ଇଦମ୍ ଆକାଶମାତ୍ରାତ୍ମ ତଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆକାଶମାତ୍ରକମ୍ । ଅଜ୍ଞାନାନ୍ ନ ପରିଜ୍ଞାନାଜ୍ ଜ୍ଞାନାନ୍ ନେଦଂ ନ ତତ୍ କ୍ଵଚିତ୍
ଏହା କେବଳ ଆକାଶର ରୂପ, ଓ ସେଠି ଥିବା ସବୁ କିଛି ମଧ୍ୟ ଆକାଶ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ। ଅଜ୍ଞାନରୁ ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ 'ଏହା' କିମ୍ବା 'ସେ' ରହିନଥାଏ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଭୂତଜାଲାନାଂ କାଲତ୍ରିତଯଭାଵିନାମ୍ । ସମ୍ଭ୍ରମସ୍ଵପ୍ନସଙ୍କଲ୍ପମନୋରାଜ୍ଯଦଶାସ୍ଥିତୌ
ତିନି ଲୋକର ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ତିନି ସମୟରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ହେଉଛି ଭ୍ରମ, ସ୍ୱପ୍ନ, କଳ୍ପନା ଓ ମନରାଜ୍ୟର ଅନୁଭୂତି।
ଭୂତାନି ଚ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଵର୍ତମାନାନି ଯାନି ଚ । ଭୂମଣ୍ଡଲାନି ତାନ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗ ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯତାଙ୍ଗତଃ
ହେ ପ୍ରିୟ, ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଭୂତକାଳରେ ଥିଲେ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଅଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ଭବିଷ୍ୟତରେ ହେବେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀମଣ୍ଡଳଗୁଡ଼ିକୁ ଏକେ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ସାଧାରଣ ସ୍ୱରୂପ ଆବୃତ କରିଛି।
ଅହମ୍ ଏଵ ସମଗ୍ରାଣି ତେଷାମ୍ ଅନ୍ତର୍ଗତାନ୍ଯ୍ ଅପି । ତେନ ତାନ୍ଯ୍ ଅନୁଭୂତାନି ତଥା ଦୃଷ୍ଟାନି ଚାଖିଲମ୍
ମୁଁ ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଥିବା ସବୁ ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ନିଜେ, ଏହିପରି ଏହି ସମସ୍ତକୁ ମୁଁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅନୁଭବ କରେ ଓ ଦେଖେ।
ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଏତଦ୍ ଅଜରଂ ପଦମ୍ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ଵଂ ଶୁଦ୍ଧାତ୍ମତାମ୍ ଅଜହଦ୍ ଅଙ୍ଗଗତଂ ବିଭର୍ତି । ସର୍ଵଂ ଯଥାସ୍ଥିତମ୍ ଇଦଂ ଜଗତାଂ ତୁ ଭେଦଂ ବୁଦ୍ଧଂ ସଦ୍ ଅଙ୍ଗ ନ ବିଭର୍ତି ତୁ କିଞ୍ଚନାପି
ଏହା ହେଉଛି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା, ଅଜର ଅବସ୍ଥା, ଆତ୍ମାର ସାର, ଯାହା ନିଜ ଉପସ୍ଥିତିକୁ ଛାଡ଼ି ନାହିଁ, ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମାକୁ ଧାରଣ କରେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଯେପରି ଅଛି, ସେପରି ରହେ, କିନ୍ତୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ମାନେ ଏଥିରେ କୌଣସି ଭେଦ ଧାରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଅନନ୍ତରଂ ଵଦ ବ୍ରହ୍ମଞ୍ ଜଗନ୍ତି ଭଵତା ତଦା । ଭୂମଣ୍ଡଲାନାଂ ହୃଦଯେ କଚ୍ଚିତ୍ ଦୃଷ୍ଟାନି ଵା ନ ଵା
ଏହା ପରେ, ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ଆପଣ କହନ୍ତୁ, ସେ ସମୟରେ ଆପଣ ପୃଥିବୀମଣ୍ଡଳମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଜଗତମାନେ ଦେଖିଥିଲେ କି ନାହିଁ?
