ଵିଦ୍ଧି ଚିଦ୍ରୂପବାଲସ୍ଯ ମନୋରାଜ୍ଯଂ ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍ । ମହୀତଲାଦିକଂ ଦୃଶ୍ଯମ୍ ଇଦଂ ସର୍ଗଂ ଚ ସର୍ଵଦା
ଚେତନାର ଗୁଣ ଥିବା ଯେଉଁ ଜଣଙ୍କର ମନ ରାଜ୍ୟ, ସେଇ ତିନି ଲୋକ। ଏହି ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ଜଗତ, ପୃଥିବୀ ଆଦିଠାରୁ ଯେଉଁ କିଛି ଦେଖାଯାଏ, ସେ ସବୁ ସଦା ମନର କଳ୍ପନାର ଫଳ।
ଚିଦ୍ରୂପସ୍ଯାତ୍ମନୋ ନାନ୍ଯସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପସ୍ ତନ୍ମଯଂ ଜଗତ୍ । ଵସ୍ତୁତସ୍ ତୁ ନ ପିଣ୍ଡାତ୍ମ ନ ସତ୍ଯାତ୍ମ ନ ଭାସୁରମ୍
ଯାହାର ସ୍ୱରୂପ ହେଉଛି ଚେତନା, ସେଠାରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ନାହିଁ; ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ସେଇ ଚେତନାରୁ ହିଁ ହୋଇଛି। ଆସଲରେ, ଏହା କୌଣସି ଦୃଢ଼ ବସ୍ତୁ ନୁହେଁ, ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, ନାହିଁ କୌଣସି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା।
ଦୃଶ୍ଯମ୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଅପରିଜ୍ଞାତଂ ପରିଜ୍ଞାତଂ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ପରିଜ୍ଞାନଂ ତଦ୍ ଏଵାସ୍ଯ ଶୃଣୋଷି ଯଦ୍ ଇଦଂ ଚିରମ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୃଶ୍ୟକୁ ଜଣାଯାଏନି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହା ଅଛି; ଯେତେବେଳେ ଜଣାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହା ମିଳେନି। ଏହି ଜଣିବାଟିଏ ହେଉଛି ସେଇ ଜ୍ଞାନ, ଯାହା ବିଷୟରେ ତୁମେ ଏତେଦିନ ଶୁଣୁଛ।
ସର୍ଵଂ ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଆକାଶଂ ପ୍ରକଚତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନାତ୍ମନି । ଭୂମଣ୍ଡଲାତ୍ମ ଦୃଶ୍ଯାତ୍ମ ଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯାଭ୍ଯାଂ ଵିଵର୍ଜିତମ୍
ସମସ୍ତ କିଛି ନିର୍ମଳ ଚେତନା, ଆକାଶ ପରି, ନିଜ ମନରୁ ନିଜ ମନକୁ ଆଲୋକିତ କରେ। ଏହା ପୃଥିବୀ ନୁହେଁ, ଦୃଶ୍ୟ ନୁହେଁ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ କିମ୍ବା ଏକତା ଭାବରୁ ମୁକ୍ତ।
ମଣିର୍ ଯଥା ସ୍ଵଭାଵେନ ଶୁକ୍ଲପୀତାଦିକାସ୍ ତ୍ଵିଷଃ । ଅକୁର୍ଵନ୍ନ୍ ଏଵ କୁରୁତେ ଚିଦାକାଶସ୍ ତଥା ଜଗତ୍
ଯେପରି ଏକ ମଣି ନିଜର ଗୁଣରେ ଧଳା, ହଳଦିଆ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରଙ୍ଗ ଦେଖାଏ, କିନ୍ତୁ ସେ ଏହା କିଛି କରେନାହିଁ, ସେପରି ଚେତନାର ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ଏହି ସଂସାର ଭାବରେ ପ୍ରକଟ ହୁଏ।
ଯତୋ ନ କିଞ୍ଚିତ୍ କୁରୁତେ ନ ଚ ରୂପଂ ସମୁଜ୍ଝତି । ତସ୍ମାନ୍ ନ ମାନସଂ ନେଦଂ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅସ୍ତି ମହୀତଲମ୍
ଯେଉଁଠି କିଛି କରାଯାଏନାହିଁ, ଏବଂ ନିଜ ରୂପକୁ ଛାଡ଼ାଯାଏନାହିଁ, ତେଣୁ ଏହି ପୃଥିବୀ କିମ୍ବା କିଛି ମଧ୍ୟ ମନର ଉତ୍ପାଦ ନୁହେଁ, ଏଠାରେ କିଛି ଅଛି ନାହିଁ।
ମହୀତଲମ୍ ଇଵାଭାତି ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମୈଵ ନିରନ୍ତରମ୍ । ଆତ୍ମନ୍ଯ୍ ଏଵାତଲଂ ଵ୍ଯୋମ ଯଥାମଲତଲଂ ସ୍ଥିତମ୍
ଯାହା ପୃଥିବୀ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ସେଟି ନିରନ୍ତର ଚେତନାର ଆକାଶ ଅଟୁଟ ଅଛି; ଆତ୍ମାରେ ଏହି ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ, ନିର୍ମଳ ତଳରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଭଳି ଅଛି।
ସ୍ଵଭାଵମାତ୍ରକଚନଂ ତତ୍ ତଦା ମେ ତଥା ସ୍ଥିତମ୍ । ଭୂମଣ୍ଡଲମ୍ ଇଵାତ୍ଯଚ୍ଛଂ ଖମ୍ ଏଵ ଵିତତାନ୍ତରମ୍
ସେ ସମୟରେ, ସବୁ କିଛି ମୋ ପାଇଁ ନିଜର ଗୁଣର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଭଳି ଥିଲା; ପୃଥିବୀ ଗୋଲା ଭଳି ସ୍ପଷ୍ଟ ଏବଂ ପ୍ରକାଶମାନ, ସେଟି କେବଳ ଆକାଶର ବିସ୍ତାର ଥିଲା।
ଇଦଂ ଭୂମଣ୍ଡଲଂ ତଚ୍ ଚ ଦ୍ଵଯମ୍ ଏତନ୍ ମହାଚିତେଃ । ସ୍ଵରୂପମ୍ ଏଵ କଚତି ତଵ ସ୍ଵପ୍ନପୁରଂ ଯଥା
ଏହି ପୃଥିବୀ ଏବଂ ଏହାର ସମସ୍ତ ମଣ୍ଡଳ, ଦୁହିଁଟି ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ଚେତନାର ନିଜସ୍ୱ ରୂପ। ଏହାମାନେ ତୁମ ଶ୍ୱପ୍ନର ସହର ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଏହିଁ ଚେତନାର ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି।
ଚିରକାଲପ୍ରତ୍ଯଯତସ୍ ସ୍ଥିରମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଵଗମ୍ଯତେ । ପରିଜ୍ଞାତଂ ଯଥାଭୂତଂ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମୈଵ ନିରନ୍ତରମ୍
ଦୀର୍ଘ ସମୟର ବିଶ୍ୱାସ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଦୃଢ଼ ବୋଲି ଭାବାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଏହାକୁ ତାହାର ସତ୍ୟ ରୂପରେ ଜଣାଯାଏ, ଏହା ଅନନ୍ତ ଚେତନାର ଆକାଶ ଛଡ଼ା କିଛି ନୁହେଁ।
ଇଦମ୍ ଆକାଶମାତ୍ରାତ୍ମ ତଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆକାଶମାତ୍ରକମ୍ । ଅଜ୍ଞାନାନ୍ ନ ପରିଜ୍ଞାନାଜ୍ ଜ୍ଞାନାନ୍ ନେଦଂ ନ ତତ୍ କ୍ଵଚିତ୍
ଏହା କେବଳ ଆକାଶର ରୂପ, ଓ ସେଠି ଥିବା ସବୁ କିଛି ମଧ୍ୟ ଆକାଶ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ। ଅଜ୍ଞାନରୁ ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ 'ଏହା' କିମ୍ବା 'ସେ' ରହିନଥାଏ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଭୂତଜାଲାନାଂ କାଲତ୍ରିତଯଭାଵିନାମ୍ । ସମ୍ଭ୍ରମସ୍ଵପ୍ନସଙ୍କଲ୍ପମନୋରାଜ୍ଯଦଶାସ୍ଥିତୌ
ତିନି ଲୋକର ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ତିନି ସମୟରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ହେଉଛି ଭ୍ରମ, ସ୍ୱପ୍ନ, କଳ୍ପନା ଓ ମନରାଜ୍ୟର ଅନୁଭୂତି।
ଭୂତାନି ଚ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଵର୍ତମାନାନି ଯାନି ଚ । ଭୂମଣ୍ଡଲାନି ତାନ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗ ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯତାଙ୍ଗତଃ
ହେ ପ୍ରିୟ, ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଭୂତକାଳରେ ଥିଲେ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଅଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ଭବିଷ୍ୟତରେ ହେବେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀମଣ୍ଡଳଗୁଡ଼ିକୁ ଏକେ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ସାଧାରଣ ସ୍ୱରୂପ ଆବୃତ କରିଛି।
ଅହମ୍ ଏଵ ସମଗ୍ରାଣି ତେଷାମ୍ ଅନ୍ତର୍ଗତାନ୍ଯ୍ ଅପି । ତେନ ତାନ୍ଯ୍ ଅନୁଭୂତାନି ତଥା ଦୃଷ୍ଟାନି ଚାଖିଲମ୍
ମୁଁ ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଥିବା ସବୁ ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ନିଜେ, ଏହିପରି ଏହି ସମସ୍ତକୁ ମୁଁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅନୁଭବ କରେ ଓ ଦେଖେ।
ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଏତଦ୍ ଅଜରଂ ପଦମ୍ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ଵଂ ଶୁଦ୍ଧାତ୍ମତାମ୍ ଅଜହଦ୍ ଅଙ୍ଗଗତଂ ବିଭର୍ତି । ସର୍ଵଂ ଯଥାସ୍ଥିତମ୍ ଇଦଂ ଜଗତାଂ ତୁ ଭେଦଂ ବୁଦ୍ଧଂ ସଦ୍ ଅଙ୍ଗ ନ ବିଭର୍ତି ତୁ କିଞ୍ଚନାପି
ଏହା ହେଉଛି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା, ଅଜର ଅବସ୍ଥା, ଆତ୍ମାର ସାର, ଯାହା ନିଜ ଉପସ୍ଥିତିକୁ ଛାଡ଼ି ନାହିଁ, ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମାକୁ ଧାରଣ କରେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଯେପରି ଅଛି, ସେପରି ରହେ, କିନ୍ତୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ମାନେ ଏଥିରେ କୌଣସି ଭେଦ ଧାରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଅନନ୍ତରଂ ଵଦ ବ୍ରହ୍ମଞ୍ ଜଗନ୍ତି ଭଵତା ତଦା । ଭୂମଣ୍ଡଲାନାଂ ହୃଦଯେ କଚ୍ଚିତ୍ ଦୃଷ୍ଟାନି ଵା ନ ଵା
ଏହା ପରେ, ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ଆପଣ କହନ୍ତୁ, ସେ ସମୟରେ ଆପଣ ପୃଥିବୀମଣ୍ଡଳମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଜଗତମାନେ ଦେଖିଥିଲେ କି ନାହିଁ?
ପରାତ୍ମଜାଗ୍ରତ୍ସ୍ଵପ୍ନୋର୍ଵୀମଣ୍ଡଲୌଘାତ୍ମନା ମଯା । ତତୋ ଽନୁଭୂତଂ ହୃଦଯେ ଦୃଷ୍ଟଂ ଚ ପରଯା ଦୃଶା
ମୁଁ ପରମ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ଜାଗ୍ରତ ଓ ସ୍ୱପ୍ନ ଜଗତର ଅନେକ ଗୋଳକଗୁଡିକୁ ମନରେ ଅନୁଭବ କରିଛି ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଛି।
ଯାଵତ୍ ତଥୈଵ ସର୍ଵତ୍ର ଜଗଜ୍ଜାଲମ୍ ଅଵସ୍ଥିତମ୍ । ସର୍ଵଂ ଦୃଶ୍ଯମଯଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଅପି ଦ୍ଵୈତମଯାତ୍ମକମ୍
ଏହିପରି ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଜଗତର ଜାଲ ବ୍ୟାପିଛି; ସମସ୍ତ କିଛି ଦେଖିବା ଯୋଗ୍ୟ, ଶାନ୍ତ, ତଥା ଦ୍ୱିତୀୟତାର ସ୍ୱଭାବ ଥିବା।
ଜଗନ୍ତି ସନ୍ତି ସର୍ଵତ୍ର ସର୍ଵତ୍ର ବ୍ରହ୍ମ ସଂସ୍ଥିତମ୍ । ସର୍ଵଂ ଶୂନ୍ଯଂ ପରଂ ଶାନ୍ତଂ ସର୍ଵମ୍ ଆରମ୍ଭମନ୍ଥରମ୍
ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଜଗତ ଅଛି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ରହ୍ମା ଅବସ୍ଥିତ; ସମସ୍ତ କିଛି ଶୂନ୍ୟ, ପରମ ଶାନ୍ତ, ଏବଂ ସମସ୍ତ କିଛି ଆରମ୍ଭ କରିବାରେ ଅଳସ।
ସର୍ଵତ୍ରୈଵାସ୍ତି ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦି ସ୍ଥୂଲଂ ତଚ୍ ଚ ନ କିଞ୍ଚନ । ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମୈଵ ଯଥା ସ୍ଵପ୍ନପୁରଂ ପରମ୍ ଅଜଂ ନ ତତ୍
ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ, ଏହା ଦୃଢ଼ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟରେ କିଛି ନୁହେଁ; ଏହା ଚେତନାର ଆକାଶ, ସ୍ୱପ୍ନ ନଗର ଭଳି, ପରମ ଅଜନ୍ମା, ଏବଂ ଏହା ତାହା ନୁହେଁ।
ନେହାନାନାସ୍ତି ନୋ ନାନା ନ ନାସ୍ତିତ୍ଵଂ ନ ଚାସ୍ତିତା । ଅହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ନୈଵାସ୍ତି ଯତ୍ର ତତ୍ର କୁତୋ ଽସ୍ତୁ କିମ୍
ଏଠାରେ କିଛି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, ଭିନ୍ନତା ନଥିବା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ନାସ୍ତିତ୍ୱ ଦୁହିଁ ନାହିଁ; ମୁଁ ଅଛି ବୋଲି ଭାବ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ନାହିଁ—ତେବେ ଏଠାରେ କେଉଁ ଦିନ, କଣ ଅଛି?
ଅନୁଭୂତମ୍ ଅପୀଦଂ ସଦ୍ ଅହମିତ୍ଯାଦିଦୃଶ୍ଯକମ୍ । ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ଯଦି ଵାପ୍ଯ୍ ଅସ୍ତି ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମାଜମ୍ ଅନାମକମ୍
ଏହି ଅନୁଭବ, ଯାହା 'ମୁଁ ଅଛି' ଭାବ ଓ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଭାବରେ ପ୍ରକଟ, ଏହା ନାହିଁ କିମ୍ବା ଅଛି—ଏହି ଅଜନ୍ମ, ନାମହୀନ ବ୍ରହ୍ମ ଅଟୁଟ ଅଟେ।
ଯତ୍ ସ୍ଵପ୍ନପୁରମ୍ ଏଵେଦଂ ସର୍ଗାଦାଵ୍ ଏଵ ଵିନ୍ନଭଃ । ଅସ୍ତିତାନାସ୍ତିତେ ତତ୍ର କୀଦୃଶେ କ୍ଵ କୁତସ୍ ସ୍ଥିତେ
ଏହା ସ୍ୱପ୍ନର ଏକ ସହର ପରି, ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରୁ ଅଲଗା ଅଟେ; ଏଠାରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ନାସ୍ତିତ୍ୱ ମିଶିଥିବା ଏହି ଅବସ୍ଥା କେମିତି, କେଉଁଠି, କେଉଁପରି ଅଟେ?
ଯଥାହଂ ଦୃଷ୍ଟଵାଂସ୍ ତାନି ଜଗନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଵନିରୂପଧୃତ୍ । ତଥା ମଯା ଜଲୀଭୂଯ ଦୃଷ୍ଟଂ ତାଦୃଶମ୍ ଏଵ ତତ୍
ଯେପରି ମୁଁ ପୃଥିବୀର ଆକୃତି ଧରିଥିବା ସେଇ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦେଖିଥିଲି, ସେପରି ମୁଁ ଜଳର ଭଳି ହୋଇ ସେଇ ଜଗତକୁ ଏହି ଭାବରେ ଦେଖିଥିଲି।
ଵାରିଧାରଣଯା ଵାରି ଭୂତ୍ଵା ଜଡମ୍ ଇଵାଜଡମ୍ । ସମୁଦ୍ରମନ୍ଦିରେଷ୍ଵ୍ ଅନ୍ତଶ୍ ଚିରଂ ଗୁଲଗୁଲାଯିତମ୍
ଝରଣାର ଜଳ ଏକ ଅଜଡ଼ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ମଧ୍ୟ, ସମୁଦ୍ରର ଗୁହାଗୁଡିକରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଗୁଳିଗୁଳି ହେଇ ରହେ, ତଥାପି ସେ ଜଡ଼ ନୁହେଁ ।
ତୃଣଵୃକ୍ଷଲତାଗୁଲ୍ମଵଲ୍ଲୀନାଂ ସ୍ତମ୍ଭନାଡିଷୁ । ମୃଦ୍ଵ୍ ଅଲକ୍ଷିତମ୍ ଆରୂଢଂ ତଵାଙ୍ଗେଷ୍ଵ୍ ଇଵ ଯୂକଯା
ଘାସ, ଗଛ, ଲତା ଓ ବେଳ ମାନଙ୍କର ନଳିକା ମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଜଳ ଅନ୍ୟମାନେ ଦେଖିନଥିବା ଭଳି ଶିଗ୍ର ଉପରକୁ ଉଠିଯାଏ, ଯେପରି ଏକ ଯୁକ୍ତି ତୁମର ଦେହରେ ଚୁପଚାପ ଚଢ଼ିଯାଏ ।
ସର୍ଵୋତ୍ଥାନୋପମା ସ୍ତମ୍ଭେ ତଚ୍ଛେଦେ ଵଲଯୋପମା । ମୃଦ୍ଵ୍ଯା କର୍ଣାହିଗତ୍ଯେଵ ରଚନାଭ୍ରେ କୃତୋଦରେ
ଏହାର ଉଦ୍ଭବ ଏକ ଦଣ୍ଡ ଉଠିବା ପରି, ଛେଦ ଏକ ମଣ୍ଡଳ ଭଙ୍ଗିବା ପରି, ମୃଦୁ ଗତି ଏକ ସାପ ଚୁପଚାପ କାନ ମାନେ ମାଧ୍ୟରେ ଯିବା ପରି, ଏବଂ ଏହାର ଗଠନ ଏକ ମେଘର ଗୁହା ତିଆରି ହେବା ପରି ।
ଵଲ୍ଲୀତମାଲତାଲାଦିପଲ୍ଲଵେଷୁ ଫଲେଷୁ ଚ । ଵିଶ୍ରମ୍ଯ ପୁଷ୍ଟଯାକୃତ୍ଯା ରେଖାଵିରଚନଂ କୃତମ୍
ବେଳ, ମାଲତୀ, ତାଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଗଛର ପତ୍ର ଓ ଫଳରେ ବିଶ୍ରାମ କରି, ଏହା ପୋଷଣ ଦେଇ ରେଖା ଓ ଆକୃତି ତିଆରି କରେ ।
ମୁଖେନାଵିଶ୍ଯ ହୃଦଯମ୍ ଋତୁଵୈଧୁର୍ଯଧାରିଣା । ଵୃତା ଵିଧୁରିତା ଭୁକ୍ତା ଲୂନା ଦେହେଷୁ ଧାତଵଃ
ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ହୃଦୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଋତୁର ଅସମତା ବହନ କରି, ଶରୀରର ଧାତୁଗୁଡିକୁ ଘେରି, ବିଘ୍ନ କରି, ଭୋଗ କରି ଓ କାଟି ଦିଏ।
ସୁପ୍ତଂ ପଲ୍ଲଵତଲ୍ପେଷୁ ପ୍ରାଲେଯକଣରୂପିଣା । ତୁଲ୍ଯକାଲମ୍ ଅଶେଷେଷୁ ଦିକ୍ଷୁ ସର୍ଵାସ୍ଵ୍ ଅଖେଦିନା
ପତ୍ରର ଶୟନରେ ତୁଷାର କଣା ଭାବରେ ଶୁଇ ରହି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଏକ ସମୟରେ ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ଭାବରେ ବ୍ୟାପି ରହିଥାଏ।