କ୍ଵାସମ୍ଭଵଦ୍ଭୂତଜାଡ୍ଯଂ ପୃଠ୍ଵ୍ଯାଦେର୍ ଜଡଵସ୍ତୁନଃ । କାରଣଂ ଭଵିତୁଂ ଶକ୍ତଂ ଛାଯାଯା ଆତପୋ ଯଥା
ଯେପରି ଅଜନ୍ମା ଅବସ୍ଥାରୁ ଜଡତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ଏହି ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଡବସ୍ତୁର କାରଣ ହେବା ଯେପରି ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ସେପରି ଛାୟା ପାଇଁ ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ କାରଣ ନୁହେଁ।
କାରଣାଭାଵତଃ କାର୍ଯଂ ନେଦଂ ତତ୍ କିଞ୍ଚନୋଦିତମ୍ । ଯତ୍ ତତ୍କାରଣମ୍ ଏଵାସ୍ତି ତଦ୍ ଏଵେତ୍ଥମ୍ ଅଵସ୍ଥିତମ୍
ଯେଉଁଠାରେ କାରଣ ନାହିଁ, ସେଠାରେ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ; ଯେଉଁଠାରେ କାରଣ ଅଛି, ସେଇ କାରଣ ଏଭଳି ଅବସ୍ଥିତ ରହିଥାଏ।
ଅଜାତମ୍ ଏଵ ଯଦ୍ ଭାତି ସଂଵିଦୋ ଭାନମ୍ ଏଵ ତତ୍ । ଯଜ୍ ଜଗଦ୍ ଦୃଶ୍ଯତେ ସ୍ଵପ୍ନେ ସଂଵିତ୍କଚନମ୍ ଏଵ ତତ୍
ଯାହା କି ଅଜନ୍ମା ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ସେଟି ସଚେତନତାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ମାତ୍ର; ସ୍ୱପ୍ନରେ ଯେଉଁ ଜଗତ୍ ଦେଖାଯାଏ, ସେଟି ମଧ୍ୟ ସଚେତନତାର ଚମକ ଛଡ଼ା କିଛି ନୁହେଁ।
ସଂଵିତ୍କଚନମ୍ ଏଵାନ୍ତର୍ ଯଥା ସ୍ଵପ୍ନଜଗଦ୍ଭ୍ରମଃ । ସର୍ଗାଦୌ ବ୍ରହ୍ମଣି ତଥା ଜଗତ୍କଚନମ୍ ଆତତମ୍
ଭିତରେ ସଚେତନତାର ଚମକ ଯେପରି ସ୍ୱପ୍ନ ଜଗତ୍ ଭ୍ରମ ଭଳି, ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ବ୍ରହ୍ମରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଜଗତ୍ର ଚମକ ସେଇପରି ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଥାଏ।
ଯଦ୍ ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯତେ କିଞ୍ଚିତ୍ ତତ୍ ସଦ୍ ଏଵାତ୍ମନି ସ୍ଥିତମ୍ । ନାସ୍ତମ୍ ଏତି ନ ଚୋଦେତି ଜଗତ୍ କିଞ୍ଚିତ୍ କଦାଚନ
ଏଠାରେ ଯେଉଁ କିଛି ଦେଖାଯାଉଛି, ସେ ସବୁ ସତ୍ୟରୂପେ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଅଛି; ଏହି ସଂସାର କେବେ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ହୁଏନାହିଁ, କିମ୍ବା ଉଦୟ ହୁଏନାହିଁ।
ଯଥା ଦ୍ରଵତ୍ଵଂ ସଲିଲଂ ସ୍ପନ୍ଦତ୍ଵଂ ପଵନୋ ଯଥା । ଯଥା ପ୍ରକାଶ ଆଭାସୋ ବ୍ରହ୍ମୈଵ ତ୍ରିଜଗତ୍ ତଥା
ଯେପରି ଜଳର ଗୁଣ ହେଉଛି ତାର ତରଳତା, ବାୟୁର ଗୁଣ ହେଉଛି ତାର ଗତି, ଆଲୋକର ଗୁଣ ହେଉଛି ତାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ସେପରି ଏହି ତିନି ଜଗତର ମୂଳ ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମ।
