ରାମାସୌ କିଲ ଚିଚ୍ଛକ୍ତିସ୍ ତଯା ଯଚ୍ ଚୋଦିତଂ ତଥା । ତତ୍ ପ୍ରଚେତିତମ୍ ଏଵାନ୍ତସ୍ ସତ୍ଯଂ ଚେଦମ୍ ଇଵାଖିଲମ୍
ହେ ରାମ, ଏହି ଚେତନାଶକ୍ତି ଯାହାକୁ ଉତ୍ପ୍ରେରିତ କରେ, ତାହା ଭିତରେ ଅନୁଭୂତ ହୁଏ; ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ସତ୍ୟ।
ନ ତତ୍ ପ୍ରବିମ୍ବିତଂ ବାହ୍ଯାନ୍ ମକୁରପ୍ରତିବିମ୍ବଵତ୍ । ସତ୍ଯଂ ତଦ୍ ଅନ୍ତର୍ ଏଵାସ୍ତି ଚିତେର୍ ନାସତ୍ଯମ୍ ଅର୍ଥତଃ
ଏହା ବାହାରେ ଆଇନାର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ପରି ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ; ଏହା ଚେତନା ଭିତରେ ସତ୍ୟ ଭାବେ ଅଛି, ଏବଂ ଅସତ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଚିଦ୍ରୂପସ୍ଯ ତଥାପ୍ଯ୍ ଅନ୍ତସ୍ ସତ୍ ସଙ୍କଲ୍ପପୁରଂ ଭଵେତ୍ । ଦୃଢଧ୍ଯାନାଦ୍ ଵିଶୁଦ୍ଧାଯାଶ୍ ଚିତେର୍ ଭଵତୁ ମା କଥମ୍
ଚେତନାର ଗଭୀର ଅନ୍ତରେ ଯେପି ଭାବନାର ଏକ ନଗରୀ ରହିପାରେ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଶୁଧ୍ଧ ମନରେ ଏହା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବା ଅସମ୍ଭବ କିପରି?
ଆଦର୍ଶେ ଽସ୍ତ୍ଵ୍ ଅଥ ଵା ସ୍ଵପ୍ନେ ସର୍ଗସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପନେ ଽସ୍ତୁ ଵା । ସ ଆତ୍ମନ୍ଯ୍ ଅର୍ଥକାରିତ୍ଵାତ୍ ସତ୍ଯ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ମେ ମତିଃ
ଆଇନାରେ, ସ୍ଵପ୍ନରେ କିମ୍ବା ଭାବନାରେ ଯେପି ସୃଷ୍ଟି ଦେଖାଯାଏ; ଏହା ନିଜ ପାଇଁ ଉପଯୋଗୀ ଥିବାରୁ, ମୁଁ ଏହାକୁ ସତ୍ୟ ଭାବିବି।
ମମ ନାର୍ଥାଯ ସ ଇତି ଵକ୍ଷି ଚେତ୍ ତତ୍ କଥଂ ନ ତେ । ଦେଶାନ୍ତରଗତାସ୍ ସର୍ଵେ ଭଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଅର୍ଥାଯ ସମ୍ପ୍ରତି
ତୁମେ ଯଦି କହିବା, 'ଏହା ମୋ ପାଇଁ କୌଣସି ଉପଯୋଗର ନୁହେଁ', ତେବେ ଏହା କିପରି ତୁମ ପାଇଁ ଉପଯୋଗୀ ନୁହେଁ? ଏବେ ଅନ୍ୟ ଦେଶର ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ତୁମ ପାଇଁ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଏ।
ଯଥା ଦେଶାନ୍ତରଗ୍ରାମସ୍ ତଦ୍ଗତସ୍ଯାର୍ଥକୃଦ୍ ଭଵେତ୍ । ସର୍ଵେ ତଥୈତେ ତଦ୍ଭାଵଂ ଗତସ୍ଯାର୍ଥାଯ ନିଶ୍ଚଯାତ୍
ଯେପରି ଦୂର ଗ୍ରାମ ତାହାରେ ଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ଉପଯୋଗୀ ହୁଏ, ସେପରି ଏହି ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ତାହାରେ ପହଞ୍ଚିଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ।
ଯଦ୍ ଯଥାଭୂତସର୍ଵାର୍ଥକ୍ରିଯାକାରି ପ୍ରଦୃଶ୍ଯତେ । ତତ୍ ସତ୍ଯମ୍ ଆତ୍ମନୋ ଽନ୍ଯସ୍ଯ ନୈଵ ତତ୍ତାମ୍ ଉପେଯୁଷଃ
ଯେଉଁ କିଛି ଏହି ପ୍ରକାର ନିଜ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସଠିକ୍ ଭାବରେ କରୁଛି, ସେଉଁଟି ନିଜ ପାଇଁ ସତ୍ୟ; ଯେଉଁ ଲୋକ ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ସତ୍ୟତା ନାହିଁ।
ତସ୍ମାଚ୍ ଚିଚ୍ଛକ୍ତିକୋଶସ୍ଥାସ୍ ସର୍ଵାସ୍ ସର୍ଗପରମ୍ପରାଃ । ସତ୍ଯା ଆତ୍ମନି ତଦ୍ଭାଵଂ ଗତସ୍ଯାନ୍ଯସ୍ଯ ନାଖିଲାଃ
ତେଣୁ ଚେତନାର ଉପରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଶ୍ରେଣୀ ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ସତ୍ୟ; ଅନ୍ୟ ଲୋକ ପାଇଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଏହି ସତ୍ୟତା ନାହିଁ।
ଭୂତଭଵ୍ଯଭଵିଷ୍ଯତ୍ସ୍ଥାସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପସ୍ଵପ୍ନପୂର୍ଗଣାଃ । ସର୍ଵେ ସତ୍ଯାḫ ପରଂ ତତ୍ତ୍ଵଂ ସର୍ଵାତ୍ମ କଥମ୍ ଅନ୍ଯଥା
ପୂର୍ବ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଓ ଭବିଷ୍ୟତର ସମସ୍ତ କଳ୍ପନା ଓ ସ୍ଵପ୍ନ ଏକାଠି ଭାବରେ ସତ୍ୟ; ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା ଯେଉଁ ପରମ ସତ୍ୟ, ସେ କିପରି ଅନ୍ୟ ହେବ?
ଚାଲିତସ୍ଯ ଯଥା ଗାଢନିଦ୍ରସ୍ଯ ସ୍ଵପ୍ନପତ୍ତନମ୍ । ନ ଲୁଠତ୍ଯ୍ ଏଵ ଲୁଠିତମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନୁମିତଂ ସ୍ଫୁଟମ୍
ଯେପରି ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଥିବା ଜଣେ ଲୋକ ସ୍ଵପ୍ନରେ ଦେଖିଥିବା ସହର ଆସଲରେ ଘୁଡ଼ି ନାହିଁ, ତଥାପି ସ୍ଵପ୍ନରେ ଏହା ଘୁଡ଼ିଛି ବୋଲି ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଅନୁମାନ କରାଯାଏ।
ତଥା ଚଲନ୍ତ୍ଯା ଲୁଠିତଂ ତସ୍ଯା ଦେହଗତଂ ଜଗତ୍ । ନ ଲୁଠତ୍ଯ୍ ଏଵ ମକୁରପ୍ରତିବିମ୍ବମ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତଂ
ସେ ଚଳିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ସହିତ ଯୋଡାଯାଇଥିବା ଏହି ଜଗତଟି ଗୁଡିଏ ଲୁଟିଯାଉଛି ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସତରେ ଏହା ଲୁଟିଯାଉନାହିଁ—ଏହା ଏକ ଆଇନାରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଯେପରି ଅଚଳ ରହିଥାଏ, ସେହିପରି।
ସ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମହାରମ୍ଭସ୍ ସତ୍ଯୋ ଽପି ଭ୍ରାନ୍ତିମାତ୍ରକମ୍ । ଭ୍ରାନ୍ତିମାତ୍ରସ୍ଯ କେ ନାମ ଲୁଠନାଲୁଠନେ ଵଦ
ଏହି ତିନି ଜଗତର ଏତେ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ, ସତ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏକ ଭ୍ରମ ଛଡା କିଛି ନୁହେଁ; ଏହି ଭ୍ରମର ପାଇଁ, କେଉଁ ଲୁଟିଯିବା କିମ୍ବା ଲୁଟିନଥିବା ଅଛି? କହ।
କଦା ସ୍ଵପ୍ନପୁରଂ ସତ୍ଯଂ କଦା ସ୍ଵପ୍ନପୁରଂ ମୁଧା । କଦା ସ୍ଵପ୍ନପୁରଂ ଭଗ୍ନଂ କଦା ସ୍ଵପ୍ନପୁରଂ ସ୍ଥିତଂ
କେବେ ସ୍ୱପ୍ନର ସହର ସତ୍ୟ? କେବେ ସ୍ୱପ୍ନର ସହର ମିଥ୍ୟା? କେବେ ସ୍ୱପ୍ନର ସହର ଭଙ୍ଗା? କେବେ ସ୍ୱପ୍ନର ସହର ଅଟୁଟ?
ଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ନ କେଵଲଂ ସୈଵ ଦୃଶ୍ଯଶ୍ରୀର୍ ଯାଵଦ୍ ଅଗ୍ରଗାମ୍ । ତ୍ଵଂ ଵିଦ୍ଧୀମାମ୍ ଅପି ଭ୍ରାନ୍ତିଂ ଜଗଲ୍ଲକ୍ଷ୍ମୀମ୍ ଅଵାସ୍ତଵୀମ୍
ଭ୍ରମ କେବଳ ଦେଖାଯାଉଥିବା ବାହ୍ୟ ଶ୍ରୀ ନୁହେଁ, ଏହା ସହିତ ଜାଣ—ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏକ ଭ୍ରମ, ଏହି ଜଗତର ଅସଲି ଭାଗ୍ୟ।
ସଙ୍କଲ୍ପନେ ମନୋରାଜ୍ଯେ ସ୍ଵପ୍ନେ ସଙ୍କଥନେ ଭ୍ରମେ । ଯଥା ପୁରାନୁଭଵନଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯାନୁଭଵସ୍ ତଥା
କଳ୍ପନା, ମନରାଜ୍ୟ, ସ୍ୱପ୍ନ, କଥା କିମ୍ବା ଭ୍ରମାଭିମାନରେ, ଯେପରି ପୂର୍ବରୁ ଅନୁଭବ କରିଥିଲୁ, ସେପରି ଏହି ତିନି ଲୋକର ଅନୁଭୂତି ମଧ୍ୟ ହୁଏ।
ଅହମ୍ ଇତି ଜଗଦ୍ ଇତି ସ୍ଵାନ୍ତର୍ ଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ଇଯଂ ପ୍ରକଚତୀଵ ଚିତେଃ । ପରମାକାଶକୃଶାଙ୍ଗ୍ଯାଶ୍ ଶାମ୍ଯତି ନିପୁଣଂ ପରିଜ୍ଞାତା
‘ମୁଁ’ ଏବଂ ‘ଏହା ସଂସାର’ ବୋଲି ମନରେ ଯେଉଁ ଭ୍ରମା ଆସେ, ଏହି ଭ୍ରମା ଚେତନାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ; ଯେତେବେଳେ ଏହାକୁ ଭଲଭାବେ ବୁଝାଯାଏ, ଏହା ସବୁଠୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଆକାଶ ପରି ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଇତି ନୃତ୍ଯତି ସା ଦେଵୀ ଦୀର୍ଘୈର୍ ଦୋର୍ଦଣ୍ଡମଣ୍ଡଲୈଃ । ପରିସ୍ପନ୍ଦାତ୍ମକୈର୍ ଵ୍ଯୋମ କୁର୍ଵାଣା ଘନକାନନମ୍
ସେ ଦେବୀ ଦୀର୍ଘ ହସ୍ତମୁଡ଼ିକୁ ଚକ୍ରାକାରେ ଘୁଞ୍ଚାଇ, ନିଜ ଚଳନର କମ୍ପନରେ ଆକାଶରେ ଘନ ଜଙ୍ଗଲ ତିଆରି କରି, ନୃତ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି।
କ୍ରିଯାସୌ ନୃତ୍ଯତି ତଥା ଚିତିଶକ୍ତିର୍ ଅନାମଯା । ଅସ୍ଯା ଵିଭୂଷଣଂ ଶୂର୍ପକୁଣାଲପଟଲାଦିକମ୍
ସେଇ କ୍ରିୟା ଅର୍ଥାତ୍ ଚେତନାର ଶକ୍ତି, ଯାହା କେବଳ ନୃତ୍ୟ କରୁଛି ଏବଂ କେଉଁସି ଦୁଃଖ ନାହିଁ; ତାଙ୍କର ଅଳଙ୍କାର ହେଉଛି ଝାଲି, ପକ୍ଷୀର ପାଖ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିନିଷ।
ଶରଶକ୍ତିଗଦାପ୍ରାସମୁସୁଲାସିଶିଲାଦି ଚ । ଭାଵାଭାଵପଦାର୍ଥୌଘକଲାକାଲକ୍ରମାଦି ଚ
ବାଣ, ବେଣ୍ତ, ଗଦା, ଭାଲ, ମୁସଳ, ତଳୱାର, ପଥର ଓ ଏହାପରି ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର, ଏହିପରି ଅନେକ ଥିବା ଓ ନଥିବା ଜିନିଷ, ସମୟ ଓ ଖ୍ଷଣର ଅନୁକ୍ରମ—
