ଶିଵଂ ବ୍ରହ୍ମ ଵିଦୁଶ୍ ଶାନ୍ତମ୍ ଅଵାଚ୍ଯଂ ଵାଗ୍ଵିଦାମ୍ ଅପି । ସ୍ପନ୍ଦଶକ୍ତିସ୍ ତଦିଚ୍ଛେଦଂ ଦୃଶ୍ଯାଭାସଂ ତନୋତି ସା
ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଶିବଙ୍କୁ, ଯାହାକୁ ବ୍ରହ୍ମ କୁହାଯାଏ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତି ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି; ସେ ଏମିତି ଜଣେ ଯାହାଙ୍କ ବିଷୟରେ କଥା କହିବାକୁ ଶବ୍ଦରେ ବି ଅସମ୍ଭବ । ସେଇ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ କ୍ଷୁଦ୍ର ଚଳନ ଶକ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୁଏ, ଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରପଞ୍ଚର ଭାସ ଦେଇଥାଏ ।
ସାକାରସ୍ଯ ନରସ୍ଯେଚ୍ଛା ଯଥା ଵା କଲ୍ପନାପୁରମ୍ । କରୋତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ଶିଵସ୍ଯେଚ୍ଛା କରୋତୀଦମ୍ ଅନାକୃତେଃ
ଯେପରି ଜଣେ ମଣିଷ ନିଜ ଇଚ୍ଛା କିମ୍ବା କଳ୍ପନାରେ ମନରେ ଏକ ନଗର ତିଆରି କରିପାରେ, ସେପରି ନିରାକାର ଶିବଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ ।
ସୈଷା ଚିତିର୍ ଇତି ପ୍ରୋକ୍ତା ଚେତ୍ଯୋନ୍ମୁଖତଯୋଦିତା । ସୈଷୋକ୍ତା ଵାସନାନାମ୍ନୀ ଵାସନାଦ୍ ଦୃଶ୍ଯସଂଵିଦଃ
ଏହିକୁ ଚେତନା ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହା ବାସ୍ତବ ଜିନିଷ ପ୍ରତି ଆକର୍ଷଣ ଭାବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଏହିକୁ 'ବାସନା' ନାମରେ ମଧ୍ୟ ଜଣାଯାଏ, ଯାହାରୁ ଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରତି ଜ୍ଞାନ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ ।
ସୈଷା ଜୀଵକଲା ପ୍ରୋକ୍ତା ଜୀଵନାଜ୍ ଜୀଵନୈଷଣା । ପ୍ରକୃତିତ୍ଵେନ ସର୍ଗସ୍ଯ ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରକୃତିତାଂ ଗତା
ଏହିକୁ ଜୀବନ ଶକ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଜୀବନରୁ ଜୀବନ ପାଇଁ ଆଗ୍ରହ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ । ସୃଷ୍ଟିର ନିଜସ୍ୱ ସ୍ୱଭାବ ଭାବେ, ଏହି ଶକ୍ତି ନିଜେ ପ୍ରକୃତିର ରୂପ ନେଇଥାଏ ।
ଦୃଶ୍ଯାଭାସାନୁଭୂତୀନାଂ କରଣାତ୍ ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ କ୍ରିଯା । ଵାଡଵାଗ୍ନିଶିଖାକାରା ଶୋଷାଚ୍ ଛୁଷ୍କେତି କଥ୍ଯତେ
ବସ୍ତୁମାନଙ୍କର ଦେଖାଯିବା ଏବଂ ଅନୁଭବ ହେବାକୁ ଯାହା କାରଣ ହୁଏ, ସେହିଥିରୁ ଏହାକୁ କାର୍ଯ୍ୟ ବୋଲାଯାଏ। ଏହା ଜଳମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଅଗ୍ନିର ଆକାର ନେଇ, ଶୋଷଣ ଓ ଶୁଷ୍କ କରିଦେବା ପରି ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଏ।