ଯଥା ପୁରମ୍ ଇଵାସ୍ତେ ଽନ୍ତର୍ ଵିଦ୍ ଏଵ ସ୍ଵପ୍ନସଂଵିଦି । ତଥା ଜଗଦ୍ ଇଵାଭାତି ସ୍ଵାତ୍ମୈଵ ପରମାତ୍ମନି
ଯେପରି ଏକ ସହର ଭିତରେ ଥିବା ଦେବତା ସ୍ୱପ୍ନ ଜ୍ଞାନରେ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଏହି ସଂସାର ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଏହା ନିଜ ଆତ୍ମା ହିଁ ପରମାତ୍ମାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛି।
ଏଵଂ ଚେତ୍ ତତ୍ କଥଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ସୁଘନପ୍ରତ୍ଯଯଂ ଵଦ । ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯଵିଷଂ ଜାତମ୍ ଅସତ୍ସ୍ଵପ୍ନାନୁଭୂତିଵତ୍
ଯଦି ଏହିପରି ଅଟୁଟ ସତ୍ୟବୋଧ ହୁଏ, ତେବେ, ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ଏହାକୁ କିପରି ବୁଝାଅ? ଏହି ଦୃଶ୍ୟମାନ ସଂସାର ଅସତ୍ୟ ସ୍ୱପ୍ନ ଅନୁଭବ ପରି ଉପଜିଛି।
ସତି ଦୃଶ୍ଯେ କିଲ ଦ୍ରଷ୍ଟା ସତି ଦ୍ରଷ୍ଟରି ଦୃଶ୍ଯତା । ଏକସତ୍ତ୍ଵେ ଦ୍ଵଯୋର୍ ବନ୍ଧୋ ମୁକ୍ତିର୍ ଏକକ୍ଷଯେ ଦ୍ଵଯୋଃ
ଦେଖିବା ପାଇଁ କିଛି ଥିଲେ, ଦେଖୁଥିବା ମନ ଥାଏ; ଦେଖୁଥିବା ମନ ଥିଲେ, ଦେଖିବା ପାଇଁ କିଛି ଥାଏ। ଏହି ଦୁଇଟି ଥିଲେ ବନ୍ଧନ ହୁଏ; ଯେତେବେଳେ ଏହାମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ହଟିଯାଏ, ସେତେବେଳେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ଅତ୍ଯନ୍ତାସମ୍ଭଵୋ ଯାଵଦ୍ ବୁଦ୍ଧୋ ଦୃଶ୍ଯସ୍ଯ ନାକ୍ଷଯଃ । ତାଵଦ୍ ଦ୍ରଷ୍ଟୁର୍ ଅଦ୍ରଷ୍ଟୃତ୍ଵଂ ନ ସମ୍ଭଵତି ମୋକ୍ଷଦମ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେଖିବା ପାଇଁ କିଛି ସମ୍ଭବ ଅଛି ଓ ମନ ତାହାକୁ ଛାଡ଼ିନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେଖୁଥିବା ମନରେ ଦେଖିନଥିବା ଅବସ୍ଥା ଆସିପାରିବ ନାହିଁ, ଏବଂ ଏହା ମୁକ୍ତି ଦେଇପାରେ ନାହିଁ।
ଦୃଶ୍ଯଂ ଚେତ୍ ସମ୍ଭଵତ୍ଯ୍ ଆଦୌ ପଶ୍ଚାତ୍ କ୍ଷଯମ୍ ଉପାଗତମ୍ । ତଦ୍ ଦୃଶ୍ଯସ୍ମରଣାନର୍ଥରୂପୋ ବନ୍ଧୋ ନ ଶାମ୍ଯତି
ଯଦି ଆଦିରେ କିଛି ଦେଖାଯାଏ ଏବଂ ପରେ ସେଠାରୁ ହଟିଯାଏ, ତେବେ ତାହାର ସ୍ମୃତି ରହିଯାଏ; ଏହି ଅନାବଶ୍ୟକ ସ୍ମୃତି ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧନ ଶାନ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଯତ୍ର କ୍ଵଚନ ସଂସ୍ଥସ୍ଯ ସ୍ଵାଦର୍ଶସ୍ଯେଵ ଚିଦ୍ଗତେଃ । ପ୍ରତିବିମ୍ବୋ ଲଗତ୍ଯ୍ ଏଵ ସର୍ଗସ୍ମୃତିମଯୋ ହ୍ଯ୍ ଅଯମ୍
ମନ ଯେଉଁଠି ରହିଥାଏ, ସେଠି ଆଇନାରେ ନିଜ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦେଖାଯିବା ପରି, ଏକ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ; ଏହିଠାରେ ସୃଷ୍ଟିର ସ୍ମୃତି ରହିଥାଏ।
