ସ ପରḫ ପ୍ରକୃତେḫ ପ୍ରୋକ୍ତḫ ପୁରୁଷḫ ପାଵନାକୃତିଃ । ଶିଵରୂପଧରଶ୍ ଶାନ୍ତḫ ପରମାକାଶଶକ୍ତିମାନ୍
ସେ ପରମ ପୁରୁଷ, ସଫା ଆକୃତିର ଧାରୀ। ଶିବଙ୍କ ରୂପ ଧରିଛନ୍ତି, ସଦା ଶାନ୍ତ ଓ ପରମ ଆକାଶର ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଭ୍ରମତି ପ୍ରକୃତିସ୍ ତାଵତ୍ ସଂସାରେ ଭ୍ରମରୂପିଣୀ । ସ୍ପନ୍ଦମାତ୍ରାତ୍ମିକା ସେଚ୍ଛା ଚିଚ୍ଛକ୍ତିḫ ପରମେଶ୍ଵରୀ
ପ୍ରକୃତି ମଧୁମକ୍ଷୀ ରୂପେ ସଂସାରରେ ଭ୍ରମଣ କରେ; ତାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ କେବଳ ତରଙ୍ଗ, ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ହେଉଛି ଚେତନାର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତି।
ଯାଵନ୍ ନ ପଶ୍ଯତି ଶିଵଂ ନିତ୍ଯତୃପ୍ତମ୍ ଅନାମଯମ୍ । ଅଜଡଂ ପଦମ୍ ଆଦ୍ଯନ୍ତଵର୍ଜିତଂ ତର୍ଜିତଦ୍ଵଯମ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିନାହାନ୍ତି—ଯିଏ ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଦୁଃଖରହିତ, ଅଚେତନ ଅବସ୍ଥା, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି—
ସଂଵିନ୍ମାତ୍ରୈକଧର୍ମତ୍ଵାତ୍ କାକତାଲୀଯଯୋଗତଃ । ସଂଵିଦ୍ଦେଵୀ ଶିଵଂ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ତନ୍ମଯ୍ଯ୍ ଏଵ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ଚେତନା ମାତ୍ର ଏକମାତ୍ର ସତ୍ୟ ଥିବାରୁ, ଏକ ଅପୂର୍ବ ସଂଯୋଗରେ, ଚେତନା ଦେବୀ ଶିବଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି ସେଠିଏ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ପ୍ରକୃତିḫ ପୁରୁଷଂ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରକୃତିତ୍ଵଂ ସମୁଜ୍ଝତି । ତଦନ୍ତର୍ ଏକତାଂ ଗତ୍ଵା ନଦୀ ରୂପମ୍ ଇଵାର୍ଣଵେ
ପ୍ରକୃତି ଯେତେବେଳେ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରେ, ସେ ନିଜର ସ୍ୱଭାବକୁ ଛାଡ଼ିଦିଏ; ଏହିଭଳି ଦୁହେଁ ମିଶିଯାଇ, ଏକାତ୍ମ ହୋଇଯାନ୍ତି, ଯେପରି ଏକ ନଦୀ ସମୁଦ୍ରରେ ପ୍ରବେଶ କରି ନିଜ ଆକୃତି ହରାଇଦିଏ।
ଆପଗା ହି ପଯୋମାତ୍ରା ସଙ୍ଗତାର୍ଣଵ ଏଵ ସା । ଯଦା ତଦା ତମ୍ ଏଵାଶୁ ପ୍ରାପ୍ଯ ତତ୍ରୈଵ ଲୀଯତେ
ନଦୀ ତ ଜଳ ଛଡ଼ା କିଛି ନୁହେଁ, ଯେତେବେଳେ ସେ ସମୁଦ୍ର ସହିତ ମିଶିଯାଏ, ସେ ତୁରନ୍ତ ସମୁଦ୍ରକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ସେଠାରେ ଲୟ ହୋଇଯାଏ।
ଚିତିଶ୍ ଶିଵେଚ୍ଛା ସା ଦେଵଂ ତମ୍ ଏଵାସାଦ୍ଯ ଶାମ୍ଯତି । ଜନ୍ମସ୍ଥାନଂ ଶିଲାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ତୀକ୍ଷ୍ଣା ଧାରା ଯଥାଯସୀ
