ପଵନସ୍ଯ ଯଥା ସ୍ପନ୍ଦସ୍ ତଥୈଵେଚ୍ଛା ଶିଵସ୍ଯ ସା । ଯଥାସ୍ପନ୍ଦୋ ଽନିଲଶ୍ ଶାନ୍ତḫ ପ୍ରଶାନ୍ତେଚ୍ଛସ୍ ତଥା ଶିଵଃ
ଯେପରି ପବନର ଗତି ତାହାର ଇଚ୍ଛା, ସେପରି ଶିବଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ତାଙ୍କର ଉତ୍ସାହ। ପବନ ଯେତେବେଳେ ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଚଳନ ବନ୍ଦ ହୁଏ; ଏହିପରି ଶିବଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ଶିବ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ।
ଅମୂର୍ତୋ ମୂର୍ତମ୍ ଆକାଶେ ଶବ୍ଦାଡମ୍ବରମ୍ ଆନିଲଃ । ଯଥା ସ୍ପନ୍ଦସ୍ ତନୋତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ଶିଵେଚ୍ଛା କୁରୁତେ ଜଗତ୍
ଯେପରି ନିରାକାର ପବନ ଆକାଶରେ ଚଳିଲେ ଶବ୍ଦ ଓ ଶବ୍ଦର ହଳଚଳ ତିଆରି କରେ, ସେପରି ଶିବଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ତାଙ୍କର ଉତ୍ସାହ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ।
ନୃତ୍ଯନ୍ତ୍ଯାଥ ଯଦା ତତ୍ର ତଯା ତସ୍ମିନ୍ ପରାମ୍ବରେ । କାକତାଲୀଯଯୋଗେନ ସଂରମ୍ଭଵଶତସ୍ ସ୍ଵଯମ୍
ସେଇ ଇଚ୍ଛା ଶକ୍ତି ଯେତେବେଳେ ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶୂନ୍ୟରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲା, ସେଠାରେ ଏକ ଅପୂର୍ବ ସଯୋଗ ଦ୍ୱାରା, ନିଜ ଅତି ଉତ୍ସାହରେ ସବୁ କିଛି ଘଟିଗଲା।
ନିକଟସ୍ଥଶ୍ ଶିଵସ୍ ସ୍ପୃଷ୍ଟସ୍ ସ ମନାଙ୍ମାତ୍ରମ୍ ଅନ୍ତିକାତ୍ । ଵାଡଵୋ ଽଗ୍ନିସ୍ ସ୍ଵନାଶାଯ ଵହନ୍ତ୍ଯେଵାମ୍ବୁଲେଖଯା
ସେଠାରେ ନିକଟରେ ଥିବା ଶିବଙ୍କୁ ଯେତେବେଳେ ସେ ଅତି ସାନ୍ନିକଟରୁ ମାତ୍ର ଛୁଇଁଲା, ଯେପରି ଜଳ ରେଖା ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ଅଗ୍ନି ନିଜ ନାଶ ପାଇଁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଏ, ସେପରି।
ସ୍ପୃଷ୍ଟମାତ୍ରେ ଶିଵେ ତସ୍ମିଂସ୍ ତତḫ ପରମକାରଣେ । ପ୍ରଵୃତ୍ତା ପ୍ରକୃତିର୍ ଗନ୍ତୁଂ ସା ଶନୈସ୍ ତନୁତାଂ ତଦା
ଯେତେବେଳେ ସେ ଶିବଙ୍କୁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ କାରଣକୁ, ଛୁଇଁଯାଏ, ତାହାପରେ ପ୍ରକୃତି ଚଳିତ ହେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରେ ଏବଂ ସେ ସମୟରେ ଦେହ ଦେଖାଯିବାରୁ ଦେଖାଯିବା ହେଉଛି।
ଅନନ୍ତାକାରତାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସମ୍ପନ୍ନା ଗିରିମାତ୍ରିକା । ତତୋ ନଗରମାତ୍ରାସୌ ତତଶ୍ ଚ ଦ୍ରୁମସୁନ୍ଦରୀ
ଅନେକ ଆକାର ଛାଡ଼ି, ସେ ପ୍ରଥମେ ପାହାଡ଼ ଭଳି ହୁଏ, ତାପରେ ସେ ଏକ ସହର ଦରକାର ହୁଏ, ଏବଂ ଶେଷରେ ସେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଗଛ ଭଳି ହୁଏ।