ଆଦାଵ୍ ଏଵ ହି ନୋତ୍ପନ୍ନଂ ଦୃଶ୍ଯଂ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ଚେତ୍ ସ୍ଵଯମ୍ । ଦ୍ରଷ୍ଟୃଦୃଶ୍ଯଭ୍ରମାଭାଵାତ୍ ତତ୍ ସମ୍ଭଵତି ମୁକ୍ତତା
ଆରମ୍ଭରେ ଦୃଶ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ; ଯଦି ଏହା ନିଜେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନରଖେ, ଦେଖୁଥିବା ଏବଂ ଦେଖାଯାଉଥିବାର ଭ୍ରମ ନଥିଲେ, ମୁକ୍ତି ଲାଭ ହୁଏ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଅସମ୍ଭଵନ୍ମୁକ୍ତେର୍ ମମ ପ୍ରୋତ୍ସାର୍ଯ ଯୁକ୍ତିତଃ । ଅତ୍ଯନ୍ତାସମ୍ଭଵଂ ଦୃଶ୍ଯେ କଥଯାତ୍ମଵିଦାଂ ଵର
ସେହିପରି, ଆତ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଯୁକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୋ ପାଖରେ ମୁକ୍ତିର ଅସମ୍ଭବତାକୁ ଦୂର କର, ଏବଂ ଦୃଶ୍ୟ ଜଗତର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସମ୍ଭବତା ବିଷୟରେ କହ।
ଅସଦ୍ ଏଵ ଯଥା ଭାତି ଜଗତ୍ସର୍ଗାତ୍ମକଂ ତଥା । ଶୃଣ୍ଵ୍ ଅହଂ କଥଯା ରାମ ଦୀର୍ଘଯା କଥଯାମି ତେ
ଯେପରି ଜଗତ ସୃଷ୍ଟି ଅସତ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଛି, ସେପରି, ରାମ, ଏହାକୁ ମୁଁ ଦୀର୍ଘ କଥାରେ ତୁମକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି, ଶୁଣ।
ଵ୍ଯଵସାଯକଥାଵାକ୍ଯୈର୍ ଯାଵତ୍ ତନ୍ ନାନୁଵର୍ଣିତମ୍ । ନ ଵିଶ୍ରାମ୍ଯତି ତେ ତାଵଦ୍ ଧୃଦି ପାଂସୁର୍ ଯଥା ହ୍ରଦେ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ବିଷୟ ନିଶ୍ଚିତ ବ୍ୟାଖ୍ୟାର ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉନାହିଁ, ତୁମ ହୃଦୟର ଧୂଳି ଶାନ୍ତ ହେବନାହିଁ; ଯେପରି ହ୍ରଦରେ ପାଂଶୁ ଶାନ୍ତ ହେବନାହିଁ।
ଅତ୍ଯନ୍ତାଭାଵମ୍ ଅସ୍ଯାସ୍ ତ୍ଵଂ ଜଗତ୍ସର୍ଗଭ୍ରମସ୍ଥିତେଃ । ବୁଦ୍ଧ୍ଵୈକଧ୍ଯାନନିଷ୍ଠାତ୍ମା ଵ୍ଯଵହାରଂ କରିଷ୍ଯସି
ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ମାୟାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ ବୋଲି ତୁମେ ବୁଝିବା ପରେ, ଏକାଗ୍ର ଧ୍ୟାନରେ ଅଟୁଟ ରୁହି, ସାଧାରଣ ଜୀବନର କାମ କରିପାରିବ।
ଭାଵାଭାଵଗ୍ରହୋତ୍ସର୍ଗସ୍ଥୂଲସୂକ୍ଷ୍ମଚଲାଚଲାଃ । ଦୃଶସ୍ ତ୍ଵା ଵେଧଯିଷ୍ଯନ୍ତି ନ ମହାଦ୍ରିମ୍ ଇଵେଷଵଃ
ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ନାସ୍ତିତ୍ୱ, ଧରିବା ଓ ଛାଡିବା, ମୋଟା ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ — ଏହି ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟମାନ ଘଟଣାମାନେ ତୁମକୁ ଆଘାତ କରିବେ, କିନ୍ତୁ ବଡ଼ ପାହାଡ଼କୁ ତୀର ଭେଦିପାରେନାହିଁ, ସେପରି ତୁମକୁ କିଛି କରିପାରିବେନାହିଁ।