ଚେତନା, ଯାହା ଶିବଙ୍କ ଇଚ୍ଛା, ସେଇ ଦିବ୍ୟତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ; ଯେପରି ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଝରଣା ତାହାର ଶିଳା ମୂଳକୁ ଛୁଇଁଲେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ପୁଂସଶ୍ ଛାଯା ନିଜା ଛାଯାଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟସ୍ଯ ଶରୀରକମ୍ । ଯଥାଶୁ ପ୍ରଵିଶତ୍ଯ୍ ଏଵ ପ୍ରକୃତିḫ ପୁରୁଷଂ ତଥା
ମଣିଷ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ତାଙ୍କର ଛାୟା ତୁରନ୍ତ ଶରୀରରେ ମିଶିଯାଏ, ସେପରି ପ୍ରକୃତି ମଧ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଚେତିତ୍ଵା ଚିନ୍ ନିଜଂ ଭାଵଂ ପୁରୁଷାଖ୍ଯଂ ସନାତନମ୍ । ଭୂଯୋ ଭ୍ରମତି ସଂସାରେ ନେହ ତତ୍ତାଂ ପ୍ରଯାତି ହି
ନିଜର ଶାଶ୍ୱତ ସ୍ୱରୂପ, ଯାହାକୁ ପୁରୁଷ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେଥିରେ ଚେତନା ଅନୁଭବ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ପୁଣି ସେ ସଂସାରରେ ଭ୍ରମଣ କରେ; କାରଣ, ଏଠାରେ ସେ ପରମ ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରେ ନାହିଁ।
ସାଧୁର୍ ଵସତି ଚୌରୌଘେ ତାଵଦ୍ ଯାଵଦ୍ ଅସୌ ନ ତମ୍ । ପରିଜାନାତି ଵିଜ୍ଞାଯ ନ ତତ୍ର ରମତେ ପୁନଃ
ଏକ ସଜ୍ଜନ ଲୋକ ଚୋରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରହିଥାଏ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ତାଙ୍କୁ ଚୋର ବୋଲି ଚିହ୍ନିପାରେ ନାହିଁ; ଯେତେବେଳେ ଜାଣିଯାଏ, ସେଠାରେ ପୁଣି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ ନାହିଁ।
ଦ୍ଵୈତେ ତାଵଦ୍ ଅସଦ୍ରୂପେ ରମତେ ଽନୁମତେ ଚିତିଃ । ପରଂ ପଶ୍ଯତି ନୋ ଯାଵତ୍ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତନ୍ମଯୀ ଭଵେତ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚେତନା ଚାହେ, ସେଯେଉଁଠି ଅସତ୍ୟ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ; କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ସେ ପରମକୁ ଦେଖିଥାଏ, ସେଥିରେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଯାଏ।
ଚିତି ନିର୍ଵାଣରୂପଂ ତତ୍ ପ୍ରକୃତିḫ ପରମଂ ପଦମ୍ । ପ୍ରାପ୍ଯ ତତ୍ତାମ୍ ଅଵାପ୍ନୋତି ସରିଦ୍ ଅବ୍ଧାଵ୍ ଇଵାବ୍ଧିତାମ୍
ଚେତନା ମୁକ୍ତିର ରୂପ, ପ୍ରକୃତି ହେଉଛି ପରମ ପଦ; ସେଇ ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, ନଦୀ ଯେପରି ସମୁଦ୍ରରେ ଲିନ ହୁଏ, ସେପରି ତାହାରେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଯାଏ।
ତାଵଦ୍ ଵିମୋହଵଶତଶ୍ ଚିତିର୍ ଆକୁଲେଷୁ ସର୍ଗେଷୁ ସଂସରତି ଜନ୍ମଦଶାଶ୍ରିତେଷୁ । ଯାଵନ୍ ନ ପଶ୍ଯତି ପରଂ ତମ୍ ଅଥାଶୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍ରୈଵ ମଜ୍ଜତି ଘନଂ ମଧୁନୀଵ ଭୃଙ୍ଗୀ
ମନ ଯେତେବେଳେ ଭ୍ରମର ପ୍ରଭାବରେ ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରରେ ଅନେକ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛି, ସେଠାଏଁ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଦେଖିପାରିନଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଭ୍ରମଣ ଚାଲିଥାଏ। କିନ୍ତୁ, ଯେତେବେଳେ ସେ ପରମକୁ ଦେଖେ, ସେ ତୁରନ୍ତ ସେଥିରେ ଏମିତି ଲୀନ ହୁଏ, ଯେପରି ମଧୁରେ ଭୃଙ୍ଗ ଲୁଚିଯାଏ।
ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ କସ୍ ତ୍ଯଜତି ନାମ ତଦ୍ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରାପ୍ଯାନୁଭୂଯ ଚ ଜହାତି ରସାଯନଂ କଃ । ଶାମ୍ଯନ୍ତି ଯେନ ସକଲାନି ନିରନ୍ତରାଣି ଦୁẖଖାନି ଜନ୍ମମୃତିମୋହମଯାନି ରାମ
ଏହି ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ୱକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ଏବଂ ଅନୁଭବ କରି କିଏ ଛାଡ଼ିଦେଇପାରିବ? ଏହି ରସକୁ କିଏ ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବ, ରାମ? ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ମୋହର ଅବିରତ ଦୁଃଖ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଶୃଣୁ ରାମ କଥଂ ତତ୍ର ମହାକାଶେ ତଥାସ୍ଥିତଃ । ଦେହଭ୍ରାନ୍ତିଂ ତୁ ତାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସ ରୁଦ୍ରୋ ଽପ୍ଯ୍ ଉପଶାମ୍ଯତି
ରାମ, ଶୁଣ, ସେ ମହାଶୂନ୍ୟରେ କିପରି ରୁଦ୍ର ଅପନ ଦେହ ଭ୍ରାନ୍ତିକୁ ଛାଡ଼ି ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ସ ରୁଦ୍ରସ୍ ତୌ ଜଗତ୍ଖଣ୍ଡୌ ତଦା ଚିତ୍ର ଇଵାର୍ପିତାଃ । ନିସ୍ସ୍ପନ୍ଦା ଏଵ ତତ୍ରାସନ୍ ପ୍ରେକ୍ଷମାଣେ ସ୍ଥିତେ ମଯି
ସେଠାରେ ରୁଦ୍ର ଓ ସେଉଁଠି ଦୁଇଟି ବିଶ୍ୱଖଣ୍ଡ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ଚିତ୍ରରେ ଅଙ୍କିତ। ସେମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ଜୀବ ଥିଲେ, ଯେବେ ମୁଁ ଦର୍ଶନ କରୁଥିଲି।
ତତୋ ମୁହୂର୍ତମାତ୍ରେଣ ସ ରୁଦ୍ରସ୍ ତୌ ନଭୋଽନ୍ତରେ । ଖଣ୍ଡୌ ଵିଲୋକଯାମ୍ ଆସ ଦୃଶାର୍କେଣେଵ ରୋଦସୀ
ତାପରେ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ରୁଦ୍ର ଏହି ଦୁଇଟି ଖଣ୍ଡକୁ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି ଉଡ଼ି ରହିଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଦୃଷ୍ଟି ଯେପରି ଆକାଶକୁ ଦେଖେ, ସେପରି ଦେଖିଲେ।