ତତୋ ଵ୍ଯୋମସମାକାରା ଶିଵସ୍ଯୈଵାକୃତିଂ ତତଃ । ସା ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ସରିଚ୍ ଛାନ୍ତସଂରମ୍ଭେଵ ମହାର୍ଣଵମ୍
ତାପରେ ସେ ଆକାଶ ଭଳି ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ଶିବଙ୍କ ଆକୃତି ନେଲେ। ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଅଶାନ୍ତିହୀନ ନଦୀ ଯେପରି ମହାସାଗରରେ ଲୀନ ହୁଏ, ସେଉଁପରି ସେ ଶିବଙ୍କ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଏକ ଏଵାଭଵଦ୍ ଅଥୋ ଶିଵଯା ପରିଵର୍ଜିତଃ । ଶିଵ ଏଵ ଶିଵେ ଶାନ୍ତେ ଆକାଶେ ଶମଶୋଭିତଃ
ତାପରେ ଶିବ ଓ ଶକ୍ତିର ଭିନ୍ନତା ରହିଲା ନାହିଁ, କେବଳ ଏକ ଅବସ୍ଥା ରହିଗଲା। ଶିବ ନିଜେ ଶାନ୍ତ ଓ ଶାନ୍ତିରେ ଭରିଥିବା ଆକାଶରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଭାବେ ଅବସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ଭଗଵଞ୍ ଶିଵସଂସ୍ପୃଷ୍ଟା ସା ଶିଵା ପରମେଶ୍ଵରୀ । କିମର୍ଥମ୍ ଆଗତା ଶାନ୍ତିମ୍ ଇତି ମେ ବ୍ରୂହି ତତ୍ତ୍ଵତଃ
ହେ ଭଗବନ୍ତ, ଶିବଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶରେ ଶିବା, ସେ ପରମେଶ୍ୱରୀ କିଏଁକି ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ? ଏହାର ସତ୍ୟ କାରଣ ମୋତେ କହନ୍ତୁ।
ସା ରାମ ପ୍ରକୃତିḫ ପ୍ରୋକ୍ତା ଶିଵେଚ୍ଛା ପରମେଶ୍ଵରୀ । ଜଗନ୍ମାଯେତି ଵିଖ୍ଯାତା ସ୍ପନ୍ଦଶକ୍ତିର୍ ଅକୃତ୍ରିମା
ହେ ରାମ, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ପ୍ରକୃତି, ଶିବଙ୍କ ଇଚ୍ଛାର ମୂଳ ଶକ୍ତି। ସେ ଜଗତ୍ମାୟା ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସ୍ୱାଭାବିକ ଓ ଅନୁସ୍ପନ୍ଦିତ ଶକ୍ତି।
ସ ପରḫ ପ୍ରକୃତେḫ ପ୍ରୋକ୍ତḫ ପୁରୁଷḫ ପାଵନାକୃତିଃ । ଶିଵରୂପଧରଶ୍ ଶାନ୍ତḫ ପରମାକାଶଶକ୍ତିମାନ୍
ସେ ପରମ ପୁରୁଷ, ସଫା ଆକୃତିର ଧାରୀ। ଶିବଙ୍କ ରୂପ ଧରିଛନ୍ତି, ସଦା ଶାନ୍ତ ଓ ପରମ ଆକାଶର ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଭ୍ରମତି ପ୍ରକୃତିସ୍ ତାଵତ୍ ସଂସାରେ ଭ୍ରମରୂପିଣୀ । ସ୍ପନ୍ଦମାତ୍ରାତ୍ମିକା ସେଚ୍ଛା ଚିଚ୍ଛକ୍ତିḫ ପରମେଶ୍ଵରୀ
ପ୍ରକୃତି ମଧୁମକ୍ଷୀ ରୂପେ ସଂସାରରେ ଭ୍ରମଣ କରେ; ତାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ କେବଳ ତରଙ୍ଗ, ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ହେଉଛି ଚେତନାର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତି।
ଯାଵନ୍ ନ ପଶ୍ଯତି ଶିଵଂ ନିତ୍ଯତୃପ୍ତମ୍ ଅନାମଯମ୍ । ଅଜଡଂ ପଦମ୍ ଆଦ୍ଯନ୍ତଵର୍ଜିତଂ ତର୍ଜିତଦ୍ଵଯମ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିନାହାନ୍ତି—ଯିଏ ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଦୁଃଖରହିତ, ଅଚେତନ ଅବସ୍ଥା, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି—
