ଦ୍ଵୈତେ ତାଵଦ୍ ଅସଦ୍ରୂପେ ରମତେ ଽନୁମତେ ଚିତିଃ । ପରଂ ପଶ୍ଯତି ନୋ ଯାଵତ୍ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତନ୍ମଯୀ ଭଵେତ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚେତନା ଚାହେ, ସେଯେଉଁଠି ଅସତ୍ୟ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ; କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ସେ ପରମକୁ ଦେଖିଥାଏ, ସେଥିରେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଯାଏ।
ଚିତି ନିର୍ଵାଣରୂପଂ ତତ୍ ପ୍ରକୃତିḫ ପରମଂ ପଦମ୍ । ପ୍ରାପ୍ଯ ତତ୍ତାମ୍ ଅଵାପ୍ନୋତି ସରିଦ୍ ଅବ୍ଧାଵ୍ ଇଵାବ୍ଧିତାମ୍
ଚେତନା ମୁକ୍ତିର ରୂପ, ପ୍ରକୃତି ହେଉଛି ପରମ ପଦ; ସେଇ ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, ନଦୀ ଯେପରି ସମୁଦ୍ରରେ ଲିନ ହୁଏ, ସେପରି ତାହାରେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଯାଏ।
ତାଵଦ୍ ଵିମୋହଵଶତଶ୍ ଚିତିର୍ ଆକୁଲେଷୁ ସର୍ଗେଷୁ ସଂସରତି ଜନ୍ମଦଶାଶ୍ରିତେଷୁ । ଯାଵନ୍ ନ ପଶ୍ଯତି ପରଂ ତମ୍ ଅଥାଶୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍ରୈଵ ମଜ୍ଜତି ଘନଂ ମଧୁନୀଵ ଭୃଙ୍ଗୀ
ମନ ଯେତେବେଳେ ଭ୍ରମର ପ୍ରଭାବରେ ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରରେ ଅନେକ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛି, ସେଠାଏଁ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଦେଖିପାରିନଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଭ୍ରମଣ ଚାଲିଥାଏ। କିନ୍ତୁ, ଯେତେବେଳେ ସେ ପରମକୁ ଦେଖେ, ସେ ତୁରନ୍ତ ସେଥିରେ ଏମିତି ଲୀନ ହୁଏ, ଯେପରି ମଧୁରେ ଭୃଙ୍ଗ ଲୁଚିଯାଏ।
ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ କସ୍ ତ୍ଯଜତି ନାମ ତଦ୍ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରାପ୍ଯାନୁଭୂଯ ଚ ଜହାତି ରସାଯନଂ କଃ । ଶାମ୍ଯନ୍ତି ଯେନ ସକଲାନି ନିରନ୍ତରାଣି ଦୁẖଖାନି ଜନ୍ମମୃତିମୋହମଯାନି ରାମ
ଏହି ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ୱକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ଏବଂ ଅନୁଭବ କରି କିଏ ଛାଡ଼ିଦେଇପାରିବ? ଏହି ରସକୁ କିଏ ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବ, ରାମ? ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ମୋହର ଅବିରତ ଦୁଃଖ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଶୃଣୁ ରାମ କଥଂ ତତ୍ର ମହାକାଶେ ତଥାସ୍ଥିତଃ । ଦେହଭ୍ରାନ୍ତିଂ ତୁ ତାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସ ରୁଦ୍ରୋ ଽପ୍ଯ୍ ଉପଶାମ୍ଯତି
