ବହିẖ କିଂ ଵିଦ୍ଯତେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ବ୍ରହ୍ମସଦ୍ମକଵାଟତଃ । କାସ୍ ତତ୍ରାଵରଣା ବ୍ରୂହି କିଯତ୍ଯସ୍ ସଂସ୍ଥିତାẖ କଥମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଗୃହର ବାହାରେ କଣ ଅଛି? ସେଠାରେ କେଉଁଠି କେଉଁ ଆବରଣ ଅଛି? କେତେଟି ଅଛି ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକି କିପରି ରହିଛି, ମୋତେ କୁହ।
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଖଣ୍ଡଯୋḫ ପାରେ ତତୋ ଦଶଗୁଣଂ ଜଲମ୍ । ସନ୍ଧ୍ଯାକାଶମ୍ ଅନନ୍ତଂ ତଂ ଵର୍ଜଯିତ୍ଵାତତଂ ସ୍ଥିତମ୍
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ସୀମା ପାରେ, ତାହାଠାରୁ ଦଶଗୁଣ ବଡ଼ ଜଳର ପରତ ଅଛି, ଏବଂ ଅସୀମ ସଂଧ୍ୟା ଆକାଶ ଅଛି, ସେଠାରେ ଏହି ଦୁଇଟି ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ତତସ୍ ତଥୈଵ ଜ୍ଵାଲାତ୍ମ ତେଜୋ ଦଶଗୁଣଂ ସ୍ଥିତମ୍ । ତତସ୍ ତଥୈଵ ପଵନḫ ପାଵନୋ ନିର୍ମଲସ୍ ସ୍ଥିତଃ
ତାପରେ, ସେଇପରି ଦଶଗୁଣ ବଡ଼ ଜ୍ୱାଳାମୟ ତେଜର ପରତ ଅଛି; ତାପରେ, ସେଇପରି ଶୁଦ୍ଧ ପବନ ରହିଛି, ଯାହା ସବୁକିଛି ପବିତ୍ର କରେ।
ତତସ୍ ତଥୈଵ ଵିମଲଂ ନଭୋ ଦଶଗୁଣଂ ସ୍ଥିତମ୍ । ତତḫ ପରମମ୍ ଅତ୍ଯଚ୍ଛଂ ବ୍ରହ୍ମାକାଶମ୍ ଅନନ୍ତକମ୍
ତାପରେ, ସେଇପରି ଦଶଗୁଣ ବଡ଼ ନିର୍ମଳ ଆକାଶ ଅଛି; ତାହାଠାରୁ ଉପରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ସଫା ଏବଂ ଅସୀମ ବ୍ରହ୍ମାକାଶ ଅଛି।
ଅନ୍ଯତ୍ରାନ୍ଯତ୍ର ତସ୍ଯାଥ ଦୃଷ୍ଟଯୋ ଽନ୍ଯାସ୍ ତଥୈଵ ଖେ । କଚନ୍ତ୍ଯ୍ ଅସଙ୍ଖ୍ଯା ଦୂରସ୍ଥା ମିଥୋଽଦୃଷ୍ଟାତ୍ମସୃଷ୍ଟଯଃ
ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ମଧ୍ୟ, ଏହାର ଦୃଶ୍ୟମାନ ଦୃଶ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଆକାଶରେ ଏଭଳି ଅନେକ ଅଛି; ଏହାମାନେ ଅସଂଖ୍ୟ, ଦୂରେ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ପ୍ରତିଏକ ନିଜ ନିଜ ଆତ୍ମାର ରଚନା, ଏମିତି ଏକାଏକି ଅଦୃଶ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।
ଊର୍ଧ୍ଵେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଖଣ୍ଡସ୍ଯ ତସ୍ଯାଧସ୍ତାନ୍ ମୁନୀଶ୍ଵର । ତଜ୍ ଜଲାଦି ମହାକାରଂ କ୍ଵ କଥଂ କେନ ଧାର୍ଯତେ
ଉପରକୁ ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଏକ ଅଂଶ ଅଛି, ତଳକୁ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପାଣି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବଡ଼ ତତ୍ତ୍ୱଗୁଡ଼ିକ ଅଛି—ସେଗୁଡ଼ିକ କେଉଁଠି, କିପରି, କିଏ ଧାରଣ କରିଛି?
ସ ପାର୍ଥିଵḫ ପଦାର୍ଥାନାଂ ସ୍ଥିତẖ କଡ୍ଢକରତ୍ନଵତ୍ । ଭାଗାସ୍ ତମ୍ ଏଵ ଧାଵନ୍ତି ତେ ସୁତା ମାତରଂ ଯଥା
ସେ ଭୂତତ୍ତ୍ୱ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବସ୍ତୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଣିର ଭଳି ଅଟୁଟ ଅଛି; ଏହାର ଅଂଶଗୁଡ଼ିକ ଏହାକୁ ଦୌଡ଼ିଯାନ୍ତି, ଯେପରି ଛୁଆଁମାନେ ନିଜ ମାଆଁପାଖକୁ ଦୌଡ଼ନ୍ତି।
ଅତୋ ଯଦ୍ ଏଵ ନେଦୀଯୋ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡାଖ୍ଯଂ ମହୀଵପୁଃ । ତତ୍ ପଦାର୍ଥାḫ ପ୍ରଧାଵନ୍ତି ତୃଷିତାସ୍ ସଲିଲଂ ଯଥା
ଏହିପରି, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ନାମକ ବଡ଼ ଆକାରର ନିକଟରେ ଯେଉଁଠି କିଛି ଅଛି, ସେଉଁଠି ବସ୍ତୁମାନେ ତିବ୍ର ଆଗ୍ରହରେ ଦୌଡ଼ିଯାନ୍ତି, ଯେପରି ତରିଛିମାନେ ପାଣି ପାଇଁ ଦୌଡ଼ନ୍ତି।
ଅଵଲମ୍ବ୍ଯ ତଦ୍ ଏଵାତସ୍ ସଂସ୍ଥିତାସ୍ ତେ ଜଲାଦଯଃ । ନ ସ୍ଥିତିଂ ପ୍ରଵିମୁଞ୍ଚନ୍ତି ସ୍ଵାଂ ଯଥାଵଯଵା ଇଵ
ସେଇ ଆଧାର ଉପରେ ପାଣି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସବୁ ଅଟୁଟ ରହିଛି; ସେମାନେ ନିଜ ଅବସ୍ଥାନ କେବେ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେପରିକି ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ନିଜ ଅଂଶ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ।
ବ୍ରହ୍ମନ୍ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଖଣ୍ଡେ ତେ ତିଷ୍ଠତẖ କଥମ୍ ଉଚ୍ଯତାମ୍ । କିମାକୃତୀ ଧୃତେ କେନ କଥଂ ଵା ପରିନଶ୍ଯତଃ
ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଏକ ଅଂଶରେ ସେଇ ତତ୍ତ୍ୱଗୁଡ଼ିକ କିପରି ରହିଛି, ସେମାନଙ୍କର ଆକୃତି କଣ, କେଉଁଠି ଏହା ଧରି ରଖାଯାଇଛି, ଏବଂ କିପରି ଏହା ନଶ୍ୱର ହୁଏ—ଏହା ମୋତେ କହ।
ଅଧୃତଂ ଧୃତମ୍ ଏଵୋଚ୍ଚୈର୍ ଅପତଚ୍ ଚୈଵ ଵା ପତତ୍ । ଅନାକୃତ୍ଯ୍ ଏଵ ସାକାରଂ ଜଗତ୍ ସ୍ଵପ୍ନପୁରଂ ଯଥା
ଧରାଯାଇନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଧରାଯାଇଛି, ପଡ଼ୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପଡ଼ୁନାହିଁ; ଆକୃତି ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଆକୃତି ଅଛି—ଏହି ସଂସାର ସ୍ୱପ୍ନର ଏକ ସହର ଭଳି।
କିମ୍ ଅସ୍ଯ ନାମ ପତତି କିଂ ଵା କେନାସ୍ଯ ଧାର୍ଯତେ । ଯଥା ସଂଵିତ୍ତିକଚନଂ ତଥୈତଦ୍ ଅଵତିଷ୍ଠତେ
କଣ ପଡ଼ୁଛି, କିଏ ଏହାକୁ ଧରି ରଖିଛି? ଯେପରି ଚେତନାରେ ଏକ ଭାବନା ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ସେପରି ଏହି ସଂସାର ଅଟୁଟ ରହିଛି।
ଯଥା କେଶୋଣ୍ଡୁକଂ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଯଥା ଵ୍ଯୋମନି ଶୂନ୍ଯତା । ଯଥା ଵା ପଵନେ ସ୍ପନ୍ଦୋ ଜଗଚ୍ ଚିଦ୍ଗଗନେ ତଥା