ସଂଵିନ୍ମାତ୍ରୈକଧର୍ମତ୍ଵାତ୍ କାକତାଲୀଯଯୋଗତଃ । ସଂଵିଦ୍ଦେଵୀ ଶିଵଂ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ତନ୍ମଯ୍ଯ୍ ଏଵ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ଚେତନା ମାତ୍ର ଏକମାତ୍ର ସତ୍ୟ ଥିବାରୁ, ଏକ ଅପୂର୍ବ ସଂଯୋଗରେ, ଚେତନା ଦେବୀ ଶିବଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି ସେଠିଏ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ପ୍ରକୃତିḫ ପୁରୁଷଂ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରକୃତିତ୍ଵଂ ସମୁଜ୍ଝତି । ତଦନ୍ତର୍ ଏକତାଂ ଗତ୍ଵା ନଦୀ ରୂପମ୍ ଇଵାର୍ଣଵେ
ପ୍ରକୃତି ଯେତେବେଳେ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରେ, ସେ ନିଜର ସ୍ୱଭାବକୁ ଛାଡ଼ିଦିଏ; ଏହିଭଳି ଦୁହେଁ ମିଶିଯାଇ, ଏକାତ୍ମ ହୋଇଯାନ୍ତି, ଯେପରି ଏକ ନଦୀ ସମୁଦ୍ରରେ ପ୍ରବେଶ କରି ନିଜ ଆକୃତି ହରାଇଦିଏ।
ଆପଗା ହି ପଯୋମାତ୍ରା ସଙ୍ଗତାର୍ଣଵ ଏଵ ସା । ଯଦା ତଦା ତମ୍ ଏଵାଶୁ ପ୍ରାପ୍ଯ ତତ୍ରୈଵ ଲୀଯତେ
ନଦୀ ତ ଜଳ ଛଡ଼ା କିଛି ନୁହେଁ, ଯେତେବେଳେ ସେ ସମୁଦ୍ର ସହିତ ମିଶିଯାଏ, ସେ ତୁରନ୍ତ ସମୁଦ୍ରକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ସେଠାରେ ଲୟ ହୋଇଯାଏ।
ଚିତିଶ୍ ଶିଵେଚ୍ଛା ସା ଦେଵଂ ତମ୍ ଏଵାସାଦ୍ଯ ଶାମ୍ଯତି । ଜନ୍ମସ୍ଥାନଂ ଶିଲାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ତୀକ୍ଷ୍ଣା ଧାରା ଯଥାଯସୀ
ଚେତନା, ଯାହା ଶିବଙ୍କ ଇଚ୍ଛା, ସେଇ ଦିବ୍ୟତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ; ଯେପରି ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଝରଣା ତାହାର ଶିଳା ମୂଳକୁ ଛୁଇଁଲେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ପୁଂସଶ୍ ଛାଯା ନିଜା ଛାଯାଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟସ୍ଯ ଶରୀରକମ୍ । ଯଥାଶୁ ପ୍ରଵିଶତ୍ଯ୍ ଏଵ ପ୍ରକୃତିḫ ପୁରୁଷଂ ତଥା
ମଣିଷ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ତାଙ୍କର ଛାୟା ତୁରନ୍ତ ଶରୀରରେ ମିଶିଯାଏ, ସେପରି ପ୍ରକୃତି ମଧ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଚେତିତ୍ଵା ଚିନ୍ ନିଜଂ ଭାଵଂ ପୁରୁଷାଖ୍ଯଂ ସନାତନମ୍ । ଭୂଯୋ ଭ୍ରମତି ସଂସାରେ ନେହ ତତ୍ତାଂ ପ୍ରଯାତି ହି
ନିଜର ଶାଶ୍ୱତ ସ୍ୱରୂପ, ଯାହାକୁ ପୁରୁଷ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେଥିରେ ଚେତନା ଅନୁଭବ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ପୁଣି ସେ ସଂସାରରେ ଭ୍ରମଣ କରେ; କାରଣ, ଏଠାରେ ସେ ପରମ ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରେ ନାହିଁ।
