ତତୋ ରନ୍ଧ୍ରଦ୍ଵଯେନାହମ୍ ଅପଶ୍ଯଂ ଯତ୍ ତଦ୍ ଅସ୍ତି ଖମ୍ । ଯାଭ୍ଯାମ୍ ଅପଶ୍ଯଂ ରନ୍ଧ୍ରାଭ୍ଯାଂ ତ ଇମେ ଲୋଚନେ ସ୍ଥିତେ
ତାପରେ, ଦୁଇଟି ରନ୍ଧ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଯାହା ଅଛି, ସେଇ ଖାଲି ସ୍ଥାନକୁ ଦେଖିଲି; ଏହି ଦୁଇଟି ରନ୍ଧ୍ର ଦ୍ୱାରା ଯାହା ଦେଖିଲି, ସେଗୁଡ଼ିକ ହେଉଛି ଏହି ଦୁଇଟି ଆଖି।
ତତẖ କିଞ୍ଚିଚ୍ ଛୃଣୋମୀତି ସଂଵିଦ୍ ଅଭ୍ଯୁଦିତା ମମ । ତତẖ କିଞ୍ଚିନ୍ ମନାଙ୍ମାତ୍ରଝାଙ୍କାରଂ ଶ୍ରୁତଵାନ୍ ଅହମ୍
ତାପରେ, ମୁଁ କିଛି ଶୁଣିଲି; ମୋ ଭିତରେ ଜ୍ଞାନ ଉଦୟ ହେଲା। ପୁନି, ମୁଁ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଏକ ଧ୍ୱନି ଶୁଣିଲି, ମାତ୍ର ଏକ ହାଲୁକା ଶବ୍ଦ।
ଆଧ୍ମାତସ୍ଯେଵ ଶଙ୍ଖସ୍ଯ ଶବ୍ଦଂ ଵ୍ଯୋମ୍ନସ୍ ସ୍ଵଭାଵଜମ୍ । ଯାଭ୍ଯାମ୍ ଅହମ୍ ଅଥାଶ୍ରୌଷଂ ତ ଇମେ ଶ୍ରଵଣଵ୍ରଣେ
ଫୁଙ୍କା ଶଂଖର ଧ୍ୱନି ପରି, ଆକାଶର ନିଜସ୍ୱ ଶବ୍ଦ, ସେଇ ଦୁଇଟି ରନ୍ଧ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଶୁଣିଲି; ଏହି ଦୁଇଟି ହେଉଛି କାନର ରନ୍ଧ୍ର।
ପ୍ରଦେଶାଭ୍ଯାଂ ଵିଚରତା ମରୁତାଵିରତସ୍ଵନମ୍ । ସ୍ପର୍ଶସଂଵେଦନଂ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅହମ୍ ଅତ୍ରାନୁଭୂତଵାନ୍
ଅଞ୍ଚଳ ମଧ୍ୟରେ ବାତାସ ଘୁରୁଥିବାବେଳେ ତାହାର ଅବିରତ ଶବ୍ଦ ଥିଲା; ସେଠାରେ ମୁଁ କିଛି ସ୍ପର୍ଶର ଅନୁଭୂତି ପାଇଲି।
ତତ୍ସଂଵେଦନମାତ୍ରାତ୍ମ ସୋ ଽଯଂ ଵାଯୁର୍ ଇତି ସ୍ମୃତଃ । ସ୍ପର୍ଶନେନ୍ଦ୍ରିଯତନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଅସଦ୍ ଏଵେତି ସତ୍ ସ୍ଥିତମ୍
ସେଇ ଅନୁଭୂତିର ମାତ୍ର ଜାଣିବାରୁ, ଏହିଟିକୁ 'ବାୟୁ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଛୁଅଁବାର ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱଟି ଅସତ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଥିଲା।
ଆସ୍ଵାଦସଂଵିଦ୍ ଯାଭୂନ୍ ମେ ତଦ୍ ଆସ୍ଵାଦ୍ଯରସେନ୍ଦ୍ରିଯମ୍ । ଘ୍ରାଣାନ୍ ମେ ଘ୍ରାଣତନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଉଦିତଂ ଵ୍ଯୋମରୂପିଣଃ । ଇତ୍ଥଂ ନ କିଞ୍ଚିତ୍ ସମ୍ପନ୍ନଂ ସର୍ଵଂ ସମ୍ପନ୍ନମ୍ ଅତ୍ର ମେ
ରୁଚିର ଅନୁଭୂତି ମୋ ଭିତରେ ଉପଜିଲା, ଏହା ରସ ଉପଭୋଗ କରିବା ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ହେଲା। ମୋ ନାକରୁ, ଗନ୍ଧର ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲା, ଯାହା ଆକାଶ ସ୍ୱଭାବର। ଏଭଳି, କିଛି ମଧ୍ୟ ସଫଳ ହେଲା ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ସବୁ କିଛି ମୋ ପାଇଁ ସଫଳ ହେଲା।
ଏଵମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯତନ୍ମାତ୍ରଜାଲଂ ଚେତନ୍ନ୍ ଅହଂ ସ୍ଥିତଃ । ଯାଵତ୍ ତାଵଦ୍ ଵିଦḫ ପଞ୍ଚ ବଲାଦ୍ ଇଵ ମମୋଦିତାଃ
ଏଭଳି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱର ଜାଲରେ ମୁଁ ଅବସ୍ଥିତ ରହିଲି। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଏଭଳି ଥିଲି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାଞ୍ଚଟି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଶକ୍ତିରେ ମୋ ଭିତରେ ଉପଜିଲା।
ଶବ୍ଦରୂପରସସ୍ପର୍ଶଗନ୍ଧମାତ୍ରଶରୀରିକାଃ । ଅନାକାରାସ୍ ତଥାନାମ୍ନ୍ଯẖ ଖରୂପିଣ୍ଯୋ ଭ୍ରମାତ୍ମିକାଃ
ଶବ୍ଦ, ରୂପ, ରସ, ସ୍ପର୍ଶ ଓ ଗନ୍ଧର ମାତ୍ର ତତ୍ତ୍ୱରୁ ଗଠିତ ଯେଉଁ ଦେହଗୁଡ଼ିକ, ସେଗୁଡ଼ିକ ନା ଆକାର ଅଛି, ନା ନାମ ଅଛି, ଆକାଶ ସ୍ୱଭାବର ଓ ମାୟାରେ ଭିତ୍ସିତ।
ଏଵଂରୂପମ୍ ଅହଂ ଜାଲଂ ଭାଵଯନ୍ ଯତ୍ ତଦା ସ୍ଥିତଃ । ତଦ୍ ଅହଙ୍କାର ଇତ୍ଯ୍ ଅଦ୍ଯ କଥ୍ଯତେ ତ୍ଵାଦୃଶୈର୍ ଜନୈଃ
ଯେତେବେଳେ ମୁଁ 'ମୁଁ' ବୋଲି ଭାବିବାର ଏହି ଜାଲକୁ ଚିନ୍ତା କରେଁ ଏବଂ ସେଇ ଅବସ୍ଥାରେ ରହେଁ, ସେଇଥିକୁ ଆଜି ତୁମେମାନେ 'ଅହଂକାର' ବୋଲି କହୁଛ।
ଏଷ ଏଵ ଘନୀଭୂତୋ ବୁଦ୍ଧିର୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଭିଧୀଯତେ । ସାଥ ବୁଦ୍ଧିର୍ ଘନୀଭୂତା ମନ ଇତ୍ଯ୍ ଅଭିଧୀଯତେ
ଏହି ଜିନିଷଟି ଯେତେବେଳେ ଗଢ଼ିଯାଏ, ତାକୁ 'ବୁଦ୍ଧି' ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହି ବୁଦ୍ଧି ଆଉ ଗଢ଼ିଯାଏଲେ, ତାକୁ 'ମନ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଅନ୍ତẖକରଣରୂପẖ ଖମ୍ ଏଵ ତତ୍ରାହମ୍ ଆସ୍ଥିତଃ । ଆତିଵାହିକଦେହାତ୍ମା ଚିନ୍ମଯଵ୍ଯୋମରୂପଵାନ୍
ଅନ୍ତଃକରଣ ଏକ ଖାଲି ଆକାଶର ଭଳି, ଏଠାରେ ମୁଁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହର ଆତ୍ମା ଭାବେ ଅଛି, ଯାହା ଚେତନାର ଆକାଶର ରୂପ ଧାରଣ କରିଛି।
ପଵନାଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅହଂ ଶୂନ୍ଯẖ କେଵଲାକାଶମାତ୍ରକମ୍ । ସର୍ଵେଷାମ୍ ଏଵ ଭାଵାନାଂ ଶୂନ୍ଯାକୃତିର୍ ଅରୋଧକଃ
ମୁଁ ପବନଠାରୁ ମଧ୍ୟ ସୂକ୍ଷ୍ମ, କେବଳ ଶୁନ୍ୟ ଆକାଶ ଭଳି; ସମସ୍ତ ଜିନିଷର ପାଇଁ ମୁଁ ଏକ ଅବିରୋଧିତ ଶୂନ୍ୟ ଆକୃତି।
ଅଥୈନଂ ଭାଵଯନ୍ନ୍ ଅହଂ ଯଦା ତତ୍ର ସ୍ଥିରଂ ସ୍ଥିତଃ । ତଦାହଂ ଦେହଵାନ୍ ପୁଷ୍ଟ ଇତି ମେ ପ୍ରତ୍ଯଯୋ ଽଭଵତ୍
ଏହିପରି ଭାବନା କରି, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ସେଠାରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ରହିଲି, ସେତେବେଳେ ମୋ ମନରେ ଏହି ନିଶ୍ଚୟ ହେଲା—‘ମୁଁ ଦେହଧାରୀ ଓ ପୋଷିତ’।
ତେନାହଂ ପ୍ରତ୍ଯଯେନାଥ ଶବ୍ଦଂ କର୍ତୁଂ ପ୍ରଵୃତ୍ତଵାନ୍ । ଶୂନ୍ଯ ଏଵ ଯଥା ସୁପ୍ତସ୍ ସ୍ଵପ୍ନୋଡ୍ଡୀନୋ ନରୋ ରଵମ୍
ଏହି ନିଶ୍ଚୟ ସହିତ, ମୁଁ ଶବ୍ଦ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲି; ଯେପରି ଏକ ଲୋକ ଶୂନ୍ୟରେ ଘୁମେଇ ଥିଲେ ଶ୍ୱପ୍ନରେ ଅଚାନକ ଚିତ୍କାର କରେ।
ଅଥ ପୂର୍ଵଂ କୃତଶ୍ ଶବ୍ଦୋ ବାଲେନେଵ ତଦ୍ ଓଁ ଇତି । ତତସ୍ ସ ଏଷ ଓଙ୍କାର ଇତି ନୀତḫ ପୁନḫ ପ୍ରଥାମ୍
ପ୍ରଥମେ, ଶିଶୁ ପରି, ମୋ ମୁଖରୁ ‘ଓଁ’ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲା; ପରେ, ସେଇ ଶବ୍ଦଟିକୁ ପୁନିଥରେ ‘ଓଁ’ ରୂପେ ସ୍ଥିର କରାଗଲା।
ତତସ୍ ସ୍ଵପ୍ନେ ନରେଣେଵ ଯତ୍ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଗଦିତଂ ମଯା । ତଦ୍ ଏତଦ୍ ଵିଦ୍ଧି ଵାଚଂ ତ୍ଵଂ ପଶ୍ଚାନ୍ ନୀତାଂ ପ୍ରଥାମ୍ ଇହ
ତାପରେ, ଶ୍ୱପ୍ନରେ ମୁଁ ଯେଉଁ କିଛି କହିଥିଲି, ଲୋକ ପରି, ସେଇଠିକୁ ତୁମେ ଏଠାରେ ଥିବା ଭାଷା ବୋଲି ଜାଣ; ପରେ ଏହାକୁ ଏଠି ପ୍ରଚଳିତ କରାଯାଇଛି।
ବ୍ରହ୍ମୈଵ ସୋ ଽସ୍ମି ସମ୍ପନ୍ନସ୍ ସୃଷ୍ଟେẖ କର୍ତା ଜଗଦ୍ଗୁରୁଃ । ତତୋ ମନୋମଯେନୈଵ କଲ୍ପିତାସ୍ ସୃଷ୍ଟଯୋ ମଯା
ମୁଁ ନିଜେ ବ୍ରହ୍ମ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସୃଷ୍ଟିର ସୃଷ୍ଟା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗୁରୁ। ଏହି କାରଣରୁ, ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିମାନେ ମୋ ମନରେ କଳ୍ପିତ।
ଏଵମ୍ ଅସ୍ମି ସମୁତ୍ପନ୍ନୋ ନ ତୁ ଜାତୋ ଽସ୍ମି କିଞ୍ଚନ । ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍ ଅସ୍ମି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଂ ତନ୍ ନ କିଞ୍ଚନ କୁତ୍ରଚିତ୍
ଏଭଳି ଭାବେ ମୁଁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ଜିନିଷ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ। ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଦେଖିଛି, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ କିଛି ନାହିଁ, କୌଣସିଠି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଏଵଂ ଜଗତି ସମ୍ପନ୍ନେ ମମୈତସ୍ମିନ୍ ମନୋମଯେ । ନ କିଞ୍ଚିତ୍ ତତ୍ର ସମ୍ପନ୍ନଂ ତଚ୍ ଛୂନ୍ଯଂ ଵ୍ଯୋମ କେଵଲମ୍
ଏଭଳି ମନର ରୂପ ଏହି ଜଗତ ମୋ ପାଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଇ ମନରେ କିଛି ହେଉନାହିଁ—ସେଠାରେ କେବଳ ଶୂନ୍ୟତା, ଶୁଦ୍ଧ ଆକାଶ ଅଛି।
ଇତ୍ଥଂ ସଂଶୂନ୍ଯମ୍ ଏଵେଦଂ ସର୍ଵଂ ଵେଦନମାତ୍ରକମ୍ । ନ ମନାଗ୍ ଅପି ସନ୍ତ୍ଯ୍ ଏତେ ଭାଵାḫ ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦଯẖ କିଲ
ଏଭଳି ଏହି ସମସ୍ତ କିଛି ଏକଦମ ଶୂନ୍ୟ, କେବଳ ଜ୍ଞାନର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅଛି। ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭାବମାନେ ଏଠାରେ ଅଲ୍ପମାତ୍ର ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଜଗନ୍ମୃଗତୃଡମ୍ବୂନି ଭାନ୍ତି ସଂଵିଦି ସଂଵିଦଃ । ନ ବାହ୍ଯମ୍ ଅସ୍ତି ନାବାହ୍ଯଂ ଖେ ତଦ୍ ଵ୍ଯୋମ ତଥା ସ୍ଥିତମ୍
ଏହି ସଂସାରର mirage ପାନୀୟ ଜଳ ମନରେ ମନକୁ ଦେଖାଯାଏ; ବାହାରେ କିଛି ନାହିଁ, ନ ମଧ୍ୟ ବାହାର ନୁହେଁ—ସେଠି, ସେଇ ଖାଲି ଆକାଶରେ ଏଭଳି ଅଛି।
ମରୌ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ସଲିଲଂ ସଂଵିତ୍ ପଶ୍ଯତି ତତ୍ ତଥା । ନିର୍ମୂଲମ୍ ଅନ୍ତସ୍ସନ୍ତପ୍ତା ସ୍ଵସମ୍ଭ୍ରମଵତୀ ଭ୍ରମମ୍
ଯେପରି ମରୁଭୂମିରେ ପ୍ରକୃତରେ କୌଣସି ଜଳ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ମନ ତାହାକୁ ଏଭଳି ଦେଖେ, ସେପରି ମୂଳହୀନ ଏବଂ ଭିତରେ ଜଳିଥିବା ମନ ନିଜ ଭ୍ରମରେ ଘୂରୁଛି।
ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ବ୍ରହ୍ମଣି ଜଗତ୍ ସଂଵିତ୍ ପଶ୍ଯତି ତତ୍ ତଥା । ନିର୍ମୂଲମ୍ ଏଵ ସଂଵିତ୍ତ୍ଵାଦ୍ ଏଵ ଭ୍ରାନ୍ତେଶ୍ ଚ ସମ୍ଭ୍ରମମ୍
ବ୍ରହ୍ମରେ ପ୍ରକୃତରେ କୌଣସି ସଂସାର ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ମନ ତାହାକୁ ଏଭଳି ଦେଖେ; ଏହା ମୂଳହୀନ, କେବଳ ମନରୁ ଏବଂ ଭ୍ରମର ଅସ୍ଥିରତାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ଅସଦ୍ ଏଵେଦମ୍ ଆଭାତି ହୃଦ୍ଯ୍ ଏଵ ଜଗଦ୍ ଆତତମ୍ । ସଙ୍କଲ୍ପନମନୋରାଜ୍ଯକଥାସ୍ଵପ୍ନପୁରାଦିଵତ୍
ଏହି ସଂସାର ହୃଦୟରେ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇ ଅସତ୍ୟ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ—ଏହା କଳ୍ପନାର ଗପ, ମନର ଚିନ୍ତା, ସ୍ୱପ୍ନ କିମ୍ବା ପୁରୁଣା କଥା ପରି।
ପାର୍ଶ୍ଵସୁପ୍ତଜନସ୍ଵପ୍ନସ୍ ତଚ୍ଚିତ୍ତାଵେଶନଂ ଵିନା । ଯଥା ନ କିଞ୍ଚିତ୍ ତଚ୍ଚିତ୍ତାଵେଶନାତ୍ ତ୍ଵ୍ ଅନୁଭୂଯତେ
ଯେପରି ଆପଣ ପାଖରେ ଶୁଆ ଲୋକର ସ୍ୱପ୍ନକୁ ତାଙ୍କର ମନରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ବିନା ଅନୁଭବ କରିପାରିବା ନାହିଁ, ସେପରି ମନରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ବିନା କିଛି ଅନୁଭବ ହୁଏ ନାହିଁ।
ତଥା ନ କିଞ୍ଚିତ୍ ଏଵେଦଂ ଚିତ୍ତାଵେଶେନ ଵେଦ୍ଯତେ । ଆଦର୍ଶବିମ୍ବିତାକାରଂ ଦୃଷ୍ଟମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯଥା ତ୍ଵ୍ ଅସତ୍
ଏହିପରି, ଏଠାରେ କିଛି ମଧ୍ୟ ମନରେ ଲୀନ ହେଇନଥିଲେ ଠିକ୍ଭାବେ ଜଣାଯାଏ ନାହିଁ; ଦର୍ପଣରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଠାରେ ଯଥାର୍ଥ କିଛି ନାହିଁ।
ଆଧିଭୌତିକଭାଵେନ ନେତ୍ରେଣ ଯଦି ଲକ୍ଷ୍ଯତେ । ତତ୍ ତନ୍ ନ ଦୃଶ୍ଯତେ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଗିରିର୍ ଏଵୋପଦୃଶ୍ଯତେ
ଯଦି ଆମେ ଦେହୀକ ଭାବରେ ଚକ୍ଷୁଦ୍ୱାରା କିଛି ଦେଖୁଛୁ, ତେବେ ସେଠାରେ କିଛି ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ—କେବଳ ପାହାଡ଼ଟି ଦେଖାଯାଏ।
ଆତିଵାହିକଦେହେନ ପରବୋଧଦୃଶା ଯଦି । ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯତେ ଦୃଶ୍ଯତେ ସର୍ଗḫ ପରମାତ୍ମୈଵ ଵାମଲଃ
ଯଦି ଆମେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ ଓ ଉଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖୁଛୁ, ତେବେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଦେଖାଯାଏ, ଯାହା ନିର୍ମଳ ପରମାତ୍ମା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ।
ସର୍ଵତ୍ର ସର୍ଗନିର୍ମାଣଂ ପ୍ରଜ୍ଞାଲୋକେନ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ । ବ୍ରହ୍ମାତ୍ମୈଵାନ୍ଯଥା ତ୍ଵ୍ ଏତନ୍ ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ଲକ୍ଷ୍ଯତେ
ସମସ୍ତ ଠାରେ ବିଶ୍ୱ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଜ୍ଞାନର ଆଲୋକରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ; ଏହା ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟ କିଛି ଦେଖିବାକୁ ନାହିଁ, କେବଳ ବ୍ରହ୍ମ ଆତ୍ମା ଛଡ଼ି।
ଯତ୍ ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅଵଦାତା ଧୀସ୍ ସୋପପତ୍ତିଵିଚାରଣା । ନ ତନ୍ ନେତ୍ରୈସ୍ ତ୍ରିଭିଶ୍ ଶର୍ଵୋ ନେନ୍ଦ୍ରୋ ନେତ୍ରଶତୈର୍ ଅପି
ଯାହାକୁ ପବିତ୍ର ବୁଦ୍ଧି ଯୁକ୍ତି ଓ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ଦ୍ୱାରା ଦେଖିପାରେ, ତାହାକୁ ତିନି ଚକୁ ଥିବା ଶିବ ହେଉଁ କି, ଶତାଧିକ ଚକୁ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ।