ଶୂନ୍ଯବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଵିପୁଲଜଲଘାତକୁଲାଯକେ । ଲୀନାନ୍ ଅଚଲକାକୋଲାନ୍ ଗୃହ୍ଣନ୍ ସଲିଲଜାଲକୈଃ
ଶୂନ୍ୟ ମହାବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଏହି ବିଶାଳ ଘୋସାରେ, ଯେଉଁଠାରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଜଳର ଝଟକା ଲାଗିଛି, ସେଠାରେ ତଳେ ଡୁବିଯାଇଥିବା, ନିଷ୍ପ୍ରଭ ଓ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ସେ ଜଳର ଜାଲ ଦ୍ୱାରା ଧରି ନେଉଛନ୍ତି।
ମୃତାମୃତବୃହଦ୍ଭୂତମଜ୍ଜନୋନ୍ମଜ୍ଜନାକୁଲାନ୍ । ତରଙ୍ଗମକୁରାନ୍ କର୍ଷନ୍ ପ୍ରତିବିମ୍ବାନ୍ଵିତାନ୍ ଇଵ
ଯେଉଁମାନେ ଉପରେ ଉଠିବା ଓ ତଳେ ଡୁବିବାରେ ଅତି ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ, ମୃତ ଓ ଜୀବିତ, ବଡ଼ ଓ ଛୋଟ, ସେମାନେ ତରଙ୍ଗରେ ପଡ଼ିଥିବା ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଭଳି ଟାଣି ନେଉଛନ୍ତି।
ମୃତଶିଷ୍ଟାନ୍ ପୁରଭ୍ରଷ୍ଟାନ୍ ଫେନାଦ୍ରିତଟକୋଟିଷୁ । ଦଧଜ୍ ଜଲବଲଶ୍ରାନ୍ତାଂସ୍ ତ୍ରିଦଶାନ୍ ମଷକାନ୍ ଇଵ
ଯେଉଁମାନେ ମୃତ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି, ନିଜ ନଗରରୁ ବାହାର କରାଯାଇଛନ୍ତି, ଜଳର ଶକ୍ତିରେ କ୍ଲାନ୍ତ, ସେମାନେକୁ ଫେନର ଚୂଡ଼ା ଓ ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ଧରି ରଖିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ମାନେ ମଶା ଭଳି।
ଵିମଲାଦ୍ଯତନାକାଶଵିପୁଲାନ୍ ଅମ୍ବୁବୁଦ୍ବୁଦାନ୍ । ସହସ୍ରସଙ୍ଖ୍ଯାନ୍ ଵଲଯଂଲ୍ ଲୋଚନାନୀଵ ଵାସଵଃ
ନିର୍ମଳ ଏବଂ ନୂତନ ଆକାଶସମ ଅନେକ ଜଳବୁଦ୍ବୁଦିକୁ, ଯେଉଁମାନେ ଗଣନାହୀନ, ସେମାନେକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଯେପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଚକ୍ଷୁମାଳାକୁ ଧରିଥାନ୍ତି, ସେଭଳି ଧରି ରଖିଛନ୍ତି।
ଶରଦ୍ଵ୍ଯୋମସମାଭୋଗୈର୍ ଵଲଦ୍ଭିର୍ ବୁଦ୍ବୁଦେକ୍ଷଣୈଃ । ପଶ୍ଯନ୍ନ୍ ଇଵ ନଦୀଧାରାନ୍ ମେଘାନ୍ ଆତ୍ମପ୍ରପୂରକାନ୍
ଶରତ୍କାଳର ଆକାଶ ପରି ଫୁଲୁଆ ଗୋଟିଏ ଚକୁ ଦେଇ ଫୁଲୁଥିବା ବୁଲବୁଲି ଦେଖି, ସେ ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ପୂରଣ କରୁଥିବା ନଦୀର ଧାରା ଓ ମେଘମାନେକୁ ଦେଖୁଥିବା ପରି ଲାଗେ।
ପୁଷ୍କରାଵର୍ତକାଭ୍ରାଣାଂ ବାହୁଭିର୍ ଵୀଚିମଣ୍ଡଲୈଃ । କୁର୍ଵନ୍ନ୍ ଆଲିଙ୍ଗନାନୀଵ ସପକ୍ଷାଦ୍ରିଵଦ୍ ଉତ୍ଥିତୈଃ
ଲହରୀର ଗୋଲାକାର ବାହୁମାନେ ଦ୍ୱାରା, ସେ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ପଦ୍ମ ଓ ମେଘମାନେକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରୁଥିବା ପରି ଲାଗେ, ଯେଉଁମାନେ ପଖା ଥିବା ପାହାଡ଼ ପରି ଉଠିଆସୁଛନ୍ତି।
ତ୍ରିଜଗଦ୍ଗ୍ରାସସନ୍ତୃପ୍ତḫ ପ୍ରଗାଯନ୍ନ୍ ଇଵ ଘର୍ଘରୈଃ । ରଵୈର୍ ନୃତ୍ଯନ୍ନ୍ ଇଵୋଗ୍ରାଦ୍ରିକଟକୈର୍ ଵୀଚିଦୋର୍ଦ୍ରୁମୈଃ
ତିନି ଜଗତ୍କୁ ଗିଲି ତୃପ୍ତ ହୋଇ ଘର୍ଘର ଶବ୍ଦରେ ଗୀତ ଗାଉଥିବା ପରି ଓ, ଭୟଙ୍କର ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଭଳି ଲହରୀର ଚୂଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ପରି ଲାଗେ।
ନଦୀଧାରାଧରୈର୍ ଊର୍ଧ୍ଵେ ମଧ୍ଯେ ଦଗ୍ଧୈର୍ ଧରାଧରୈଃ । ଅଧୋ ଧରାଧରୈର୍ ନାଗୈର୍ ଅଧରଃ ପଙ୍କଗୈର୍ ଵୃତଃ
ଉପରେ ନଦୀର ଧାରା ମେଘମାନେ ଢାକିଛନ୍ତି, ମଧ୍ୟରେ ଜଳିଯାଇଥିବା ପାହାଡ଼ମାନେ ଅଛନ୍ତି, ତଳେ ପାହାଡ଼, ସାପ ଓ କାଦଳିଆ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଢାକିଛନ୍ତି।
ଧାରାତ୍ରିପଥଗାପୂରୈର୍ ନିପତଦ୍ଭିର୍ ନିରନ୍ତରମ୍ । ମଗ୍ନୋନ୍ମଗ୍ନୋହ୍ଯମାନାଦ୍ରିଶୃଙ୍ଗଦିଣ୍ଡୀରବୁଦ୍ବୁଦଃ
ନଦୀର ପଥରେ ଅବିରତ ଝରଣା ପାଣି ପଡ଼ୁଥିଲା, ପାହାଡ଼ର ଶିଖରଗୁଡ଼ିକୁ ତାହା ଦଳି ଦେଉଥିଲା, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ ମନେ ହେଉଥିଲା ଯେଉଁଠି ବଡ଼ ବଡ଼ ବୁଲବୁଲି ଫୁଟି ଯାଉଛି।
ଉହ୍ଯମାନଗଲତ୍ସ୍ଵର୍ଗଖଣ୍ଡକ୍ରନ୍ଦନ୍ନଭଶ୍ଚରଃ । ଵହଦ୍ଵିଦ୍ଯାଧରୀଵୃନ୍ଦପଦ୍ମିନୀସୁନ୍ଦରାନ୍ତରଃ
ପାଣିର ସ୍ରୋତରେ ଆକାଶର ଖଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକ ଉଡ଼ିଯାଉଥିଲେ, ସେମାନେ ଆକାଶରେ କାନ୍ଦୁଥିଲେ, ଏହି ସମୟରେ ପଦ୍ମପୁଷ୍ପ ତଳା ଶୋଭାମୟ ସ୍ଥାନରେ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ଦଳେଇ ଯାଉଥିଲେ।
ଏକାର୍ଣଵପଯḫପୂରେ ଘର୍ଘରାରାଵରଂହସି । ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଖଣ୍ଡସମ୍ଭାରେ ପ୍ରୋହ୍ଯମାନେ ମହାମ୍ଭସି
ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ରର ଜଳରେ ଘରଘର ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା, ତିନି ଲୋକର ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଏହି ବଡ଼ ପାଣିରେ ଉଲଟିପାଲଟି ଯାଉଥିଲା।
ନାସୀତ୍ କଶ୍ଚିତ୍ ପରିତ୍ରାତା ଦାତା ଵା ଵଚସୋ ଽପି ଚ । ଶକ୍ନୋତି କḫ ପରିତ୍ରାତୁଂ କାଲେନ କଵଲୀକୃତମ୍
ସେଠାରେ କେହି ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଥିଲେ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଏକଟି ଶବ୍ଦ ଦେବାକୁ ମଧ୍ୟ କେହି ଥିଲେ ନାହିଁ; ସମୟ ଯାହାକୁ ଗିଲା, ତାହାକୁ କିଏ ରକ୍ଷା କରିପାରିବ?
ନାକାଶମ୍ ଆସୀନ୍ ନ ଦିଗନ୍ତମ୍ ଆସୀଦ୍ ଅଧୋ ଽପି ନାସୀନ୍ ନ ତଦୋର୍ଧ୍ଵମ୍ ଆସୀତ୍ । ଭୂତଂ ନ ଚାସୀନ୍ ନ ଚ ସର୍ଗ ଆସୀଦ୍ ଆସୀତ୍ ପରଂ କେଵଲମ୍ ଏଵ ଵାରି
ସେତେବେଳେ ଆକାଶ ଥିଲାନି, ଦିଗନ୍ତ ଥିଲାନି, ତଳେ କିଛି ନଥିଲା, ଉପରେ ମଧ୍ୟ କିଛି ନଥିଲା। କୌଣସି ସୃଷ୍ଟି କିମ୍ବା ପ୍ରାଣୀ ଥିଲେନି—କେବଳ ପାଣି ଏକାକି ରହିଥିଲା।
ଏତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅନ୍ତରେ ଚକ୍ଷୁର୍ ଵ୍ଯୋମସ୍ଥୋ ଽହମ୍ ଅଥାତ୍ଯଜମ୍ । ବ୍ରହ୍ମଲୋକେ ମହୀଲୋକେ ପ୍ରଭାତେ ଽର୍କḫ ପ୍ରଭାମ୍ ଇଵ
ଏହି ସମୟରେ ମୋର ଦୃଷ୍ଟି ଆକାଶରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲା, ଏବଂ ମୁଁ ସମସ୍ତ କିଛିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲି। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକ ଓ ପୃଥିବୀରେ, ପ୍ରଭାତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ମୁଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲି।
ଯାଵଦ୍ ଦୃଷ୍ଟୋ ମଯା ତତ୍ର ଶୈଲାଦ୍ ଇଵ ଵିନିର୍ମିତଃ । ପରମେଷ୍ଠୀ ସମାଧିସ୍ଥḫ ପ୍ରଧାନପରିଵାରଵାନ୍
ସେଠାରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ପାହାଡ଼ରୁ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ପରି, ପରମେଷ୍ଠୀ ଗଭୀର ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପ୍ରଧାନ ସହଚରମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି।
ସମୂହଶ୍ ଚୈଵ ଵେଦାନାଂ ମୁନୀନାଂ ଭାଵିତାତ୍ମନାମ୍ । ଶୁକ୍ରୋ ବୃହସ୍ପତିଶ୍ ଚୈଵ ଶକ୍ରୋ ଵୈଶ୍ରଵଣୋ ଯମଃ
ସେଠାରେ ବେଦମାନେ, ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଥିବା ଋଷିମାନେ, ଶୁକ୍ର, ବୃହସ୍ପତି, ଇନ୍ଦ୍ର, କୁବେର ଓ ଯମ ମିଶିଥିଲେ।
ସୋମୋ ଽଥ ଵରୁଣୋ ଽଗ୍ନିଶ୍ ଚ ତଥାନ୍ଯେ ଚ ସୁରର୍ଷଯଃ । ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵସିଦ୍ଧାନାଂ ସାଧ୍ଯାନାଂ ଚୈଵ ନାଯକାଃ
ତାପରେ ସୋମ, ବରୁଣ, ଅଗ୍ନି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଋଷିମାନେ, ଏବଂ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ, ସାଧ୍ୟମାନଙ୍କ ନେତାମାନେ ସେଠାକୁ ଆସିଥିଲେ।
ଲିପିକର୍ମାର୍ପିତାକାରାସ୍ ସର୍ଵେ ଧ୍ଯାନପରାଯଣାଃ । ବଦ୍ଧପଦ୍ମାସନାସ୍ ତତ୍ର ନିର୍ଜୀଵା ଇଵ ସଂସ୍ଥିତାଃ
ଯେଉଁମାନଙ୍କ ଆକୃତି ଲେଖକଙ୍କ କାମରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ, ପଦ୍ମାସନରେ ବସିଥିଲେ, ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ଯେଉଁଠି ମନେ ହେଉଥିଲା ସେମାନେ ଜୀବନ୍ତ ନୁହଁନ୍ତି।
ଅଥୈତେ ଦ୍ଵାଦଶାଦିତ୍ଯାସ୍ ତମ୍ ଏଵୋଦ୍ଦେଶମ୍ ଆଗତାଃ । ବଦ୍ଧପଦ୍ମାସନାସ୍ ତସ୍ଥୁସ୍ ତଥୈଵାଶୁ ଯଥୈଵ ତେ
ତାପରେ ସେହି ଦ୍ୱାଦଶ ଆଦିତ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପରି ସେମାନେ ଦ୍ରୁତ ପଦ୍ମାସନରେ ବସି ରହିଲେ।
ତତୋ ମୁହୂର୍ତମାତ୍ରେଣ ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍ ନାହମ୍ ଅବ୍ଜଜମ୍ । ପୁରୋ ଵିନିଦ୍ରତାଂ ଯାତସ୍ ସ୍ଵପ୍ନଦୃଷ୍ଟମ୍ ଇଵାଗ୍ରଗମ୍
ତାପରେ କିଛି ସମୟ ପରେ, ମୁଁ ମାନେ ଲୋଟସରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବାଁକୁ ଆଗରେ ଦେଖିଲି ନାହିଁ; ସେ ଏମିତି ଏକ ନିଦ୍ରା ଦଶାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ମନେ ହେଉଥିଲା ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖିବା ପରି।
ବ୍ରହ୍ମଲୋକଜନଂ ସର୍ଵମ୍ ଅହଂ ତାମ୍ ଅପି ଵାସନାମ୍ । ନାପଶ୍ଯଂ ସ୍ଵପ୍ନନଗରଂ ବୁଧ୍ଯମାନ ଇଵାଗ୍ରଗମ୍
ବ୍ରହ୍ମାଲୋକର ସମସ୍ତ ଲୋକମାନେ ଏବଂ ସେହି ଅନୁଭୂତି ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ଦେଖିନଥିଲି; ଏହା ଏମିତି ଲାଗିଥିଲା, ଯେଉଁପରି ଜଣେ ଜଣେ ସ୍ୱପ୍ନ ନଗରରୁ ଜାଗିଉଛି।
ଅରଣ୍ଯଂ ଶୂନ୍ଯମ୍ ଏଵାସୀତ୍ ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମନଗରଂ ତଦା । କଠିନାକାଣ୍ଡଵିଧ୍ଵସ୍ତଂ ପୃଥିଵ୍ଯାମ୍ ଇଵ ପତ୍ତନମ୍
ସେ ଦିନେ ବ୍ରହ୍ମାର ନଗରଟି ଏକ ଜଙ୍ଗଲ ଭଳି ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଗଲା; ଏହା ଏମିତି ଭାଗ୍ନ ଓ ନିର୍ଜନ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଯେଉଁପରି ପୃଥିବୀରେ ଏକ ଭାଗ୍ନ ପୁରୀ।
ସର୍ଵ ଏଵ ଗତାẖ କ୍ଵାପି ତେ ତଥା ତାଦୃଶାସ୍ ତଦା । ଋଷଯୋ ମୁନଯୋ ଵେଦା ଦେଵା ଵିଦ୍ଯାଧରାଦଯଃ
ସେ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଋଷି, ମୁନି, ବେଦ, ଦେବତା, ଓ ବିଦ୍ୟାଧର ଆଦି ଲୋକମାନେ କେଉଁଠି ଯାଇଥିଲେ; ସେମାନେ ସବୁ ଏମିତି ହେଇଗଲେ।
ଜ୍ଞାତଂ ତତୋ ଽଵଧାନେନ ମଯା ନଭସି ତିଷ୍ଠତା । ଯାଵନ୍ ନିର୍ଵାଣମ୍ ଆପନ୍ନା ବ୍ରହ୍ମଵତ୍ ସର୍ଵ ଏଵ ତେ
ତାପରେ, ମୁଁ ଆକାଶରେ ଦ୍ରଢ଼ ଧ୍ୟାନରେ ଦଉଁଥିବାବେଳେ ବୁଝିପାରିଲି, ସମସ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପରି ନିର୍ବାଣ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ।
ଵାସନାଯାଂ ଵିଲୀନାଯାମ୍ ଅଦର୍ଶନମ୍ ଉପାଗତାଃ । ସ୍ଵପ୍ନଲୋକାଃ ପ୍ରବୁଦ୍ଧାନାମ୍ ଇଵ ସ୍ଵଂ ରୂପମ୍ ଆଗତାଃ
ଯେତେବେଳେ ଚିତ୍ତର ଗୁପ୍ତ ଆଶା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ସ୍ୱପ୍ନ ଜଗତ ଦୃଶ୍ୟ ହେବା ବନ୍ଦ କରେ, ଜଣେ ଜାଗିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ନିଜର ସ୍ୱଭାବ ଫେରିଯିବା ପରି।
ଆକାଶାତ୍ମୈଵ ଦେହୋ ଽଯଂ ଭାତି ଵାସନଯା ସ୍ଫୁଟଃ । ତଦଭାଵାତ୍ ତୁ ନାଭାତି ସ୍ଵପ୍ନୋ ବୋଧଵତୋ ଯଥା
ଏହି ଦେହ ଯେଉଁଠି ଆକାଶ ତାହାର ମୂଳ, ଚିତ୍ତର ଆଶା ଦ୍ୱାରା ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଏ; ଏହି ଆଶା ନଥିଲେ, ଦେହ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ—ଏହା ଏହିପରି, ଜଣେ ଜାଗିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।
ଅନ୍ତରିକ୍ଷଗତୋ ଦେହୋ ଯଥା ସ୍ଵପ୍ନେ ଽଵଲୋକ୍ଯତେ । ବୋଧେ ତଦ୍ଵାସନାଶାନ୍ତୌ ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ଲକ୍ଷ୍ଯତେ
ସ୍ୱପ୍ନରେ ଯେପରି ଦେହ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିବା ଦେଖାଯାଏ, ଏହିପରି ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ଚିତ୍ତର ଆଶା ଶାନ୍ତ ହେଲେ କିଛି ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।
ଜାଗ୍ରତ୍ଯ୍ ଅପି ତଥୈଵାଯଂ ଵାସନାଯାḫ ପରିକ୍ଷଯେ । ନୈଵାତିଵାହିକୋ ନୈଵ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ ଽତ୍ରାଧିଭୌତିକଃ
ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ, ଚିତ୍ତର ଆଶା ଶେଷ ହେଲେ, ଏଠାରେ ନ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ, ନ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେହ କିଛି ଦେଖାଯାଏ।
ସ୍ଵପ୍ନାନୁଭଵ ଏଷୋ ଽତ୍ର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତẖ କେନ ଖଣ୍ଡ୍ଯତେ । ଆବାଲମ୍ ଏତତ୍ ସଂସିଦ୍ଧମ୍ ଅନୁଭୂତଂ ଶ୍ରୁତଂ ସ୍ମୃତମ୍
ସ୍ୱପ୍ନ ଅନୁଭବର ଏହି ଉଦାହରଣକୁ କିଏ ଅସ୍ୱୀକାର କରିପାରିବ? ଶିଶୁକାଳରୁ ଏହା ଭଲଭାବେ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଅନୁଭବ, ଶୁଣିବା, ଓ ସ୍ମରଣରେ ଆସିଛି।
ଅପହ୍ନଵେଚ୍ ଚ ଵା ଯୋ ଽପି ସ୍ଵମ୍ ଏଵାନୁଭଵଂ ଶଠଃ । ସ ତ୍ଯାଜ୍ଯẖ କୋ ହ୍ଯ୍ ଅଲୀକେନ ସୁପ୍ତମ୍ ଉଦ୍ବୋଧଯେତ୍ କିଲ
ଯଦି କିଏ ଚତୁର୍ ଭାବେ ନିଜର ଅନୁଭବକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରେ, ତାହାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ। କାରଣ, ମିଥ୍ୟା ଭାବରେ ଶୁଅଥିବାକୁ କିଏ ଜାଗାଇପାରିବ?