ସାଧୁର୍ ଵସତି ଚୌରୌଘେ ତାଵଦ୍ ଯାଵଦ୍ ଅସୌ ନ ତମ୍ । ପରିଜାନାତି ଵିଜ୍ଞାଯ ନ ତତ୍ର ରମତେ ପୁନଃ
ଏକ ସଜ୍ଜନ ଲୋକ ଚୋରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରହିଥାଏ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ତାଙ୍କୁ ଚୋର ବୋଲି ଚିହ୍ନିପାରେ ନାହିଁ; ଯେତେବେଳେ ଜାଣିଯାଏ, ସେଠାରେ ପୁଣି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ ନାହିଁ।
ଦ୍ଵୈତେ ତାଵଦ୍ ଅସଦ୍ରୂପେ ରମତେ ଽନୁମତେ ଚିତିଃ । ପରଂ ପଶ୍ଯତି ନୋ ଯାଵତ୍ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତନ୍ମଯୀ ଭଵେତ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚେତନା ଚାହେ, ସେଯେଉଁଠି ଅସତ୍ୟ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ; କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ସେ ପରମକୁ ଦେଖିଥାଏ, ସେଥିରେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଯାଏ।
ଚିତି ନିର୍ଵାଣରୂପଂ ତତ୍ ପ୍ରକୃତିḫ ପରମଂ ପଦମ୍ । ପ୍ରାପ୍ଯ ତତ୍ତାମ୍ ଅଵାପ୍ନୋତି ସରିଦ୍ ଅବ୍ଧାଵ୍ ଇଵାବ୍ଧିତାମ୍
ଚେତନା ମୁକ୍ତିର ରୂପ, ପ୍ରକୃତି ହେଉଛି ପରମ ପଦ; ସେଇ ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, ନଦୀ ଯେପରି ସମୁଦ୍ରରେ ଲିନ ହୁଏ, ସେପରି ତାହାରେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଯାଏ।
ତାଵଦ୍ ଵିମୋହଵଶତଶ୍ ଚିତିର୍ ଆକୁଲେଷୁ ସର୍ଗେଷୁ ସଂସରତି ଜନ୍ମଦଶାଶ୍ରିତେଷୁ । ଯାଵନ୍ ନ ପଶ୍ଯତି ପରଂ ତମ୍ ଅଥାଶୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍ରୈଵ ମଜ୍ଜତି ଘନଂ ମଧୁନୀଵ ଭୃଙ୍ଗୀ
ମନ ଯେତେବେଳେ ଭ୍ରମର ପ୍ରଭାବରେ ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରରେ ଅନେକ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛି, ସେଠାଏଁ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଦେଖିପାରିନଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଭ୍ରମଣ ଚାଲିଥାଏ। କିନ୍ତୁ, ଯେତେବେଳେ ସେ ପରମକୁ ଦେଖେ, ସେ ତୁରନ୍ତ ସେଥିରେ ଏମିତି ଲୀନ ହୁଏ, ଯେପରି ମଧୁରେ ଭୃଙ୍ଗ ଲୁଚିଯାଏ।
ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ କସ୍ ତ୍ଯଜତି ନାମ ତଦ୍ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରାପ୍ଯାନୁଭୂଯ ଚ ଜହାତି ରସାଯନଂ କଃ । ଶାମ୍ଯନ୍ତି ଯେନ ସକଲାନି ନିରନ୍ତରାଣି ଦୁẖଖାନି ଜନ୍ମମୃତିମୋହମଯାନି ରାମ
