କ୍ଵଚିଦ୍ ଅନ୍ଯେନ ରାମେଣ ହତରାଵଣରାକ୍ଷସମ୍ । ରକ୍ଷସା ରାଵଣେନୈଵ କ୍ଵଚିନ୍ ନିହତରାଘଵମ୍
କେଉଁଠି ଅନ୍ୟ ଏକ ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରାବଣ ଓ ତାଙ୍କର ଦାନବ ସେନା ହତ ହେଲେ; ଆଉ କେଉଁଠି ରାବଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରାଘବଙ୍କୁ ହତ କରାଯାଇଥିଲା।
ଭୂସ୍ଥପାଦେନ ଦେଵାଦ୍ରିଶିରସ୍ସ୍ଥଶିରସା ପରମ୍ । ପଶ୍ଯତା ପାରମ୍ ଆକ୍ରାନ୍ତଂ କ୍ଵଚିଦ୍ ଵୈ କାଲନେମିନା
କେଉଁଠି କାଳନେମି ଜମିନ ଉପରେ ପା ରଖି ଏବଂ ଦେବତା ପାହାଡ଼ର ଶିଖରକୁ ମୁଣ୍ଡ ଲଗାଇ ଦୂର ପାରକୁ ଦେଖିଥିଲେ।
କ୍ଵଚିଚ୍ ଚାପସୁରୈର୍ ନିତ୍ଯଂ ଦାନଵୈର୍ ଏଵ ପାଲିତମ୍ । କ୍ଵଚିଚ୍ ଚାମୃଷ୍ଟଦନୁଜୈର୍ ଅମରୈର୍ ଏଵ ପାଲିତମ୍
କେଉଁଠି ସବୁବେଳେ ଦାନବ ଓ ଅସୁରମାନେ ସଂସାରକୁ ଶାସନ କରୁଥିଲେ; ଆଉ କେଉଁଠି ଦାନବମାନେ ଦମିତ ହୋଇ ଦେବତାମାନେ ରାଜ କରୁଥିଲେ।
ଜିଷ୍ଣୁଯୁକ୍ତେନ ଗୁପ୍ତେନ ଵିଷ୍ଣୁପାଣ୍ଡଵକୌରଵୈଃ । କ୍ଵଚିଦ୍ ଭାରତଯୂଥେନ ନିହତାକ୍ଷୌହିଣୀଗଣମ୍
କେଉଁଠି ଅର୍ଜୁନ, ବିଷ୍ଣୁ, ପାଣ୍ଡବ ଓ କୌରବମାନେ ଭାରତ ବଂଶର ସେନାକୁ ରକ୍ଷା କରି, ଅନେକ ଯୁଦ୍ଧ ବିଭାଗକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେଇଥିଲେ।
କ୍ଵଚିଚ୍ ଚ ଦାଶରଥିନା ତ୍ଵଯୈଵ ହତରାଵଣମ୍ । ରାମେଣ ରଣମତ୍ତେନ ନିଶ୍ଶେଷୀକୃତରାକ୍ଷସମ୍
ଅନ୍ୟେଠି, ଦାଶରଥୀ ତୁମେ ନିଜେ ରାବଣଙ୍କୁ ମାରିଥିଲେ—ଯୁଦ୍ଧର ମଦରେ ମତ୍ତ ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
କିମ୍ ଅହଂ ଭଗଵନ୍ ପୂର୍ଵମ୍ ଅଭଵଂ କଥଯେତି ମେ । ଅଭଵଂ ଚେଦ୍ ଅନେନୈଵ ସନ୍ନିଵେଶେନ ତତ୍ କଥମ୍
ଭଗବନ୍, ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ—ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ କିଏ ଥିଲି? ଯଦି ଏହି ଆକାରରେ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଅଛିଥାଏ, ତେବେ ସେହିପରି କିପରି ସମ୍ଭବ?