ଯେପରି ଆକାଶରେ ଚୁଲିର ଗୋଲା, କିମ୍ବା ଶୂନ୍ୟ ଆକାଶରେ ଯେପରି ଅଦୃଶ୍ୟ, କିମ୍ବା ବାୟୁରେ ଯେପରି ହଲଚଲ ଅନୁଭବ ହୁଏ, ସେପରି ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଚେତନାର ଆକାଶରେ ଅଛି।
ଚିତୌ ସଙ୍କଲ୍ପନଗରଂ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡାଖ୍ଯଂ ଜଗଦ୍ଗୃହମ୍ । ଖେ ଖମ୍ ଏଵାତ୍ଯନାକାରମ୍ ଅତ୍ଯାକାରମ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତମ୍
ଚେତନା ଭିତରେ କଳ୍ପନାର ଏକ ସହର, ଯାହାକୁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ କୁହାଯାଏ, ଏହି ସଂସାରର ଘର ଭାବରେ ଆକାଶରେ ଅଛି—ଏହା ଆକାଶ ପରି ନିରାକାର, କିନ୍ତୁ ଦେଖିବାକୁ ଆକାର ଥିବା ପରି ଲାଗେ।
ପାତସଂଵିତ୍ସମୁଦ୍ଭୂତଂ ପତଦ୍ ଆସ୍ତେ ଦିଵାନିଶମ୍ । ଉତ୍ପତନ୍ତ୍ଯା ଵିଦୋଦ୍ଭୂତମ୍ ଉତ୍ପତଚ୍ ଚୈଵ ତିଷ୍ଠତି
ପଡ଼ିବାର ଜ୍ଞାନରୁ ଯାହା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେଠି ଦିନ ରାତି ପଡ଼ିଥାଏ; ଉଠିବାର ଜ୍ଞାନରୁ ଯାହା ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ସେଠି ଉଠିବା ସମୟରେ ଉଠି ରହିଥାଏ।
ସ୍ଥିତିସଂଵିତ୍ସମୁଦ୍ଭୂତଂ ସ୍ଥିତମ୍ ଆସ୍ତେ ଦିଵାନିଶମ୍ । ଗଚ୍ଛନ୍ତ୍ଯା ସଂଵିଦୋଦ୍ଭୂତଂ ଗଚ୍ଛଦ୍ ଆସ୍ତେ ଦିଵାନିଶମ୍
ଅଟୁଟ ରହିବାର ଜ୍ଞାନରୁ ଯାହା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେଠି ଦିନ ରାତି ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ; ଚାଲିଯିବାର ଜ୍ଞାନରୁ ଯାହା ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ସେଠି ଦିନ ରାତି ଚାଲିଯାଏ।
ଏତି ନାଶଵିଦା ନାଶଂ ମହାକଲ୍ପାଦିଵେଦନୈଃ । ଜାଯତେ ଜନ୍ମସଂଵିତ୍ତ୍ଯା ଵ୍ଯୋମ୍ନି ସର୍ଗାଦିଵେଦନୈଃ
ବିନାଶ ଜଣାପଡିଲେ ବିନାଶ ଆସେ, ବଡ଼ କାଳର ଅନୁଭବରେ ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ; ଜନ୍ମ ଜଣାପଡିଲେ ଜନ୍ମ ହୁଏ, ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ଯେପରି ଅନୁଭବ ହୁଏ।
ଆଭାତି ମୌକ୍ତିକଗଣଶ୍ ଶରଦମ୍ବରାନ୍ତର୍ ଦୃଷ୍ଟାଵ୍ ଅସତ୍ଯ ଉଦିତୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅତିସତ୍ଯରୂପଃ । ଭ୍ରାନ୍ତ୍ଯା ଯଥା ନଭସି ଵିସ୍ଫୁରତାଂ ତଥୈଷାଂ ସଙ୍ଖ୍ଯାଂ ଵିଧାତୁମ୍ ଇହ କୋ ଜଗତାଂ ସମର୍ଥଃ
ଶରତ୍କାଳୀନ ଆକାଶ ଭିତରେ ମୁକ୍ତାମାଳା ଯେପରି ଅସତ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ସତ୍ୟ ଲାଗେ, ଏହି ଭ୍ରମରେ ସେମାନଙ୍କର ସଂଖ୍ୟା ଗଣିବା ଯେପରି ଅସମ୍ଭବ, ସେପରି ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କୁ କିଏ ଗଣିପାରିବ?
ଅଥ ରାଘଵ ରୁଦ୍ରଂ ତଂ ତଦା ତସ୍ମିନ୍ ମହାମ୍ବରେ । ପ୍ରଵୃତ୍ତଂ ନର୍ତିତୁଂ ମତ୍ତମ୍ ଅପଶ୍ଯଂ ଵିତତାକୃତିମ୍
ଏହାପରେ, ରାଘବ, ସେ ବିଶାଳ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିଲି, ସେ ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ, ମଦମସ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ, ସେମାନଙ୍କର ଆକୃତି ସମସ୍ତଠାରେ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଥିଲା।
ଵ୍ଯୋମେଵାକୃତିମ୍ ଆପନ୍ନମ୍ ଅଜହଦ୍ଵ୍ଯାପିତାଂ ନିଜାମ୍ । ମହାକାରଂ ଘନଶ୍ଯାମଂ ଦଶାଶାପରିପୂରକମ୍
ସେ ଆକାଶ ଭଳି ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ନିଜର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ୟାପ୍ତିକୁ ଛାଡ଼ିନଥିଲେ—ବଡ଼, ଘନ କଳା ମେଘ ଭଳି, ଦଶ ଦିଗକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିଲେ।
ଅର୍କେନ୍ଦୁଵହ୍ନିନଯନଂ ଚଲଦ୍ଦଶଦିଗମ୍ବରମ୍ । ଘନଦୀର୍ଘପ୍ରଭାଜାଲମ୍ ଆଲାନଂ ଶ୍ଯାମଲତ୍ଵିଷାମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି ପରି ତୀବ୍ର ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା, ଦଶ ଦିଗରେ ଚଳିଥିବା ଏହି ଆକାଶରେ, ଘନ ଓ ଦୀର୍ଘ ଆଲୋକର ଜାଲ ଅନ୍ଧକାର ରୂପୀ ଲୋକମାନେକୁ ବାନ୍ଧି ରଖିଛି।
ଵାଡଵାଗ୍ନିଦୃଶଂ ଲୋଲଭୁଜୋର୍ମିଭରଭାସୁରମ୍ । ଏକାର୍ଣଵାର୍ଣୋ ଦ୍ରାଗ୍ ଦେହବନ୍ଧେନେଵ ସମୁତ୍ଥିତମ୍
ବଡ଼ ଅଗ୍ନିର ଦୃଷ୍ଟି, ତରଙ୍ଗର ଭାରରେ ଚମକୁଥିବା ଚଞ୍ଚଳ ବାହୁ, ଏକ ମହାସାଗର ରଙ୍ଗର ଦେହ ଦ୍ରୁତ ଉଠିଆସିଲା, ମନେ ହେଉଛି ଦେହରେ ବାନ୍ଧାଯାଇଛି।
ପଶ୍ଯାମ୍ଯ୍ ଅନନ୍ତରମ୍ ଅହଂ ଯାଵତ୍ ତସ୍ଯ ଶରୀରତଃ । ଛାଯେଵ ପରିନିର୍ଯାତି ନର୍ତନାନୁଵିଧାଯିନୀ
ତା' ପରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ସେ ଶରୀରରୁ ଏକ ଛାୟା ବାହାରୁଛି, ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପଛରେ ଯେପରି ଛାୟା ଚାଲିଥାଏ, ସେଭଳି ସେ ଛାୟା ତାଙ୍କର ଚଳନକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଛି।
ସୂର୍ଯେଷ୍ଵ୍ ଅଵିଦ୍ଯମାନେଷୁ ମହାତମସି ମନ୍ଥରେ । ସ୍ଥିତେ କଥମ୍ ଇଯଂ ଛାଯା ଭଵେଦ୍ ଇତି ମତିର୍ ମମ
ଯେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟମାନେ ନାହାନ୍ତି ଓ ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାର ବ୍ୟାପିଛି, ଏହି ଛାୟା କିପରି ରହିପାରିବ? ଏହି ଭାବ ମୋ ମନରେ ଆସିଲା।