ଏହି ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ୱକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ଏବଂ ଅନୁଭବ କରି କିଏ ଛାଡ଼ିଦେଇପାରିବ? ଏହି ରସକୁ କିଏ ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବ, ରାମ? ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ମୋହର ଅବିରତ ଦୁଃଖ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଶୃଣୁ ରାମ କଥଂ ତତ୍ର ମହାକାଶେ ତଥାସ୍ଥିତଃ । ଦେହଭ୍ରାନ୍ତିଂ ତୁ ତାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସ ରୁଦ୍ରୋ ଽପ୍ଯ୍ ଉପଶାମ୍ଯତି
ରାମ, ଶୁଣ, ସେ ମହାଶୂନ୍ୟରେ କିପରି ରୁଦ୍ର ଅପନ ଦେହ ଭ୍ରାନ୍ତିକୁ ଛାଡ଼ି ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ସ ରୁଦ୍ରସ୍ ତୌ ଜଗତ୍ଖଣ୍ଡୌ ତଦା ଚିତ୍ର ଇଵାର୍ପିତାଃ । ନିସ୍ସ୍ପନ୍ଦା ଏଵ ତତ୍ରାସନ୍ ପ୍ରେକ୍ଷମାଣେ ସ୍ଥିତେ ମଯି
ସେଠାରେ ରୁଦ୍ର ଓ ସେଉଁଠି ଦୁଇଟି ବିଶ୍ୱଖଣ୍ଡ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ଚିତ୍ରରେ ଅଙ୍କିତ। ସେମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ଜୀବ ଥିଲେ, ଯେବେ ମୁଁ ଦର୍ଶନ କରୁଥିଲି।
ତତୋ ମୁହୂର୍ତମାତ୍ରେଣ ସ ରୁଦ୍ରସ୍ ତୌ ନଭୋଽନ୍ତରେ । ଖଣ୍ଡୌ ଵିଲୋକଯାମ୍ ଆସ ଦୃଶାର୍କେଣେଵ ରୋଦସୀ
ତାପରେ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ରୁଦ୍ର ଏହି ଦୁଇଟି ଖଣ୍ଡକୁ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି ଉଡ଼ି ରହିଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଦୃଷ୍ଟି ଯେପରି ଆକାଶକୁ ଦେଖେ, ସେପରି ଦେଖିଲେ।
ତତୋ ନିମେଷମାତ୍ରେଣ ଘୋଣାଶ୍ଵାସେନ ଖଣ୍ଡକୌ । ତୌ ସମାନୀଯ ଚିକ୍ଷେପ ପାତାଲାନ୍ତର୍ ଇଵାନନେ
ତାପରେ ଏକ ଆଖି ଝପକିବା ସମୟରେ, ତୀବ୍ର ଶ୍ୱାସ ନେଇ, ସେ ଦୁଇଟି ଖଣ୍ଡକୁ ଏକଠା କରି, ନିଜ ମୁଁହରେ ପଡ଼ିବା ପରି ଗଭୀର ତଳକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଅତିଷ୍ଠଦ୍ ଏକ ଏଵାସାଵ୍ ଅଥ ଖେ ଖମ୍ ଇଵାଖିଲେ । ଭୁକ୍ତବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଖଣ୍ଡୋଗ୍ରଚଣ୍ଡମଣ୍ଡକମଣ୍ଡଲଃ
ତାପରେ ସେ ଏକାକି ଆକାଶରେ ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ ରହିଗଲେ, ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ତୀବ୍ର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଖଣ୍ଡ ଓ ମଣ୍ଡଳକୁ ଗିଲି ନେଇଥିଲେ।
ତତୋ ମୁହୂର୍ତମାତ୍ରେଣ ଲଘୁସ୍ ସୋ ଽଭ୍ରମ୍ ଇଵାଭଵତ୍ । ତତୋ ଽଭଵଦ୍ ଦ୍ରୁମସମସ୍ ତତସ୍ ସ୍ତମ୍ଭନିଭୋ ଽଭଵତ୍
ତାପରେ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ସେ ହଳୁକ ମେଘ ପରି ହେଲେ; ତାପରେ ଗଛ ପରି ହେଲେ, ପୁଣି ତା'ପରେ ଖମ୍ବା ପରି ଆକାର ନେଲେ।