ସର୍ଵ ଏଵ ଵିଵର୍ତନ୍ତେ ରାମ ଭାଵାḫ ପୁନḫ ପୁନଃ । ପୂଯମାନା ଯଥା ମାଷାẖ କ୍ରମେଣାନ୍ଯେନ ତେନ ଚ
ହେ ରାମ, ସମସ୍ତ ଘଟଣାବଳୀ ପୁନିପୁନି ଘୁରି ଆସେ, ଯେପରି ଡାଲିରେ ରସାଉଥିବା ମାଟି ଦାଳ ଏକ ପରେ ଏକ ଉପରକୁ ଆସେ।
ସର୍ଵକ୍ରମସମାẖ କେଚିତ୍ ତ ଏଵାନ୍ଯେ ଽଥ ଵା ମିଥଃ । ସ୍ଫୁରନ୍ତ୍ଯ୍ ଅର୍ଧସମା ଭାଵାẖ କେଚିଦ୍ ଅବ୍ଧିତରଙ୍ଗଵତ୍
କିଛି ଘଟଣା ସେହି କ୍ରମରେ ଦେଖାଯାଏ, କିଛି ଅନ୍ୟ କ୍ରମରେ, ଆଉ କିଛି ଅଧା ଅଧା ଭାବେ, ସମୁଦ୍ର ତରଙ୍ଗ ଭଳି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ।
ପୁନସ୍ ତ୍ଵଂ ପୁନର୍ ଏଵାହଂ ପୁନḫ ପୁନର୍ ଇମେ ଜନାଃ । ନ କଦାଚନ ନୈଵାନ୍ଯେ ସମ୍ଭଵତ୍ଯ୍ ଅଖିଲଂ ପରେ
ପୁଣି ତୁମେ, ପୁଣି ମୁଁ, ପୁଣି ଏହି ଲୋକମାନେ—ଏଭଳି ପୁନିପୁନି ଘଟେ। କେବେ ଅନ୍ୟ କେହି ନାହାନ୍ତି, କିମ୍ବା ପରମ ସତ୍ୟରେ କିଛି ଅନ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ।
ତ ଏଵାନ୍ଯେ ଽଥ ଵାମ୍ଭୋଧୌ ତରଙ୍ଗା ଇତି ନିର୍ଣଯଃ । ଯଦ୍ଵନ୍ ନ ଜାଯତେ ତଦ୍ଵଦ୍ ଭୂତାନାଂ ଭ୍ରମତାଂ ଭଵେ
ସେଇ ଲୋକମାନେ, କିମ୍ବା ସମୁଦ୍ରରେ ତରଙ୍ଗ ଭଳି—ଏହି ନିଷ୍କର୍ଷ। ଯେପରି ତରଙ୍ଗ ପ୍ରକୃତରେ ଜନ୍ମ ନେଉନାହିଁ, ସେପରି ଏହି ସଂସାରରେ ଘୁରୁଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକୃତରେ ଜନ୍ମ ନେଉନାହିଁ।
ଆଯାନ୍ତି ଯାନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନନ୍ତାନି ଭୂତାନୀହ ଭଵଭ୍ରମୈଃ । ତାନ୍ଯ୍ ଏଵାନ୍ଯାନି ଚାନ୍ଯାନି ସମାନି ଵିଷମାଣି ଚ
ଏଠାରେ ଅନେକ ପ୍ରାଣୀ ସଂସାରର ଭ୍ରମଣରେ ଆସନ୍ତି ଓ ଯାଆନ୍ତି। ସେମାନେ କେବେ କେବେ ସେଇ ପୁରୁଣା, କେବେ ନୂଆ, କେବେ ସମାନ, କେବେ ଅସମାନ ହୁଅନ୍ତି।
ଆଵୃତ୍ତିମନ୍ତି ତାନ୍ଯ୍ ଏଵ ତଥୈଵାନ୍ଯାନି ଚାଭିତଃ । ଵିଦ୍ଧି ଶୀକରଜାଲାନି ଭୂତାନି ଜଗଦମ୍ବୁଧେଃ
ସେଇ ପ୍ରାଣୀମାନେ ପୁଣିପୁଣି ଫେରିଆସନ୍ତି, ଏଭଳି ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଚାରିପାଖରେ ଅଛନ୍ତି। ପ୍ରାଣୀମାନେ ଏହି ସଂସାର ସମୁଦ୍ରର ଜଳବିନ୍ଦୁ ଝୁରି ଭଳି ବୋଲି ଜାଣ।
ଵିତ୍ତବନ୍ଧୁଵଯẖକର୍ମଵିଦ୍ଯାଵିଜ୍ଞାନଚେଷ୍ଟିତୈଃ । ତୈର୍ ଏଵ କେଚିଜ୍ ଜାଯନ୍ତେ ଭୂଯୋ ଭୂଯଶ୍ ଶରୀରିଣଃ
ଧନ, ପରିବାର, ସନ୍ତାନ, କାର୍ଯ୍ୟ, ଶିକ୍ଷା, ଜ୍ଞାନ ଓ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ଦ୍ୱାରା କିଛି ଜୀବ ଏହି ସମସ୍ତ ଦେହ ନେଇ ପୁନିପୁନି ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି।