ପରାତ୍ମଜାଗ୍ରତ୍ସ୍ଵପ୍ନୋର୍ଵୀମଣ୍ଡଲୌଘାତ୍ମନା ମଯା । ତତୋ ଽନୁଭୂତଂ ହୃଦଯେ ଦୃଷ୍ଟଂ ଚ ପରଯା ଦୃଶା
ମୁଁ ପରମ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ଜାଗ୍ରତ ଓ ସ୍ୱପ୍ନ ଜଗତର ଅନେକ ଗୋଳକଗୁଡିକୁ ମନରେ ଅନୁଭବ କରିଛି ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଛି।
ଯାଵତ୍ ତଥୈଵ ସର୍ଵତ୍ର ଜଗଜ୍ଜାଲମ୍ ଅଵସ୍ଥିତମ୍ । ସର୍ଵଂ ଦୃଶ୍ଯମଯଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଅପି ଦ୍ଵୈତମଯାତ୍ମକମ୍
ଏହିପରି ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଜଗତର ଜାଲ ବ୍ୟାପିଛି; ସମସ୍ତ କିଛି ଦେଖିବା ଯୋଗ୍ୟ, ଶାନ୍ତ, ତଥା ଦ୍ୱିତୀୟତାର ସ୍ୱଭାବ ଥିବା।
ଜଗନ୍ତି ସନ୍ତି ସର୍ଵତ୍ର ସର୍ଵତ୍ର ବ୍ରହ୍ମ ସଂସ୍ଥିତମ୍ । ସର୍ଵଂ ଶୂନ୍ଯଂ ପରଂ ଶାନ୍ତଂ ସର୍ଵମ୍ ଆରମ୍ଭମନ୍ଥରମ୍
ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଜଗତ ଅଛି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ରହ୍ମା ଅବସ୍ଥିତ; ସମସ୍ତ କିଛି ଶୂନ୍ୟ, ପରମ ଶାନ୍ତ, ଏବଂ ସମସ୍ତ କିଛି ଆରମ୍ଭ କରିବାରେ ଅଳସ।
ସର୍ଵତ୍ରୈଵାସ୍ତି ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦି ସ୍ଥୂଲଂ ତଚ୍ ଚ ନ କିଞ୍ଚନ । ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମୈଵ ଯଥା ସ୍ଵପ୍ନପୁରଂ ପରମ୍ ଅଜଂ ନ ତତ୍
ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ, ଏହା ଦୃଢ଼ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟରେ କିଛି ନୁହେଁ; ଏହା ଚେତନାର ଆକାଶ, ସ୍ୱପ୍ନ ନଗର ଭଳି, ପରମ ଅଜନ୍ମା, ଏବଂ ଏହା ତାହା ନୁହେଁ।
ନେହାନାନାସ୍ତି ନୋ ନାନା ନ ନାସ୍ତିତ୍ଵଂ ନ ଚାସ୍ତିତା । ଅହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ନୈଵାସ୍ତି ଯତ୍ର ତତ୍ର କୁତୋ ଽସ୍ତୁ କିମ୍
ଏଠାରେ କିଛି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, ଭିନ୍ନତା ନଥିବା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ନାସ୍ତିତ୍ୱ ଦୁହିଁ ନାହିଁ; ମୁଁ ଅଛି ବୋଲି ଭାବ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ନାହିଁ—ତେବେ ଏଠାରେ କେଉଁ ଦିନ, କଣ ଅଛି?
ଅନୁଭୂତମ୍ ଅପୀଦଂ ସଦ୍ ଅହମିତ୍ଯାଦିଦୃଶ୍ଯକମ୍ । ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ଯଦି ଵାପ୍ଯ୍ ଅସ୍ତି ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମାଜମ୍ ଅନାମକମ୍
ଏହି ଅନୁଭବ, ଯାହା 'ମୁଁ ଅଛି' ଭାବ ଓ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଭାବରେ ପ୍ରକଟ, ଏହା ନାହିଁ କିମ୍ବା ଅଛି—ଏହି ଅଜନ୍ମ, ନାମହୀନ ବ୍ରହ୍ମ ଅଟୁଟ ଅଟେ।
ଯତ୍ ସ୍ଵପ୍ନପୁରମ୍ ଏଵେଦଂ ସର୍ଗାଦାଵ୍ ଏଵ ଵିନ୍ନଭଃ । ଅସ୍ତିତାନାସ୍ତିତେ ତତ୍ର କୀଦୃଶେ କ୍ଵ କୁତସ୍ ସ୍ଥିତେ
ଏହା ସ୍ୱପ୍ନର ଏକ ସହର ପରି, ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରୁ ଅଲଗା ଅଟେ; ଏଠାରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ନାସ୍ତିତ୍ୱ ମିଶିଥିବା ଏହି ଅବସ୍ଥା କେମିତି, କେଉଁଠି, କେଉଁପରି ଅଟେ?
ଯଥାହଂ ଦୃଷ୍ଟଵାଂସ୍ ତାନି ଜଗନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଵନିରୂପଧୃତ୍ । ତଥା ମଯା ଜଲୀଭୂଯ ଦୃଷ୍ଟଂ ତାଦୃଶମ୍ ଏଵ ତତ୍
ଯେପରି ମୁଁ ପୃଥିବୀର ଆକୃତି ଧରିଥିବା ସେଇ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦେଖିଥିଲି, ସେପରି ମୁଁ ଜଳର ଭଳି ହୋଇ ସେଇ ଜଗତକୁ ଏହି ଭାବରେ ଦେଖିଥିଲି।
ଵାରିଧାରଣଯା ଵାରି ଭୂତ୍ଵା ଜଡମ୍ ଇଵାଜଡମ୍ । ସମୁଦ୍ରମନ୍ଦିରେଷ୍ଵ୍ ଅନ୍ତଶ୍ ଚିରଂ ଗୁଲଗୁଲାଯିତମ୍
ଝରଣାର ଜଳ ଏକ ଅଜଡ଼ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ମଧ୍ୟ, ସମୁଦ୍ରର ଗୁହାଗୁଡିକରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଗୁଳିଗୁଳି ହେଇ ରହେ, ତଥାପି ସେ ଜଡ଼ ନୁହେଁ ।
ତୃଣଵୃକ୍ଷଲତାଗୁଲ୍ମଵଲ୍ଲୀନାଂ ସ୍ତମ୍ଭନାଡିଷୁ । ମୃଦ୍ଵ୍ ଅଲକ୍ଷିତମ୍ ଆରୂଢଂ ତଵାଙ୍ଗେଷ୍ଵ୍ ଇଵ ଯୂକଯା
ଘାସ, ଗଛ, ଲତା ଓ ବେଳ ମାନଙ୍କର ନଳିକା ମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଜଳ ଅନ୍ୟମାନେ ଦେଖିନଥିବା ଭଳି ଶିଗ୍ର ଉପରକୁ ଉଠିଯାଏ, ଯେପରି ଏକ ଯୁକ୍ତି ତୁମର ଦେହରେ ଚୁପଚାପ ଚଢ଼ିଯାଏ ।
ସର୍ଵୋତ୍ଥାନୋପମା ସ୍ତମ୍ଭେ ତଚ୍ଛେଦେ ଵଲଯୋପମା । ମୃଦ୍ଵ୍ଯା କର୍ଣାହିଗତ୍ଯେଵ ରଚନାଭ୍ରେ କୃତୋଦରେ
ଏହାର ଉଦ୍ଭବ ଏକ ଦଣ୍ଡ ଉଠିବା ପରି, ଛେଦ ଏକ ମଣ୍ଡଳ ଭଙ୍ଗିବା ପରି, ମୃଦୁ ଗତି ଏକ ସାପ ଚୁପଚାପ କାନ ମାନେ ମାଧ୍ୟରେ ଯିବା ପରି, ଏବଂ ଏହାର ଗଠନ ଏକ ମେଘର ଗୁହା ତିଆରି ହେବା ପରି ।
ଵଲ୍ଲୀତମାଲତାଲାଦିପଲ୍ଲଵେଷୁ ଫଲେଷୁ ଚ । ଵିଶ୍ରମ୍ଯ ପୁଷ୍ଟଯାକୃତ୍ଯା ରେଖାଵିରଚନଂ କୃତମ୍
ବେଳ, ମାଲତୀ, ତାଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଗଛର ପତ୍ର ଓ ଫଳରେ ବିଶ୍ରାମ କରି, ଏହା ପୋଷଣ ଦେଇ ରେଖା ଓ ଆକୃତି ତିଆରି କରେ ।
ମୁଖେନାଵିଶ୍ଯ ହୃଦଯମ୍ ଋତୁଵୈଧୁର୍ଯଧାରିଣା । ଵୃତା ଵିଧୁରିତା ଭୁକ୍ତା ଲୂନା ଦେହେଷୁ ଧାତଵଃ
ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ହୃଦୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଋତୁର ଅସମତା ବହନ କରି, ଶରୀରର ଧାତୁଗୁଡିକୁ ଘେରି, ବିଘ୍ନ କରି, ଭୋଗ କରି ଓ କାଟି ଦିଏ।