ଚିତ୍ସ୍ପନ୍ଦୋ ଽନ୍ତର୍ ଜଗଦ୍ ଧତ୍ତେ କଲ୍ପନେଵ ପୁରଂ ହୃଦି । ସୈଵ ଵା ଜଗଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ କଲ୍ପନୈଵ ଯଥା ପୁରଂ
ଚେତନାର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଉତ୍ସାହ ହୃଦୟରେ ଯେପରି କଳ୍ପନା ଏକ ସହର ତିଆରି କରେ, ସେପରି ଏହି ଜଗତ ମଧ୍ୟ ତାହାର ଆଭାସ ମାତ୍ର। ଏହି ଜଗତ କେବଳ କଳ୍ପନା, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଥିଲା, ସେପରି।
ପଵନସ୍ଯ ଯଥା ସ୍ପନ୍ଦସ୍ ତଥୈଵେଚ୍ଛା ଶିଵସ୍ଯ ସା । ଯଥାସ୍ପନ୍ଦୋ ଽନିଲଶ୍ ଶାନ୍ତḫ ପ୍ରଶାନ୍ତେଚ୍ଛସ୍ ତଥା ଶିଵଃ
ଯେପରି ପବନର ଗତି ତାହାର ଇଚ୍ଛା, ସେପରି ଶିବଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ତାଙ୍କର ଉତ୍ସାହ। ପବନ ଯେତେବେଳେ ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଚଳନ ବନ୍ଦ ହୁଏ; ଏହିପରି ଶିବଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ଶିବ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ।
ଅମୂର୍ତୋ ମୂର୍ତମ୍ ଆକାଶେ ଶବ୍ଦାଡମ୍ବରମ୍ ଆନିଲଃ । ଯଥା ସ୍ପନ୍ଦସ୍ ତନୋତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ଶିଵେଚ୍ଛା କୁରୁତେ ଜଗତ୍
ଯେପରି ନିରାକାର ପବନ ଆକାଶରେ ଚଳିଲେ ଶବ୍ଦ ଓ ଶବ୍ଦର ହଳଚଳ ତିଆରି କରେ, ସେପରି ଶିବଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ତାଙ୍କର ଉତ୍ସାହ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ।
ନୃତ୍ଯନ୍ତ୍ଯାଥ ଯଦା ତତ୍ର ତଯା ତସ୍ମିନ୍ ପରାମ୍ବରେ । କାକତାଲୀଯଯୋଗେନ ସଂରମ୍ଭଵଶତସ୍ ସ୍ଵଯମ୍
ସେଇ ଇଚ୍ଛା ଶକ୍ତି ଯେତେବେଳେ ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶୂନ୍ୟରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲା, ସେଠାରେ ଏକ ଅପୂର୍ବ ସଯୋଗ ଦ୍ୱାରା, ନିଜ ଅତି ଉତ୍ସାହରେ ସବୁ କିଛି ଘଟିଗଲା।
ନିକଟସ୍ଥଶ୍ ଶିଵସ୍ ସ୍ପୃଷ୍ଟସ୍ ସ ମନାଙ୍ମାତ୍ରମ୍ ଅନ୍ତିକାତ୍ । ଵାଡଵୋ ଽଗ୍ନିସ୍ ସ୍ଵନାଶାଯ ଵହନ୍ତ୍ଯେଵାମ୍ବୁଲେଖଯା
ସେଠାରେ ନିକଟରେ ଥିବା ଶିବଙ୍କୁ ଯେତେବେଳେ ସେ ଅତି ସାନ୍ନିକଟରୁ ମାତ୍ର ଛୁଇଁଲା, ଯେପରି ଜଳ ରେଖା ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ଅଗ୍ନି ନିଜ ନାଶ ପାଇଁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଏ, ସେପରି।
ସ୍ପୃଷ୍ଟମାତ୍ରେ ଶିଵେ ତସ୍ମିଂସ୍ ତତḫ ପରମକାରଣେ । ପ୍ରଵୃତ୍ତା ପ୍ରକୃତିର୍ ଗନ୍ତୁଂ ସା ଶନୈସ୍ ତନୁତାଂ ତଦା
ଯେତେବେଳେ ସେ ଶିବଙ୍କୁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ କାରଣକୁ, ଛୁଇଁଯାଏ, ତାହାପରେ ପ୍ରକୃତି ଚଳିତ ହେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରେ ଏବଂ ସେ ସମୟରେ ଦେହ ଦେଖାଯିବାରୁ ଦେଖାଯିବା ହେଉଛି।
ଅନନ୍ତାକାରତାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସମ୍ପନ୍ନା ଗିରିମାତ୍ରିକା । ତତୋ ନଗରମାତ୍ରାସୌ ତତଶ୍ ଚ ଦ୍ରୁମସୁନ୍ଦରୀ
ଅନେକ ଆକାର ଛାଡ଼ି, ସେ ପ୍ରଥମେ ପାହାଡ଼ ଭଳି ହୁଏ, ତାପରେ ସେ ଏକ ସହର ଦରକାର ହୁଏ, ଏବଂ ଶେଷରେ ସେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଗଛ ଭଳି ହୁଏ।
ତତୋ ଵ୍ଯୋମସମାକାରା ଶିଵସ୍ଯୈଵାକୃତିଂ ତତଃ । ସା ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ସରିଚ୍ ଛାନ୍ତସଂରମ୍ଭେଵ ମହାର୍ଣଵମ୍
ତାପରେ ସେ ଆକାଶ ଭଳି ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ଶିବଙ୍କ ଆକୃତି ନେଲେ। ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଅଶାନ୍ତିହୀନ ନଦୀ ଯେପରି ମହାସାଗରରେ ଲୀନ ହୁଏ, ସେଉଁପରି ସେ ଶିବଙ୍କ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଏକ ଏଵାଭଵଦ୍ ଅଥୋ ଶିଵଯା ପରିଵର୍ଜିତଃ । ଶିଵ ଏଵ ଶିଵେ ଶାନ୍ତେ ଆକାଶେ ଶମଶୋଭିତଃ
ତାପରେ ଶିବ ଓ ଶକ୍ତିର ଭିନ୍ନତା ରହିଲା ନାହିଁ, କେବଳ ଏକ ଅବସ୍ଥା ରହିଗଲା। ଶିବ ନିଜେ ଶାନ୍ତ ଓ ଶାନ୍ତିରେ ଭରିଥିବା ଆକାଶରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଭାବେ ଅବସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ଭଗଵଞ୍ ଶିଵସଂସ୍ପୃଷ୍ଟା ସା ଶିଵା ପରମେଶ୍ଵରୀ । କିମର୍ଥମ୍ ଆଗତା ଶାନ୍ତିମ୍ ଇତି ମେ ବ୍ରୂହି ତତ୍ତ୍ଵତଃ
ହେ ଭଗବନ୍ତ, ଶିବଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶରେ ଶିବା, ସେ ପରମେଶ୍ୱରୀ କିଏଁକି ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ? ଏହାର ସତ୍ୟ କାରଣ ମୋତେ କହନ୍ତୁ।
ସା ରାମ ପ୍ରକୃତିḫ ପ୍ରୋକ୍ତା ଶିଵେଚ୍ଛା ପରମେଶ୍ଵରୀ । ଜଗନ୍ମାଯେତି ଵିଖ୍ଯାତା ସ୍ପନ୍ଦଶକ୍ତିର୍ ଅକୃତ୍ରିମା
ହେ ରାମ, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ପ୍ରକୃତି, ଶିବଙ୍କ ଇଚ୍ଛାର ମୂଳ ଶକ୍ତି। ସେ ଜଗତ୍ମାୟା ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସ୍ୱାଭାବିକ ଓ ଅନୁସ୍ପନ୍ଦିତ ଶକ୍ତି।