ରାମ, ଶୁଣ, ସେ ମହାଶୂନ୍ୟରେ କିପରି ରୁଦ୍ର ଅପନ ଦେହ ଭ୍ରାନ୍ତିକୁ ଛାଡ଼ି ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ସ ରୁଦ୍ରସ୍ ତୌ ଜଗତ୍ଖଣ୍ଡୌ ତଦା ଚିତ୍ର ଇଵାର୍ପିତାଃ । ନିସ୍ସ୍ପନ୍ଦା ଏଵ ତତ୍ରାସନ୍ ପ୍ରେକ୍ଷମାଣେ ସ୍ଥିତେ ମଯି
ସେଠାରେ ରୁଦ୍ର ଓ ସେଉଁଠି ଦୁଇଟି ବିଶ୍ୱଖଣ୍ଡ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ଚିତ୍ରରେ ଅଙ୍କିତ। ସେମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ଜୀବ ଥିଲେ, ଯେବେ ମୁଁ ଦର୍ଶନ କରୁଥିଲି।
ତତୋ ମୁହୂର୍ତମାତ୍ରେଣ ସ ରୁଦ୍ରସ୍ ତୌ ନଭୋଽନ୍ତରେ । ଖଣ୍ଡୌ ଵିଲୋକଯାମ୍ ଆସ ଦୃଶାର୍କେଣେଵ ରୋଦସୀ
ତାପରେ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ରୁଦ୍ର ଏହି ଦୁଇଟି ଖଣ୍ଡକୁ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି ଉଡ଼ି ରହିଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଦୃଷ୍ଟି ଯେପରି ଆକାଶକୁ ଦେଖେ, ସେପରି ଦେଖିଲେ।
ତତୋ ନିମେଷମାତ୍ରେଣ ଘୋଣାଶ୍ଵାସେନ ଖଣ୍ଡକୌ । ତୌ ସମାନୀଯ ଚିକ୍ଷେପ ପାତାଲାନ୍ତର୍ ଇଵାନନେ
ତାପରେ ଏକ ଆଖି ଝପକିବା ସମୟରେ, ତୀବ୍ର ଶ୍ୱାସ ନେଇ, ସେ ଦୁଇଟି ଖଣ୍ଡକୁ ଏକଠା କରି, ନିଜ ମୁଁହରେ ପଡ଼ିବା ପରି ଗଭୀର ତଳକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଅତିଷ୍ଠଦ୍ ଏକ ଏଵାସାଵ୍ ଅଥ ଖେ ଖମ୍ ଇଵାଖିଲେ । ଭୁକ୍ତବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଖଣ୍ଡୋଗ୍ରଚଣ୍ଡମଣ୍ଡକମଣ୍ଡଲଃ
ତାପରେ ସେ ଏକାକି ଆକାଶରେ ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ ରହିଗଲେ, ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ତୀବ୍ର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଖଣ୍ଡ ଓ ମଣ୍ଡଳକୁ ଗିଲି ନେଇଥିଲେ।
ତତୋ ମୁହୂର୍ତମାତ୍ରେଣ ଲଘୁସ୍ ସୋ ଽଭ୍ରମ୍ ଇଵାଭଵତ୍ । ତତୋ ଽଭଵଦ୍ ଦ୍ରୁମସମସ୍ ତତସ୍ ସ୍ତମ୍ଭନିଭୋ ଽଭଵତ୍
ତାପରେ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ସେ ହଳୁକ ମେଘ ପରି ହେଲେ; ତାପରେ ଗଛ ପରି ହେଲେ, ପୁଣି ତା'ପରେ ଖମ୍ବା ପରି ଆକାର ନେଲେ।
ତତୋ ଽଭଵଦ୍ ଯଷ୍ଟିସମସ୍ ତତḫ ପ୍ରାଦେଶମାତ୍ରକଃ । ତତẖ କାଚକଣାକାରୋ ମଯା ଦୃଷ୍ଟସ୍ ସ ତାଦୃଶଃ
ତାପରେ ସେ ଏକ ଲଠି ଭଳି ହେଲା, ତାପରେ ଏକ ହସ୍ତ ଲମ୍ବା ହେଲା; ପରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ସେ ଏକ କାଚର ଗୁଣ୍ଡି ଭଳି ଆକାର ନେଲା, ଏମିତି।
ତତସ୍ ସୋ ଽଣୁର୍ ଭଵନ୍ ଦୃଷ୍ଟୋ ମଯା ଖାଦ୍ ଦିଵ୍ଯଦୃଷ୍ଟିନା । ପରମାଣୁର୍ ଅଥୋ ଭୂତ୍ଵା ତତ୍ରୈଵାନ୍ତର୍ଧିମ୍ ଆଯଯୌ
ପରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ସେ ଏକ ଖଣ୍ଡ ଭଳି ଛୋଟ ହେଲା; ଏକ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଖଣ୍ଡ ହେଇ, ସେ ସ୍ଥାନରେ ହରାଇଗଲା।
ଇତ୍ଯ୍ ଅସୌ ଶମମ୍ ଆଯାତଶ୍ ଶାରଦାମ୍ବୁଦଖଣ୍ଡଵତ୍ । ତାଦୃଶୋ ଽପି ମହାରମ୍ଭḫ ପୁରḫ ପଶ୍ଯତ ଏଵ ମେ
ଏଭଳି, ସେ ଶାରଦ ମେଘର ଖଣ୍ଡ ଭଳି ଶାନ୍ତିକୁ ପାଇଲା; ତଥାପି, ଏମିତି ମହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ମୋ ଆଖି ଆଗରେ ଘଟିଗଲା।
ଇତି ସାଵରଣେ ତେନ ତେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକଵାଟକେ । ଵିନିଗୀର୍ଣେ କ୍ଷୁଧାର୍ତେନ ହରିଣେନେଵ ପର୍ଣକେ
ଏଭଳି, ସାବର୍ଣି ସେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଖୋଲରେ ଗଳିଗଲା, ଯେପରି ଭୋକା ହରିଣ ଏକ ପତ୍ରକୁ ଖାଇଯାଏ।
ଅଥାଭୂନ୍ ନିର୍ମଲଂ ଵ୍ଯୋମ ଶାନ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମୈଵ କେଵଲମ୍ । ଅନାଦିମଧ୍ଯପର୍ଯନ୍ତସଂଵିଦାକାଶମାତ୍ରକମ୍
ତାପରେ ଶୁଦ୍ଧ, ଶାନ୍ତ ଆକାଶ ମାତ୍ର ଥିଲା—ସେଇ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ବ୍ରହ୍ମ ଅନନ୍ୟ ଭାବେ ବିସ୍ତୃତ ଥିଲା। ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ କିମ୍ବା ଶେଷ କିଛି ନଥିଲା, ସେ ଅନୁଭୂତିର ଅପାର ଆକାଶ ମାତ୍ର ରହିଗଲା।
ଇତ୍ଯ୍ ଅହଂ ଦୃଷ୍ଟଵାଂସ୍ ତତ୍ର କଲ୍ପାନ୍ତମ୍ ଉରୁଵିଭ୍ରମମ୍ । ଦର୍ପଣପ୍ରତିବିମ୍ବାଭଂ ଶିଲାଶକଲକୋଟରେ
ଏହିପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟକୁ ମୁଁ ସେଠାରେ ଏକ କଳ୍ପର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେଖିଲି, ଯେଉଁପରି ଏକ ଆଇନାରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ କିମ୍ବା ପାଥର ଟୁକୁଡ଼ାର ଗହ୍ବରରେ ପଡ଼ୁଥିବା ଛବି।
ଅଥ ତାମ୍ ଅଙ୍ଗନାଂ ସ୍ମୃତ୍ଵା ତାଂ ଶିଲାଂ ତଂ ଚ ଵିଭ୍ରମମ୍ । ରାଜଦ୍ଵାରଗତୋ ଗ୍ରାମ୍ଯ ଇଵାହଂ ଵିସ୍ମଯଂ ଗତଃ
ତାପରେ ସେ ଜଣେ ଜଣାଣୀ, ସେଇ ପାଥର ଓ ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟକୁ ମନେପକାଇ, ମୁଁ ଏମିତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲି, ଯେପରି ଗ୍ରାମର ଲୋକ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରରେ ପହଞ୍ଚି ଦେଖିଲେ।
ତାମ୍ ଆଲୋକିତଵାନ୍ ଭୂଯẖ କଲଧୌତଶିଲାମ୍ ଅହମ୍ । ଯାଵତ୍ ସର୍ଵତ୍ର ସନ୍ତ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ସର୍ଗାẖ କାଲ୍ଯା ଇଵାଙ୍ଗକେ
ପୁଣିଥରେ ମୁଁ ସେ ଚାନ୍ଦ୍ରାଲୋକରେ ଧୋଇଯାଇଥିବା ପାଥରକୁ ଦେଖିଲି; ଏଠାରେ ସବୁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ସୃଷ୍ଟି ଥିଲା, ଯେପରି ଦେହରେ ଚିହ୍ନ ରହିଥାଏ।
ବୁଦ୍ଧିନେତ୍ରେଣ ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଦିଵ୍ଯାକ୍ଷ୍ଣା ଵା ନ ତେ ଽନ୍ଯଥା । ସର୍ଵତ୍ର ସର୍ଵଦା ସର୍ଵଂ ଯଦ୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ତଥା ତଦା
ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁଠି କିଛି ଅଛି, ସେସବୁକୁ ସବୁବେଳେ ଓ ସବୁଠାରେ ବୁଦ୍ଧିର ଦୃଷ୍ଟି କିମ୍ବା ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଏ, ଏହା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ଦେଖିହେବ ନାହିଁ।
ଦୂରତḫ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯତେ ମାଂସଦୃଶା ଯଦି ଚ ସା ଶିଲା । ଦୃଶ୍ଯତେ ତଚ୍ ଛିଲୈଵୈକା ନ ତୁ ସର୍ଗାଦି କିଞ୍ଚନ
ଯଦି ଦୂରରୁ ନିଜ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା, ଏବଂ ସେଠାରେ ପଥର ଥିଲେ, ତେବେ କେବଳ ସେଇ ପଥରଟିଏ ଦେଖାଯିବ, ସୃଷ୍ଟି ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ଦେଖିହେବ ନାହିଁ।
ସାଵସ୍ଥିତା ଶିଲୈଵୈକରୂପା ନିବିଡମଣ୍ଡଲା । କଲଧୌତମଯୀ ସ୍ଫାରା ସନ୍ଧ୍ଯାଜଲଦସୁନ୍ଦରୀ
ସେଇ ପଥର ଏକାକାର ଭାବେ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ, ଗଢ଼ିଆ, ଗୋଲାକାର ଓ ଘନ ରୂପରେ ଦେଖାଯାଏ, ଚାନ୍ଦ୍ରପାଷାଣ ପରି ଚମକୁଥାଏ, ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳର ବଦଳ ପରି ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଯାଏ।
ତତୋ ଽହଂ ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟḫ ପ୍ରଵିଚାରିତଵାନ୍ ପୁନଃ । ଶିଲାଯାମ୍ ଅପରଂ ଭାଗଂ ତଥୈଵ ପରଯା ଦୃଶା
ତାପରେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇ, ମୁଁ ପୁଣିଥରେ ସେଇ ପଥରର ଅନ୍ୟ ଏକ ଅଂଶକୁ ଉଚ୍ଚତମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଭଲଭାବେ ଅନୁସନ୍ଧାନ କଲି।
ଯାଵତ୍ ତମ୍ ଅପି ପଶ୍ଯାମି ଜଗଦାରମ୍ଭମନ୍ଥରମ୍ । ତଥୈଵ ସୁଷିରାକାରମ୍ ଇଵ ନାନାର୍ଥସୁନ୍ଦରମ୍
ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ସେଠିକୁ ଦେଖିଲି, ମୁଁ ଦେଖିଲି ଜଗତର ଆରମ୍ଭ ଦୀରେ-ଦୀରେ ହେଉଛି, ଏହା ଏକ ଖାଲି ଆକୃତି ଭଳି ଦେଖାଯାଉଛି, କିନ୍ତୁ ଏହା ଭିନ୍ନ-ଭିନ୍ନ ଅର୍ଥରେ ଶୁଭ୍ର ଓ ରମ୍ୟ।
ପୁନର୍ ଅନ୍ଯଂ ତଥୈଵାହଂ ପ୍ରଦେଶଂ ପରିଦୃଷ୍ଟଵାନ୍ । ସର୍ଗସଂରମ୍ଭଵଲିତଂ ତାଵନ୍ତମ୍ ଅପି ତାଦୃଶମ୍