ସୁପ୍ତଂ ପଲ୍ଲଵତଲ୍ପେଷୁ ପ୍ରାଲେଯକଣରୂପିଣା । ତୁଲ୍ଯକାଲମ୍ ଅଶେଷେଷୁ ଦିକ୍ଷୁ ସର୍ଵାସ୍ଵ୍ ଅଖେଦିନା
ପତ୍ରର ଶୟନରେ ତୁଷାର କଣା ଭାବରେ ଶୁଇ ରହି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଏକ ସମୟରେ ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ଭାବରେ ବ୍ୟାପି ରହିଥାଏ।
ନାନାହ୍ରଦନଦୀଗେହଗାମିନାଵିରତାଧ୍ଵନା । ଵିଶ୍ରାନ୍ତଂ ସେତୁସୁହୃଦḫ ପ୍ରସାଦେନ କ୍ଵଚିତ୍ କ୍ଵଚିତ୍
ବିଭିନ୍ନ ହ୍ରଦ, ନଦୀ ଓ ଘର ମାନେ ମାଧ୍ୟମରେ ଅବିରତ ଯାତ୍ରା କରି, କେବେ କେବେ ସେତୁ ଉପରେ ମିତ୍ରଙ୍କ ସହ ଦୟାରେ ବିଶ୍ରାମ କରିଥାଏ।
ଵିଦା ଵିଦନୁସନ୍ଧାନାଜ୍ ଜଡେନ ତଦନାଶ୍ରଯାତ୍ । ଜଲାଶଯେଷୂଲ୍ଲସିତଂ ଜଲେନାଵର୍ତଵୃତ୍ତିନା
ତାହାର ବିଭାଗ ଅନ୍ୱେଷଣ ଓ ଜଡ ଆଶ୍ରୟ ଦ୍ୱାରା, ଜଳାଶୟରେ ଜଳର ଘୂର୍ଣ୍ଣି ଚଳନ ସହ ଉଦ୍ଭାସିତ ହୁଏ।
ମଯା ଦୁଷ୍କୃତିନେଵୋର୍ଧ୍ଵାଚ୍ ଛିଲାସ୍ତମ୍ଭେନ ଭୂଭୃତାମ୍ । ସାଵର୍ତଵୃତ୍ତିନା ଶ୍ଵଭ୍ରପାତେଷୁ ଶତଧା ଗତମ୍
ମୁଁ ଯେପରି ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଥିବା ଜଣେ ଲୋକଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେବା ପାଇଁ ପାହାଡ଼ର ଏକ ଭାରି ପଥର ଉପରକୁ ଛାଡ଼ିଦେଉଛି, ସେହିପରି ଏହା ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇ ଗଭୀର ଖାଦରେ ପଡ଼ି ଶତଧା ଭାଙ୍ଗିଗଲା।
ଧୂମରୂପେଣ ନିର୍ଗତ୍ଯ ଦାରୁଭ୍ଯୋ ଗଗନାର୍ଣଵେ । କଣରତ୍ନେନ ନୀଲର୍କ୍ଷମଣାଵ୍ ଆଵର୍ତିନା ସ୍ଥିତମ୍
କାଠରୁ ଧୂଆଁ ଭାବେ ବାହାରି ଆକାଶ ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଇ, ନୀଳ ନୀଳମଣି ଗୋଟିଏ କଣା ଭାବେ ଘୂରି ଶେଷରେ ସେଠାରେ ରହିଗଲା।
ଵିଶ୍ରାନ୍ତମ୍ ଅଭ୍ରପୀଠେଷୁ ଵିଦ୍ଯୁଦ୍ଵନିତଯା ସହ । ଭିନ୍ନେନ୍ଦ୍ରନୀଲନୀଲେନ ଶେଷାଙ୍ଗେଷ୍ଵ୍ ଇଵ ଶୌରିଣା
ମେଘର ଆସନରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଚମକ ସହିତ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ନୀଳମଣିର ଗାଢ଼ ନୀଳ ରଙ୍ଗ ଯେପରି ଶେଷ ନାଗଙ୍କ ଅଙ୍ଗରେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ।
ପରମାଣୁମଯେ ସର୍ଗେ ପିଣ୍ଡରୂପେଷ୍ଵ୍ ଅଲକ୍ଷିତମ୍ । ସ୍ଥିତମ୍ ଅନ୍ତḫ ପଦାର୍ଥେଷୁ ବ୍ରହ୍ମଣେଵାବିଲାତ୍ମନା
ଅଣୁଅଣୁ ରୂପ ନିର୍ମିତ ସୃଷ୍ଟିରେ, ଗଠିତ ଦେହର ଭିତରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବରେ, ସେ ଉପାଦାନ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅଛି, ଯେପରି ଅସ୍ପଷ୍ଟ ସ୍ୱଭାବରେ ବ୍ରହ୍ମ ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀ ଅଛନ୍ତି।
ପ୍ରାପ୍ଯ ଜିହ୍ଵାଣୁଭିସ୍ ସଙ୍ଗମ୍ ଅନୁଭୂତିẖ କୃତୋତ୍ତମା । ଯା ନାତ୍ମନୋ ନ ଦେହସ୍ଯ ମନ୍ଯେ ଜ୍ଞାନସ୍ଯ କେଵଲମ୍
ଜିହ୍ୱାର ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅଂଶ ଦ୍ୱାରା ଯେତେବେଳେ ଏକତା ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ସେଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ; ଏହି ଅନୁଭୂତି ନ ଆତ୍ମାର, ନ ଦେହର, କେବଳ ଜ୍ଞାନର ବୋଲି ମୁଁ ଭାବେ।
ନ ମଯା ନ ଚ ଦେହେନ ନାନ୍ଯେନାସ୍ଵାଦିତାତ୍ମ ଯତ୍ । ତଦ୍ ଅନ୍ତର୍ ଵିଧୃତଂ ଶୈତ୍ଯମ୍ ଅଜ୍ଞାନାଯ ତଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସତ୍
ନ ମୋର ଦ୍ୱାରା, ନ ଦେହର ଦ୍ୱାରା, ନ ଅନ୍ୟ କାହାରି ଦ୍ୱାରା ସେ ମୂଳ ସ୍ୱାଦ ଅନୁଭବ ହୋଇନାହିଁ; ଯେଉଁ ଶୀତଳତା ଭିତରେ ଧରିଥିଲା, ସେ ଅଜ୍ଞାନ ପାଇଁ, ଏହା ମଧ୍ୟ ଅସତ୍ୟ।
ସର୍ଵର୍ତୁରସରୂପେଣ ନାନାମୋଦାନି ଦିକ୍ଷ୍ଵ୍ ଅଲମ୍ । ଭୁକ୍ତାନି ପୁଷ୍ପଜାଲାନି ପ୍ରୋଚ୍ଛିଷ୍ଟଂ ଦଦତାଲଯେ
ସମସ୍ତ ଋତୁର ସ୍ୱାଦ ନେଇ, ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରେ ବିଭିନ୍ନ ସୁଗନ୍ଧ ମିଶି, ଫୁଲର ମାଳା ଉପଭୋଗ କରାଗଲା, ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଂଶ ଘରେ ରଖାଗଲା।
ଚତୁର୍ଦଶପ୍ରକାରାଣାଂ ଭୂତାନାମ୍ ଅଙ୍ଗସନ୍ଧିଷୁ । ଉଷିତଂ ଚେତନେନେଵ ଜଡେନାପ୍ଯ୍ ଅଜଡାତ୍ମନା
ଚଉଦ ଧରଣର ଉପାଦାନର ଅଂଗସନ୍ଧିଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ, ଜଡ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅଜଡ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ଚେତନା ଭଳି ବାସ କରିଥିଲା।