ଉଚ୍ଛଲଦ୍ଦୀର୍ଘଝାଙ୍କାରୈଶ୍ ଛମଚ୍ଛମମଯାତ୍ମକୈଃ । ତୂର୍ଯୈର୍ ଉନ୍ନମଦାସାରଵିସାରିଜଯଘୋଷଣମ୍
ପାଣି ଧାରା ଝରିଝରି ପଡ଼ିଥିବାବେଳେ, ଲମ୍ବା ତୁରୀ ଓ ଧାତୁର ଝଂକାର ଶବ୍ଦରେ ବିଜୟ ଘୋଷଣା ଉଠିଲା।
ଭ୍ରମଦ୍ଭସ୍ମାଭଧୂମ୍ରାଭ୍ରଂ ବୃହତ୍କଲ୍ପାଭ୍ରସମ୍ଭ୍ରମମ୍ । ବାଷ୍ପାଭ୍ରଵିଭ୍ରମୋଦ୍ଭ୍ରାନ୍ତଂ ଶୀକରୋଗ୍ରାଭ୍ରଵୃନ୍ଦଵତ୍
ଛାଇଁ ଓ ଧୂଆଁର ମେଘ ଘୂରିଘୂରି ଚାଲିଥିଲା, ଯେପରି ଏକ ବଡ଼ ବିପର୍ଯ୍ୟୟରେ ମେଘମାଳା ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଏ, ସେପରି ପୃଥିବୀ ଭୟଭୀତ ଓ ଅସ୍ଥିର ହୋଇପଡ଼ିଥିଲା।
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଭିତ୍ତିଭାଙ୍କାରଭୀଷଣୈର୍ ମାତରିଶ୍ଵନଃ । ପ୍ରସରୈର୍ ଅମ୍ବରୋଡ୍ଡୀନଦଗ୍ଧେନ୍ଦ୍ରାଦିପୁରୋତ୍କରମ୍
ବାୟୁର ଭୟଙ୍କର ଝଟକାରେ ସମସ୍ତ ଆକାଶ ଭରିଯାଇଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ପାତ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୟ ହେଉଥିଲା, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପୁରୀ ଜଳିଯାଇ ଉଡ଼ିଯାଇଥିଲା।
ଜଲାନିଲାନଲୋଲ୍ଲାସସ୍ଫୁଟତ୍କୋଟିଶତାଶ୍ମନାମ୍ । ପ୍ରଵିଘଟ୍ଟନଟାଙ୍କାରୈର୍ ଜଡୀଭୂତାନ୍ତକଶ୍ରୁତି
ପାଣି, ବାୟୁ ଓ ଅଗ୍ନିର ଉତ୍ସାହରେ ଅନେକ ବଡ଼ ବଡ଼ ପାଥର ଟକ୍କର ଖାଇ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା, ଯାହା ମୃତ୍ୟୁର ଶବ୍ଦକୁ ମଧ୍ୟ ମନ୍ଦ କରିଦେଇଥିଲା।
ନଭସ୍ସ୍ତମ୍ଭନିଭାବଦ୍ଧଧାରାନୀରନ୍ଧ୍ରଵର୍ଷଣୈଃ । କର୍ଷଣୈẖ କଲ୍ପଵଲ୍ଲୀନାଂ ଛମଚ୍ଛମଘନଧ୍ଵନି
ମେଘମାଳା ପରି ଆକାଶରୁ ଅନେକ ଛିଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଝରିଥିବା ଧାରା, ଏହି ଧାରା ରୋକାଯିବା ଓ ଖୋଲିଯିବା ସହିତ, ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ଲତାଗୁଡ଼ିକୁ ଟାଣିନେଇଯାଉଛି, ଯାହାର ପତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଭାରି ବର୍ଷାର ଶବ୍ଦରେ ମରମରାଉଛି।
ଗଙ୍ଗା ତରଙ୍ଗିକା ଯେଷାଂ ତାଦୃଶୈସ୍ ସରିତାଂ ଗଣୈଃ । ଅଭ୍ରୈର୍ ଇଵ ନଭୋ ଭୀମୈḫ ପୂର୍ଯମାଣାଖିଲାର୍ଣଵମ୍
ଯାହାଙ୍କର ତରଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଗଙ୍ଗା ନଦୀର ତରଙ୍ଗ ପରି, ଏମିତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନଦୀମାନେ ଭରିଥିବା, ଯେପରି ମେଘରେ ଭରିଥିବା ବିଶାଳ ଆକାଶ ସମଗ୍ର ସମୁଦ୍ରକୁ ପୁରିଦେଉଛି।
ତାପିଞ୍ଛପତ୍ତ୍ରଵୃନ୍ଦସ୍ଥପୁଷ୍ପଗୁଚ୍ଛସମୋପମୈଃ । ତପଦ୍ଭିର୍ ଅର୍କୈର୍ ଆଲୀଢପୀତକଲ୍ପାଭ୍ରମଣ୍ଡଲମ୍
ମୟୂରପଙ୍ଖା ପରି ପତ୍ରରେ ଥିବା ଫୁଲମାଳା ଏବଂ ତୀବ୍ର ରବିମାନେ ହଳଦିଆ ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ମେଘମାଳାକୁ ଚୁଷିନେଉଛନ୍ତି, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ।
ଵହଦ୍ଗିରିସରିଦ୍ଵ୍ଯୂଢଶିଖରିଦ୍ଵୀପପତ୍ତନମ୍ । କଲ୍ପାନିଲଘନକ୍ଷୋଭକୃତପର୍ଵତକୁଟ୍ଟନମ୍
ପାହାଡ଼, ନଦୀ, ଦ୍ୱୀପ ଓ ସହରଗୁଡ଼ିକୁ ବହିନେଉଥିବା, ଏହି କଳ୍ପର ଘନ ବାତାସ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରକୁ ଉଲ୍ଲଖଣ କରି ଭାଙ୍ଗିଦେଉଛି।
ଗ୍ରହତାରାଗଣୈର୍ ଉଗ୍ରୈର୍ ଵ୍ଯଗ୍ରୈର୍ ଵିଗ୍ରହଦୁର୍ଗ୍ରହୈଃ । ପତଦ୍ଭିର୍ ଦ୍ଵିଗୁଣାଲାତଲତମ୍ ଆଵର୍ତପାତିଭିଃ
ତୀବ୍ର ଏବଂ ଅସ୍ଥିର ଗ୍ରହ ଓ ତାରାମାନେ, ଯାହାକୁ ଧରିବା କିମ୍ବା ବଶ କରିବା ଅତି କଷ୍ଟକର, ସେମାନେ ଦୁଇଗୁଣା ଭାବରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଉଲ୍କା ପରି ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ଧାରାରେ ପଡ଼ୁଛନ୍ତି।
ଅର୍ଣଵୋତ୍ଥଜଲାଦ୍ରୀନ୍ଦ୍ରସଙ୍ଘଟ୍ଟାସ୍ଫୋଟଘଟ୍ଟିତମ୍ । ମହାପ୍ରଲଯପର୍ଯସ୍ତପର୍ଵତପ୍ରାନ୍ତକୁଟ୍ଟିତମ୍
ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଠୁଥିବା ବଡ଼ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କର ଟକ୍କର ଓ ଧକ୍କାରେ ଭୂମି କମ୍ପିତ ଓ ଅସ୍ଥିର ହେଉଛି, ମହାପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କର ଉଠାଉ ଦ୍ୱାରା ପାର୍ଶ୍ୱ ଭାଗ ଭାଙ୍ଗିଯାଉଛି।
ଘନଶାତ୍କୃତବାଷ୍ପାଭ୍ରୈẖ କଲ୍ପାଭ୍ରୈର୍ ଅପି ମେଦୁରୈଃ । ଅନ୍ଧୀକୃତାର୍କଜାଲାଂଶୁତମୋନିବିଡମନ୍ଥରମ୍
ଘନ ବାଷ୍ପରୁ ତିଆରି ମେଘ ଓ ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ ଘନ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ମେଘ ଦ୍ୱାରା, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଅନ୍ଧାର ହୋଇଯାଏ ଏବଂ ଆକାଶ ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାରରେ ଭରିଯାଏ।
ଵିଶୀର୍ଣଵସୁଧାପୀଠଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡୈର୍ ଗଲତ୍ତଟୈଃ । ଉହ୍ଯମାନୈର୍ ଲୁଠଚ୍ଛୈଲପତ୍ତନୈସ୍ ସଙ୍କଟାର୍ଣଵମ୍
ଭୂମିର ଭାଗ ଭାଗ ଭାଙ୍ଗିଯାଇ ତଳକୁ ପଡ଼ୁଛି ଏବଂ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରମାନେ ଭସିଯାଇ ଲୁଟୁଚୁଆ କରୁଛନ୍ତି, ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟରେ ସମୁଦ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଅପାରଗମ୍ୟ ହୋଇଯାଏ।
