ଦୃଶ୍ଯଂ ଚେତ୍ ସମ୍ଭଵତ୍ଯ୍ ଆଦୌ ପଶ୍ଚାତ୍ କ୍ଷଯମ୍ ଉପାଗତମ୍ । ତଦ୍ ଦୃଶ୍ଯସ୍ମରଣାନର୍ଥରୂପୋ ବନ୍ଧୋ ନ ଶାମ୍ଯତି
ଯଦି ଆଦିରେ କିଛି ଦେଖାଯାଏ ଏବଂ ପରେ ସେଠାରୁ ହଟିଯାଏ, ତେବେ ତାହାର ସ୍ମୃତି ରହିଯାଏ; ଏହି ଅନାବଶ୍ୟକ ସ୍ମୃତି ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧନ ଶାନ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଯତ୍ର କ୍ଵଚନ ସଂସ୍ଥସ୍ଯ ସ୍ଵାଦର୍ଶସ୍ଯେଵ ଚିଦ୍ଗତେଃ । ପ୍ରତିବିମ୍ବୋ ଲଗତ୍ଯ୍ ଏଵ ସର୍ଗସ୍ମୃତିମଯୋ ହ୍ଯ୍ ଅଯମ୍
ମନ ଯେଉଁଠି ରହିଥାଏ, ସେଠି ଆଇନାରେ ନିଜ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦେଖାଯିବା ପରି, ଏକ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ; ଏହିଠାରେ ସୃଷ୍ଟିର ସ୍ମୃତି ରହିଥାଏ।
ଆଦାଵ୍ ଏଵ ହି ନୋତ୍ପନ୍ନଂ ଦୃଶ୍ଯଂ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ଚେତ୍ ସ୍ଵଯମ୍ । ଦ୍ରଷ୍ଟୃଦୃଶ୍ଯଭ୍ରମାଭାଵାତ୍ ତତ୍ ସମ୍ଭଵତି ମୁକ୍ତତା
ଆରମ୍ଭରେ ଦୃଶ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ; ଯଦି ଏହା ନିଜେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନରଖେ, ଦେଖୁଥିବା ଏବଂ ଦେଖାଯାଉଥିବାର ଭ୍ରମ ନଥିଲେ, ମୁକ୍ତି ଲାଭ ହୁଏ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଅସମ୍ଭଵନ୍ମୁକ୍ତେର୍ ମମ ପ୍ରୋତ୍ସାର୍ଯ ଯୁକ୍ତିତଃ । ଅତ୍ଯନ୍ତାସମ୍ଭଵଂ ଦୃଶ୍ଯେ କଥଯାତ୍ମଵିଦାଂ ଵର
ସେହିପରି, ଆତ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଯୁକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୋ ପାଖରେ ମୁକ୍ତିର ଅସମ୍ଭବତାକୁ ଦୂର କର, ଏବଂ ଦୃଶ୍ୟ ଜଗତର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସମ୍ଭବତା ବିଷୟରେ କହ।
ଅସଦ୍ ଏଵ ଯଥା ଭାତି ଜଗତ୍ସର୍ଗାତ୍ମକଂ ତଥା । ଶୃଣ୍ଵ୍ ଅହଂ କଥଯା ରାମ ଦୀର୍ଘଯା କଥଯାମି ତେ
ଯେପରି ଜଗତ ସୃଷ୍ଟି ଅସତ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଛି, ସେପରି, ରାମ, ଏହାକୁ ମୁଁ ଦୀର୍ଘ କଥାରେ ତୁମକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି, ଶୁଣ।
ଵ୍ଯଵସାଯକଥାଵାକ୍ଯୈର୍ ଯାଵତ୍ ତନ୍ ନାନୁଵର୍ଣିତମ୍ । ନ ଵିଶ୍ରାମ୍ଯତି ତେ ତାଵଦ୍ ଧୃଦି ପାଂସୁର୍ ଯଥା ହ୍ରଦେ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ବିଷୟ ନିଶ୍ଚିତ ବ୍ୟାଖ୍ୟାର ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉନାହିଁ, ତୁମ ହୃଦୟର ଧୂଳି ଶାନ୍ତ ହେବନାହିଁ; ଯେପରି ହ୍ରଦରେ ପାଂଶୁ ଶାନ୍ତ ହେବନାହିଁ।
ଅତ୍ଯନ୍ତାଭାଵମ୍ ଅସ୍ଯାସ୍ ତ୍ଵଂ ଜଗତ୍ସର୍ଗଭ୍ରମସ୍ଥିତେଃ । ବୁଦ୍ଧ୍ଵୈକଧ୍ଯାନନିଷ୍ଠାତ୍ମା ଵ୍ଯଵହାରଂ କରିଷ୍ଯସି
ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ମାୟାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ ବୋଲି ତୁମେ ବୁଝିବା ପରେ, ଏକାଗ୍ର ଧ୍ୟାନରେ ଅଟୁଟ ରୁହି, ସାଧାରଣ ଜୀବନର କାମ କରିପାରିବ।
ଭାଵାଭାଵଗ୍ରହୋତ୍ସର୍ଗସ୍ଥୂଲସୂକ୍ଷ୍ମଚଲାଚଲାଃ । ଦୃଶସ୍ ତ୍ଵା ଵେଧଯିଷ୍ଯନ୍ତି ନ ମହାଦ୍ରିମ୍ ଇଵେଷଵଃ
ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ନାସ୍ତିତ୍ୱ, ଧରିବା ଓ ଛାଡିବା, ମୋଟା ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ — ଏହି ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟମାନ ଘଟଣାମାନେ ତୁମକୁ ଆଘାତ କରିବେ, କିନ୍ତୁ ବଡ଼ ପାହାଡ଼କୁ ତୀର ଭେଦିପାରେନାହିଁ, ସେପରି ତୁମକୁ କିଛି କରିପାରିବେନାହିଁ।
ସ ଏଷୋ ଽସ୍ତ୍ଯ୍ ଏକ ଏଵାତ୍ମା ନ ଦ୍ଵିତୀଯାସ୍ତି କଲ୍ପନା । ଜଗଦ୍ ଅତ୍ର ଯଥୋତ୍ପନ୍ନଂ ତତ୍ ତେ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ରାଘଵ
ଏଠାରେ କେବଳ ଏହି ଏକ ଆତ୍ମା ଅଛି, ଦ୍ୱିତୀୟ କିଛି ନାହିଁ, ମନରେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଏହି ସଂସାର କିପରି ଦେଖାଯାଏ, ରାଘବ, ମୁଁ ତୁମକୁ ବୁଝେଇଦେବି।
ତସ୍ମାଦ୍ ଇମାନି ସକଲାନି ଵିଜୃମ୍ଭିତାନି ଯୋ ହୀଦମ୍ ଅଙ୍ଗ ସକଲେ ସକଲଂ ମହାତ୍ମା । ରୂପାଵଲୋକନମନୋମନନପ୍ରକାଶକୋଶାସ୍ପଦଂ ସ୍ଵଯମ୍ ଉଦେତି ଚ ଲୀଯତେ ଚ
ତେଣୁ, ଓ ପ୍ରିୟ, ସେଇ ମହାତ୍ମା ଆତ୍ମା ଏହି ସମସ୍ତ କଥାକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ। ଦେଖିବା, ଚିନ୍ତା କରିବା ଓ ମନର ଆଲୋକର ଆଧାର ସେଇ, ସେ ନିଜେ ସମସ୍ତ ରୂପରେ ଉଦୟ ଓ ଲୟ ହୁଏ।
ଏତସ୍ମାତ୍ ପରମାଚ୍ ଛାନ୍ତାତ୍ ପଦାତ୍ ପରମପାଵନାତ୍ । ଯଥେଦମ୍ ଉତ୍ଥିତଂ ଵିଶ୍ଵଂ ତଚ୍ ଛୃଣୂତ୍ତମଯା ଧିଯା
ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ପବିତ୍ର ଅବସ୍ଥାରୁ, ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ତାହାକୁ ତୁମେ ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧିରେ ଶୁଣ।
ସୁଷୁପ୍ତଂ ସ୍ଵପ୍ନଵଦ୍ ଭାତି ଭାତି ବ୍ରହ୍ମୈଵ ସର୍ଗଵତ୍ । ସର୍ଵମ୍ ଏକଂ ଚ ତଚ୍ ଛାନ୍ତଂ ତତ୍ର ତାଵତ୍ କ୍ରମଂ ଶୃଣୁ
ଯେପରି ଗଭୀର ନିଦ୍ରା ସ୍ୱପ୍ନ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଏହି ସୃଷ୍ଟିରେ କେବଳ ବ୍ରହ୍ମା ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି; ସମସ୍ତ କିଛି ଏକ ଏବଂ ଶାନ୍ତ, ଏହାର କ୍ରମ ଏବେ ଶୁଣ।
ତସ୍ଯାନନ୍ତପ୍ରକାଶାତ୍ମରୂପସ୍ଯାତତଚିନ୍ମଣେଃ । ସତ୍ତାମାତ୍ରାତ୍ମ କଚନଂ ଯଦ୍ ଅଜସ୍ରଂ ସ୍ଵଭାଵତଃ
ଅସୀମ ଆଲୋକମୟ ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ମଣିର ନିଜ ଗୁଣରେ ଏକ ଅବିରତ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରହିଛି।
ତଦ୍ ଆତ୍ମନି ସ୍ଵଯଂ କିଞ୍ଚିଚ୍ ଚେତ୍ଯତାମ୍ ଇଵ ଗଚ୍ଛତି । ଅଗୃହୀତାର୍ଥକଂ ସଂଵିଦୀହାମର୍ଶନସୂଚକମ୍
ସେଇ ଆତ୍ମାରେ କିଛି ଜଣେ ଜଣେ ଜଣାପଡ଼ୁଥିବା ପରି ଲାଗେ, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ବସ୍ତୁକୁ ଧରାଯାଏ ନାହିଁ; ଏହା ଚେତନାର ହଲଚଲର ଚିହ୍ନ ଏବଂ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଜ୍ଞାନର ଚିହ୍ନ।
ଭାଵିନାମାର୍ଥକଲନୈଃ କିଞ୍ଚିଦୂହିତରୂପକମ୍ । ଆକାଶାଦ୍ ଅଣୁ ଶୁଦ୍ଧଂ ଚ ସର୍ଵସ୍ମିନ୍ ଭାଵିବୋଧନମ୍
ଭବିଷ୍ୟତ୍ ବସ୍ତୁମାନଙ୍କର କଳ୍ପନା ଦ୍ୱାରା, ଏହା କିଛି ଅଳ୍ପ ରୂପ ଧାରଣ କରେ; ଏହା ଆକାଶଠାରୁ ମଧ୍ୟ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ସମସ୍ତ ଭବିଷ୍ୟତ୍ ବସ୍ତୁକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ।
ତତସ୍ ସା ପରମା ସତ୍ତା ସତୀତଶ୍ ଚେତନୋନ୍ମୁଖୀ । ଚିନ୍ନାମଯୋଗ୍ଯା ଭଵତି କିଞ୍ଚିଲ୍ଲଭ୍ଯତଯା ତଯା
ତାହାଠାରୁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ତା, ଯାହା ସତ୍ତାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି, ଚେତନା ପ୍ରତି ଆଗ୍ରହୀ ହୁଏ; ଏହିପରି ଭାବେ, ଏହା କିଛି ଅନୁଭବ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ, ଯେତେବେଳେ ଏହା କିଛି ଅନୁଭବ ଯୋଗ୍ୟତା ପାଏ।
ଘନସଂଵେଦନାତ୍ ପଶ୍ଚାଦ୍ ଭାଵିଜୀଵାଦିନାମିକା । ସା ଭଵତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମକଲନା ଯଦା ଯାନ୍ତୀ ପରାତ୍ ପଦାତ୍
ପରେ, ଗଢ଼ିତ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା, ଏହାକୁ ଭବିଷ୍ୟତ୍ ଜୀବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନାମ ମିଳେ; ଏହା ଆତ୍ମାଙ୍କର ନିଜସ୍ୱ ଧାରଣା, ଯେତେବେଳେ ଏହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥାରୁ ଅବତରଣ କରେ।
ସ୍ଵତୈକଭାଵନାମାତ୍ରସାରା ସଂସରଣୋନ୍ମୁଖୀ । ତଦା ଵସ୍ତୁସ୍ଵଭାଵେନ ତନ୍ଵସ୍ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ତାମ୍ ଇମାଃ
ଯେତେବେଳେ ଏହା ନିଜ ଏକମାତ୍ର ଭାବନାରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥାଏ, ପ୍ରକଟ ହେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ବାସ୍ତବ ସ୍ୱଭାବ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହଗୁଡ଼ିକ ତାହାରେ ବସିଥାନ୍ତି।
ସମନନ୍ତରମ୍ ଏତସ୍ଯାଃ ଖସତ୍ତୋଦେତି ଶୂନ୍ଯତା । ଶବ୍ଦାଦିଗୁଣବୀଜଂ ସା ଭଵିଷ୍ଯଦଭିଧାର୍ଥଦା
ଏହା ପରେ ଆକାଶର ଶୂନ୍ୟତା ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ; ଏହି ଶୂନ୍ୟତା ହେଉଛି ଶବ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୁଣର ବୀଜ, ଯାହା ଆଗାମୀରେ ବିଭିନ୍ନ ବସ୍ତୁକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବ।
ଅହନ୍ତୋଦେତି ତଦନୁ ସହ ଵୈ କାଲସତ୍ତଯା । ଭଵିଷ୍ଯଦଭିଧାର୍ଥେ ତେ ବୀଜଂ ମୁଖ୍ଯଂ ଜଗତ୍ସ୍ଥିତେଃ
ତାପରେ 'ମୁଁ' ବୋଧ ଏବଂ ସମୟର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଏକାସାଥିରେ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ; ଏହି ଦୁଇଟି ହେଉଛି ସଂସାରର ଅବସ୍ଥାନ ଓ ଆଗାମୀ ବସ୍ତୁମାନଙ୍କର ମୂଳ ବୀଜ।
ତସ୍ଯାଶ୍ ଶକ୍ତେଃ ପରାଯାସ୍ ତୁ ସ୍ଵସଂଵେଦନମାତ୍ରକମ୍ । ଏତଜ୍ ଜାଲମ୍ ଅସଦ୍ରୂପଂ ସଦ୍ ଇଵୋଦେତି ଵିସ୍ଫୁରତ୍
ସେଇ ଶକ୍ତିର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରୂପ କେବଳ ନିଜ ସ୍ୱ-ଜ୍ଞାନରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଏହି ଶକ୍ତି ଏମିତି ଏକ ଜାଲ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ଯାହା ସତ୍ୟ ନୁହେଁ କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଏ।
ଏଵମ୍ପ୍ରାଯାତ୍ମିକା ସା ଚିଦ୍ ବୀଜଂ ସଙ୍କଲ୍ପଶାଖିନଃ । ତତ୍ରାପ୍ଯ୍ ଅହଙ୍କାରକରସ୍ ସ ତତ୍ସ୍ପନ୍ଦତଯା ମରୁତ୍
ଏହି ପ୍ରକାରର ଚେତନା ହେଉଛି ଇଚ୍ଛାର ଗଛର ବୀଜ; ଏଠାରେ ଅହଂକାରର ସାର ତାହାର କମ୍ପନ ଦ୍ୱାରା ବାୟୁ ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ।
ଚିଦ୍ ଅହନ୍ତାଵତୀ ଵ୍ଯୋମଶବ୍ଦତନ୍ମାତ୍ରଭାଵନାତ୍ । ସ୍ଵତୋ ଘନୀଭୂଯ ଶନୈଃ ଖତନ୍ମାତ୍ରଂ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ଚେତନା ଯେଉଁଥିରେ ଅହଂଭାବ ରହିଛି, ସେ ଯେତେବେଳେ ଆକାଶର ଶବ୍ଦ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଭାବନା କରେ, ତେବେ ସେ ନିଜେ ନିଜେ ଦୀରେ ଦୀରେ ଘନ ହୋଇ, ଆକାଶ ତତ୍ତ୍ୱର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଶକ୍ତିକୁ ଗଢ଼ି ତୋରେ।
ଭାଵିନାମାର୍ଥରୂପଂ ତଦ୍ ବୀଜଂ ଶବ୍ଦୌଘଶାଖିନଃ । ପଦଵାକ୍ଯପ୍ରମାଣାଢ୍ଯଵେଦଵୃନ୍ଦଵିକାରି ତତ୍
ଯାହା ପରେ ଭବିଷ୍ୟତରେ ବସ୍ତୁ ହେବାକୁ ଯାଉଛି, ସେହି ହେଉଛି ଅନେକ ଶବ୍ଦର ଗଛର ମୂଳ। ଏହା ପଦ, ବାକ୍ୟ, ମାପ ଓ ବେଦର ଗୁଚ୍ଛ ଦ୍ୱାରା ବିଭିନ୍ନ ରୂପକୁ ନେଇଥାଏ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଉଦେଷ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅଖିଲା ଜଗଚ୍ଛ୍ରୀଶ୍ ଶବ୍ଦରୂପିଣଃ । ଶବ୍ଦୌଘନିର୍ମିତାର୍ଥୌଘପରିଣାମଵିସାରିଣୀ
ସେଠାରୁ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ମହିମା, ଯାହା ଶବ୍ଦର ରୂପରେ ଅଛି, ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ। ଏହା ଅନେକ ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ବସ୍ତୁମାନଙ୍କର ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦ୍ୱାରା ସାରା ଜଗତରେ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ।
ଚିଦ୍ ଏଵମ୍ପରିଵାରା ସା ଜୀଵଶବ୍ଦେନ କଥ୍ଯତେ । ଭାଵିଶବ୍ଦାର୍ଥଜାଲେନ ବୀଜଂ ଭୂତୌଘଶାଖିନଃ
ଏଭଳି ଚେତନା ଏବଂ ତାହାର ସହଚରମାନେ, 'ଜୀବ' ନାମରେ ଅଭିଧାନ କରାଯାଏ। ଏହା ଭବିଷ୍ୟତର ଶବ୍ଦ ଓ ତାହାର ଅର୍ଥର ଜାଲ ଦ୍ୱାରା ଭୂତମାନଙ୍କର ଗଛର ମୂଳ ହୋଇଥାଏ।
ଚତୁର୍ଦଶଵିଧଂ ଭୂତଜାତମ୍ ଆଵଲିତାମ୍ବରମ୍ । ଜଗଜ୍ଜଠରଯନ୍ତ୍ରୌଘଂ ପ୍ରସରିଷ୍ଯତି ଵୈ ତତଃ
ଚୌଦ ଧରଣର ପ୍ରାଣୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଆକାଶରେ ବିସ୍ତାରିତ, ସେମାନେ ପରେ ଏହି ବିଶ୍ୱର ଗର୍ଭରେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଯନ୍ତ୍ରମାନେ ପରି ଚାଲିବେ ।
ଅସମ୍ପ୍ରାପ୍ତାଭିଧାସାରା ଚିଜ୍ ଜୀଵତ୍ଵାତ୍ ସ୍ଫୁରଦ୍ଵପୁଃ । ଯା ସୈଵ ସ୍ପର୍ଶତନ୍ମାତ୍ରଂ ଭାଵନାଦ୍ ଭଵତି କ୍ଷଣାତ୍
ଯେ ସଚେତନତା ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନାମ ଓ ରୂପର ସାର ନ ପାଇଛି, ସେଇ ସଚେତନତା ଜୀବନ ଭାବେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ; ଏହି ସଚେତନତା, ସ୍ପର୍ଶ ଭାବନା ଦ୍ୱାରା, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସ୍ପର୍ଶର ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ ହେଉଛି ।
ପଵନସ୍କନ୍ଧଵିସ୍ତାରଂ ବୀଜଂ ସ୍ପର୍ଶୈକଶାଖିନଃ । ସର୍ଵଭୂତକ୍ରିଯାସ୍ପନ୍ଦସ୍ ତସ୍ମାତ୍ ସମ୍ପ୍ରସରିଷ୍ଯତି
ବାୟୁ ତତ୍ତ୍ୱର ବିସ୍ତାର ହେଉଛି ସେଇ ଗଛର ମୂଳ, ଯାହାର ଏକମାତ୍ର ଶାଖା ହେଉଛି ସ୍ପର୍ଶ; ଏଠାରୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର କ୍ରିୟା ଓ ଚଳନ ଚାଲିଯିବ ।
ତତ୍ର ଯଶ୍ ଚିଦ୍ଵିଲାସେନ ପ୍ରକାଶୋ ଽନୁଭଵାଦ୍ ଭଵେତ୍ । ତେଜସ୍ତନ୍ମାତ୍ରକଂ ତତ୍ତଦ୍ଭଵିଷ୍ଯଦଭିଧାର୍ଥଦମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ସଚେତନତା ତାହାର ଖେଳ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭୂତିରେ ଆଲୋକ ହିସାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ସେଠାରେ ଏହି ଆଲୋକ ତତ୍ତ୍ୱ ଆଗ୍ନିର ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ ହେଇ, ଭବିଷ୍ୟତର ନାମର ଅର୍ଥକୁ ଦେଇଥାଏ ।