ସ ଏଷୋ ଽସ୍ତ୍ଯ୍ ଏକ ଏଵାତ୍ମା ନ ଦ୍ଵିତୀଯାସ୍ତି କଲ୍ପନା । ଜଗଦ୍ ଅତ୍ର ଯଥୋତ୍ପନ୍ନଂ ତତ୍ ତେ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ରାଘଵ
ଏଠାରେ କେବଳ ଏହି ଏକ ଆତ୍ମା ଅଛି, ଦ୍ୱିତୀୟ କିଛି ନାହିଁ, ମନରେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଏହି ସଂସାର କିପରି ଦେଖାଯାଏ, ରାଘବ, ମୁଁ ତୁମକୁ ବୁଝେଇଦେବି।
ତସ୍ମାଦ୍ ଇମାନି ସକଲାନି ଵିଜୃମ୍ଭିତାନି ଯୋ ହୀଦମ୍ ଅଙ୍ଗ ସକଲେ ସକଲଂ ମହାତ୍ମା । ରୂପାଵଲୋକନମନୋମନନପ୍ରକାଶକୋଶାସ୍ପଦଂ ସ୍ଵଯମ୍ ଉଦେତି ଚ ଲୀଯତେ ଚ
ତେଣୁ, ଓ ପ୍ରିୟ, ସେଇ ମହାତ୍ମା ଆତ୍ମା ଏହି ସମସ୍ତ କଥାକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ। ଦେଖିବା, ଚିନ୍ତା କରିବା ଓ ମନର ଆଲୋକର ଆଧାର ସେଇ, ସେ ନିଜେ ସମସ୍ତ ରୂପରେ ଉଦୟ ଓ ଲୟ ହୁଏ।
ଏତସ୍ମାତ୍ ପରମାଚ୍ ଛାନ୍ତାତ୍ ପଦାତ୍ ପରମପାଵନାତ୍ । ଯଥେଦମ୍ ଉତ୍ଥିତଂ ଵିଶ୍ଵଂ ତଚ୍ ଛୃଣୂତ୍ତମଯା ଧିଯା
ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ପବିତ୍ର ଅବସ୍ଥାରୁ, ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ତାହାକୁ ତୁମେ ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧିରେ ଶୁଣ।
ସୁଷୁପ୍ତଂ ସ୍ଵପ୍ନଵଦ୍ ଭାତି ଭାତି ବ୍ରହ୍ମୈଵ ସର୍ଗଵତ୍ । ସର୍ଵମ୍ ଏକଂ ଚ ତଚ୍ ଛାନ୍ତଂ ତତ୍ର ତାଵତ୍ କ୍ରମଂ ଶୃଣୁ
ଯେପରି ଗଭୀର ନିଦ୍ରା ସ୍ୱପ୍ନ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଏହି ସୃଷ୍ଟିରେ କେବଳ ବ୍ରହ୍ମା ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି; ସମସ୍ତ କିଛି ଏକ ଏବଂ ଶାନ୍ତ, ଏହାର କ୍ରମ ଏବେ ଶୁଣ।
ତସ୍ଯାନନ୍ତପ୍ରକାଶାତ୍ମରୂପସ୍ଯାତତଚିନ୍ମଣେଃ । ସତ୍ତାମାତ୍ରାତ୍ମ କଚନଂ ଯଦ୍ ଅଜସ୍ରଂ ସ୍ଵଭାଵତଃ
ଅସୀମ ଆଲୋକମୟ ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ମଣିର ନିଜ ଗୁଣରେ ଏକ ଅବିରତ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରହିଛି।
ତଦ୍ ଆତ୍ମନି ସ୍ଵଯଂ କିଞ୍ଚିଚ୍ ଚେତ୍ଯତାମ୍ ଇଵ ଗଚ୍ଛତି । ଅଗୃହୀତାର୍ଥକଂ ସଂଵିଦୀହାମର୍ଶନସୂଚକମ୍
ସେଇ ଆତ୍ମାରେ କିଛି ଜଣେ ଜଣେ ଜଣାପଡ଼ୁଥିବା ପରି ଲାଗେ, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ବସ୍ତୁକୁ ଧରାଯାଏ ନାହିଁ; ଏହା ଚେତନାର ହଲଚଲର ଚିହ୍ନ ଏବଂ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଜ୍ଞାନର ଚିହ୍ନ।
ଭାଵିନାମାର୍ଥକଲନୈଃ କିଞ୍ଚିଦୂହିତରୂପକମ୍ । ଆକାଶାଦ୍ ଅଣୁ ଶୁଦ୍ଧଂ ଚ ସର୍ଵସ୍ମିନ୍ ଭାଵିବୋଧନମ୍
ଭବିଷ୍ୟତ୍ ବସ୍ତୁମାନଙ୍କର କଳ୍ପନା ଦ୍ୱାରା, ଏହା କିଛି ଅଳ୍ପ ରୂପ ଧାରଣ କରେ; ଏହା ଆକାଶଠାରୁ ମଧ୍ୟ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ସମସ୍ତ ଭବିଷ୍ୟତ୍ ବସ୍ତୁକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ।
ତତସ୍ ସା ପରମା ସତ୍ତା ସତୀତଶ୍ ଚେତନୋନ୍ମୁଖୀ । ଚିନ୍ନାମଯୋଗ୍ଯା ଭଵତି କିଞ୍ଚିଲ୍ଲଭ୍ଯତଯା ତଯା
ତାହାଠାରୁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ତା, ଯାହା ସତ୍ତାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି, ଚେତନା ପ୍ରତି ଆଗ୍ରହୀ ହୁଏ; ଏହିପରି ଭାବେ, ଏହା କିଛି ଅନୁଭବ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ, ଯେତେବେଳେ ଏହା କିଛି ଅନୁଭବ ଯୋଗ୍ୟତା ପାଏ।
ଘନସଂଵେଦନାତ୍ ପଶ୍ଚାଦ୍ ଭାଵିଜୀଵାଦିନାମିକା । ସା ଭଵତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମକଲନା ଯଦା ଯାନ୍ତୀ ପରାତ୍ ପଦାତ୍
ପରେ, ଗଢ଼ିତ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା, ଏହାକୁ ଭବିଷ୍ୟତ୍ ଜୀବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନାମ ମିଳେ; ଏହା ଆତ୍ମାଙ୍କର ନିଜସ୍ୱ ଧାରଣା, ଯେତେବେଳେ ଏହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥାରୁ ଅବତରଣ କରେ।
ସ୍ଵତୈକଭାଵନାମାତ୍ରସାରା ସଂସରଣୋନ୍ମୁଖୀ । ତଦା ଵସ୍ତୁସ୍ଵଭାଵେନ ତନ୍ଵସ୍ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ତାମ୍ ଇମାଃ
ଯେତେବେଳେ ଏହା ନିଜ ଏକମାତ୍ର ଭାବନାରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥାଏ, ପ୍ରକଟ ହେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ବାସ୍ତବ ସ୍ୱଭାବ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହଗୁଡ଼ିକ ତାହାରେ ବସିଥାନ୍ତି।
ସମନନ୍ତରମ୍ ଏତସ୍ଯାଃ ଖସତ୍ତୋଦେତି ଶୂନ୍ଯତା । ଶବ୍ଦାଦିଗୁଣବୀଜଂ ସା ଭଵିଷ୍ଯଦଭିଧାର୍ଥଦା
ଏହା ପରେ ଆକାଶର ଶୂନ୍ୟତା ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ; ଏହି ଶୂନ୍ୟତା ହେଉଛି ଶବ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୁଣର ବୀଜ, ଯାହା ଆଗାମୀରେ ବିଭିନ୍ନ ବସ୍ତୁକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବ।
ଅହନ୍ତୋଦେତି ତଦନୁ ସହ ଵୈ କାଲସତ୍ତଯା । ଭଵିଷ୍ଯଦଭିଧାର୍ଥେ ତେ ବୀଜଂ ମୁଖ୍ଯଂ ଜଗତ୍ସ୍ଥିତେଃ
ତାପରେ 'ମୁଁ' ବୋଧ ଏବଂ ସମୟର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଏକାସାଥିରେ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ; ଏହି ଦୁଇଟି ହେଉଛି ସଂସାରର ଅବସ୍ଥାନ ଓ ଆଗାମୀ ବସ୍ତୁମାନଙ୍କର ମୂଳ ବୀଜ।