ସ୍ଵଭାଵାଚ୍ ଚେତନଂ ତସ୍ମାଦ୍ ରୁଦ୍ରତ୍ଵେନ ତଥା ସ୍ଥିତମ୍ । ହେମେଵ ରୂପକତ୍ଵେନ ସନ୍ନିଵେଶଵିଲାସିନା
ସ୍ୱଭାବରୁ, ଚେତନା ରୁଦ୍ର ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହେ, ଯେପରି ହେମ ତାରା ରୂପ ଧରି ନାନା ପ୍ରକାର ଗଠନରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ।
ଯନ୍ ନାମ ଚେତନଂ ଯତ୍ର ତଦ୍ ଅଵଶ୍ଯଂ ସ୍ଵଭାଵତଃ । ସ୍ପନ୍ଦଧର୍ମି ଭଵତ୍ଯ୍ ଏଵ ଵସ୍ତୁତା ହି ସ୍ଵଭାଵଜା
ଯେଉଁଠାରେ ଚେତନା ନାମକ କିଛି ଅଛି, ସେଠାରେ ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସ୍ୱଭାବତଃ କମ୍ପନ ଗୁଣ ଧାରଣ କରେ; କାରଣ ଯେକୌଣସି ବସ୍ତୁର ସତ୍ୟତା ତାହାର ସ୍ୱଭାବରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଯସ୍ ସ୍ପନ୍ଦଶ୍ ଚିଦ୍ଘନସ୍ଯ ସ୍ଵଶ୍ ଶିଵସ୍ଯାସ୍ଯ ସ ଏଵ ନଃ । ସ୍ଵଵାସନାଵେଶଵଶାନ୍ ନୃତ୍ତମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ରାଜତେ
ଏହି ଘନ ଚେତନାର କମ୍ପନ, ଯାହା ଶିବଙ୍କର, ଆମ ପାଖରେ ତାଙ୍କର ନୃତ୍ୟ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶ ପାଏ, ଏହା ତାଙ୍କର ନିଜ ଅଭିନିବେଶର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ହୁଏ।
ଅତସ୍ ସ କଲ୍ପାନ୍ତଶିଵୋ ରୁଦ୍ରୋ ରୌଦ୍ରାକୃତିର୍ ଦ୍ରୁତମ୍ । ଯନ୍ ନୃତ୍ଯତି ହି ତଦ୍ ଵିଦ୍ଧି ଚିଦ୍ଘନସ୍ପନ୍ଦନଂ ନିଜମ୍
ଏହି କାରଣରୁ, ସୃଷ୍ଟିର ଶେଷରେ ଥିବା ଶିବ, ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ରୁଦ୍ର, ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି—ଏହା ନିଜ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର କମ୍ପନ ବୋଲି ଜାଣ।
ପ୍ରାମାଣିକଦୃଶା ଦୃଶ୍ଯମ୍ ଇଦଂ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ଵସ୍ତୁତଃ । ଯଦି ଵାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ତତ୍ ସର୍ଵଂ କଲ୍ପାନ୍ତେ ପ୍ରଵିନଶ୍ଯତି
ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରପଞ୍ଚ ପ୍ରକୃତରେ ଅଛି ନାହିଁ; ଯଦି ଥିଲା ବି, ସମସ୍ତ କିଛି କଳିଯୁଗ ଶେଷରେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ତତ୍ କଲ୍ପାନ୍ତମହାଶୂନ୍ଯେ ଏତସ୍ମିନ୍ ପରମାମ୍ବରେ । କଥଂ କିଂ ନାମ ଵା ଚେତ୍ଯଂ ଚେତ୍ତା ଚେତତି ଚିଦ୍ଘନଃ
ସେଇ କଳିଯୁଗ ଶେଷର ବିଶାଳ ଶୂନ୍ୟତାରେ, ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶରେ, ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ମନ ଥିଲେ କିଏ କିଛି ଭାବିପାରିବ, କିମ୍ବା କଣ ଭାବିବାଯିବ?