ଊର୍ମ୍ଯଦ୍ର୍ଯୁନ୍ନଯନଚ୍ଛିନ୍ନଘନୈର୍ ଘର୍ଘରମାରୁତୈଃ । ସମୁଦ୍ରଘୋଷୈର୍ ଗମ୍ଭୀରନିର୍ଘାତୈର୍ ଭଗ୍ନଦିକ୍ତଟମ୍
ଗଭୀର ବାୟୁ ଝଞ୍ଜା ଘନ ମେଘକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଇ, ସମୁଦ୍ରର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା, ଏବଂ ତୀବ୍ର ଗଜ୍ଜନରେ ଦିଗ୍ବାରିକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଉଥିଲା।
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁଡ୍ଯକ୍ରୋଡାଗ୍ରକୁଟ୍ଟକୈẖ କଟୁଟାଙ୍କୃତୈଃ । କଲ୍ପାଭ୍ରଵିକଟାସ୍ଫୋଟୈର୍ ଘଟ୍ଟିତୈକାର୍ଣଵାରଟି
ସୃଷ୍ଟିର ଅଣ୍ଡର ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ତୀବ୍ର ବାୟୁ ଝଟକା ଦେଉଥିଲା, ଏବଂ ସଂହାରର ଭୟଙ୍କର ମେଘ ଫାଟି ଏକମାତ୍ର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ପାତ କରୁଥିଲା।
ସ୍ଵର୍ଗପାତାଲଭୂଲୋକଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡୈର୍ ଵିମିଶ୍ରିତୈଃ । ଯଥାସ୍ଵଭାଵଂ ତିଷ୍ଠଦ୍ଭିର୍ ମରୁଦ୍ଭୁଗ୍ନୈର୍ ଵୃତାମ୍ବରମ୍
ସ୍ୱର୍ଗ, ପାତାଳ ଏବଂ ଭୂଲୋକର ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ ମିଶିଯାଇଥିଲା, ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜ ଗୁଣରେ ଅଟୁଟ ଥିଲା, ଆକାଶକୁ ମୁଡ଼ିଦେଇଥିଲା ବାଙ୍କା ଓ ମୁଡ଼ିଆ ବାୟୁ।
ମୃତାର୍ଧମୃତଦଗ୍ଧାର୍ଧଦଗ୍ଧାଙ୍ଗୈର୍ ଦେଵଦାନଵୈଃ । ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଦର୍ଶନାଦ୍ ଵାତଵେଲ୍ଲିତୈର୍ ଭ୍ରମିତାଯୁଧମ୍
ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଅର୍ଧ ମୃତ, ଅର୍ଧ ଦଗ୍ଧ, କେହି ଅଙ୍ଗ ଜଳିଗଲା, କେହି ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ସେମାନଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ହାତରେ ଘୂରୁଥିଲା, ବାୟୁରେ ଉଡ଼ିଉଡ଼ି, ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଦେଖିପାରୁନଥିଲେ।
କଲ୍ପାନ୍ତପଵନୋଦ୍ଭ୍ରାନ୍ତୈର୍ ଲୋକାନ୍ତରଜରତ୍ତୃଣୈଃ । ଆରବ୍ଧାର୍ଜୁନଵାତାଖ୍ଯସ୍ତମ୍ଭମ୍ ଉଦ୍ଧୂମଭସ୍ମଭିଃ
ଯୁଗାନ୍ତର ଝଡ଼ରେ ଅନ୍ୟ ଲୋକର ଶୁଷ୍କ ଘାସ ଉଡ଼ିଉଡ଼ି ଆସୁଛି, ଆର୍ଜୁନ ନାମକ ବାତାସ ଆରମ୍ଭ କରିଥିବା ଧୂଆଁ ଓ ଛାରର ଦୀର୍ଘ ସ୍ତମ୍ଭ ଉଠିଛି।
ଉହ୍ଯମାନଶିଲାଜାଲପ୍ରହାରଵିଲୁଠତ୍ତଟୈଃ । ପତଲ୍ଲୋକାନ୍ତରୈସ୍ ତାରଟୁଷ୍କାରକଟୁଟାଙ୍କୃତମ୍