ଅର୍ଧୈସ୍ ତୈସ୍ ସଦୃଶାẖ କେଚିତ୍ କେଚିତ୍ ପାଦେନ ତୈସ୍ ସମାଃ । ତଜ୍ଜୀଵାସ୍ ତୈର୍ ଵିସଦୃଶା ଭଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯେ ଶରୀରିଣଃ
କିଛି ଲୋକ ଏହି ଗୁଣଗୁଡ଼ିକ ଆଧାରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ସଦୃଶ ହୁଅନ୍ତି, କିଛି ଅଂଶରେ ସମାନ ହୁଅନ୍ତି; ଅନ୍ୟ ଜୀବମାନଙ୍କର ଜୀବନ ଏହି ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ ଅନୁସରଣ କରେନାହିଁ, ସେମାନେ ଭିନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ସର୍ଵୈର୍ ଏଭିସ୍ ସମାẖ କେଚିତ୍ କାଲେନୈଵ ଵିଲକ୍ଷଣାଃ । କାଲେନ ସଦୃଶାẖ କେଚିତ୍ ତୈର୍ ଏଵ ଚ ଵିଲକ୍ଷଣାଃ
କିଛି ଲୋକ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ସମାନ ହୁଅନ୍ତି, କିଛିମାନେ କେବଳ କାଳରେ ଭିନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି; କିଛି କାଳ ଅନୁସାରେ ସଦୃଶ ହୁଅନ୍ତି, ଏହି ଗୁଣଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ୱାରା ଆଉ କିଛି ଭିନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
କାଲେନାକୁଲଚେଷ୍ଟିତାନ୍ଯ୍ ଅଧ ଇତୋ ଗଚ୍ଛନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଥୋର୍ଧ୍ଵଂ ପୁନର୍ ଦେହାଲେଖନଖେଦିତାନ୍ଯ୍ ଅଗଣିତାନ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯାନି ଚାନ୍ଯେ ନ ଚ । ଭୂତାମ୍ବୂନି ଵହନ୍ତି ସଂସୃତିମଯେ ଯାନ୍ଯ୍ ଅମ୍ବୁଧୌ ଚଞ୍ଚଲେ ଚକ୍ରାଵୃତ୍ତିମଯାନି ସଙ୍କଲଯିତୁଂ ଶକ୍ନୋତି କସ୍ ତାନ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
କାଳର ଅସ୍ଥିର ଚଳନରେ କିଛି ଏଠାରୁ ତଳକୁ ଯାଆନ୍ତି, କିଛି ପୁନି ଉପରକୁ ଯାଆନ୍ତି, ଅନେକ ଅନ୍ୟମାନେ ଦେହର ଚିହ୍ନରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି; ସମସ୍ତ ଜୀବର ଜଳ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ବହିଯାଉଛି—ଏହି ଅସ୍ଥିର ସମୁଦ୍ରର ଘୂର୍ଣ୍ଣିର ଭଳି ଏମିତି ଅନେକ ଜୀବକୁ କିଏ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବୁଝିପାରିବ?
ତତଶ୍ ଚିଦାକାଶଵପୁର୍ ଵ୍ଯାପ୍ଯ୍ ଅନନ୍ତୋ ନିରାମଯଃ । ଦତ୍ତାଵଧାନୋ ଵପୁଷି ତଦାପଶ୍ଯମ୍ ଅହଂ କ୍ଵଚିତ୍
ତାପରେ, ମୁଁ ମୋର ମନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲଗାଇ ଦେଖିଲି, କେଉଁଠି ଏକ ଅସୀମ, ନିର୍ମଳ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅଛି, ଯାହାର ରୂପ ହେଉଛି ଚେତନାର ଆକାଶ, ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପି ରହିଛି।
ଯାଵଦ୍ ଅନ୍ତର୍ଗତସ୍ ସର୍ଗସ୍ ସଂସ୍ଥିତୋ ଽଙ୍କୁରିତୋ ମମ । କୁସୂଲସ୍ଥସ୍ଯ ବୀଜସ୍ଯ ସିକ୍ତସ୍ଯେଵାଙ୍କୁରୋ ହୃଦି
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ମୋର ଭିତରେ ଲୁଚିଥିଲା, ସେଟି ମନରେ ଏକ ଅଙ୍କୁର ଭଳି ରହିଥିଲା, ଯେପରି ତୁଷ ଭିତରେ ପଡ଼ିଥିବା ଏକ ଚାଷ ମାଟିକୁ ଜଳ ଦେଲେ ଅଙ୍କୁର ହେବାକୁ ଯାଉଛି।
ଉଦ୍ବୁଭୂଷୁର୍ ଇଵାସ୍ତେ ଽନ୍ତସ୍ ସେକାଦ୍ ବୀଜେ ଯଥାଙ୍କୁରଃ । ଆକାରଵତ୍ଯ୍ ଅନାକାରଶ୍ ଚିତ୍ତ୍ଵାଚ୍ ଚିତ୍ତେ ତଥା ଜଗତ୍
ଯେପରି ଜଳ ଦେଲେ ବିଉରୁ ଅଙ୍କୁର ବାହାରିବାକୁ ଚାହେଁ, ସେପରି ମନ ଭିତରେ ଏହି ସଂସାର ଚେତନାରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ—ରୂପ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଅରୂପ, କାରଣ ଏହା ଚେତନାର ଗୁଣ।
ଯଥୋନ୍ମିଷତି ଦୃଶ୍ଯଶ୍ରୀସ୍ ସୁଷୁପ୍ତାଦ୍ ବୋଧମ୍ ଏଯୁଷଃ । ଜାଗ୍ରଦ୍ ଵା ଵିଗତେ ସ୍ଵପ୍ନେ ଚିନ୍ମାତ୍ରସ୍ଯ ସ୍ଵଚେତନାତ୍
ଯେପରି ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରୁ ଜାଗିଲେ କିମ୍ବା ସ୍ୱପ୍ନ ଶେଷ ହେଲେ ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ଦୃଶ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ସେପରି ନିଜ ଚେତନାରୁ ଏହି ସଂସାର ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ।
ତଥୈଵାତ୍ମନି ସର୍ଗାଦାଵ୍ ଅନୁଭୂତẖ ଖରୂପିଣି । ହୃଦି ସର୍ଗୋଦଯୋ ଽନନ୍ଯରୂପସ୍ ସ୍ଵାକାରରୂପତଃ
ଏହିପରି, ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ମଧ୍ୟ, ଆକାଶସ୍ବରୂପ ଆତ୍ମାର ମନରେ ସୃଷ୍ଟିର ଉଦୟ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ, ଯାହା ନିଜ ଆକାରରେ ପ୍ରକଟ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ଆପଣଠାରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ।
ଆକାଶରୂପ ଆକାଶେ ପରମାକାଶ କଥ୍ଯତାମ୍ । ଭୂଯୋ ନିପୁଣବୋଧାଯ କଥଂ ସର୍ଗḫ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ହେ ଆକାଶସ୍ବରୂପ, ଆକାଶରେ ଥିବା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶ ବିଷୟରେ ମୋତେ କୁହ, ଆଉ ଭଲଭାବେ ବୁଝିବା ପାଇଁ, ସୃଷ୍ଟି କିପରି ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ତାହା ପୁଣିଥରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କର।
ଶୃଣୁ ରାମ ଯଥା ତତ୍ର ସ୍ଵଯମ୍ଭୂତ୍ଵଂ ମଯା ତଦା । ଅନୁଭୂତମ୍ ଅସତ୍ ସଦ୍ଵଦ୍ ଇଦଂ ସ୍ଵପ୍ନନରୋପମମ୍
ହେ ରାମ, ଶୁଣ, ସେ ସମୟରେ ସେଠାରେ ମୁଁ କିପରି ନିଜେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବାକୁ ଅନୁଭବ କଲି, ଏହି ସମସ୍ତ ଅସତ୍ୟ ହେବା ସତ୍ୟ ପରି, ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ମଣିଷ ପରି ଦେଖାଗଲା।