ଏତଦ୍ ଏଵ ତଦାପ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗ ଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯାମ୍ଭୋଦଶାନ୍ତଯେ । ଯଦି ଚିନ୍ମାତ୍ରନଭସଶ୍ ଚେତ୍ଯମ୍ ଅସ୍ତି ନ କିଞ୍ଚନ
ହେ ପ୍ରିୟ, ସେତେବେଳେ ମଧ୍ୟ, ଦ୍ୱିତୀୟତା ଓ ଏକତାର ମେଘ ଶାନ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ, ଯଦି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ଆକାଶରେ କିଛି ଅବଜେକ୍ଟ ଥାଏ, ସେଠାରେ କିଛି ନାହିଁ।
ନ କିଞ୍ଚିଚ୍ ଚେତତି ତତẖ କ୍ଵଚିତ୍ କଶ୍ଚିତ୍ କଦାଚନ । ସର୍ଵଂ ଶାନ୍ତଂ ଦୃଷନ୍ମୌନଂ ଵିଜ୍ଞାନଘନମ୍ ଅମ୍ବରମ୍
ଯଦି କିଛି ଦେଖାଯାଉନାହିଁ, ତେବେ କେଉଁଠି, କେଉଁଠିଏ, କେବେବି କିଛି ଭାବିଯାଏନି; ସମସ୍ତ କିଛି ଶାନ୍ତ, ଦୃଷ୍ଟି ନିରବ, ଆକାଶ ପ୍ରକାଶମୟ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଯଚ୍ ଚେଦଂ ଚେତ୍ଯତେ ନାମ ତତ୍ ସ୍ଵଭାଵୋ ଽସ୍ଯ ଵଲ୍ଗତି । ଚିତ୍ସ୍ଵଭାଵସ୍ଯ ଶାନ୍ତସ୍ଯ ସ୍ଵସତ୍ତାଯାମ୍ ଅଵସ୍ଥିତେଃ
ଯେଉଁଠି କିଛି ଅନୁଭବ କୁହାଯାଏ, ସେଟା ତାହାର ନିଜର ସ୍ୱଭାବର ଖେଳ ମାତ୍ର; କାରଣ, ଶାନ୍ତ ଚେତନାର ସ୍ୱଭାବ ସେ ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ଅବିଚଳିତ ରହିଥାଏ।
ଯଥା ସ୍ଵପ୍ନେ ଚିଦ୍ ଏଵାନ୍ତḫ ପୁରପତ୍ତନଵଦ୍ ଭଵେତ୍ । ପୁରାଦି ନ ତୁ ତତ୍ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଵିଜ୍ଞାନାକାଶମ୍ ଏଵ ତତ୍
ଯେପରି ସ୍ୱପ୍ନରେ ଭିତରେ କେବଳ ଚେତନା ଏକ ସହର ବା ଗାଁ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସେ ସହର ଆଦି କିଛି ନୁହେଁ—ସେଠାରେ କେବଳ ଜ୍ଞାନର ଆକାଶ ଅଛି।
ଆତ୍ମନାତ୍ମନି ଚିଚ୍ ଛୂନ୍ଯଂ ଜ୍ଞାତାରଂ ଜ୍ଞେଯମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ତଥାଦିସର୍ଗାଦ୍ ଆରଭ୍ଯ ଵେତ୍ତି ସ୍ଵଂ କଚନଂ ଚ ତତ୍
ଆତ୍ମାରେ, ଆତ୍ମା ଭିତରେ, କେବଳ ଚେତନାର ଶୂନ୍ୟତା ଅଛି—ଏଠାରେ ଜାଣିଥିବା ବା ଜଣାଯାଉଥିବା କିଛି ନାହିଁ; ତଥାପି ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରୁ ଏହି ଆତ୍ମା ନିଜକୁ କିଛି ଭାବେ ଜାଣେ।
ସ୍ଵଯମ୍ ଅନ୍ତẖ କଚତ୍କାନ୍ତିଶ୍ ଚିଦାକାଶସ୍ ସ୍ଵଭାଵଖେ । ଅଯଂ ସୋ ଽହମ୍ ଅଯଂ ଚ ତ୍ଵଂ କରୋତୀତ୍ଯ୍ ଆଦିକଲ୍ପନମ୍
ନିଜର ଭିତର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦ୍ୱାରା, ଚେତନାର ଆକାଶ ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଏଭଳି କଳ୍ପନା କରେ—'ମୁଁ ଏହି, ତୁମେ ସେହି' ଭାବରେ ନାନା ଧାରଣା ତିଆରି କରେ।
ତସ୍ମାନ୍ ନ ଦ୍ଵୈତମ୍ ଅସ୍ତୀହ ନ ଚୈକ୍ଯଂ ନ ଚ ଶୂନ୍ଯତା । ନ ଚେତ୍ତା ଚେତନଂ ଚୈଵ ମୌନମ୍ ଏଵ ନ ତଚ୍ ଚ ଵା
ଏଠାରେ କୌଣସି ଦ୍ୱିତୀୟତା ନାହିଁ, ଏକତା ନାହିଁ, ଶୂନ୍ୟତା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଜଣେ ଜାଣିବାଳା ବି ନାହିଁ, ଜ୍ଞାନ ବି ନୁହେଁ, ମୌନ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ଏବଂ ଏହାର ଅଭାବ ବି ନାହିଁ।
ନ ଚେତତି କ୍ଵଚିତ୍ କିଞ୍ଚିତ୍ କଶ୍ଚିଚ୍ ଚେତ୍ଯାଦ୍ଯଭାଵତଃ । ତେନ ଚେତ୍ତାପି ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ମୌନମ୍ ଏଵେତି ଶିଷ୍ଯତେ
କେହି କେଉଁଠି କେବେ କିଛି ଜାଣିପାରେ ନାହିଁ, କାରଣ ଜିନିଷ ଓ ଜ୍ଞାନର ଅଭାବ ଅଛି; ଏହିପରି, ଜଣେ ଜାଣିବାଳା ବି ନିଜେ ନାହିଁ—କେବଳ ମୌନ ଅଟୁଟ ରହିଯାଏ।
ନିର୍ଵିକଲ୍ପସମାଧିର୍ ହି ସିଦ୍ଧାନ୍ତସ୍ ସର୍ଵଵାଙ୍ମଯେ । ତଚ୍ ଚ ଜୀଵଦ୍ଦୃଷନ୍ମୌନଂ ତୂଷ୍ଣୀମ୍ ଏଵାତ ଆସ୍ଯତାମ୍
ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ନିଶ୍ଚିତ ନିଷ୍ପତ୍ତି ହେଉଛି—ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥାରେ କୌଣସି ଭାବନା ନାହିଁ; ଏହା ହେଉଛି ଜୀବନ୍ତ ମୌନ। ଏହିପରି ଶାନ୍ତ ରୁହ।
କୁର୍ଵନ୍ ନିଜଂ ପ୍ରକୃତମ୍ ଏଵ ଯଥାପ୍ରଵାହମ୍ ଆଚାରଜାଲମ୍ ଅଚଲḫ ପରମାର୍ଥମୌନାତ୍ । ନିର୍ମାନମୋହମଦଭେଦମ୍ ଅନଙ୍ଗଜୀଵମ୍ ଆକାଶକୋଶଵିଶଦାଶଯ ଶାନ୍ତମ୍ ଆସ୍ସ୍ଵ
ନିଜର ସ୍ୱାଭାବିକ ଆଚରଣକୁ ଯେପରି ଚାଲିଛି, ସେପରି କର; ସତ୍ୟର ଶାନ୍ତିରୁ ଅଚଳ ରୁହ। ଅହଂକାର, ଭ୍ରମ, ମଦ ଓ ଭେଦ ଛାଡ଼, ଆଶା ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ, ଆକାଶ ପରି ପ୍ରସ୍ତୁତ ମନ ନେଇ ଶାନ୍ତ ରୁହ।
ଅନନ୍ତରଂ ମୁନେ ବ୍ରୂହି କାଲୀ କିମ୍ ଇଵ ନୃତ୍ଯତି । କିଂ ଶୂର୍ପହଲକୁଦ୍ଦାଲମୁସୁଲାଦିସ୍ରଜାଂ ଧୃତିଃ
ଏହିବେଳେ, ମୁନି, ମୋତେ କହ, କାଳୀ କିପରି ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି? ତାଙ୍କର ଝାଲି, ଢାଳ, କୁଦାଳ, ମୁସଳ ଏବଂ ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମାଳାର ଅର୍ଥ କଣ?
