅନୁଭବ କରେ; ଯେପରି ମନରେ ଯେପରି ଭାବନା ହୁଏ, ସେହିପରି ନିଜ ଆତ୍ମାର ଗର୍ଭ ଘରକୁ ଦେଖେ।
ଦେଶକାଲକ୍ରିଯାଦ୍ରଵ୍ଯକଲନାଵେଦନଂ ସ ତତ୍ । ଭାଵଯଞ୍ ଶବ୍ଦନିର୍ମାତା ଶବ୍ଦୈର୍ ବଧ୍ନାତି କଲ୍ପିତୈଃ
ସେ ଦେଶ, କାଳ, କ୍ରିୟା ଏବଂ ଦ୍ରବ୍ୟର ଭାବନାକୁ ଅନୁଭବ କରେ; ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଶବ୍ଦର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ହୁଏ ଏବଂ ଭାବିତ ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧି ରହେ।
ଆତିଵାହିକଦେହୋ ଽସାଵ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅସତ୍ଯେ ଜଗଦ୍ଭ୍ରମେ । ଅସତ୍ଯ ଏଵ କଚତି ସ୍ଵପ୍ନେଷୂଡ୍ଡଯନଂ ଯଥା
ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହଟି, ଏହି ଅସତ୍ୟ ଜଗତର ଭ୍ରମରେ, କେବଳ ଅସତ୍ୟରେ ହିଁ ଚଳାଚଳ କରେ, ଯେପରି ଜଣେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଉଡ଼ିବା ପରି।
ଇତ୍ଯ୍ ଅନୁଦ୍ଭୂତ ଏଵାସୌ ସ୍ଵଯମ୍ଭୂସ୍ ସ୍ଵଯମ୍ ଉତ୍ଥିତଃ । ଆତିଵାହିକଦେହାତ୍ମା ପ୍ରଭୁର୍ ଆଦ୍ଯଃ ପ୍ରଜାପତିଃ
ଏଭଳି, ସତ୍ୟରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉନଥିବା ସତ୍ୱେ, ସେ ନିଜେ ନିଜରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ; ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ ହେଉଛି ସେଉଁଠି ପ୍ରଭୁ, ଆଦି ପ୍ରଜାପତି।
ଏତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅପି ସମ୍ପନ୍ନେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡାକାରିଣି ଭ୍ରମେ । ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ସମ୍ପନ୍ନଂ ନ ଚ ଜାତଂ ନ ଦୃଶ୍ଯତେ
ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଆକାର ଭ୍ରମ ସଫଳ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, କିଛି ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ଘଟେନାହିଁ, କିଛି ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ, କିଛି ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।
ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମାକାଶମ୍ ଆକାଶମ୍ ଏଵ ସ୍ଥିତମ୍ ଅଶଙ୍କିତମ୍ । ସଙ୍କଲ୍ପନଗରାକାରମ୍ ଏତତ୍ ସଦ୍ ଅପି ନୈଵ ସତ୍
ସେ ବ୍ରହ୍ମ ଆକାଶ ସର୍ବଦା ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଆକାଶରେ ଅବିଚଳ ରହିଥାଏ; ଏହି କଳ୍ପନାର ନଗର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଟି ସତ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଅନିର୍ମିତମ୍ ଅନଙ୍ଗଂ ଚ ଏତଦ୍ ଖେ ଚିତ୍ରମ୍ ଉତ୍ଥିତମ୍ । ଅକୃତଂ ଚାନୁଭୂତଂ ଚ ନ ସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯଵତ୍ ସ୍ଥିତମ୍
ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଆକାଶରେ ଉପଜିଛି, ଯାହା ନ ତିଆରି ହୋଇଛି, ନ ଆକାର ଅଛି; ଏହା କୌଣସି କାମ କରାଯାଇନାହିଁ, ନ କେହି ଅନୁଭବ କରିଛନ୍ତି, ଏହା ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ।
ମହାକଲ୍ପେ ଵିମୁକ୍ତତ୍ଵାଦ୍ ବ୍ରହ୍ମାଦୀନାମ୍ ଅସଂଶଯମ୍ । ସ୍ମୃତିର୍ ନ ପ୍ରାକ୍ତନୀ କାଚିତ୍ କାରଣଂ ସା ସ୍ଵଯମ୍ଭୁଵଃ
ମହାକାଳରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଇଥିବାରୁ, ନିଶ୍ଚିତଭାବେ ପୂର୍ବରୁ କୌଣସି ସ୍ମୃତି ରହିନଥାଏ; ସେଇ କାରଣଟି ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କର।
ତେନ ଯାଦୃକ୍ ସ୍ଵଯମ୍ଭୂସ୍ ସ୍ଯାତ୍ ତାଦୃକ୍ ତଜ୍ଜମ୍ ଇଦଂ ସ୍ମୃତମ୍ । ଅନାଦ୍ଯନୁଭଵସ୍ ତ୍ଵ୍ ଇତ୍ଥଂ ଯ ଏଵାଵନିତାଦିଭିଃ
ଏହିପରି, ସ୍ୱୟଂଭୂ ଯେପରି ଅଛନ୍ତି, ସେଇପରି ଏହି ସ୍ମୃତି ତାଙ୍କରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଏହିପରି ଆଦିହୀନ ଅନୁଭବ ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱମାନେ ସହିତ ଏଭଳି ଅଛି।
ସ୍ଵପ୍ନାନୁଭୂତଂ ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦି ପ୍ରବୋଧେ ଯାଦୃଶଂ ଭଵେତ୍ । ସ୍ମୃତଂ ସଦ୍ ଵ୍ଯୋମମାତ୍ରାତ୍ମ ସର୍ଵଦୈଵେଦୃଶଂ ଜଗତ୍
ସ୍ୱପ୍ନରେ ପ୍ରଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱମାନେ ଯେପରି ଅନୁଭବ ହୁଏ, ଜାଗ୍ରତ ହେଲେ ସେଇପରି ଦେଖାଯାଏ; ଏହିପରି, ସମସ୍ତବେଳେ ଏହି ଜଗତ ଶୁଦ୍ଧ ଆକାଶ ସ୍ୱଭାବର ଭାବରେ ସ୍ମୃତିରେ ରହିଥାଏ।
ଯତ୍ର ଯତ୍ର ଯଥା ତୋଯେ ଦ୍ରଵତ୍ଵଂ ନାମ ଵିଦ୍ଯତେ । ତତ୍ର ତତ୍ର ତଥା ନାନ୍ଯସ୍ ସର୍ଗୋ ଽସ୍ତି ପରମାତ୍ମନି
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁପରି ଜଳରେ ତାରଳତା ରହିଛି, ସେଉଁଠି ସେପରି ପରମାତ୍ମାରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସୃଷ୍ଟି ନାହିଁ।
ସୃଷ୍ଟିର୍ ଏଵମ୍ ଇଯଂ ପ୍ରୌଢା ସର୍ଗ ଏଵମ୍ ଅଯଂ ସ୍ଥିତଃ । ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଂ ନାମ ଭାତ୍ଯ୍ ଏଵ ଵ୍ଯୋମାତ୍ମୈଵାପନିର୍ମିତିଃ
ଏହିପରି ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଗଢ଼ିଯାଇଛି, ଏହି ପ୍ରପଞ୍ଚ ଏଭଳି ଅଟୁଟ ରହିଛି; ଯାହାକୁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ କୁହାଯାଏ, ସେଟି ମାନେ ଖାଲି ଆକାଶର ଗୁଣ, ଏଠାରେ କୌଣସି ସତ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ନାହିଁ।
ଦୃଶ୍ଯମ୍ ଏଵମ୍ ଇଦଂ ଶାନ୍ତଂ ଖାତ୍ମ ନିର୍ଭିତ୍ତି ନିର୍ଭ୍ରମମ୍ । ନିରାଧାରଂ ନିରାଧେଯମ୍ ଅଦ୍ଵୈତଂ ଚୈକ୍ଯଵର୍ଜିତମ୍
ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରପଞ୍ଚ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଆକାଶସ୍ୱରୂପ, ଏଠାରେ କୌଣସି ଭାଗ ବା ଭ୍ରମ ନାହିଁ; ଏହା ନିରାଧାର, ନିର୍ବଳମ୍ବ, ଏକତାର ଅଭାବରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ।
ଜଗତ୍ସଂଵିଦି ଜାତାଯାମ୍ ଅପି ଜାତଂ ନ କିଞ୍ଚନ । ପରମାକାଶମ୍ ଆଶୂନ୍ଯମ୍ ଅଚ୍ଛମ୍ ଏଵ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍
ପ୍ରପଞ୍ଚ ଜ୍ଞାନ ଉଦୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କିଛି ଜନ୍ମ ହୁଏନି; ପରମ ଆକାଶ ଶୂନ୍ୟ ନୁହେଁ, ସ୍ୱଚ୍ଛ ଏବଂ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ।