ତସ୍ଯାଶ୍ ଶକ୍ତେଃ ପରାଯାସ୍ ତୁ ସ୍ଵସଂଵେଦନମାତ୍ରକମ୍ । ଏତଜ୍ ଜାଲମ୍ ଅସଦ୍ରୂପଂ ସଦ୍ ଇଵୋଦେତି ଵିସ୍ଫୁରତ୍
ସେଇ ଶକ୍ତିର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରୂପ କେବଳ ନିଜ ସ୍ୱ-ଜ୍ଞାନରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଏହି ଶକ୍ତି ଏମିତି ଏକ ଜାଲ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ଯାହା ସତ୍ୟ ନୁହେଁ କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଏ।
ଏଵମ୍ପ୍ରାଯାତ୍ମିକା ସା ଚିଦ୍ ବୀଜଂ ସଙ୍କଲ୍ପଶାଖିନଃ । ତତ୍ରାପ୍ଯ୍ ଅହଙ୍କାରକରସ୍ ସ ତତ୍ସ୍ପନ୍ଦତଯା ମରୁତ୍
ଏହି ପ୍ରକାରର ଚେତନା ହେଉଛି ଇଚ୍ଛାର ଗଛର ବୀଜ; ଏଠାରେ ଅହଂକାରର ସାର ତାହାର କମ୍ପନ ଦ୍ୱାରା ବାୟୁ ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ।
ଚିଦ୍ ଅହନ୍ତାଵତୀ ଵ୍ଯୋମଶବ୍ଦତନ୍ମାତ୍ରଭାଵନାତ୍ । ସ୍ଵତୋ ଘନୀଭୂଯ ଶନୈଃ ଖତନ୍ମାତ୍ରଂ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ଚେତନା ଯେଉଁଥିରେ ଅହଂଭାବ ରହିଛି, ସେ ଯେତେବେଳେ ଆକାଶର ଶବ୍ଦ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଭାବନା କରେ, ତେବେ ସେ ନିଜେ ନିଜେ ଦୀରେ ଦୀରେ ଘନ ହୋଇ, ଆକାଶ ତତ୍ତ୍ୱର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଶକ୍ତିକୁ ଗଢ଼ି ତୋରେ।
ଭାଵିନାମାର୍ଥରୂପଂ ତଦ୍ ବୀଜଂ ଶବ୍ଦୌଘଶାଖିନଃ । ପଦଵାକ୍ଯପ୍ରମାଣାଢ୍ଯଵେଦଵୃନ୍ଦଵିକାରି ତତ୍
ଯାହା ପରେ ଭବିଷ୍ୟତରେ ବସ୍ତୁ ହେବାକୁ ଯାଉଛି, ସେହି ହେଉଛି ଅନେକ ଶବ୍ଦର ଗଛର ମୂଳ। ଏହା ପଦ, ବାକ୍ୟ, ମାପ ଓ ବେଦର ଗୁଚ୍ଛ ଦ୍ୱାରା ବିଭିନ୍ନ ରୂପକୁ ନେଇଥାଏ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଉଦେଷ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅଖିଲା ଜଗଚ୍ଛ୍ରୀଶ୍ ଶବ୍ଦରୂପିଣଃ । ଶବ୍ଦୌଘନିର୍ମିତାର୍ଥୌଘପରିଣାମଵିସାରିଣୀ
ସେଠାରୁ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ମହିମା, ଯାହା ଶବ୍ଦର ରୂପରେ ଅଛି, ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ। ଏହା ଅନେକ ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ବସ୍ତୁମାନଙ୍କର ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦ୍ୱାରା ସାରା ଜଗତରେ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ।
ଚିଦ୍ ଏଵମ୍ପରିଵାରା ସା ଜୀଵଶବ୍ଦେନ କଥ୍ଯତେ । ଭାଵିଶବ୍ଦାର୍ଥଜାଲେନ ବୀଜଂ ଭୂତୌଘଶାଖିନଃ
ଏଭଳି ଚେତନା ଏବଂ ତାହାର ସହଚରମାନେ, 'ଜୀବ' ନାମରେ ଅଭିଧାନ କରାଯାଏ। ଏହା ଭବିଷ୍ୟତର ଶବ୍ଦ ଓ ତାହାର ଅର୍ଥର ଜାଲ ଦ୍ୱାରା ଭୂତମାନଙ୍କର ଗଛର ମୂଳ ହୋଇଥାଏ।
ଚତୁର୍ଦଶଵିଧଂ ଭୂତଜାତମ୍ ଆଵଲିତାମ୍ବରମ୍ । ଜଗଜ୍ଜଠରଯନ୍ତ୍ରୌଘଂ ପ୍ରସରିଷ୍ଯତି ଵୈ ତତଃ
ଚୌଦ ଧରଣର ପ୍ରାଣୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଆକାଶରେ ବିସ୍ତାରିତ, ସେମାନେ ପରେ ଏହି ବିଶ୍ୱର ଗର୍ଭରେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଯନ୍ତ୍ରମାନେ ପରି ଚାଲିବେ ।
ଅସମ୍ପ୍ରାପ୍ତାଭିଧାସାରା ଚିଜ୍ ଜୀଵତ୍ଵାତ୍ ସ୍ଫୁରଦ୍ଵପୁଃ । ଯା ସୈଵ ସ୍ପର୍ଶତନ୍ମାତ୍ରଂ ଭାଵନାଦ୍ ଭଵତି କ୍ଷଣାତ୍
ଯେ ସଚେତନତା ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନାମ ଓ ରୂପର ସାର ନ ପାଇଛି, ସେଇ ସଚେତନତା ଜୀବନ ଭାବେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ; ଏହି ସଚେତନତା, ସ୍ପର୍ଶ ଭାବନା ଦ୍ୱାରା, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସ୍ପର୍ଶର ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ ହେଉଛି ।
ପଵନସ୍କନ୍ଧଵିସ୍ତାରଂ ବୀଜଂ ସ୍ପର୍ଶୈକଶାଖିନଃ । ସର୍ଵଭୂତକ୍ରିଯାସ୍ପନ୍ଦସ୍ ତସ୍ମାତ୍ ସମ୍ପ୍ରସରିଷ୍ଯତି
ବାୟୁ ତତ୍ତ୍ୱର ବିସ୍ତାର ହେଉଛି ସେଇ ଗଛର ମୂଳ, ଯାହାର ଏକମାତ୍ର ଶାଖା ହେଉଛି ସ୍ପର୍ଶ; ଏଠାରୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର କ୍ରିୟା ଓ ଚଳନ ଚାଲିଯିବ ।
ତତ୍ର ଯଶ୍ ଚିଦ୍ଵିଲାସେନ ପ୍ରକାଶୋ ଽନୁଭଵାଦ୍ ଭଵେତ୍ । ତେଜସ୍ତନ୍ମାତ୍ରକଂ ତତ୍ତଦ୍ଭଵିଷ୍ଯଦଭିଧାର୍ଥଦମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ସଚେତନତା ତାହାର ଖେଳ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭୂତିରେ ଆଲୋକ ହିସାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ସେଠାରେ ଏହି ଆଲୋକ ତତ୍ତ୍ୱ ଆଗ୍ନିର ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ ହେଇ, ଭବିଷ୍ୟତର ନାମର ଅର୍ଥକୁ ଦେଇଥାଏ ।
ତତ୍ ସୂର୍ଯାଦିଵିଜୃମ୍ଭାଭିର୍ ବୀଜମ୍ ଆଲୋକଶାଖିନଃ । ତସ୍ମାଦ୍ ରୂପଵିଭେଦେନ ସଂସାରଃ ପ୍ରସରିଷ୍ଯତି
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆଲୋକମୟ ଜଗତ୍ର ବିସ୍ତାର ଦ୍ୱାରା, ଏହିଠି ଆଲୋକର ଶାଖା ଥିବା ଗଛର ବୀଜ ହେଉଛି। ଏହିଠାରୁ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ସଂସାର ପ୍ରସାରିତ ହେବ।
ଭଵଚ୍ ଚତୁର୍ଣାମ୍ ଅଵତସ୍ ତତସ୍ ସତ ଇଵାସତଃ । ସ୍ଵଦନଂ ତସ୍ଯ ସଙ୍ଘସ୍ଯ ରସତନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଉଚ୍ଯତେ
ଚାରି ପ୍ରକାର ଉପାଦାନର ଅସ୍ତିତ୍ୱରୁ, ସତ ଓ ଅସତ ମିଶିଥିବା ପରି, ସେଇ ସମୂହର ରସ ହେଉଛି ତାହାର ସୂକ୍ଷ୍ମ ରସତତ୍ତ୍ୱ।
ଭାଵିଵାରିଵିଲାସାତ୍ମ ତଦ୍ ବୀଜଂ ରସଶାଖିନଃ । ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯାସ୍ଵଦନେନାସ୍ମାତ୍ ସଂସାରଃ ପ୍ରସରିଷ୍ଯତି
ଭବିଷ୍ୟତ ଜଳର ଖେଳାର ମୂଳ ସାର ଯାହା, ସେଇ ରସର ଗଛର ବୀଜ ଅଟୁଟ ଅଛି। ପରସ୍ପର ଆସ୍ୱାଦନ ଦ୍ୱାରା, ଏହିଠାରୁ ସଂସାର ପ୍ରସାରିତ ହେବ।
ଭଵିଷ୍ଯଦ୍ଗନ୍ଧସଙ୍କଲ୍ପନାମାସୌ କଲନାତ୍ମକା । ସଙ୍କଲ୍ପାତ୍ମା ସସୌଗନ୍ଧତନ୍ମାତ୍ରତ୍ଵଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି
ଭବିଷ୍ୟତ ସୁଗନ୍ଧର ଧାରଣା ଯାହା, ସେଠି କଳ୍ପନାର ସ୍ୱରୂପ ଅଛି। ଏହି କଳ୍ପନା ନିଜେ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ତାହାର ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ ଦେଇଥାଏ।
ଭାଵିଭୂଗୋଲକତ୍ଵେନ ବୀଜମ୍ ଆକୃତିଶାଖିନଃ । ସର୍ଵାଧାରାତ୍ମନସ୍ ତସ୍ମାତ୍ ସଂସାରଃ ପ୍ରସରିଷ୍ଯତି
ଭବିଷ୍ୟତ୍ ପୃଥିବୀର ଆକାର ହେବାକୁ ଯେଉଁ ବିଜ ଅଛି, ସେଠାରୁ ଆକାରର ଗଛ ଉଦ୍ଭବିତ ହୁଏ; ଏଭଳି ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର ଯେଉଁ ଆତ୍ମା, ସେଠାରୁ ଏହି ସଂସାର ଚାଉଡ଼ିଯିବ।
ଚିତା ଵିଭାଵ୍ଯମାନାନି ତନ୍ମାତ୍ରାଣି ପରସ୍ପରମ୍ । ସ୍ଵଯଂ ପରିଣତାନ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଅମ୍ବୁନୀଵ ନିରନ୍ତରମ୍
ଚେତନା ଯେତେବେଳେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱଗୁଡ଼ିକୁ ଭାବିଥାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ନିଜେ ନିଜେ ଅନ୍ତରେ ଅବିରତ ରୂପାନ୍ତର ହୁଏ, ଯେପରି ଜଳ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ଅନୁସ୍ୱରୂପ ରୂପାନ୍ତର ହୁଏ।
ତଥୈତାନି ଵିମିଶ୍ରାଣି ଵିଵିକ୍ତାନି ପୁନର୍ ଯଥା । ନ ଶୁଦ୍ଧାନ୍ଯ୍ ଉପଲଭ୍ଯନ୍ତେ ସର୍ଵନାଶାନ୍ତମ୍ ଏଵ ହି
ଏହିପରି, ଏହି ମିଶ୍ରିତ ଏବଂ ପୃଥକ୍ ତତ୍ତ୍ୱଗୁଡ଼ିକୁ ପୁଣିଥରେ ଶୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ, କେବଳ ସମସ୍ତ କିଛି ସମାପ୍ତ ହେଲେ ଛାଡ଼ି।
ସଂଵିତ୍ତିମାତ୍ରରୂପାଣି ସ୍ଥିତାନି ଗଗନୋଦରେ । ଭଵନ୍ତି ଵଟଜାଲାନି ଯଥା ବୀଜକଣାନ୍ତରେ
ଆକାଶର ଅନ୍ତରେ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ରୂପରେ ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ବଟବୃକ୍ଷର ଗୁଛ ଭଳି ବିଜର ଅନ୍ତରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ପ୍ରସଵଂ ପରିପଶ୍ଯନ୍ତି ଶତଶାଖଂ ସ୍ଫୁରନ୍ତି ଚ । ପରମାଣ୍ଵନ୍ତରେ ମାନ୍ତି କ୍ଷଣାତ୍ କଲ୍ପୀଭଵନ୍ତି ଚ
ସୃଷ୍ଟି ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ସେମାନେ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଶତଶଖା ଭାବରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଅନ୍ତି, ଅଣୁ ଭିତରେ ଥାନ୍ତି, ଏବଂ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ କଳ୍ପ ପରି ବିଶାଳ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଵିଵର୍ତମ୍ ଏଵ ଧାଵନ୍ତି ନିର୍ଵିଵର୍ତାନି ସନ୍ତି ଚ । ଚିଦ୍ଵେଦିତାନି ସର୍ଵାଣି କ୍ଷଣାତ୍ ପିଣ୍ଡୀଭଵନ୍ତି ହି
ସେମାନେ ରୂପାନ୍ତର ଭାବେ ଚଳନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କିଛି ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହିଯାନ୍ତି; ସମସ୍ତ କିଛି ଚେତନା ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯାଏ, ଏବଂ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେଗୁଡ଼ିକ ଏକାଠି ହୋଇଯାନ୍ତି।
ତନ୍ମାତ୍ରଗଣମ୍ ଏତତ୍ ସା ସ୍ଵସଙ୍କଲ୍ପାତ୍ମକଂ ଚିତିଃ । ଵେଦନାଵସରେ ଽଣ୍ଵୌଘମ୍ ଅନାକାରୈଵ ପଶ୍ଯତି
ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱମାନେ ନିଜେ ଚେତନା, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଗଠିତ; ଅନୁଭୂତି ସମୟରେ ଏହା ଅଣୁମାନେ ଦେଖେ, କିନ୍ତୁ ନିଜେ ଆକାରହୀନ।
ବୀଜଂ ଜଗତ୍ସୁ ନନୁ ପଞ୍ଚକମାତ୍ରମ୍ ଅସ୍ଯ ବୀଜଂ ପରା ଵ୍ଯଵହିତା ଚିତିଶକ୍ତିର୍ ଆଦ୍ଯା । ତଜ୍ଜଂ ତଦ୍ ଏଵ ଭଵତୀତି ସଦାନୁଭୂତଂ ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଏକମ୍ ଅଜମ୍ ଆଦ୍ଯମ୍ ଅତୋ ଜଗଚ୍ଛ୍ରୀଃ
ନିଶ୍ଚୟ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ ଏହି ପଞ୍ଚ ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ; ଏହାର ପ୍ରମୁଖ କାରଣ ହେଉଛି ଦୂରସ୍ଥ ଏବଂ ମୂଳ ଚେତନାଶକ୍ତି। ଏହାରୁ ଯାହା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେ ସବୁବେଳେ ଏକ, ଅଜନ୍ମା, ଆଦି ଚେତନା ଭାବରେ ଅନୁଭୂତ ହୁଏ, ଏବଂ ଏହାରୁ ଜଗତର ଶ୍ରୀ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ।
ପରମେ ବ୍ରହ୍ମଣି ସ୍ଫାରେ ସମେ ସମସମସ୍ଥିତୌ । ଅନୁତ୍ପନ୍ନନଭସ୍ତେଜସ୍ତମସ୍ସତ୍ତାଦିକାତ୍ମନି
ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଓ ସମତାପୂର୍ଣ୍ଣ ପରମ ବ୍ରହ୍ମରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଆକାଶ, ଅଗ୍ନି, ଅନ୍ଧକାର, ସତ୍ତ୍ୱ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟ କିଛି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ—
ପୂର୍ଵଂ ଚେତ୍ଯତ୍ଵକଲନଂ ସ୍ଵଚେତ୍ଯାଂଶସ୍ଯ ଚେତନାତ୍ । ଉଦେତି ଚିତ୍ତ୍ଵକଲନଂ ଚିତିଶକ୍ତିତ୍ଵଚେତନାତ୍
ପ୍ରଥମେ, ଜ୍ଞାନର ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଅଂଶକୁ ଜାଣିବାରୁ 'ବସ୍ତୁ' ବୋଧ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ; ପରେ, ଚେତନାର ଶକ୍ତିରୁ 'ମନ' ବୋଧ ଉପଜେ।
ତତୋ ଜୀଵତ୍ଵକଲନଂ ଚେତ୍ଯସମ୍ପୋଷଚେତନାତ୍ । ତତୋ ଽହମ୍ଭାଵକଲନଂ ଚେତ୍ଯୈକପରତାଵଶାତ୍
ତାପରେ, ଜଣାପଡ଼ୁଥିବା ବସ୍ତୁର ପୋଷଣ ଦ୍ୱାରା 'ଜୀବ' ବୋଧ ଉପଜେ; ଏହାପରେ, ଏକମାତ୍ର ବସ୍ତୁ ସହିତ ଏକତା ଅନୁଭବରୁ 'ମୁଁ' ବୋଧ ଆସେ।
ତତୋ ବୁଦ୍ଧିତ୍ଵକଲନମ୍ ଅହନ୍ତାପରିଣାମତଃ । ଏତଦ୍ ଏଵ ମନସ୍ତାଦିଶବ୍ଦତନ୍ମାତ୍ରକାଦିମତ୍
'ମୁଁ' ବୋଧର ପରିଣତି ଭାବରେ ପରେ 'ବୁଦ୍ଧି' ବୋଧ ଉପଜେ; ଏହି ବୁଦ୍ଧିକୁ ମନ ଇତ୍ୟାଦି ନାମ ଦିଆଯାଏ, ଏହା ସହିତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ସେମାନଙ୍କର ଫଳ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ।
ଔଚ୍ଛୂନ୍ଯାଦ୍ ଅନ୍ଯତନ୍ମାତ୍ରଭାଵନାଦ୍ ଭୂତରୂପିଣଃ । ଅଯମ୍ ଇତ୍ଥଂ ମହାଗୁଲ୍ମୋ ଜଗଦାଦିର୍ ଵିଲୋକ୍ଯତେ
ଶୂନ୍ୟତା ନଥିବା ଏବଂ ଅନ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱମାନଙ୍କ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ପଞ୍ଚଭୂତର ରୂପ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ । ଏଭଳି ଭାବେ, ଏହି ବିଶ୍ୱର ଆରମ୍ଭ ଏକ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ ।
ଝଗିତ୍ଯ୍ ଏଵ କ୍ରମେଣେତି ସ୍ଵପ୍ନେ ପୁରମ୍ ଇଵାକୃତମ୍ । ମହାକାଶମହାଟଵ୍ଯାମ୍ ଉଦ୍ଭୂଯୋଦ୍ଭୂଯ ନଶ୍ଯତାମ୍
ଏହା ହଠାତ୍ ଏବଂ କ୍ରମେ କ୍ରମେ ଦେଖାଯାଏ—ସ୍ୱପ୍ନରେ ଏକ ଅନ୍ଧାର ପୁରୀ ଭଳି—ବଡ଼ ଆକାଶ ଓ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ବାରମ୍ବାର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଓ ନଶ୍ଟ ହୁଏ ।
ଜଗତ୍କରଞ୍ଜକୁଞ୍ଜାନାଂ ବୀଜମ୍ ଏତଦ୍ ଅଵାପଜମ୍ । ନାପେକ୍ଷତେ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି କ୍ଷିତିଵାର୍ଯନିଲାଦିକମ୍
ଏହା ହେଉଛି ଚେତନାରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ବିଶ୍ୱର ଗଛ ଓ ଝାଡ଼ିର ମୂଳବୀଜ । ଏହା ମାଟି, ପାଣି, ପବନ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଜିନିଷ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେନାହିଁ ।
ଏତଚ୍ ଚିଦାତ୍ମକଂ ପଶ୍ଚାତ୍ କିଲୋର୍ଵ୍ଯାଦି କରିଷ୍ଯତି । ସ୍ଵପ୍ନସଂଵିତ୍ପୁରମ୍ ଇଵ ଚିନ୍ମାତ୍ରାତ୍ମକମ୍ ଏଵ ତତ୍
ଏହିଟି ଚେତନାର ସ୍ୱରୂପ ଥିବାରୁ, ପରେ ଏହା ମାଟି ଓ ଆଦି ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବ । ସ୍ୱପ୍ନରେ ଯେପରି ଏକ ପୁରୀ କେବଳ ଚେତନାରୁ ତିଆରି, ଏହି ବିଶ୍ୱ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଚିଦ୍ରୂପ ଅଟୁଟ ଅଛି ।