ସ ଭୈରଵଶ୍ ଚିଦାକାଶଶ୍ ଶିଵ ଇତ୍ଯ୍ ଅଭିଧୀଯତେ । ଅନନ୍ଯାଂ ତସ୍ଯ ତାଂ ଵିଦ୍ଧି ସ୍ପନ୍ଦଶକ୍ତିମ୍ ଅନାମଯାମ୍
ସେ ଭୈରବ ହେଉଛନ୍ତି ଚେତନାର ଆକାଶ, ଯାହାକୁ ଶିବ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ତାଙ୍କର ଏକମାତ୍ର, ନିର୍ମଳ କ୍ରିୟାଶକ୍ତି ହେଉଛି କାଳୀ—ଏହି କଥା ଜାଣ।
ଯଥୈକଂ ପଵନସ୍ପନ୍ଦାଵ୍ ଏକମ୍ ଔଷ୍ଣ୍ଯାନଲୌ ଯଥା । ଚିନ୍ମାତ୍ରଂ ସ୍ପନ୍ଦଶକ୍ତିଶ୍ ଚ ତଥୈଵୈକାତ୍ମ ସର୍ଵଦା
ଯେପରି ହବାକୁ ତାହାର ଚଳନରେ, ଆଗ୍ନିକୁ ତାହାର ତାପରେ ଚିହ୍ନାଯାଏ, ସେପରି ଚେତନା ଏବଂ ତାହାର କ୍ରିୟାଶକ୍ତି ସଦା ଏକାତ୍ମ।
ସ୍ପନ୍ଦେନ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ ଵାଯୁର୍ ଵହ୍ନିର୍ ଔଷ୍ଣ୍ଯେନ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ । ତତ୍ ସ୍ପନ୍ଦମଯ୍ଯା ଶକ୍ତ୍ଯୈଵଂ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ ନାନ୍ଯଥା କିଲ
ହବା ଚଳନରେ, ଆଗ୍ନି ତାପରେ ଚିହ୍ନାଯାଏ; ଏହିପରି, କ୍ରିୟାଶକ୍ତି ତାହାର ଚଳନ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନାଯାଏ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଭାବେ ନୁହେଁ।
ଶିଵଂ ବ୍ରହ୍ମ ଵିଦୁଶ୍ ଶାନ୍ତମ୍ ଅଵାଚ୍ଯଂ ଵାଗ୍ଵିଦାମ୍ ଅପି । ସ୍ପନ୍ଦଶକ୍ତିସ୍ ତଦିଚ୍ଛେଦଂ ଦୃଶ୍ଯାଭାସଂ ତନୋତି ସା
ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଶିବଙ୍କୁ, ଯାହାକୁ ବ୍ରହ୍ମ କୁହାଯାଏ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତି ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି; ସେ ଏମିତି ଜଣେ ଯାହାଙ୍କ ବିଷୟରେ କଥା କହିବାକୁ ଶବ୍ଦରେ ବି ଅସମ୍ଭବ । ସେଇ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ କ୍ଷୁଦ୍ର ଚଳନ ଶକ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୁଏ, ଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରପଞ୍ଚର ଭାସ ଦେଇଥାଏ ।
ସାକାରସ୍ଯ ନରସ୍ଯେଚ୍ଛା ଯଥା ଵା କଲ୍ପନାପୁରମ୍ । କରୋତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ଶିଵସ୍ଯେଚ୍ଛା କରୋତୀଦମ୍ ଅନାକୃତେଃ
ଯେପରି ଜଣେ ମଣିଷ ନିଜ ଇଚ୍ଛା କିମ୍ବା କଳ୍ପନାରେ ମନରେ ଏକ ନଗର ତିଆରି କରିପାରେ, ସେପରି ନିରାକାର ଶିବଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ ।
ସୈଷା ଚିତିର୍ ଇତି ପ୍ରୋକ୍ତା ଚେତ୍ଯୋନ୍ମୁଖତଯୋଦିତା । ସୈଷୋକ୍ତା ଵାସନାନାମ୍ନୀ ଵାସନାଦ୍ ଦୃଶ୍ଯସଂଵିଦଃ
ଏହିକୁ ଚେତନା ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହା ବାସ୍ତବ ଜିନିଷ ପ୍ରତି ଆକର୍ଷଣ ଭାବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଏହିକୁ 'ବାସନା' ନାମରେ ମଧ୍ୟ ଜଣାଯାଏ, ଯାହାରୁ ଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରତି ଜ୍ଞାନ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ ।
ସୈଷା ଜୀଵକଲା ପ୍ରୋକ୍ତା ଜୀଵନାଜ୍ ଜୀଵନୈଷଣା । ପ୍ରକୃତିତ୍ଵେନ ସର୍ଗସ୍ଯ ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରକୃତିତାଂ ଗତା
ଏହିକୁ ଜୀବନ ଶକ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଜୀବନରୁ ଜୀବନ ପାଇଁ ଆଗ୍ରହ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ । ସୃଷ୍ଟିର ନିଜସ୍ୱ ସ୍ୱଭାବ ଭାବେ, ଏହି ଶକ୍ତି ନିଜେ ପ୍ରକୃତିର ରୂପ ନେଇଥାଏ ।
ଦୃଶ୍ଯାଭାସାନୁଭୂତୀନାଂ କରଣାତ୍ ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ କ୍ରିଯା । ଵାଡଵାଗ୍ନିଶିଖାକାରା ଶୋଷାଚ୍ ଛୁଷ୍କେତି କଥ୍ଯତେ
ବସ୍ତୁମାନଙ୍କର ଦେଖାଯିବା ଏବଂ ଅନୁଭବ ହେବାକୁ ଯାହା କାରଣ ହୁଏ, ସେହିଥିରୁ ଏହାକୁ କାର୍ଯ୍ୟ ବୋଲାଯାଏ। ଏହା ଜଳମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଅଗ୍ନିର ଆକାର ନେଇ, ଶୋଷଣ ଓ ଶୁଷ୍କ କରିଦେବା ପରି ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଏ।
ଚଣ୍ଡିତ୍ଵାଚ୍ ଚଣ୍ଡିକା ପ୍ରୋକ୍ତା ସୋତ୍ପଲୋତ୍ପଲଵର୍ଣତଃ । ଜଯା ଜଯୈକନିଷ୍ଠତ୍ଵାତ୍ ସିଦ୍ଧା ସିଦ୍ଧିସମାଶ୍ରଯାତ୍
ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ସ୍ୱଭାବ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଚଣ୍ଡିକା ବୋଲାଯାଏ; ନୀଳ ଓ ଧଳା ରଙ୍ଗ ଥିବାରୁ ପଦ୍ମ ସହିତ ତୁଳନା କରାଯାଏ। ଏକମାତ୍ର ବିଜୟରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବାରୁ ତାଙ୍କୁ ଜୟା, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ଆଶ୍ରୟ ହେବାରୁ ସିଦ୍ଧା ବୋଲାଯାଏ।
ଜଯନ୍ତୀ ଚ ଜଯାତ୍ ପ୍ରୋକ୍ତା ଵିଜଯା ଵିଜଯାଶ୍ରଯାତ୍ । ପ୍ରୋକ୍ତାପରାଜିତା ଵୀର୍ଯାଦ୍ ଦୁର୍ଗା ଦୁର୍ଗ୍ରହରୂପତଃ
ବିଜୟ ଦେଇଥିବାରୁ ତାଙ୍କୁ ଜୟନ୍ତୀ ବୋଲାଯାଏ, ଜିତିବାର ମୂଳ ହେବାରୁ ବିଜୟା। ଅପରାଜିତ ଶକ୍ତି ଥିବାରୁ ତାଙ୍କୁ ଅପରାଜିତା, ଧରିବାକୁ କଷ୍ଟକର ହେବାରୁ ଦୁର୍ଗା ବୋଲାଯାଏ।
ଓଙ୍କାରସାରଶକ୍ତିତ୍ଵାଦ୍ ସାରେତି ପରିକୀର୍ତିତା । ଗାଯତ୍ରୀ ଗାଯନାତ୍ମତ୍ଵାତ୍ ସାଵିତ୍ରୀ ପ୍ରସଵସ୍ଥିତେଃ
ଓଁକାରର ମୂଳ ଶକ୍ତି ହେବାରୁ ଏହାକୁ ସାର ବୋଲାଯାଏ; ଗାୟନର ଆତ୍ମା ହେବାରୁ ଗାୟତ୍ରୀ, ସୃଷ୍ଟିରେ ନିଶ୍ଚିତ ଥିବାରୁ ସାବିତ୍ରୀ ବୋଲାଯାଏ।
ସରଣାତ୍ ସର୍ଵଦୃଷ୍ଟୀନାଂ କଥିତୈଷା ସରସ୍ଵତୀ । ଗୌରୀ ଗୌରାଙ୍ଗଦେହତ୍ଵାଦ୍ ଭଵଦେହାନୁଷଙ୍ଗିଣୀ
ସମସ୍ତ ଦୃଷ୍ଟିର ଝରଣାରୁ ଏହି ଜଣେ ସରସ୍ବତୀ ଭାବରେ ଉପଲବ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି; ଗୌରୀ, ତାଙ୍କର ଧଳା ଶରୀର ଦ୍ୱାରା, ଏହି ଜଗତ ଶରୀର ସହିତ ଜଡିତ ଅଛନ୍ତି।
ସୁପ୍ତାନାମ୍ ଅଥ ବୁଦ୍ଧାନାମ୍ ଅମ୍ମାତ୍ରୋଚ୍ଚାରଣାଦ୍ ଧୃଦି । ନିତ୍ଯଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଭୂତାନାମ୍ ଅମେତୀନ୍ଦୁକଲୋଚ୍ଯତେ
ସୁତା ଓ ଜାଗ୍ରତ ଲୋକମାନେ, ହୃଦୟରେ 'ଅମ୍' ଅକ୍ଷର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ସମୟରେ, ସେ ସଦା ତିନି ଲୋକର ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୃଦ୍ଧି ଅଧିକା ଚନ୍ଦ୍ର ଭାବରେ ଉପଲବ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି।