ପୁରମଣ୍ଡଲଦୈତ୍ଯାଗ୍ନିସୁରନାଗଵିଵସ୍ଵତାମ୍ । ନିକୁରୁମ୍ବଂ ଦଧଦ୍ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ମଷକାନାମ୍ ଇଵୋଚ୍ଚଯମ୍
ଆକାଶରେ ନଗର, ଦାନବ, ଅଗ୍ନି, ଦେବତା, ସର୍ପ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଭିତରେ ଯେପରି ମଶାମାନେ ଏକଠା ହୋଇଥାନ୍ତି, ସେପରି ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ଗୋଟିଏ ଭାରୀ ଝୁଣ୍ଡ ଧରିଛି।
ନଶ୍ଯନ୍ ନଗଵରାଭୋଗଭାଗୈର୍ ଭଗ୍ନସୁରାଲଯୈଃ । ଆଵର୍ତଘର୍ଘରାରାଵୈର୍ ଜଲମ୍ ଊର୍ଧ୍ଵମ୍ ଅଧୋ ଽନଲମ୍
ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗି ଯିବା, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଗୃହ ଭସ୍ମୀଭୂତ ହେବା, ଓ ଘୂର୍ଣ୍ଣିର ଗର୍ଜନ ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟରେ, ପାଣି ଉପରକୁ ଉଠିଯାଏ ଏବଂ ଅଗ୍ନି ତଳକୁ ଯାଏ।
କୁର୍ଵଜ୍ ଜଲାଦ୍ରିନିଷ୍ପେଷୈର୍ ଦିକ୍ପାଲପୁରକୁଟ୍ଟନମ୍ । ନିପତଦ୍ଦେଵଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରସିଦ୍ଧଗନ୍ଧର୍ଵପତ୍ତନମ୍
ପାଣି ଓ ପାହାଡ଼ର ଚେପାଘାତରେ ଦିଗ୍ପାଳମାନଙ୍କର ସହର ପ୍ରাচୀର ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ଦେବତା, ଦାନବ, ମହାନ୍ତ, ସିଦ୍ଧ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କର ସହର ଭୂମିକୁ ଢଳିପଡ଼େ।
କୁଟ୍ଟନଂ ପର୍ଵତାଦୀନାଂ ପ୍ରଶାନ୍ତାଙ୍ଗାରରୂପିଣାମ୍ । ଵାତୈẖ କୁର୍ଵତ୍ ପଦାର୍ଥାନାମ୍ ଆସାରଂ ରଜସାମ୍ ଇଵ
ପାହାଡ଼ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶାନ୍ତ ଅଙ୍ଗାର ଭଳି ଦେହ ଥିବା ବସ୍ତୁମାନଙ୍କର ଚେପାଘାତ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ହେଉଛି, ଯାହାରେ ଧୂଳିରେ ଝଡ଼ ହେଉଥିବା ପରି ଅଣୁକଣା ବର୍ଷା ପଡ଼େ।
ପୁରାଣ୍ଯ୍ ଅମରଦୈତ୍ଯାନାଂ ଭ୍ରମଦ୍ଭିତ୍ତୀନି ଶାତଯତ୍ । ରତ୍ନୈẖ ଖନଖନାଯନ୍ତି ପଯାଂସୀଵ ପଯସ୍ଵତାମ୍
ପୁରୁଣା ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କର ଦେଵାଳି ଭାଙ୍ଗିଯାଉଛି, ରତ୍ନମାନେ ଏମିତି ଟକିଏ ଲାଗୁଛି, ଯେପରି ଧନୀମାନେ ଜଳ ଭିତରେ ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ ହୋଇଯାନ୍ତି ।
ପୂର୍ଣାମ୍ବରଂ ପରିପତଲ୍ଲୋକସପ୍ତକମନ୍ଦିରୈଃ । ଚକ୍ରାଵୃତ୍ତ୍ଯା ଭ୍ରମଦ୍ରୂପୈର୍ ଅପରୈସ୍ ସାଗରୈର୍ ଇଵ
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆକାଶଟି ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଛି, ଯେଉଁଠାରେ ସାତଟି ଲୋକର ମହଲଗୁଡ଼ିକ ଗଡ଼ିଯିଏ ପଡ଼ୁଛି, ଚକ୍ରକାର ଘୂର୍ଣ୍ଣନରେ ଘୂରୁଛି, ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗ ପରି ।
ହେମସ୍ଫଟିକଵୈଡୂର୍ଯସସାରମଣିମନ୍ଦିରୈଃ । ଦିଵḫ ପତଦ୍ଭିର୍ ଆକୀର୍ଣମ୍ ଉଦ୍ଯଜ୍ଝଣଝଣସ୍ଵନୈଃ
ସୁନା, ସ୍ଫଟିକ, ବୈଡୂର୍ୟ ଓ ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର ମହଲଗୁଡ଼ିକ ଆକାଶରୁ ଝରିପଡ଼ୁଛି, ଏହା ସହିତ ଉଠୁଥିବା ଝଣଝଣା ଶବ୍ଦରେ ଆକାଶ ଭରିଯାଇଛି ।
ଉତ୍ପେତୁର୍ ଧୂମଭସ୍ମାବ୍ଦାḫ ପେତୁର୍ ଧାରାପୁରୋତ୍କରାଃ । ଉନ୍ମମଜ୍ଜୁସ୍ ତରଙ୍ଗୌଘା ମମଜ୍ଜୁର୍ ଭୂତଲାଦ୍ରଯଃ
ଧୂଆଁ ଓ ଖାକର ମେଘ ଉଠିଆସିଲା, ଜଳର ଧାରା ଝରିପଡ଼ିଲା, ତରଙ୍ଗର ଦଳ ଉପରକୁ ଉଠିଲା, ଭୂମିରୁ ପାହାଡ଼ ଉଭୟାସିଲେ ।
ଆଵର୍ତଘର୍ଘରାରାଵା ମିଥୋଵିଦଲନୋଦ୍ଯତାଃ । ଜୁଘୂର୍ଣୁର୍ ଅର୍ଣଵାẖ କୀର୍ଣାḫ ପର୍ଣଵତ୍ପ୍ରୌଢପର୍ଵତାଃ
ସମୁଦ୍ରମାନେ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ତରଙ୍ଗର ଗର୍ଜନରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଠି, ପରସ୍ପରକୁ ଚକ୍କର ମାରି ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। ସେମାନେ ଏମିତି ଉଠିଉଠି ହେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ପତ୍ର ଭଳି ଚାଲିଯାଉଥିଲେ।
କ୍ରନ୍ଦଚ୍ଛିଷ୍ଟାମରଗଣଂ ଦଲତ୍ସଜ୍ଜୀଵଭୂତକମ୍ । ଭ୍ରମତ୍କେତୁଶତୋତ୍ପାତଂ ଦୁଷ୍ପ୍ରେକ୍ଷମ୍ ଅଭଵଜ୍ ଜଗତ୍
ଦେବମାନେ କାନ୍ଦୁଥିବା ଅବଶିଷ୍ଟ ଧ୍ୱନି, ଜୀବମାନେ ଭଙ୍ଗିଯିବା ଦୃଶ୍ୟ ଏବଂ ଶତଶଃ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପୁଚ୍ଛତାରା ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଦେଖିବାକୁ ଅସମ୍ଭବ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ମୃତାର୍ଧମୃତଯା ଭୂତସନ୍ତତ୍ଯାନିଲଲୋଲଯା । ଅଭୂନ୍ ନୀରନ୍ଧ୍ରମ୍ ଆକାଶଂ ଜୀର୍ଣପର୍ଣସଵର୍ଣଯା
ଅର୍ଧମୃତ ଓ ଅର୍ଧଜୀବି ପ୍ରାଣୀମାନେ ବାୟୁରେ ଘୁରୁଥିବା ଦେଖି, ଆକାଶ ଏମିତି ଭରିଯାଇଥିଲା ଯେ, କୌଣସି ଖାଲି ସ୍ଥାନ ରହିନଥିଲା, ଏହା ପୁରୁଣା ଶୁଖିଲା ପତ୍ର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଜଗଦ୍ ଆସୀତ୍ ପତଚ୍ଛୃଙ୍ଗସ୍ଥୂଲଧାରୌଘନିର୍ଭରମ୍ । ଭ୍ରଶ୍ଯଦ୍ବୃହଦ୍ଗିରିପୁରଵ୍ରାତପୂର୍ଣସରିଚ୍ଛତମ୍
ପତନଶୀଳ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରୁ ଝରିପଡ଼ୁଥିବା ଜଳଧାରାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଢାକିଯାଇଥିଲା। ବଡ଼ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ନଗରମାନେ ଭାଙ୍ଗିଯିବାରୁ ଶତଶଃ ନଦୀ ତାହାର ଅବଶିଷ୍ଟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଶାମ୍ଯଚ୍ଛମଶମାଶବ୍ଦଶତସଙ୍ଗିହୁତାଶନମ୍ । ଚଲାବ୍ଧିଵଲନାଦୋଲାଲୋଲଶୈଲସରିତ୍ତଟମ୍
ଶାନ୍ତ ଓ ଅଶାନ୍ତ ନାଶର ଅନେକ ଧ୍ୱନି ସହିତ ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱଳି ଉଠିଲା, ଏହି ସମୟରେ ଚଞ୍ଚଳ ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ ଓ ନଦୀ ପାର ଉପ୍ରେ ଉପ୍ରେ ହଲୁଚିଲା।
ତୃଣରାଶିସରିନ୍ନ୍ଯାଯମିଶ୍ରଦ୍ଵୀପାର୍ଣଵୋତ୍କରମ୍ । ଅତ୍ଯନ୍ତଦୂରଦିଗ୍ଵ୍ଯୋମକ୍ଷଣଜ୍ଵାଲାମହାଵନମ୍
ଘାସ ଓ ନଦୀର ଭଳି ଦ୍ୱୀପ ଓ ସମୁଦ୍ର ଏକାଠି ହୋଇ ଥିଲା, ଏବଂ ଦିଗ ଓ ଆକାଶର ସବୁଠାରୁ ଦୂରରେ ଏକ ବଡ଼ ଅଗ୍ନିର ଜଙ୍ଗଲ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଚମକି ଉଠିଲା।
ଵର୍ଷଶାମ୍ଯଦ୍ଧୁତାଶୋତ୍ଥଭସ୍ମାମୋଦପତତ୍ସୁରମ୍ । ଭୂତପୂର୍ଵଜଗଦ୍ଭୂତଂ ପରିଵିସ୍ମୃତସର୍ଗକମ୍
ବର୍ଷାରେ ନିର୍ବାପିତ ଅଗ୍ନିର ଭସ୍ମର ସୁଗନ୍ଧ ଲଗି ଦେବତାମାନେ ପଡ଼ିଯାଇଥିଲେ; ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଥିଲା ସେଇ ସୃଷ୍ଟି, ନିଜ ସୃଷ୍ଟିକୁ ମନେ ରଖିନଥିବା ପରି ହୋଇଗଲା।
ନିରର୍ଗଲୋଲ୍ଲସନ୍ନାଦଂ ସାର୍ଗଲୋପଶମକ୍ରମମ୍ । ସର୍ଗଲୋଭୋଲ୍ଲସଚ୍ଛେଷଂ ଵର୍ଗଲୋକଵିଵର୍ଜିତମ୍
ଅବିରତ ଗଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ଯାହା ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଶବ୍ଦକୁ ଶାନ୍ତ କରିଦେଲା; ଏହା ପରେ ଦେଖାଗଲା କେବଳ ସୃଷ୍ଟି ପ୍ରତି ଅନ୍ତିମ ଆକାଂକ୍ଷା, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଅନାରତଵିପର୍ଯାସକାରିମାରୁତନିର୍ଧୁତମ୍ । ବୀଜରାଶିମ୍ ଇଵାଜସ୍ରଂ ପୂଯମାନଂ ପୁନḫ ପୁନଃ
ଅବିରତ ଭ୍ରମ ହେବା ହাওରେ ଯେପରି ଧାନ୍ୟର ଢେର ବାରମ୍ବାର ଚିଁଡ଼ାଯାଏ, ସେପରି ଏହି ମନ ମଧ୍ୟ ବାରେବାରି ଉତ୍ତେଜିତ ହୁଏ ।
ଉଲ୍ମୁକାନ୍ଯୋଽନ୍ଯନିଷ୍ପେଷଵହ୍ନି ଚୂର୍ଣସୁଵର୍ଣଜୈଃ । ରଜୋଭିର୍ ଵିଵୃତୈର୍ ହେମକୁଟ୍ଟିମାକାଶକୋଟରମ୍
ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳା, ଦୁଇଟି ପଥର ଘସିଲେ ଉଠୁଥିବା ଚିଙ୍ଗାରି, କିମ୍ବା ସୁନା ଚୁର୍ଣ୍ଣର ଧୂଳି ପରି, ସୁନାର ମହଳର ଆକାଶ ତଳ ଏହି ଧୂଳିକଣାରେ ଭରିଯାଏ ।
ଭୂମଣ୍ଡଲବୃହତ୍ଖଣ୍ଡୈର୍ ଭ୍ରଷ୍ଟୈସ୍ ସଦ୍ଵୀପସାଗରୈଃ । ପୂର୍ଣସପ୍ତମପାତାଲଂ ଲୁଠତ୍ପାତାଲମଣ୍ଡଲୈଃ
ପୃଥିବୀର ବଡ଼ ବଡ଼ ଖଣ୍ଡ, ଦ୍ୱୀପ ଓ ସାଗର ସହିତ ଛିଣ୍ଡାଯାଇ ଛିଟିଯାଇଛି, ସାତଟି ପାତାଳ ତାଙ୍କର ଗୋଲାକରେ ଘୂରୁଛି ।
ଆସପ୍ତମସୁତାଲାନ୍ତମ୍ ଆମହୀତଲପର୍ଵତମ୍ । ଆଵ୍ଯୋମୈକାର୍ଣଵୀଭୂତଂ ପୂର୍ଣଂ ପ୍ରଲଯଵାଯୁଭିଃ
ସପ୍ତମ ପାତାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ପୃଥିବୀର ପାହାଡ଼ ସହିତ, ଆକାଶ ଏକ ମହାସାଗରରେ ପରିଣତ ହୋଇଯାଇଛି, ସବୁଠାରେ ପ୍ରଳୟର ବାତାସ ପୂରି ରହିଛି ।
ଏକାର୍ଣଵୋ ଽଥ ଵଵୃଧେ ଶନୈଶ୍ ଶୀଘ୍ରଂ ସରିଚ୍ଛତୈଃ । ଭୁଵନେ ଜଡକଲ୍ଲୋଲୈẖ କୋପୋ ମୂର୍ଖାଶଯେ ଯଥା
ତାପରେ ଏକମାତ୍ର ସମୁଦ୍ର ଧୀରେ ଧୀରେ ବଢ଼ିଗଲା, ଶତଶଃ ନଦୀମାନେ ତା’ରେ ଲିନ ହେଲେ, ଏହାର ଜଡ଼ ତରଙ୍ଗମାନେ ସାରା ପୃଥିବୀରେ ଉଠିଲେ, ଯେପରି ମୂର୍ଖ ମନରେ କ୍ରୋଧ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ବଢ଼ିଯାଏ।
ମୁସୁଲୋପମଯା ପୂର୍ଵଂ ତତସ୍ ସ୍ତମ୍ଭନିଭାଙ୍ଗଯା । ତତସ୍ ତାଲଦ୍ରୁମାକାରଧାରଯାସାରସାରଯା
ପ୍ରଥମେ, ଏହି ବନ୍ୟା ମୁସଳ ଦ୍ୱାରା ପିଟାଯିବା ପରି ଜୋରଦାର ଥିଲା, ପରେ ଦଳିଲା ଦଣ୍ଡା ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲା, ତା’ପରେ ତାଳଗଛର ତଣ୍ଡି ପରି ତୀବ୍ର ଧାରା ହେଇ ବହିଲା।
ତତୋ ନଦୀପ୍ରଵାହୋଗ୍ରଜଲପାତୈକପାତଯା । ସପ୍ତଦ୍ଵୀପମହୀପୀଠସମମେଦୁରମେଘଯା
ତା’ପରେ ନଦୀର ତୀବ୍ର ପ୍ରବାହ ଏକାଠି ହୋଇ ଭୟଙ୍କର ଜଳପାତ ହେଲା, ଏବଂ ସାତ ଦ୍ୱୀପର ଭୂମି ପରି ଘନ ମେଘ ଆକାଶକୁ ଢାକିଦେଲା।
ଵହ୍ନିର୍ ଵିଦାହକୃଦ୍ ଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ଶମମ୍ ଅଭ୍ଯାଯଯୌ ତଥା । ଶାସ୍ତ୍ରସଜ୍ଜନସଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ମୌର୍ଖ୍ଯମ୍ ଆପତ୍ପ୍ରଦଂ ଯଥା
ଯେଉଁ ଅଗ୍ନି ସବୁକିଛି ଧ୍ୱଂସ କରୁଥିଲା, ବର୍ଷା ତା’କୁ ଶାନ୍ତ କରିଦେଲା; ଯେପରି ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧି ଦୁଃଖ ଆଣେ, ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ସଜ୍ଜନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଊର୍ଧ୍ଵାଧରସ୍ଥପରିଵୃତ୍ତପଦାର୍ଥଜାତମ୍ ଅନ୍ତẖକ୍ଵଣତ୍ଖନଖନାଯିତଶୈଲମଜ୍ଜମ୍ । ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୋଟରମ୍ ଅଭୂଦ୍ ଵିଧୁରଂ କୁବାଲଲୀଲାଵିଲୋଲମ୍ ଇଵ ବିଲ୍ଵଫଲଂ ଵିଶୁଷ୍କମ୍
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଖୋଲ ଶୂନ୍ୟ ଓ ନିର୍ଜନ ହୋଇଗଲା, ତାହାର ଉପର ଓ ତଳ ଅଂଶ ଉଲଟିପାଲଟି ଯାଇଥିଲା, ଗିରିଗୁଡିକର ଭଙ୍ଗାର ଧ୍ୱନି ଏବଂ ଧାତୁର ଝଙ୍କାରରେ ଭରିଯାଇଥିଲା—ଏହା ଏକ ଶୁଷ୍କ ବେଲ ଫଳ ପରି ହେଉଥିଲା, ଯାହା ଶିଶୁଙ୍କ ଖେଳରେ ଏପଟ-ଓପଟ ହେଉଛି, ଭିତରେ ଶୂନ୍ୟ ଓ ଶୁଷ୍କ।
ଵାତଵର୍ଷହିମୋତ୍ପାତଘାତଭଗ୍ନେ ଧରାତଲେ । ଜଲଵେଗୋ ଽଗମଦ୍ ଵୃଦ୍ଧିଂ କଲାଵ୍ ଇଵ ମହୀପତିଃ
ପବନ, ବର୍ଷା, ଶୀତଳ ଓ ବିପର୍ଯ୍ୟୟରେ ଭଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ପୃଥିବୀରେ, ଜଳର ବେଗ ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ି ଚାଲିଥିଲା, ଯେପରି ଦୁଃଖର ସମୟରେ ରାଜାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବଢ଼ିଯାଏ।
ଗଙ୍ଗାପ୍ରଵାହପ୍ରତିମଧାରାପାତଵିଵର୍ଧିତୈଃ । ସରିତ୍ସହସ୍ରୈସ୍ ସହସା ମେରୁମନ୍ଦରସୁନ୍ଦରୈଃ
ହଜାର ହଜାର ନଦୀ, ଯାହାର ଧାରା ଗଙ୍ଗା ପ୍ରବାହ ପରି ବଢ଼ିଯାଉଥିଲା, ହଠାତ୍ ମେରୁ ଓ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼କୁ ସୁନ୍ଦର କରି ଦେଉଥିଲା।
ଆଦିତ୍ଯପଥସମ୍ପ୍ରାପ୍ତକନ୍ଦରୋ ଜଡମନ୍ଥରଃ । ଏକାର୍ଣଵସ୍ ସମୁଚ୍ଛୂନ ଆସୀନ୍ ମୂର୍ଖ ଇଵେଶ୍ଵରଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟର ପଥକୁ ଛୁଇଁଥିବା ଗୁହାଗୁଡିକୁ ଭରି ଏକ ମାତ୍ର ସମୁଦ୍ର ଅତି ମନ୍ଦ ଓ ଅଚଳ ହୋଇ ରହିଗଲା—ଏକ ମୂର୍ଖ ଏବଂ ଅସଚେତନ ପ୍ରଭୁ ପରି।
ଵିପୁଲାଵର୍ତଵୃତ୍ତ୍ଯାନ୍ତର୍ ଵିଵୃତାଦ୍ରିତରତ୍ତୃଣଃ । ସ୍ଫୁରତ୍ତୁଙ୍ଗତରଙ୍ଗାଗ୍ରନିଗୀର୍ଣାଦିତ୍ଯମଣ୍ଡଲଃ
ବିସ୍ତୃତ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ଝରଣା ମଧ୍ୟରେ ପାହାଡ଼ ଓ ଘାସ ଭସିଯାଇଥିଲା; ତାହାର ଉଚ୍ଚ ତରଙ୍ଗ ଶିଖର ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଣ୍ଡଳ ଗିଲିଯାଇଥିଲା।
ମେରୁମନ୍ଦରକୈଲାସଵିନ୍ଧ୍ଯସହ୍ଯଜଲେଚରଃ । ଚଲିତାଵନିପଙ୍କାନ୍ତର୍ଲୀନଵ୍ଯାଲମୃଣାଲକଃ
ମେରୁ, ମନ୍ଦର, କୈଳାସ, ବିନ୍ଧ୍ୟ, ସହ୍ୟ ପର୍ବତ ଉପରେ ଜଳ ବେହେଇଯାଉଥିଲା; ଜଙ୍ଗଲ ଉପଟିଯାଉଥିଲା, ମାଟି ମଧ୍ୟରେ ସାପ ଲୁଚିଯାଉଥିଲେ।