ଯାଵଦ୍ ଵିଚାରଯାମ୍ଯ୍ ଆଶୁ ତାଵତ୍ ତସ୍ଯ ତଦା ପୁରଃ । ସା ସ୍ଥିତା ପରିନୃତ୍ଯନ୍ତୀ ଵିଶୀର୍ଣା ସ୍ତ୍ରୀ ତ୍ରିଲୋଚନା
ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଏହି କଥା ଭାବୁଛି, ସେତେବେଳେ ସେ ଛାୟା ତାଙ୍କର ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ନାଚୁଛି, ଚୁଲି ଖୋଲିଯାଇଛି, ତିନିଟି ଆଖି ବିଶିଷ୍ଟ ଜଣେ ଜଣାଣୀ।
କୃଷ୍ଣା କୃଶା ସିରାଲାଙ୍ଗୀ ଜର୍ଜରା ଵିକୃତାକୃତିଃ । ଜ୍ଵାଲାକୁଲାନଲାଲୋଲଵନସମ୍ଭାରଶେଖରା
ସେ କଳା, ଦୁର୍ବଳ, ଶିରା ଭରିଥିବା ହାତପା, ଅତି ଦୁର୍ବଳ ଓ ବିକୃତ ଦେହରେ, ମୁଣ୍ଡରେ ଜ୍ୱାଳା ଜଳୁଥିବା ଅଗ୍ନି ଓ ଜଙ୍ଗଲ ଜିନିଷର ମାଳା ପିନ୍ଧିଛି।
ଭିନ୍ନାଞ୍ଜନତମଶ୍ଶ୍ଯାମା ଯାମିନୀଵାକୃତିଂ ଗତା । ତମଶ୍ଶ୍ରୀର୍ ଦେହଯୁକ୍ତେଵ ସାକାରେଵାମ୍ବରଦ୍ଯୁତିଃ
ଭଙ୍ଗୁର କାଜଳ ଭଳି କଳା, ରାତିର ଆକୃତି ନେଇଛି, ଅନ୍ଧକାରର ରୂପ ମାନେ ଯେପରି ବଦନୀରେ ଲାଗିଛି, ଆକାଶ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ରହିଛି।
ଅତିଦୀର୍ଘା କରାଲାସ୍ଯା ନଭୋ ମାତୁମ୍ ଇଵୋଦ୍ଯତା । ଦୀର୍ଘଜାନୁଭୁଜଭ୍ରାନ୍ତ୍ଯା ମାତୁକାମେଵ ଦିଙ୍ମୁଖମ୍
ଅତ୍ୟନ୍ତ ଲମ୍ବା, ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ, ଆକାଶକୁ ଗିଲିବାକୁ ଉଠିଥିବା ପରି, ଲମ୍ବା ଘୁଉଁ ଓ ହାତ ନେଇ ଘୁରୁଛି, ମାଆ ପରି ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରିଛି।
କୃଶା ବହୂପଵାସେଵ ପରିନିମ୍ନମହାହନୁଃ । କଜ୍ଜଲଶ୍ଯାମଲା ମେଘମାଲେଵ ପଵନାକୁଲା
ସେ ଏତେ ଶୀର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ, ଯେପରି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଉପବାସ କରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଜହ୍ନୁ ଗଭୀର ଭାବେ ଧସିଯାଇଥିଲା। ତାଙ୍କର ଚମଡ଼ି କାଳି ଝାମ୍ପି ଯଥା ଧୂସର ମେଘ ଝଡ଼ ପବନରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
କୃଶାଶକ୍ତା ଯଦୋତ୍ଥାତୁଂ ସୁଦୀର୍ଘା ଵିଧିନା ତଦା । ଗ୍ରଥିତେଵ ସିରାରୂପୈର୍ ଦାମଭିର୍ ଦୈର୍ଘ୍ଯଶାଲିଭିଃ
ସେ ଏତେ ଶୀର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଦୁର୍ବଳ ଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ଉଠିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ଦୀର୍ଘ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ଶିରାଗୁଡ଼ିକ ଦୀର୍ଘ ଦାମ ଭଳି ଚିହ୍ନଟ ହେଉଥିଲା।