ତତୋ ନିମେଷମାତ୍ରେଣ ଘୋଣାଶ୍ଵାସେନ ଖଣ୍ଡକୌ । ତୌ ସମାନୀଯ ଚିକ୍ଷେପ ପାତାଲାନ୍ତର୍ ଇଵାନନେ
ତାପରେ ଏକ ଆଖି ଝପକିବା ସମୟରେ, ତୀବ୍ର ଶ୍ୱାସ ନେଇ, ସେ ଦୁଇଟି ଖଣ୍ଡକୁ ଏକଠା କରି, ନିଜ ମୁଁହରେ ପଡ଼ିବା ପରି ଗଭୀର ତଳକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଅତିଷ୍ଠଦ୍ ଏକ ଏଵାସାଵ୍ ଅଥ ଖେ ଖମ୍ ଇଵାଖିଲେ । ଭୁକ୍ତବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଖଣ୍ଡୋଗ୍ରଚଣ୍ଡମଣ୍ଡକମଣ୍ଡଲଃ
ତାପରେ ସେ ଏକାକି ଆକାଶରେ ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ ରହିଗଲେ, ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ତୀବ୍ର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଖଣ୍ଡ ଓ ମଣ୍ଡଳକୁ ଗିଲି ନେଇଥିଲେ।
ତତୋ ମୁହୂର୍ତମାତ୍ରେଣ ଲଘୁସ୍ ସୋ ଽଭ୍ରମ୍ ଇଵାଭଵତ୍ । ତତୋ ଽଭଵଦ୍ ଦ୍ରୁମସମସ୍ ତତସ୍ ସ୍ତମ୍ଭନିଭୋ ଽଭଵତ୍
ତାପରେ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ସେ ହଳୁକ ମେଘ ପରି ହେଲେ; ତାପରେ ଗଛ ପରି ହେଲେ, ପୁଣି ତା'ପରେ ଖମ୍ବା ପରି ଆକାର ନେଲେ।
ତତୋ ଽଭଵଦ୍ ଯଷ୍ଟିସମସ୍ ତତḫ ପ୍ରାଦେଶମାତ୍ରକଃ । ତତẖ କାଚକଣାକାରୋ ମଯା ଦୃଷ୍ଟସ୍ ସ ତାଦୃଶଃ
ତାପରେ ସେ ଏକ ଲଠି ଭଳି ହେଲା, ତାପରେ ଏକ ହସ୍ତ ଲମ୍ବା ହେଲା; ପରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ସେ ଏକ କାଚର ଗୁଣ୍ଡି ଭଳି ଆକାର ନେଲା, ଏମିତି।
ତତସ୍ ସୋ ଽଣୁର୍ ଭଵନ୍ ଦୃଷ୍ଟୋ ମଯା ଖାଦ୍ ଦିଵ୍ଯଦୃଷ୍ଟିନା । ପରମାଣୁର୍ ଅଥୋ ଭୂତ୍ଵା ତତ୍ରୈଵାନ୍ତର୍ଧିମ୍ ଆଯଯୌ
ପରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ସେ ଏକ ଖଣ୍ଡ ଭଳି ଛୋଟ ହେଲା; ଏକ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଖଣ୍ଡ ହେଇ, ସେ ସ୍ଥାନରେ ହରାଇଗଲା।
ଇତ୍ଯ୍ ଅସୌ ଶମମ୍ ଆଯାତଶ୍ ଶାରଦାମ୍ବୁଦଖଣ୍ଡଵତ୍ । ତାଦୃଶୋ ଽପି ମହାରମ୍ଭḫ ପୁରḫ ପଶ୍ଯତ ଏଵ ମେ
ଏଭଳି, ସେ ଶାରଦ ମେଘର ଖଣ୍ଡ ଭଳି ଶାନ୍ତିକୁ ପାଇଲା; ତଥାପି, ଏମିତି ମହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ମୋ ଆଖି ଆଗରେ ଘଟିଗଲା।
ଇତି ସାଵରଣେ ତେନ ତେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକଵାଟକେ । ଵିନିଗୀର୍ଣେ କ୍ଷୁଧାର୍ତେନ ହରିଣେନେଵ ପର୍ଣକେ
ଏଭଳି, ସାବର୍ଣି ସେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଖୋଲରେ ଗଳିଗଲା, ଯେପରି ଭୋକା ହରିଣ ଏକ ପତ୍ରକୁ ଖାଇଯାଏ।
ଅଥାଭୂନ୍ ନିର୍ମଲଂ ଵ୍ଯୋମ ଶାନ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମୈଵ କେଵଲମ୍ । ଅନାଦିମଧ୍ଯପର୍ଯନ୍ତସଂଵିଦାକାଶମାତ୍ରକମ୍
ତାପରେ ଶୁଦ୍ଧ, ଶାନ୍ତ ଆକାଶ ମାତ୍ର ଥିଲା—ସେଇ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ବ୍ରହ୍ମ ଅନନ୍ୟ ଭାବେ ବିସ୍ତୃତ ଥିଲା। ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ କିମ୍ବା ଶେଷ କିଛି ନଥିଲା, ସେ ଅନୁଭୂତିର ଅପାର ଆକାଶ ମାତ୍ର ରହିଗଲା।
ଇତ୍ଯ୍ ଅହଂ ଦୃଷ୍ଟଵାଂସ୍ ତତ୍ର କଲ୍ପାନ୍ତମ୍ ଉରୁଵିଭ୍ରମମ୍ । ଦର୍ପଣପ୍ରତିବିମ୍ବାଭଂ ଶିଲାଶକଲକୋଟରେ
ଏହିପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟକୁ ମୁଁ ସେଠାରେ ଏକ କଳ୍ପର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେଖିଲି, ଯେଉଁପରି ଏକ ଆଇନାରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ କିମ୍ବା ପାଥର ଟୁକୁଡ଼ାର ଗହ୍ବରରେ ପଡ଼ୁଥିବା ଛବି।
ଅଥ ତାମ୍ ଅଙ୍ଗନାଂ ସ୍ମୃତ୍ଵା ତାଂ ଶିଲାଂ ତଂ ଚ ଵିଭ୍ରମମ୍ । ରାଜଦ୍ଵାରଗତୋ ଗ୍ରାମ୍ଯ ଇଵାହଂ ଵିସ୍ମଯଂ ଗତଃ
ତାପରେ ସେ ଜଣେ ଜଣାଣୀ, ସେଇ ପାଥର ଓ ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟକୁ ମନେପକାଇ, ମୁଁ ଏମିତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲି, ଯେପରି ଗ୍ରାମର ଲୋକ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରରେ ପହଞ୍ଚି ଦେଖିଲେ।
ତାମ୍ ଆଲୋକିତଵାନ୍ ଭୂଯẖ କଲଧୌତଶିଲାମ୍ ଅହମ୍ । ଯାଵତ୍ ସର୍ଵତ୍ର ସନ୍ତ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ସର୍ଗାẖ କାଲ୍ଯା ଇଵାଙ୍ଗକେ
ପୁଣିଥରେ ମୁଁ ସେ ଚାନ୍ଦ୍ରାଲୋକରେ ଧୋଇଯାଇଥିବା ପାଥରକୁ ଦେଖିଲି; ଏଠାରେ ସବୁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ସୃଷ୍ଟି ଥିଲା, ଯେପରି ଦେହରେ ଚିହ୍ନ ରହିଥାଏ।
ବୁଦ୍ଧିନେତ୍ରେଣ ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଦିଵ୍ଯାକ୍ଷ୍ଣା ଵା ନ ତେ ଽନ୍ଯଥା । ସର୍ଵତ୍ର ସର୍ଵଦା ସର୍ଵଂ ଯଦ୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ତଥା ତଦା
ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁଠି କିଛି ଅଛି, ସେସବୁକୁ ସବୁବେଳେ ଓ ସବୁଠାରେ ବୁଦ୍ଧିର ଦୃଷ୍ଟି କିମ୍ବା ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଏ, ଏହା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ଦେଖିହେବ ନାହିଁ।
ଦୂରତḫ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯତେ ମାଂସଦୃଶା ଯଦି ଚ ସା ଶିଲା । ଦୃଶ୍ଯତେ ତଚ୍ ଛିଲୈଵୈକା ନ ତୁ ସର୍ଗାଦି କିଞ୍ଚନ
ଯଦି ଦୂରରୁ ନିଜ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା, ଏବଂ ସେଠାରେ ପଥର ଥିଲେ, ତେବେ କେବଳ ସେଇ ପଥରଟିଏ ଦେଖାଯିବ, ସୃଷ୍ଟି ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ଦେଖିହେବ ନାହିଁ।