ତମ୍ ଆଲୋକ୍ଯ ମହାକଲ୍ପସଂରମ୍ଭଂ ଵ୍ଯୋମରୂପିଣା । ଭାଗେ ଽନ୍ଯତ୍ର ଶରୀରସ୍ଯ ସଂଵିଦ୍ ଉନ୍ମେଷିତା ମଯା
ସେ ବିଶାଳ କାଳପରିଚାଳନାକୁ ଆକାଶସ୍ବରୂପ ଦେଖି, ମୋର ଜ୍ଞାନ ଦେହଠାରୁ ଅଲଗା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ଜାଗୃତ ହେଲା।
ଯଦୈଵ ସାମଲା ସଂଵିତ୍ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଉନ୍ମେଷିତା ସ୍ଥିତା । ତଦୈଵାହଂ କ୍ଵଚିତ୍ ତତ୍ର ପଶ୍ଯାମ୍ଯ୍ ଆଶ୍ଯାନତାମ୍ ଇଵ
ଯେତେବେଳେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଅଳ୍ପ ପାପରେ ମିଶିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ କିଛି ଉତ୍ସାହିତ ହୁଏ ଏବଂ ରହିଯାଏ, ସେହି ସମୟରେ ମୁଁ ମନେ କରେଁ ଯେ, ମୁଁ ଏହାର ଭିତରେ କେଉଁଠି ଶୁଏଇ ଅଛି।
ଗତସ୍ ସ୍ଵଭାଵଂ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ ଯଥା ତ୍ଵଂ ରାମ ନିଦ୍ରଯା । ଜାଗ୍ରଦ୍ ଵା ସ୍ଵପ୍ନଲୋକଂ ଵା ଵିଶନ୍ ଵେତ୍ସି ମନାଗ୍ ଘନମ୍
ହେ ରାମ, ଯେପରି ତୁମେ ନିଦ୍ରା ଦ୍ୱାରା ନିଜର ସ୍ୱଭାବ ହରାଇଥିବା ଜ୍ଞାନର ଆକାଶକୁ ମାତ୍ର ଅଳ୍ପ ଭାବରେ ଅନୁଭବ କରି, ଜାଗ୍ରତ କିମ୍ବା ସ୍ୱପ୍ନ ଜଗତକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ସେପରି।
ଚିନ୍ମାତ୍ରାକାଶମ୍ ଏଵାଦୌ ତତୋ ଽସ୍ମୀତ୍ଯ୍ ଏଵ ଵେଦନମ୍ । ତଦ୍ ଘନଂ କଥ୍ଯତେ ବୁଦ୍ଧିଃ ସା ଘନା ମନ ଉଚ୍ଯତେ
ଆରମ୍ଭରେ କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନର ଆକାଶ ଥାଏ; ତାପରେ 'ମୁଁ ଅଛି' ବୋଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଏହି ଘନ ଅବସ୍ଥାକୁ ବୁଦ୍ଧି କୁହାଯାଏ, ଏହି ଘନତା ହେଉଛି ମନ।
ତଦ୍ ଵେତ୍ତି ଶବ୍ଦତନ୍ମାତ୍ରଂ ତନ୍ମାତ୍ରାଣୀତରାଣ୍ଯ୍ ଅଥ । ପଞ୍ଚେନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ତତ୍ସ୍ଥୌଲ୍ଯାଦ୍ ଇତୀନ୍ଦ୍ରିଯଗଣୋଦଯଃ
ଏହି ମନ ଶବ୍ଦର ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଅନୁଭବ କରେ, ତାପରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱମାନେ ଜଣାଯାନ୍ତି; ସେଗୁଡ଼ିକର ଦୃଢତା ଦ୍ୱାରା ପାଞ୍ଚ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏଭଳି ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କର ଗୋଷ୍ଠୀ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।
ସୁଷୁପ୍ତାଦ୍ ଵିଶତସ୍ ସ୍ଵପ୍ନଂ ଜଗଦ୍ଦୃଶ୍ଯଵନୋଦଯଃ । ଯଥା ତଥୈଵ ସର୍ଗାଦୌ ଦୃଶ୍ଯଂ ଭାତି ନିମେଷତଃ
ଯେପରି ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରୁ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏହି ସଂସାରର ଦୃଶ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ସେପରି ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦୃଶ୍ୟମାନ ବିଶ୍ୱ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ତୁଲ୍ଯକାଲମ୍ ଅନନ୍ତେ ଽସ୍ମିନ୍ ଦୃଶ୍ଯଜାଲାଵଭାସନେ । କଥଯନ୍ତି କ୍ରମଂ କେଚିତ୍ କେଚିନ୍ ନ କଥଯନ୍ତି ଚ
ଏହି ଅନନ୍ତ ଏବଂ ଏକାସାଥି ଦୃଶ୍ୟମାନ ବିଶ୍ୱର ଖେଳରେ କେହି କେହି ଏହାର କ୍ରମ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି, ଆଉ କେହି କେହି କୌଣସି କ୍ରମ ନାହିଁ ବୋଲି କହନ୍ତି।