ତତସ୍ ତ୍ରିଶୂଲନଯନୈର୍ ମଯା ରୁଦ୍ରୋ ଽଯମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅସୌ । ଦୂରାଦ୍ ଏଵ ପରିଜ୍ଞାଯ ପରମେଶୋ ନମସ୍କୃତଃ
ତାପରେ, ତିନୋଟି ଆଖି ଓ ତ୍ରିଶୂଳ ଦେଖି, ଦୂରରୁ ଚିହ୍ନିଲି: 'ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ରୁଦ୍ର', ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲି।
କିଂ ସ ତାଦୃଗ୍ଵିଧୋ ରୁଦ୍ରẖ କିଂ କୃଷ୍ଣẖ କିଂ ମହାକୃତିଃ । କିଂ ପଞ୍ଚଵଦନẖ କସ୍ମାଦ୍ ଦଶବାହୁẖ କ୍ଵ ତିଷ୍ଠତି
ଏହିପରି ଆକାର ରୁଦ୍ରଙ୍କର କି? ସେ କଳା କି? ସେ ବଡ଼ ଦେହର କି? କାହିଁକି ପାଞ୍ଚଟି ମୁହଁ, କାହିଁକି ଦଶଟି ବାହୁ, ସେ କେଉଁଠି ବସିଛନ୍ତି?
କିଂ ତ୍ରିନେତ୍ରẖ କିମ୍ ଉଗ୍ରାତ୍ମା କିମ୍ ଏକẖ କିଂପ୍ରଯୋଜନଃ । କେନେରିତẖ କିମ୍ ଅକରୋତ୍ କ୍ଵାଯାସୀଦ୍ ଵଦ ମେ ମୁନେ
ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା କିଏ? କିଏ ଭୟଙ୍କର ମନୋଭାବର? କିଏ ଏକମାତ୍ର? ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କଣ? କିଏ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରେରିତ କଲେ, ସେ କଣ କଲେ, ସେ କେଉଁଠି ଥିଲେ? ମୁନି, ମୋତେ କହନ୍ତୁ।
କାକୁତ୍ସ୍ଥ ରୁଦ୍ରନାମାସାଵ୍ ଅହଙ୍କାରସ୍ ତଥୋତ୍ଥିତଃ । ଵିଷମୈକାଭିମାନାତ୍ମା ମୂର୍ତିର୍ ଅସ୍ଯାମଲଂ ନଭଃ
ହେ କାକୁତ୍ସ୍ଥ, ରୁଦ୍ର ନାମରେ ଯିଏ ପରିଚିତ, ସେହି ଅହଂକାର ଏଭଳି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ଯାହାର ସ୍ୱଭାବ ଏକତାର ଗର୍ବ, ତାଙ୍କର ଆକୃତି ନିର୍ମଳ ଆକାଶ।
ଵ୍ଯୋମାକୃତିସ୍ ସ ଭଗଵାନ୍ ଵ୍ଯୋମଵର୍ଣାମଲୋ ମହାନ୍ । ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମମାତ୍ରସାରତ୍ଵାଦ୍ ଆକାଶାତ୍ମା ସ ଉଚ୍ଯତେ
ସେ ଭଗବାନ ଆକାଶ ଆକୃତିର, ଆକାଶ ପରି ବଡ଼ ଏବଂ ନିର୍ମଳ। ଚେତନାର ଆକାଶ ହେଉଛି ତାଙ୍କର ସାର, ଏହିକାରଣରୁ ସେ ଆକାଶର ଆତ୍ମା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସର୍ଵଭୂତାତ୍ମଭୂତତ୍ଵାତ୍ ସର୍ଵଗତ୍ଵାନ୍ ମହାକୃତିଃ । ଯାନି ତସ୍ଯାନୁଷକ୍ତାନି ପଞ୍ଚଜ୍ଞାନେନ୍ଦ୍ରିଯାଣ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଆତ୍ମା ହେବା ସହିତ ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପି ଅଛନ୍ତି, ତେଣୁ ତାଙ୍କର ଆକୃତି ବଡ଼। ତାଙ୍କ ସହିତ ଯୋଗାଯୋଗ ରଖୁଥିବା ପାଞ୍ଚଟି ଜ୍ଞାନେନ୍ଦ୍ରିୟ ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଅଟୁଟ ଭାବରେ ଅଛି।
ତାନି ତସ୍ଯ ମୁଖାନ୍ଯ୍ ଆହୁସ୍ ତପଦ୍ରୂପାଣି ସର୍ଵତଃ । କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଵିଷଯାସ୍ ତେ ହି ତସ୍ଯ ଭୁଜା ଦଶ
ସେଠାରେ ସେମାନଙ୍କର ମୁହଁଗୁଡ଼ିକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ତପସ୍ୱୀ ରୂପରେ ଦେଖାଯାଏ; କାର୍ଯ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ସେମାନଙ୍କର ବିଷୟଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କର ଦଶଟି ବାହୁ ଭାବରେ ଅନୁଭବ ହୁଏ।
ସର୍ଵଭୂତଭରୈସ୍ ସାର୍ଧଂ ବ୍ରହ୍ମଣା ପରମ୍ ଏଯୁଷା । ଯଦାସୌ ସମ୍ପରିତ୍ଯକ୍ତସ୍ ତଦାସୌ ମୂର୍ତିମ୍ ଆଗତଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଭାର ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମ ସହିତ, ଯେତେବେଳେ ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡ଼ିଦିଅଯାନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେ ଏକ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ସ ଚାକାଶୈକରୂପାତ୍ମା ନାସ୍ତି ତସ୍ଯ ହି ସାକୃତିଃ । ତଥା ଦୃଶ୍ଯତ ଏଵାସୌ ଭ୍ରାନ୍ତିମାତ୍ରଂ ନ ମୂର୍ତିମାନ୍
ଯାହାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ କେବଳ ଆକାଶ ଭଳି, ସେଠି ସତ୍ୟରେ କୌଣସି ନିଜସ୍ୱ ରୂପ ନାହିଁ; ସେ କେବଳ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସେ ମାତ୍ର ଭ୍ରମ, ସତ୍ୟରେ କୌଣସି ଦେହ ନାହିଁ।
ଚିଦାକାଶଗତେ ସ୍ଫାରେ ଭୂତାକାଶେ ସ ତିଷ୍ଠତି । ଦେହେ ଚ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ନିତ୍ଯଂ ଵାଯୁର୍ ଇଵେଶ୍ଵରଃ
ଚେତନା ଆକାଶର ବିସ୍ତୃତତାରେ ଥିବା ସେ, ଭୂତ ଆକାଶରେ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦେହରେ ସଦା ବାୟୁ ଭଳି ବ୍ୟାପିତ ଅଛନ୍ତି, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ସର୍ଵଭୂତପରିତ୍ଯକ୍ତସ୍ ତସ୍ମିନ୍ କାଲେ ଖମୂର୍ତିମାନ୍ । କ୍ଷୋଭମ୍ ଏତ୍ଯ କ୍ଷଣଂ କ୍ଷୀଣḫ ପରମାଂ ଶାନ୍ତିମ୍ ଏଷ୍ଯତି
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଛାଡି, ସେ ସମୟରେ ଯେଉଁଠି ଆକାଶର ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥାଏ, ସେ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଅସ୍ଥିରତା ଅନୁଭବ କରି, ପରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିଥାଏ।
ଯେ ଗୁଣା ଯେ ତ୍ରଯẖ କାଲାଶ୍ ଚିତ୍ତାହଙ୍କାରବୁଦ୍ଧଯଃ । ପ୍ରଣଵସ୍ଯ ଚ ଯେ ଵର୍ଣା ଯେ ଚ ଵେଦାସ୍ ତଥା ତ୍ରଯଃ
ଯେଉଁ ଗୁଣ, ତିନି କାଳ, ମନ, ଅହଂକାର, ବୁଦ୍ଧି, ଓଁକାରର ଅକ୍ଷର, ଏବଂ ତିନିଟି ବେଦ—
ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ତସ୍ଯ ତେ ନେତ୍ରସନ୍ନିଵେଶେନ ସଂସ୍ଥିତାଃ । ତ୍ରିଶୂଲଂ ତେନ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ଗୃହୀତଂ କରକୋଟରେ
ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଚକ୍ଷୁର ବିନ୍ୟାସରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଅଛି। ଏହି ଦ୍ୱାରା, ତିନି ଲୋକ ତାଙ୍କର ହାତର ଗହ୍ବରରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଧରି ରଖାଯାଇଛି।
ଯସ୍ମାତ୍ ତଦ୍ଵ୍ଯତିରେକେଣ ସର୍ଵଭୂତଗଣେଷ୍ଵ୍ ଅପି । ଅନ୍ଯନ୍ ନ ଵିଦ୍ଯତେ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଦେହାତ୍ମୈଵ ତତସ୍ ସ୍ଥିତଃ
ଏହିଠାରୁ ଅଲଗା କରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ; ଏହିପରି, କେବଳ ଦେହୀ ଆତ୍ମା ରହିଯାଏ।
ସର୍ଗସତ୍ତୋପଲମ୍ଭାତ୍ମା ସ୍ଵଭାଵୋ ଽସ୍ଯ ପ୍ରଯୋଜନମ୍ । ଈରିତଶ୍ ଶିଵରୂପେଣ ଚିନ୍ମାତ୍ରାକାଶରୂପିଣା
ସୃଷ୍ଟି ଓ ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ଅନୁଭବ କରିବା ଏହାର ସ୍ୱଭାବ ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ। ଏହି କଥାକୁ ଶିବଙ୍କ ରୂପରେ, ଯିଏ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଓ ଆକାଶ ସ୍ୱରୂପ, ଘୋଷିତ କରାଯାଇଛି।
ତେନୈଵ ଚ ନିଗୀର୍ଣସ୍ ସନ୍ ପରମାଂ ଶାନ୍ତିମ୍ ଏଷ୍ଯତି । ନିର୍ମଲାକାଶରୂପାତ୍ମା କୃଷ୍ଣ ଇତ୍ଯ୍ ଏଷ ଈଶ୍ଵରଃ
ସେହି ମଧ୍ୟରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଇ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ତାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ ନିର୍ମଳ ଓ ଆକାଶ ସମାନ; ଏହି ହେଉଛନ୍ତି କୃଷ୍ଣ, ପ୍ରଭୁ।
କୃତ୍ଵାକଲ୍ପଂ ଜଗତ୍ ସର୍ଵଂ ତତ୍ ପୀତ୍ଵୈକାର୍ଣଵଂ ତଦା । ସମ୍ପ୍ରଯାତି ପରାଂ ଶାନ୍ତିମ୍ ଅଭୂଯସ୍ସନ୍ନିଵୃତ୍ତଯେ
ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଏକ କାଳରେ ପରିଣତ କରି, ପରେ ଏହାକୁ ଏକ ମହାସାଗରରେ ଏକତ୍ର କରି, ସେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଶୂନ୍ୟତା ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାନ୍ତିକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ଅନନ୍ତରଂ ମଯା ଦୃଷ୍ଟସ୍ ତତ୍ରାସୌ ଯାଵଦ୍ ଉଦ୍ଯମାତ୍ । ପ୍ରଵୃତ୍ତḫ ପ୍ରାଣଵେଗେନ ତମ୍ ଆକ୍ରଷ୍ଟୁଂ ମହାର୍ଣଵମ୍
ତାପରେ, ମୁଁ ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲି, ସେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ସହିତ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ, ପ୍ରାଣର ତୀବ୍ର ଗତିରେ ସେଇ ମହାସାଗରକୁ ଆକର୍ଷିବାକୁ ଦୌଡ଼ୁଥିଲେ।
ଅଥ ତସ୍ଯ ମୁଖଂ ସ୍ଫାରଂ ଜ୍ଵାଲାମାଲାକୁଲାନ୍ତରମ୍ । ପ୍ରାଣକୃଷ୍ଟୋ ମହାମ୍ଭୋଧିର୍ ଵାଡଵାଗ୍ନିମ୍ ଇଵାଵିଶତ୍
ତାପରେ, ଯେତେବେଳେ ପ୍ରାଣ ଟାଣି ନିଆଯାଉଥିଲା, ଏକ ବିଶାଳ ମୁଖ, ଭିତରେ ଅଗ୍ନିର ମାଳା ପରି ଜ୍ୱାଳା ଭରିଥିବା, ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରକୁ ଗୁପ୍ତ ଅଗ୍ନି ପରି ପ୍ରବେଶ କଲା।
ସ ଏଵ ଵାଡଵୋ ଭୂତ୍ଵା ଵହ୍ନିର୍ ଆକଲ୍ପମ୍ ଅର୍ଣଵେ । ଅହଙ୍କାରḫ ପିବତ୍ଯ୍ ଅମ୍ବୁ ରୁଦ୍ରସ୍ ସର୍ଵଂ ତୁ ତତ୍ ତଦା
ସେଇ ଅଗ୍ନି, ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଗୁପ୍ତ ଅଗ୍ନି ହୋଇ, ଏକ ଦୀର୍ଘ କାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ରୁଦ୍ର ଅର୍ଥାତ୍ ଅହଂକାର, ସମସ୍ତ ପାଣିକୁ ପିଇ ଦେଲା।
ପାତାଲମ୍ ଇଵ ପାନୀଯଂ ସର୍ପୋ ବିଲମ୍ ଇଵ କ୍ଷଣାତ୍ । ଚଣ୍ଡଵାଯୁର୍ ଇଵାକାଶମ୍ ଅଵିଶତ୍ ତନ୍ମୁଖଂ ଜଵାତ୍
ଏହା, ଯେପରି ଜଳ ପାତାଳକୁ, ସାପ ତାର ଗୁହାକୁ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ, କିମ୍ବା ତୀବ୍ର ପବନ ଆକାଶକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ, ସେପରି ତାହା ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ସେଇ ମୁଖକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା।
ସମୁଦେତ୍ଯାପିବଦ୍ ରୁଦ୍ରସ୍ ସ ମୁହୂର୍ତେନ ତତ୍ପଯଃ । କୃଷ୍ଣାଙ୍ଗୋ ଽର୍କ ଇଵ ଧ୍ଵାନ୍ତଂ ସତ୍ସମ୍ପର୍କ ଇଵାଗୁଣମ୍
ରୁଦ୍ର, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେଇ ପାଣିକୁ ଉଠି ପିଇ ଦେଲେ, ଯେପରି କଳା କିରଣ ଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଗିଳି ଦେଉଛି, କିମ୍ବା ସତ୍ସଙ୍ଗରେ ଗୁଣ ଅପରାଧକୁ ଶୋଷି ନେଉଛି।
ଆବ୍ରହ୍ମଲୋକପାତାଲଂ ଶାନ୍ତଂ ଶୂନ୍ଯମ୍ ଅଥାଭଵତ୍ । ରଜୋଧୂମାନିଲାମ୍ଭୋଦଭୂତମୁକ୍ତଂ ସମଂ ନଭଃ
ବ୍ରହ୍ମାର ଲୋକରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ପାତାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁଠି ଶାନ୍ତି ଓ ଶୂନ୍ୟତା ବ୍ୟାପିଗଲା; ଆକାଶ ସମତଳ ହେଇଗଲା, ଧୂଳି, ଧୂଆଁ, ପବନ, ପାଣି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପାଦାନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଗଲା।
କେଵଲଂ ତତ୍ର ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଚତ୍ଵାରୋ ଵ୍ଯୋମନିର୍ମଲାଃ । ଇମେ ପଦାର୍ଥା ନିସ୍ସ୍ପନ୍ଦାଶ୍ ଶୃଣୁ ତାନ୍ ରଘୁନନ୍ଦନ
ସେଠାରେ କେବଳ ଚାରିଟି ଶୁଧ୍ଧ ଆକାଶୀୟ ଆକୃତି ଦେଖାଯାଉଛି; ଏହି ପଦାର୍ଥଗୁଡ଼ିକ ନିର୍ଜୀବ ଓ ଅଚଳ। ରଘୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣ।
ଏକସ୍ ତାଵଦ୍ ଅସୌ ମଧ୍ଯେ ରୁଦ୍ରẖ କୃଷ୍ଣାମ୍ବରାକୃତିଃ । ନିରାଧାରସ୍ ସ୍ଥିତୋ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ନିସ୍ସ୍ପନ୍ଦୋ ଽମ୍ଭୋଧିବିମ୍ବଵତ୍
ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅଛନ୍ତି—ଏହେଁ ହେଲେ ରୁଦ୍ର, ବର୍ଷା ମେଘ ପରି କଳା ଆକୃତିରେ, କୌଣସି ଆଧାର ଛଡ଼ା ଆକାଶରେ ଅଚଳ ଭାବେ ଅବସ୍ଥିତ, ଜଣେ ଦର୍ପଣରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ପରି।
ଦ୍ଵିତୀଯୋ ଽଵସ୍ଥିତୋ ଦୂରେ ପୃଥ୍ଵ୍ଯାକାଶତଲୋପମଃ । ଭାଗୋ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡସଦନସ୍ଯାଧḫ ପାତାଲସପ୍ତକାତ୍
ଦ୍ୱିତୀୟଟି ଦୂରେ ଅବସ୍ଥିତ, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶର ତଳ ପରି ଦେଖାଯାଉଛି; ଏହା ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଗୃହର ଏକ ଅଂଶ, ସାତଟି ପାତାଳ ତଳରେ ଥିବା।
ପାତାଲଭୂତଲଦିଵାଂ ସଶୈଲେନ୍ଦ୍ରଦିଵୌକସାମ୍ । ଵ୍ଯାପ୍ତିḫ ପାର୍ଥିଵଭାଗେନ ପଙ୍କମାତ୍ରାତ୍ମନା ମନାକ୍
ପାତାଳ, ପୃଥିବୀ ଓ ଦିଗନ୍ତ, ପାହାଡ଼ ଓ ଆକାଶର ବାସିନ୍ଦାମାନେ—ଏହି ସବୁକୁ ମାଟିର ଗୁଣ, ଏକ ଛୋଟ ମାଟିର ଦଳିଆରେ ମଧ୍ୟ ଥାଏ, ଏହି ପୃଥିବୀ ତତ୍ତ୍ୱ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଛି।
ତୃତୀଯୋ ଽତ୍ର ପଦାର୍ଥୋ ଽଭୂଦ୍ ଊର୍ଧ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଭାଗଭୂଃ । ଦୃଷ୍ଟିକ୍ଷଯାତ୍ ସ ଦୂରତ୍ଵାଲ୍ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ ଗଗନାସିତଃ
ଏଠାରେ ତୃତୀୟ ତତ୍ତ୍ୱ ହେଉଛି ଉପର ଅଞ୍ଚଳ, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଉପର ଭାଗ। ଦୃଷ୍ଟିର ସୀମା ଓ ଦୂରତା ଦ୍ୱାରା, ଏହା ଆମକୁ ଆକାଶର କଳା ଶୂନ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ।
ଦୂରଵିଶ୍ଲିଷ୍ଟଯୋର୍ ମଧ୍ଯଂ ଯତ୍ ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଖଣ୍ଡଯୋଃ । ତଦ୍ ଆକାଶମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମ ନିର୍ମଲମ୍ ଆତତମ୍
ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଦୁଇ ଦୂର ଭାଗ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଅଞ୍ଚଳ ଅଛି, ସେଠି ହେଉଛି ଆକାଶ—ଏହା ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନଥିବା, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ବ୍ରହ୍ମ।
ଚତୁର୍ଥୋ ଽସୌ ପଦାର୍ଥସ୍ ତୁ ତଦା ସଂଲକ୍ଷିତୋ ମଯା । ଚତୁଷ୍ଟଯାଦ୍ ଋତେ ନାନ୍ଯଦ୍ ଏତସ୍ମାଦ୍ ଏଵ କିଞ୍ଚନ
ଚତୁର୍ଥ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ମୁଁ ସେତିବେଳେ ଅନୁଭବ କରିଥିଲି; ଏହି ଚାରିଟି ଛଡ଼ା ଏଠାରେ ଆଉ କିଛି ନାହିଁ।