ପାହାଡ଼ ଓ ପଥର ଉଠାଯାଉଛି, ସେମାନେ ତଟକୁ ଭଙ୍ଗ କରୁଛନ୍ତି, ତାରାମାନେ ଚିତ୍ରିଅଛନ୍ତି, ଏହି ସବୁ ଦୃଶ୍ୟ ଲୋକମାନେ ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିବା ଭୟଙ୍କର ଏବଂ କଠିନ ଅବସ୍ଥା ସୃଷ୍ଟି କରୁଛି।
ଵାତୋଦ୍ଵ୍ଯୂଢଗିରିଵ୍ରାତଗୁହାଭାଙ୍କାରଭାସୁରମ୍ । ପତଦ୍ଭିର୍ ଵିହିତାଵର୍ତଂ ଲୋକପାଲପୁରୀପୁରୈଃ
ବାତାସରେ ପାହାଡ଼ର ଗୁହାମାନେ ଏକଠା ହୋଇ ଭୟ ଜଗାଉଛନ୍ତି, ଲୋକପାଳମାନଙ୍କର ସହର ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ୁଛି, ଏହାରେ ଚକ୍ରାକାର ଧାରା ତିଆରି ହେଉଛି।
କୃତକର୍କଶନିର୍ହ୍ରାଦୈର୍ ଅସୁରୈର୍ ଇଵ ମାରୁତୈଃ । ଉହ୍ଯମାନଵନଵ୍ଯୂହପ୍ରୋତଵାତାଯନୈର୍ ଵୃତମ୍
ବାୟୁ ଦେଉତାମାନେ ଦାନବମାନେ ପରି କଠିନ ଓ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କରୁଛନ୍ତି, ଜଙ୍ଗଲ ଉଠାଯାଉଛି, ଗଛମାନେ ଉଖଳିଯାଉଛନ୍ତି ଓ ବାୟୁପଥ ଅଟକିଯାଉଛି।
ପୁରମଣ୍ଡଲଦୈତ୍ଯାଗ୍ନିସୁରନାଗଵିଵସ୍ଵତାମ୍ । ନିକୁରୁମ୍ବଂ ଦଧଦ୍ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ମଷକାନାମ୍ ଇଵୋଚ୍ଚଯମ୍
ଆକାଶରେ ନଗର, ଦାନବ, ଅଗ୍ନି, ଦେବତା, ସର୍ପ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଭିତରେ ଯେପରି ମଶାମାନେ ଏକଠା ହୋଇଥାନ୍ତି, ସେପରି ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ଗୋଟିଏ ଭାରୀ ଝୁଣ୍ଡ ଧରିଛି।
ନଶ୍ଯନ୍ ନଗଵରାଭୋଗଭାଗୈର୍ ଭଗ୍ନସୁରାଲଯୈଃ । ଆଵର୍ତଘର୍ଘରାରାଵୈର୍ ଜଲମ୍ ଊର୍ଧ୍ଵମ୍ ଅଧୋ ଽନଲମ୍
ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗି ଯିବା, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଗୃହ ଭସ୍ମୀଭୂତ ହେବା, ଓ ଘୂର୍ଣ୍ଣିର ଗର୍ଜନ ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟରେ, ପାଣି ଉପରକୁ ଉଠିଯାଏ ଏବଂ ଅଗ୍ନି ତଳକୁ ଯାଏ।
କୁର୍ଵଜ୍ ଜଲାଦ୍ରିନିଷ୍ପେଷୈର୍ ଦିକ୍ପାଲପୁରକୁଟ୍ଟନମ୍ । ନିପତଦ୍ଦେଵଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରସିଦ୍ଧଗନ୍ଧର୍ଵପତ୍ତନମ୍
ପାଣି ଓ ପାହାଡ଼ର ଚେପାଘାତରେ ଦିଗ୍ପାଳମାନଙ୍କର ସହର ପ୍ରাচୀର ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ଦେବତା, ଦାନବ, ମହାନ୍ତ, ସିଦ୍ଧ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କର ସହର ଭୂମିକୁ ଢଳିପଡ଼େ।
କୁଟ୍ଟନଂ ପର୍ଵତାଦୀନାଂ ପ୍ରଶାନ୍ତାଙ୍ଗାରରୂପିଣାମ୍ । ଵାତୈẖ କୁର୍ଵତ୍ ପଦାର୍ଥାନାମ୍ ଆସାରଂ ରଜସାମ୍ ଇଵ
ପାହାଡ଼ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶାନ୍ତ ଅଙ୍ଗାର ଭଳି ଦେହ ଥିବା ବସ୍ତୁମାନଙ୍କର ଚେପାଘାତ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ହେଉଛି, ଯାହାରେ ଧୂଳିରେ ଝଡ଼ ହେଉଥିବା ପରି ଅଣୁକଣା ବର୍ଷା ପଡ଼େ।
ପୁରାଣ୍ଯ୍ ଅମରଦୈତ୍ଯାନାଂ ଭ୍ରମଦ୍ଭିତ୍ତୀନି ଶାତଯତ୍ । ରତ୍ନୈẖ ଖନଖନାଯନ୍ତି ପଯାଂସୀଵ ପଯସ୍ଵତାମ୍
ପୁରୁଣା ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କର ଦେଵାଳି ଭାଙ୍ଗିଯାଉଛି, ରତ୍ନମାନେ ଏମିତି ଟକିଏ ଲାଗୁଛି, ଯେପରି ଧନୀମାନେ ଜଳ ଭିତରେ ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ ହୋଇଯାନ୍ତି ।
ପୂର୍ଣାମ୍ବରଂ ପରିପତଲ୍ଲୋକସପ୍ତକମନ୍ଦିରୈଃ । ଚକ୍ରାଵୃତ୍ତ୍ଯା ଭ୍ରମଦ୍ରୂପୈର୍ ଅପରୈସ୍ ସାଗରୈର୍ ଇଵ
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆକାଶଟି ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଛି, ଯେଉଁଠାରେ ସାତଟି ଲୋକର ମହଲଗୁଡ଼ିକ ଗଡ଼ିଯିଏ ପଡ଼ୁଛି, ଚକ୍ରକାର ଘୂର୍ଣ୍ଣନରେ ଘୂରୁଛି, ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗ ପରି ।
ହେମସ୍ଫଟିକଵୈଡୂର୍ଯସସାରମଣିମନ୍ଦିରୈଃ । ଦିଵḫ ପତଦ୍ଭିର୍ ଆକୀର୍ଣମ୍ ଉଦ୍ଯଜ୍ଝଣଝଣସ୍ଵନୈଃ
ସୁନା, ସ୍ଫଟିକ, ବୈଡୂର୍ୟ ଓ ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର ମହଲଗୁଡ଼ିକ ଆକାଶରୁ ଝରିପଡ଼ୁଛି, ଏହା ସହିତ ଉଠୁଥିବା ଝଣଝଣା ଶବ୍ଦରେ ଆକାଶ ଭରିଯାଇଛି ।
ଉତ୍ପେତୁର୍ ଧୂମଭସ୍ମାବ୍ଦାḫ ପେତୁର୍ ଧାରାପୁରୋତ୍କରାଃ । ଉନ୍ମମଜ୍ଜୁସ୍ ତରଙ୍ଗୌଘା ମମଜ୍ଜୁର୍ ଭୂତଲାଦ୍ରଯଃ
ଧୂଆଁ ଓ ଖାକର ମେଘ ଉଠିଆସିଲା, ଜଳର ଧାରା ଝରିପଡ଼ିଲା, ତରଙ୍ଗର ଦଳ ଉପରକୁ ଉଠିଲା, ଭୂମିରୁ ପାହାଡ଼ ଉଭୟାସିଲେ ।
ଆଵର୍ତଘର୍ଘରାରାଵା ମିଥୋଵିଦଲନୋଦ୍ଯତାଃ । ଜୁଘୂର୍ଣୁର୍ ଅର୍ଣଵାẖ କୀର୍ଣାḫ ପର୍ଣଵତ୍ପ୍ରୌଢପର୍ଵତାଃ
ସମୁଦ୍ରମାନେ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ତରଙ୍ଗର ଗର୍ଜନରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଠି, ପରସ୍ପରକୁ ଚକ୍କର ମାରି ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। ସେମାନେ ଏମିତି ଉଠିଉଠି ହେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ପତ୍ର ଭଳି ଚାଲିଯାଉଥିଲେ।
କ୍ରନ୍ଦଚ୍ଛିଷ୍ଟାମରଗଣଂ ଦଲତ୍ସଜ୍ଜୀଵଭୂତକମ୍ । ଭ୍ରମତ୍କେତୁଶତୋତ୍ପାତଂ ଦୁଷ୍ପ୍ରେକ୍ଷମ୍ ଅଭଵଜ୍ ଜଗତ୍
ଦେବମାନେ କାନ୍ଦୁଥିବା ଅବଶିଷ୍ଟ ଧ୍ୱନି, ଜୀବମାନେ ଭଙ୍ଗିଯିବା ଦୃଶ୍ୟ ଏବଂ ଶତଶଃ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପୁଚ୍ଛତାରା ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଦେଖିବାକୁ ଅସମ୍ଭବ ହୋଇଯାଇଥିଲା।