ପୁଣି ଏହିପରି ଆଉ ଏକ ଅଞ୍ଚଳକୁ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଏଠି ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଦେଖିଲି ସୃଷ୍ଟିର ଚଞ୍ଚଳତା ଭରି ଅଛି, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଦେଖିଥିଲି, ସେହିପରି।
ଯଂ ଯଂ ପ୍ରଦେଶଂ ପଶ୍ଯାମି ଶିଲାଯାସ୍ ତତ୍ର ତତ୍ର ଵୈ । ଜଗତ୍ ପଶ୍ଯାମ୍ଯ୍ ଅଵିକଲମ୍ ଆଦର୍ଶ ଇଵ ବିମ୍ବିତମ୍
ମୁଁ ଯେଉଁଠି ଶିଳାର ଅଞ୍ଚଳକୁ ଦେଖିଲି, ସେଉଁଠି ମୁଁ ଜଗତକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଦେଖିଲି, ଏକ ଆଇନାରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଭଳି।
ପ୍ରଵିଶ୍ଯାମି ଜଗଚ୍ ଚେତ୍ ତତ୍ ପଶ୍ଯାମୀଦମ୍ ଇଵାଖିଲମ୍ । ଦୃଶ୍ଯଂ ନ ଚେଦ୍ ବହିସ୍ସ୍ଥସ୍ ତତ୍ ପଶ୍ଯାମ୍ଯ୍ ଆଦର୍ଶବିମ୍ବିତମ୍
ମୁଁ ଯଦି ଜଗତରେ ପ୍ରବେଶ କରିବି, ମୁଁ ଏହି ସବୁକୁ ସତ୍ୟ ଭଳି ଦେଖିବି; ଯଦି ପ୍ରବେଶ ନ କରି, ବାହାରେ ରହିବି, ତେବେ ଏହାକୁ ଆଇନାର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଭଳି ଦେଖିବି।
ମଯାତିକୌତୁକେନାଥ ସର୍ଵାସ୍ ତସ୍ଯ ଗିରେଶ୍ ଶିଲାଃ । ଅନ୍ଵିଷ୍ଟା ଭୂମିଭାଗାଶ୍ ଚ ତୃଣଗୁଲ୍ମାଦଯସ୍ ତଥା
ମୁଁ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭାବରେ ସେଇ ପାହାଡ଼ର ସମସ୍ତ ପଥର, ମାଟିର ଅଂଶ, ଘାସ, ଝାଡ଼ି ଓ ଏହା ପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସବୁକୁ ଭଲଭାବେ ଦେଖିଲି।
ଯାଵତ୍ ସର୍ଵତ୍ର ତତ୍ ତାଦୃଗ୍ ଜଗଦ୍ ଅସ୍ତି ଯଥାସ୍ଥିତମ୍ । ବୁଦ୍ଧ୍ଯୈଵ ଦୃଶ୍ଯତେ ନାକ୍ଷ୍ଣା ପରଯା ଵିଵିଧାକୃତି
ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ଯେପରି ଅଛି, ସେପରି ଅଛି; ଏହି ବିଭିନ୍ନ ରୂପକୁ ସାଧାରଣ ଚକ୍ଷୁ ଦେଖିପାରେନାହିଁ, କେବଳ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ କରାଯାଏ।
କ୍ଵଚିତ୍ ପ୍ରଥମସର୍ଗାତ୍ମଜାଯମାନପ୍ରଜାପତି । କଲ୍ପ୍ଯମାନର୍କ୍ଷଚନ୍ଦ୍ରାର୍କଦିନରାତ୍ର୍ଯର୍ତୁଵତ୍ସରମ୍
କେଉଁଠି କେଉଁଠି ପ୍ରଥମ ସୃଷ୍ଟିରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ପ୍ରଜାପତିମାନେ ତିଆରି ହେଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହିତ ତାରା, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଦିନ-ରାତି, ଋତୁ ଓ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟ ଗଠିତ ହେଉଛି।
କ୍ଵଚିତ୍ କ୍ଵଚିନ୍ ମହୀପୀଠସମ୍ପନ୍ନଜନମଣ୍ଡଲମ୍ । କ୍ଵଚିତ୍ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅଖାତୋଗ୍ରଚତୁସ୍ସାଗରଖାତକମ୍
କେଉଁଠି କେଉଁଠି ମାଟି ଓ ଲୋକେ ଭରିଥିବା ଅଞ୍ଚଳ ଅଛି; ଆଉ କେଉଁଠି କିଛି ସ୍ଥାନରେ ଚାରିପାଖରେ ସାଗର ଖାଳି ଥିବା ଅଞ୍ଚଳ ଅଛି।