ଚଣ୍ଡିତ୍ଵାଚ୍ ଚଣ୍ଡିକା ପ୍ରୋକ୍ତା ସୋତ୍ପଲୋତ୍ପଲଵର୍ଣତଃ । ଜଯା ଜଯୈକନିଷ୍ଠତ୍ଵାତ୍ ସିଦ୍ଧା ସିଦ୍ଧିସମାଶ୍ରଯାତ୍
ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ସ୍ୱଭାବ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଚଣ୍ଡିକା ବୋଲାଯାଏ; ନୀଳ ଓ ଧଳା ରଙ୍ଗ ଥିବାରୁ ପଦ୍ମ ସହିତ ତୁଳନା କରାଯାଏ। ଏକମାତ୍ର ବିଜୟରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବାରୁ ତାଙ୍କୁ ଜୟା, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ଆଶ୍ରୟ ହେବାରୁ ସିଦ୍ଧା ବୋଲାଯାଏ।
ଜଯନ୍ତୀ ଚ ଜଯାତ୍ ପ୍ରୋକ୍ତା ଵିଜଯା ଵିଜଯାଶ୍ରଯାତ୍ । ପ୍ରୋକ୍ତାପରାଜିତା ଵୀର୍ଯାଦ୍ ଦୁର୍ଗା ଦୁର୍ଗ୍ରହରୂପତଃ
ବିଜୟ ଦେଇଥିବାରୁ ତାଙ୍କୁ ଜୟନ୍ତୀ ବୋଲାଯାଏ, ଜିତିବାର ମୂଳ ହେବାରୁ ବିଜୟା। ଅପରାଜିତ ଶକ୍ତି ଥିବାରୁ ତାଙ୍କୁ ଅପରାଜିତା, ଧରିବାକୁ କଷ୍ଟକର ହେବାରୁ ଦୁର୍ଗା ବୋଲାଯାଏ।
ଓଙ୍କାରସାରଶକ୍ତିତ୍ଵାଦ୍ ସାରେତି ପରିକୀର୍ତିତା । ଗାଯତ୍ରୀ ଗାଯନାତ୍ମତ୍ଵାତ୍ ସାଵିତ୍ରୀ ପ୍ରସଵସ୍ଥିତେଃ
ଓଁକାରର ମୂଳ ଶକ୍ତି ହେବାରୁ ଏହାକୁ ସାର ବୋଲାଯାଏ; ଗାୟନର ଆତ୍ମା ହେବାରୁ ଗାୟତ୍ରୀ, ସୃଷ୍ଟିରେ ନିଶ୍ଚିତ ଥିବାରୁ ସାବିତ୍ରୀ ବୋଲାଯାଏ।
ସରଣାତ୍ ସର୍ଵଦୃଷ୍ଟୀନାଂ କଥିତୈଷା ସରସ୍ଵତୀ । ଗୌରୀ ଗୌରାଙ୍ଗଦେହତ୍ଵାଦ୍ ଭଵଦେହାନୁଷଙ୍ଗିଣୀ
ସମସ୍ତ ଦୃଷ୍ଟିର ଝରଣାରୁ ଏହି ଜଣେ ସରସ୍ବତୀ ଭାବରେ ଉପଲବ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି; ଗୌରୀ, ତାଙ୍କର ଧଳା ଶରୀର ଦ୍ୱାରା, ଏହି ଜଗତ ଶରୀର ସହିତ ଜଡିତ ଅଛନ୍ତି।
ସୁପ୍ତାନାମ୍ ଅଥ ବୁଦ୍ଧାନାମ୍ ଅମ୍ମାତ୍ରୋଚ୍ଚାରଣାଦ୍ ଧୃଦି । ନିତ୍ଯଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଭୂତାନାମ୍ ଅମେତୀନ୍ଦୁକଲୋଚ୍ଯତେ
ସୁତା ଓ ଜାଗ୍ରତ ଲୋକମାନେ, ହୃଦୟରେ 'ଅମ୍' ଅକ୍ଷର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ସମୟରେ, ସେ ସଦା ତିନି ଲୋକର ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୃଦ୍ଧି ଅଧିକା ଚନ୍ଦ୍ର ଭାବରେ ଉପଲବ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି।
ଶିଵଯୋର୍ ଵ୍ଯୋମରୂପତ୍ଵାଦ୍ ଅସିତଂ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ ଵପୁଃ । ନଭୋ ହି ମାଂସମ୍ ଏତାଭ୍ଯାଂ ଦୃଷ୍ଟିକୃଷ୍ଟଂ ଵିଲୋକ୍ଯତେ
ଶିବ ଓ ତାଙ୍କର ସହଚରୀ ଆକାଶର ସ୍ୱରୂପ ହେବାରୁ, ତାଙ୍କର ଦେହ କଳା ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ; ଆକାଶ, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା, ମାଂସ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ।
ଆସ୍ତେ ନଭୋ ନଭସ୍ଯ୍ ଏଵ ତେନ ତୌ ନଭସି ସ୍ଥିତୌ । ନଭୋନିଭାଵ୍ ଅଭୂତାଙ୍ଗାଵ୍ ଅଚ୍ଛୌ ଵ୍ଯୋମ୍ନ ଇଵାଗ୍ରଜୌ
ଆକାଶ କେବଳ ଆକାଶରେ ଅଛି, ତେଣୁ ସେମାନେ ଆକାଶରେ ଅବସ୍ଥିତ; ତାଙ୍କର ଦେହ ଆକାଶର ତିଆରି, ସେମାନେ ଶୁଦ୍ଧ, ପଞ୍ଚଭୂତର ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଥମ ଭୂତ ଭଳି।
ହସ୍ତପାଦାଂସମୂର୍ଧ୍ନାଂ ଯଦ୍ ବହୁତ୍ଵାଲ୍ପତ୍ଵଭେଦତଃ । ନାନାତ୍ଵଂ ହଲଶୂର୍ପାଦିସ୍ରଗ୍ଧରତ୍ଵଂ ଚ ତଚ୍ ଛୃଣୁ
ହାତ, ପା, କାନ୍ଧ ଓ ମୁଣ୍ଡର ଯେଉଁ ବିଭିନ୍ନତା ଅଛି, ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ସଂଖ୍ୟା ଓ ଆକାରର ତଫାତ ଦେଖାଯାଏ। କେହି ହଳ, କେହି ଝାଲି, କେହି ମାଳା ଧରିଥାନ୍ତି—ଏହି ସମସ୍ତ ବିଭିନ୍ନତା ବିଷୟରେ ଶୁଣ।
ସା ହି କ୍ରିଯା ଭଗଵତୀ ପରିସ୍ପନ୍ଦୈକରୂପିଣୀ । ଦଦ୍ଯାତ୍ ସ୍ନାଯାଚ୍ ଚ ଜୁହୁଯାଦ୍ ଇତ୍ଯାଦ୍ଯୁଗ୍ରଶରୀରିଣୀ
ସେଇ ଦେବୀ ଶକ୍ତି, ଯାହା କେବଳ କମ୍ପନର ରୂପ ଅଟୁଟ ଅଛି, ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟ—ଯେପରିକି ହୋମ, ସ୍ନାନ କିମ୍ବା ଯଜ୍ଞ—ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ। ସେ ଶକ୍ତି ଦେହର ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ଚିତିଶକ୍ତିର୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତା ତଥାଭାତାତ୍ମନାତ୍ମନି । ସାକାଶରୂପିଣୀ ଶାନ୍ତା ଦୃଶ୍ଯଶ୍ରୀସ୍ ସ୍ପନ୍ଦରୂପିଣୀ
ଚେତନାର ଶକ୍ତି, ଯାହାର ଆରମ୍ଭ କିମ୍ବା ଶେଷ ନାହିଁ, ସେ ନିଜ ସ୍ୱରୂପରୁ ଦେଖାଯାଏ। ସେ ଶାନ୍ତ ଓ ଆକାରବାନ୍ଧା, ଦୃଶ୍ୟର ଶୋଭା ଏବଂ କମ୍ପନର ରୂପ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ଦେଵ୍ଯାସ୍ ତସ୍ଯା ହି ଯାẖ କାଲ୍ଯା ନାନାଭିନଯଵର୍ତନାଃ । ତା ଇମା ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ ସର୍ଗଜରାମରଣରୀତଯଃ
ସେଇ ଦେବୀ କାଳୀଙ୍କର ଯେଉଁ ବିଭିନ୍ନ ଭାବ ଓ କ୍ରିୟା ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସୃଷ୍ଟି, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁର ନୀତି।
କ୍ରିଯାସୌ ଗ୍ରାମନଗରଦ୍ଵୀପମଣ୍ଡଲମାଲିକାଃ । ସ୍ପନ୍ଦାତ୍ କରୋତି ଧତ୍ତେ ଽନ୍ତẖ କଲ୍ପିତାଵଯଵାତ୍ମିକାଃ
ସେଇ କାର୍ଯ୍ୟ ତାହାର ଉତ୍ସାହ ଦ୍ୱାରା ଗାଁ, ସହର, ଦ୍ୱୀପ ଓ ଅଞ୍ଚଳମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ ଏବଂ ଧାରଣ କରେ, ଯେଉଁମାନେ ମନରେ କଳ୍ପିତ ଅନେକ ଅଂଶରୁ ଗଠିତ।
କାଲୀ କମଲିନୀ କାଲୀ କ୍ରିଯା ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକାଲିକା । ଧତ୍ତେ ସ୍ଵାଵଯଵୀଭୂତାଂ ଦୃଶ୍ଯଲକ୍ଷ୍ମୀମ୍ ଇମାଂ ହୃଦି
କାଳୀ, କମଳରୁ ଜନ୍ମିଥିବା କାଳୀ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର କାଳୀ—ସେ ନିଜ ଅଂଶରେ ପରିଣତ ହୋଇ, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ୟକୁ ହୃଦୟରେ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ନ କଦାଚନ ଚିଦ୍ଦେଵୀ ନିର୍ଦୃଶ୍ଯାଵଯଵା କ୍ଵଚିତ୍ । ଶିଵତ୍ଵଵ୍ଯତିରେକେଣ ଶିଵତୈଵ ଵିଦୃଶ୍ଯତା
ଚେତନା ଦେବୀ କେବେଁଉ କେଉଁଠି ଦୃଶ୍ୟ ଅଂଶ ନଥାନ୍ତି; ଶିବତ୍ୱ ଛଡ଼ି, ଶିବ ଛଡ଼ା ଆଉ କିଛି ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।
ଯଥାଙ୍ଗଂ ଶୂନ୍ଯତା ଵ୍ଯୋମ୍ନସ୍ ସ୍ପନ୍ଦନଂ ମାତରିଶ୍ଵନଃ । ଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନାଯାଶ୍ ଶୈତ୍ଯମ୍ ଅଙ୍ଗଂ ହି ଦୃଶ୍ଯମ୍ ଏଵଂ ଚିତେẖ କ୍ରିଯା
ଯେପରି ଆକାଶର ଅଂଶ ହେଉଛି ଶୂନ୍ୟତା, ବାୟୁର ଚଳନ ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତିର ଶୀତଳତା ତାଙ୍କର ଅଂଶ, ସେପରି ଚେତନାର ଅଂଶ ହେଉଛି କାର୍ଯ୍ୟ।
ଶିଵଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଅନାଯାସମ୍ ଅଵାଚ୍ଯଂ ଵିଦ୍ଧି ନିର୍ମଲମ୍ । ନ ମନାଗ୍ ଅପି ତତ୍ରାସ୍ତି ସ୍ତୈମିତ୍ଯାତ୍ ସ୍ପନ୍ଦଧର୍ମତା
ଶିବଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ, ସହଜ, ଅବ୍ୟକ୍ତ ଏବଂ ପବିତ୍ର ବୋଲି ଜାଣ। ସେଠାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ବିକାର ଶାନ୍ତି ଥିବାରୁ, କୌଣସି ଆନ୍ଦୋଳନର ଚିହ୍ନ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ସା କ୍ରିଯୈଵ ତଥାରୂପା ସତୀ ବୋଧଵଶାଦ୍ ଯଦା । ଵ୍ଯାଵୃତ୍ତ୍ଯୈଵ ତଥୈଵାସ୍ତେ ଶିଵ ଇତ୍ଯ୍ ଉଚ୍ଯତେ ତଦା
ଯେତେବେଳେ ସେଇ କ୍ରିୟା ଜ୍ଞାନର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନିବୃତ ହୁଏ, ସେଠି ଏହି ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହିଥାଏ ଏବଂ ଏହାକୁ ଶିବ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଚିତିଶକ୍ତେẖ କ୍ରିଯାଦେଵ୍ଯାḫ ପ୍ରତିଷ୍ଠାନଂ ଯଦାତ୍ମନି । ତଥାଭୂତସ୍ଥିତେର୍ ଏଵ ତଦୈଵ ଶିଵ ଉଚ୍ଯତେ
ଚେତନାର ଶକ୍ତି, କ୍ରିୟାର ଦେବୀ, ଯେତେବେଳେ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ନିଶ୍ଚିତ ହୁଏ, ସେଇ ଅବସ୍ଥାକୁ ଶିବ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଦେଵ୍ଯାẖ କ୍ରିଯାଯାଶ୍ ଚିଚ୍ଛକ୍ତେẖ ଖରୂପିଣ୍ଯା ମହାକୃତେଃ । କଲ୍ପିତାକାରଧାରିଣ୍ଯା ଅନନ୍ଯାଵଯଵା ଇମେ
ଏହି ସମସ୍ତ ଆକୃତିଗୁଡ଼ିକ, ଯେଉଁଠାରେ ଆକୃତି ଅନୁମାନ କରାଯାଇଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ଚେତନାଶକ୍ତିର କ୍ରିୟା, ଆକାଶ ସ୍ୱରୂପୀ, ବଡ଼ କର୍ତ୍ତା ଏବଂ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅଂଶ ନଥିବା ଏକମାତ୍ର ତାଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ।
ସର୍ଗାସ୍ ସଜନତାଵର୍ଗା ଲୋକା ଆଲୋକଭାସୁରାଃ । ସଦ୍ଵୀପସାଗରାḫ ପୃଥ୍ଵ୍ଯସ୍ ସଵନାଵନଯୋ ଽଦ୍ରଯଃ
ସୃଷ୍ଟିମାନ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଜାମାନେ, ଆଲୋକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ବିଶ୍ୱମାନେ, ଦ୍ୱୀପ ଓ ସାଗର ସହିତ ପୃଥିବୀ, ଏହାର ଅରଣ୍ୟ ଓ ପାହାଡ଼—
ସାଙ୍ଗୋପାଙ୍ଗାସ୍ ତ୍ରଯୋ ଵେଦାସ୍ ସଵିଦ୍ଯାସ୍ଥାନଗୀତଯଃ । ସଵିଧିପ୍ରତିଷେଧାର୍ଥାସ୍ ସଶୁଭାଶୁଭକଲ୍ପନାଃ
ତିନିଟି ବେଦ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଅଂଶ ଓ ଉପଅଂଶ, ପାଠଶାଳା ଓ ଗୀତ, କରିବା ଓ ବର୍ଜନ କରିବାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ, ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ ଭାବନା—
ସଦକ୍ଷିଣାଗ୍ନଯୋ ଯଜ୍ଞାḫ ପୁରୋଡାଶାଜ୍ଯଶଂସିନଃ । କୁଣାଲୋଲୂଖଲବୃସୀଶୂର୍ପଯୂପାଦିସଂଯୁତାଃ
ଦକ୍ଷିଣାଗ୍ନି ସହିତ ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ, ପିଠା ଓ ଘିଅ ଦ୍ୱାରା ହେଉଥିବା କ୍ରିୟା, ଉଖଳ, ମୁସଳ, ଝାଲି, ଯଜ୍ଞସ୍ଥମ୍ଭ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପକରଣ ସହିତ—
ସଙ୍ଗ୍ରାମାସ୍ ସାଯୁଧଗ୍ରାମାସ୍ ସଶୂଲଶରଶକ୍ତଯଃ । ସଭୁସୁଣ୍ଡିଗଦାପ୍ରାସହଯେଭଭଟଭାସୁରାଃ
ଯୁଦ୍ଧ, ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିବା ଗ୍ରାମ, ଶୂଳ, ବାଣ, ଶକ୍ତି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର, ଗଦା, ମୁଷଳ, ଭାଲ, ହାତୀ, ଯୋଦ୍ଧା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସେନାପତିମାନେ ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସଭାମାନେ—
ଜାତଯୋ ଭୂତସଙ୍ଘାନାଂ ଚତୁର୍ଦଶ ସୁରାଦିକାଃ । ଚତୁର୍ଦଶାବ୍ଧିଦ୍ଵୀପୋର୍ଵ୍ଯସ୍ ତଥା ଲୋକାଶ୍ ଚତୁର୍ଦଶ
ଦେବତାମାନେ ଆଦି ଚଉଦ ଧରଣର ଜୀବ, ଚଉଦ ଟି ସମୁଦ୍ର, ଚଉଦ ଟି ଦ୍ୱୀପ ଓ ପୃଥିବୀ, ଏବଂ ଚଉଦ ଟି ଲୋକ—
ଚିତେẖ କାଲୀଶରୀରିଣ୍ଯାସ୍ ସର୍ଗା ଯେ ଽଙ୍ଗେ ସ୍ଥିତାସ୍ ତଥା । ତେ କିମ୍ ଆତ୍ମନି ସତ୍ଯାସ୍ ସ୍ଯୁର୍ ଉତାସତ୍ଯା ଵଦେତି ମେ
ଚେତନାର ଶରୀର ଯାହାକୁ କଳି କୁହାଯାଏ, ତାହାର ଅଂଗରେ ଯେଉଁ ସୃଷ୍ଟିମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆତ୍ମାରେ ସତ୍ୟ କି ଅସତ୍ୟ? ମୋତେ କୁହ।