ଵେଦ୍ଯଵେଦନଵେତ୍ତୃତ୍ଵରୂପତ୍ରଯମ୍ ଇଦଂ ପୁନଃ । ଯତ୍ରୋଦେତ୍ଯ୍ ଅସ୍ତମ୍ ଆଯାତି ତତ୍ ତତ୍ ପରମମ୍ ଉତ୍ତମମ୍
ଯେଉଁଠି ଜଣାଯିବା, ଜଣା, ଏବଂ ଜଣାଇଥିବା — ଏହି ତିନିଟି ରୂପ ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତମିତ ହୁଏ, ସେଠାରେ ସେଇ ଏକ ଉତ୍ତମ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅଟୁଟ ତତ୍ତ୍ୱ ଅଛି।
ଵେଦ୍ଯଵେଦନଵେତ୍ତୃତ୍ଵଂ ଯତ୍ରେଦଂ ପ୍ରତିବିମ୍ବତି । ଅବୁଦ୍ଧ୍ଯାଦୌ ମହାଦର୍ଶେ ତଦ୍ ରୂପଂ ପରମଂ ସ୍ମୃତମ୍
ଏହି ଜଣାଯିବା, ଜଣା, ଏବଂ ଜଣାଇଥିବା ଯେଉଁଠି ଅପ୍ରକାଶ ମନ ଓ ଏହାଦିକର ବଡ଼ ଆଇନାରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ହୁଏ, ସେଇ ରୂପକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ମନଷ୍ଷଷ୍ଠେନ୍ଦ୍ରିଯୋନ୍ମୁକ୍ତଂ ଯଦ୍ ରୂପଂ ସ୍ଯାନ୍ ମହାଚିତେଃ । ଜଙ୍ଗମେ ସ୍ଥାଵରେ ଵାପି ତତ୍ ସର୍ଗାନ୍ତେ ଽଵଶିଷ୍ଯତେ
ବଡ଼ ଚେତନାର ଯେଉଁ ରୂପ ମନ, ଛଅଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବରୁ ମୁକ୍ତ, ଚଳିତ କିମ୍ବା ଅଚଳ ଯେଉଁଠି ହେଉ, ସେଇ ଏକମାତ୍ର ସୃଷ୍ଟିର ଶେଷରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ।
ସ୍ଥାଵରାଣାଂ ହି ଯଦ୍ ରୂପଂ ତଚ୍ ଚେଦ୍ ବୋଧମଯଂ ଭଵେତ୍ । ମନୋବୁଦ୍ଧ୍ଯାଦିନିର୍ମୁକ୍ତଂ ତତ୍ ପରେଣ ସମଂ ଭଵେତ୍
ଯଦି ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ରୂପ ନିଜେ ଚେତନାରୁ ଗଠିତ, ଏବଂ ମନ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଏହାଦିକୁ ଛାଡ଼ି ଅଛି, ତେବେ ସେଇ ରୂପ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସହିତ ସମାନ ହୁଏ।
ବ୍ରହ୍ମାର୍କଵିଷ୍ଣୁହରଶକ୍ରସଦାଶିଵାଦିଶାନ୍ତୌ ଶିଵଂ ପରମମ୍ ଏତଦ୍ ଇହୈକମ୍ ଆସ୍ତେ । ଶିଷ୍ଟଂ ପ୍ରଦିଷ୍ଟମ୍ ଅଵିନଷ୍ଟମ୍ ଅକଷ୍ଟମ୍ ଇଷ୍ଟଂ ମିଶ୍ରଂ ନ ମିଶ୍ରମ୍ ଅଣୁନାଶ୍ରିତମ୍ ଆଶ୍ରିତେନ
ବ୍ରହ୍ମା, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବିଷ୍ଣୁ, ହର, ଇନ୍ଦ୍ର, ସଦାଶିବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯେଉଁ ଶାନ୍ତିରେ ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ଏହି ଏକମାତ୍ର ପରମ ଶିବ ଅବିଚଳ ଅଛନ୍ତି । ଅନ୍ୟ ସବୁ କିଛି ନାମମାତ୍ର, ଅବିନାଶୀ, ଦୁଃଖରହିତ, ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ, କେବେ ମିଶ୍ରିତ କେବେ ଅମିଶ୍ରିତ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥିବା ଆଶ୍ରୟ ।
ଇତ୍ଥଂରୂପମ୍ ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯଂ ଜଗନ୍ ନାମାସ୍ତି ଭାସୁରମ୍ । ମହାପ୍ରଲଯସମ୍ପତ୍ତୌ ଭୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ କ୍ଵ ନୁ ଗଚ୍ଛତି
ଏହି ଦୃଶ୍ୟମାନ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜଗତ୍ ନାମ ଓ ରୂପରେ ଥିବା — ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ବଡ ନାଶ ଆସିଲେ ଏହା କେଉଁଠିକୁ ଯାଏ ?
କୁତ ଆଯାତି କୀଦୃଗ୍ ଵା ଵନ୍ଧ୍ଯାପୁତ୍ରଃ କ୍ଵ ଗଚ୍ଛତି । କ୍ଵ ଯାତି କୁତ ଆଯାତି ଵଦ ଵା ଵ୍ଯୋମକାନନମ୍
ଏହା କେଉଁଠୁ ଆସେ, କେମିତି ଅଛି ? ଅବନ୍ଧ୍ୟାର ପୁଅ କେଉଁଠିକୁ ଯାଏ ? ଆକାଶର ବନ କେଉଁଠିକୁ ଯାଏ, କେଉଁଠୁ ଆସେ ? କହନ୍ତୁ ମୋତେ ।
ଵନ୍ଧ୍ଯାପୁତ୍ରୋ ଵ୍ଯୋମଵନଂ ନୈଵାସ୍ତି ନ ଭଵିଷ୍ଯତି । କୀଦୃଶୀ ଦୃଶ୍ଯତା ତସ୍ଯ କୀଦୃଶୀ ତସ୍ଯ ନାସ୍ତିତା
ଅବନ୍ଧ୍ୟାର ପୁଅ ଓ ଆକାଶର ବନ କେବେ ଥିଲେ ନାହିଁ, କେବେ ହେବେ ନାହିଁ । ସେମାନଙ୍କର କେଉଁ ଦୃଶ୍ୟତା ଅଛି, କେଉଁ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ ?
ଵନ୍ଧ୍ଯାପୁତ୍ରଵ୍ଯୋମଵନେ ଯଥା ନ ସ୍ତଃ କଦାଚନ । ଜଗଦାଦ୍ଯ୍ ଅଖିଲଂ ଦୃଶ୍ଯଂ ତଥା ନାସ୍ତି କଦାଚନ
ଯେପରି ଜଣେ ବନ୍ଧ୍ୟାର ପୁଅର ଆକାଶରେ କେବେ ବନ ନଥାଏ, ସେପରି ଏହି ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟମାନ ଜଗତ କେବେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟରୂପେ ଅଛିନାହିଁ।
ନ ଚୋତ୍ପନ୍ନଂ ନ ଚ ଧ୍ଵଂସି ଯତ୍ କିଲାଦୌ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ଉତ୍ପତ୍ତିଃ କୀଦୃଶୀ ତସ୍ଯ ନାଶଶବ୍ଦସ୍ଯ କା କଥା
ଯାହା ଆରମ୍ଭରେ କେବେ ଥିଲାନାହିଁ, ସେଥିରେ ଜନ୍ମ ବା ନାଶ କିପରି ହେବ? ଏପରି ଜିନିଷ ପାଇଁ ଉତ୍ପତ୍ତି କିମ୍ବା ନାଶ ବିଷୟରେ କଥା ହେବା ଅଚିତ।
ଵନ୍ଧ୍ଯାପୁତ୍ରନଭୋଵୃକ୍ଷକଲ୍ପନା ତାଵଦ୍ ଅସ୍ତି ହି । ସା ଯଥା ନାଶଜନ୍ମାଦ୍ଯା ତଥୈଵେଦଂ ନ କିଂ ଭଵେତ୍
ବନ୍ଧ୍ୟାର ପୁଅର ଆକାଶରେ ଗଛ କେବଳ କଳ୍ପନାରେ ଅଛି, ଯେପରି ଏହାର କେବେ ଜନ୍ମ ବା ନାଶ ନାହିଁ, ସେପରି ଏହି ଜଗତ ମଧ୍ୟ ଏମିତି।
ଫୁଲ୍ଲସ୍ଯାତୁଲଭୁସ୍ ସମ୍ଯଗ୍ ଆଲକୈଃ କୁରୁ କୋଲନମ୍ । ନିରନ୍ଵଯା ଯଥୈଵୋକ୍ତିର୍ ଜଗତ୍ସତ୍ତା ତଥୈଵ ହି
ଫୁଲର କେଶରେ ପବନକୁ ବାନ୍ଧିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର, ଏପରି କଥା ଯେପରି ଅର୍ଥହୀନ, ସେପରି ଏହି ଜଗତର ସତ୍ତା ମଧ୍ୟ ଅସାର।
ଯଥା ସୌଵର୍ଣକଟକେ ଦୃଶ୍ଯମାନମ୍ ଅପି ସ୍ଫୁଟମ୍ । କଟକତ୍ଵଂ ତୁ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ଜଗତ୍ତ୍ଵଂ ତୁ ତଥା ପରେ
ଯେପରି ସୁନାର କଙ୍କଣ ମନୋହର ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ 'କଙ୍କଣ' ବୋଲି କିଛି ନାହିଁ, ସେ ମାତ୍ର ସୁନା; ଏହିପରି, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ 'ଜଗତ' ବୋଲି କିଛି ନାହିଁ, ସେ ମାତ୍ର ପରମେଶ୍ୱର।
ଆକାଶେ ଚ ଯଥା ନାସ୍ତି ଶୂନ୍ଯତ୍ଵଂ ଵ୍ଯତିରେକଵତ୍ । ଜଗତ୍ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମଣି ତଥା ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵାପ୍ଯ୍ ଉପଲବ୍ଧିମତ୍
ଯେପରି ଆକାଶରେ ଅଲଗା କରି 'ଶୂନ୍ୟତା' ବୋଲି କିଛି ନାହିଁ, ସେପରି ବ୍ରହ୍ମରେ 'ଜଗତ' ବୋଲି କିଛି ସତ୍ୟରେ ନାହିଁ, ଦେଖିବାକୁ ଲାଗିଲେ ମଧ୍ୟ।
କଜ୍ଜଲାନ୍ ନ ଯଥା କାର୍ଷ୍ଣ୍ଯଂ ଶୈତ୍ଯଂ ଚ ନ ଯଥା ହିମାତ୍ । ପୃଥଗ୍ ଏଵ ଭଵେଦ୍ ବୁଦ୍ଧଂ ଜଗନ୍ ନାସ୍ତି ପରେ ପଦେ
ଯେପରି କାଜଳରୁ କଳାପନି ନାହିଁ, ବା ହିମରୁ ଠଣ୍ଡା ଅଲଗା ନୁହେଁ, ସେପରି ଠିକ୍ ଭାବେ ବୁଝିଲେ, ପରମ ପଦରେ ଜଗତ ବିଶେଷ ଭାବେ ଅଛିନାହିଁ।
ଯଥା ଚ ଶୈତ୍ଯଂ ଶଶିନୋ ନ ହିମାଦ୍ ଵ୍ଯତିରିଚ୍ଯତେ । ବ୍ରହ୍ମଣୋ ନ ତଥା ସର୍ଗୋ ଵିଦ୍ଯତେ ଵ୍ଯତିରେକଵାନ୍
ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରର ଶିତଳତା ଚନ୍ଦ୍ରଠାରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ, ସେପରି ବ୍ରହ୍ମଠାରୁ ସୃଷ୍ଟି ଅଲଗା ଭାବେ ଅଛିନାହିଁ।
ମରୁନଦ୍ଯାଂ ଯଥା ତୋଯଂ ଦ୍ଵିତୀଯେନ୍ଦୌ ଯଥେନ୍ଦୁତା । ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵୈଵଂ ଜଗନ୍ ନାସ୍ତି ଦୃଷ୍ଟମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅମଲାତ୍ମନି
ଏମିତି ମାୟାବି ମରୁଭୂମିରେ ଯେପରି ଜଳ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଦ୍ୱିତୀୟ ଚନ୍ଦ୍ରରେ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତି ନାହିଁ, ସେପରି ଏହି ସଂସାର ମଧ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମାରେ ଦେଖାଯିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ଅଛିନାହିଁ।
ସଂଵିଦ୍ଵିଲୋଚନାଲୋକୋ ଭାତ୍ଯ୍ ଅଯଂ ସଂଵିଦମ୍ବରେ । ଜଗଦାଖ୍ଯେ ଽମଲେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଦୃଷ୍ଟିମୁକ୍ତାଵଲୀ ଯଥା
ଚେତନାର ଆକାଶରେ ଜଣେ ଦୃଷ୍ଟାର ଦୃଷ୍ଟି ପରି ଜ୍ଞାନର ଆଲୋକ ଜଗମଗାଏ; ଏହି ନିର୍ମଳ ଆକାଶକୁ 'ଜଗତ୍' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଦୃଷ୍ଟି ପଡିଲେ ମୁକ୍ତାମାଳା ପରି ଦେଖାଯାଏ।
ଚିଦାକାଶେ ଚିଦାକାଶଶ୍ ଚିତ୍ତ୍ଵାଦ୍ ଯଃ କଚତି ସ୍ଵଯମ୍ । ତଦ୍ ଏଵ ତେନ ରୂପଂ ସ୍ଵଂ ଜଗଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଵବୁଧ୍ଯତେ
ଚେତନାର ଆକାଶରେ ନିଜ ଗୁଣରେ ଯେଉଁ ଚେତନା ଆଲୋକିତ ହୁଏ, ସେ ନିଜେ ନିଜ ରୂପକୁ 'ଜଗତ୍' ବୋଲି ଅନୁଭବ କରେ।
ଆଦାଵ୍ ଏଵ ହି ଯନ୍ ନାସ୍ତି କାରଣାସମ୍ଭଵାତ୍ ସ୍ଵଯମ୍ । ଵର୍ତମାନେ ଽପି ତନ୍ ନାସ୍ତି ନାଶସ୍ ସ୍ଯାତ୍ ତତ୍ର କୀଦୃଶଃ
ଯାହା ଆରମ୍ଭରେ କୌଣସି କାରଣ ନଥିବାରୁ ଅଛିନାହିଁ, ସେଥିରେ ବର୍ତ୍ତମାନ ମଧ୍ୟ ଅଛିନାହିଁ; ଏପରି ଯିଏ ନଥିବା ଜିନିଷ ପାଇଁ ନାଶ କେମିତି ହେବ?
କ୍ଵାସମ୍ଭଵଦ୍ଭୂତଜାଡ୍ଯଂ ପୃଠ୍ଵ୍ଯାଦେର୍ ଜଡଵସ୍ତୁନଃ । କାରଣଂ ଭଵିତୁଂ ଶକ୍ତଂ ଛାଯାଯା ଆତପୋ ଯଥା
ଯେପରି ଅଜନ୍ମା ଅବସ୍ଥାରୁ ଜଡତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ଏହି ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଡବସ୍ତୁର କାରଣ ହେବା ଯେପରି ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ସେପରି ଛାୟା ପାଇଁ ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ କାରଣ ନୁହେଁ।
କାରଣାଭାଵତଃ କାର୍ଯଂ ନେଦଂ ତତ୍ କିଞ୍ଚନୋଦିତମ୍ । ଯତ୍ ତତ୍କାରଣମ୍ ଏଵାସ୍ତି ତଦ୍ ଏଵେତ୍ଥମ୍ ଅଵସ୍ଥିତମ୍
ଯେଉଁଠାରେ କାରଣ ନାହିଁ, ସେଠାରେ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ; ଯେଉଁଠାରେ କାରଣ ଅଛି, ସେଇ କାରଣ ଏଭଳି ଅବସ୍ଥିତ ରହିଥାଏ।
ଅଜାତମ୍ ଏଵ ଯଦ୍ ଭାତି ସଂଵିଦୋ ଭାନମ୍ ଏଵ ତତ୍ । ଯଜ୍ ଜଗଦ୍ ଦୃଶ୍ଯତେ ସ୍ଵପ୍ନେ ସଂଵିତ୍କଚନମ୍ ଏଵ ତତ୍
ଯାହା କି ଅଜନ୍ମା ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ସେଟି ସଚେତନତାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ମାତ୍ର; ସ୍ୱପ୍ନରେ ଯେଉଁ ଜଗତ୍ ଦେଖାଯାଏ, ସେଟି ମଧ୍ୟ ସଚେତନତାର ଚମକ ଛଡ଼ା କିଛି ନୁହେଁ।
ସଂଵିତ୍କଚନମ୍ ଏଵାନ୍ତର୍ ଯଥା ସ୍ଵପ୍ନଜଗଦ୍ଭ୍ରମଃ । ସର୍ଗାଦୌ ବ୍ରହ୍ମଣି ତଥା ଜଗତ୍କଚନମ୍ ଆତତମ୍
ଭିତରେ ସଚେତନତାର ଚମକ ଯେପରି ସ୍ୱପ୍ନ ଜଗତ୍ ଭ୍ରମ ଭଳି, ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ବ୍ରହ୍ମରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଜଗତ୍ର ଚମକ ସେଇପରି ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଥାଏ।
ଯଦ୍ ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯତେ କିଞ୍ଚିତ୍ ତତ୍ ସଦ୍ ଏଵାତ୍ମନି ସ୍ଥିତମ୍ । ନାସ୍ତମ୍ ଏତି ନ ଚୋଦେତି ଜଗତ୍ କିଞ୍ଚିତ୍ କଦାଚନ
ଏଠାରେ ଯେଉଁ କିଛି ଦେଖାଯାଉଛି, ସେ ସବୁ ସତ୍ୟରୂପେ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଅଛି; ଏହି ସଂସାର କେବେ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ହୁଏନାହିଁ, କିମ୍ବା ଉଦୟ ହୁଏନାହିଁ।
ଯଥା ଦ୍ରଵତ୍ଵଂ ସଲିଲଂ ସ୍ପନ୍ଦତ୍ଵଂ ପଵନୋ ଯଥା । ଯଥା ପ୍ରକାଶ ଆଭାସୋ ବ୍ରହ୍ମୈଵ ତ୍ରିଜଗତ୍ ତଥା
ଯେପରି ଜଳର ଗୁଣ ହେଉଛି ତାର ତରଳତା, ବାୟୁର ଗୁଣ ହେଉଛି ତାର ଗତି, ଆଲୋକର ଗୁଣ ହେଉଛି ତାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ସେପରି ଏହି ତିନି ଜଗତର ମୂଳ ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମ।
ଯଥା ପୁରମ୍ ଇଵାସ୍ତେ ଽନ୍ତର୍ ଵିଦ୍ ଏଵ ସ୍ଵପ୍ନସଂଵିଦି । ତଥା ଜଗଦ୍ ଇଵାଭାତି ସ୍ଵାତ୍ମୈଵ ପରମାତ୍ମନି
ଯେପରି ଏକ ସହର ଭିତରେ ଥିବା ଦେବତା ସ୍ୱପ୍ନ ଜ୍ଞାନରେ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଏହି ସଂସାର ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଏହା ନିଜ ଆତ୍ମା ହିଁ ପରମାତ୍ମାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛି।
ଏଵଂ ଚେତ୍ ତତ୍ କଥଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ସୁଘନପ୍ରତ୍ଯଯଂ ଵଦ । ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯଵିଷଂ ଜାତମ୍ ଅସତ୍ସ୍ଵପ୍ନାନୁଭୂତିଵତ୍
ଯଦି ଏହିପରି ଅଟୁଟ ସତ୍ୟବୋଧ ହୁଏ, ତେବେ, ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ଏହାକୁ କିପରି ବୁଝାଅ? ଏହି ଦୃଶ୍ୟମାନ ସଂସାର ଅସତ୍ୟ ସ୍ୱପ୍ନ ଅନୁଭବ ପରି ଉପଜିଛି।
ସତି ଦୃଶ୍ଯେ କିଲ ଦ୍ରଷ୍ଟା ସତି ଦ୍ରଷ୍ଟରି ଦୃଶ୍ଯତା । ଏକସତ୍ତ୍ଵେ ଦ୍ଵଯୋର୍ ବନ୍ଧୋ ମୁକ୍ତିର୍ ଏକକ୍ଷଯେ ଦ୍ଵଯୋଃ
ଦେଖିବା ପାଇଁ କିଛି ଥିଲେ, ଦେଖୁଥିବା ମନ ଥାଏ; ଦେଖୁଥିବା ମନ ଥିଲେ, ଦେଖିବା ପାଇଁ କିଛି ଥାଏ। ଏହି ଦୁଇଟି ଥିଲେ ବନ୍ଧନ ହୁଏ; ଯେତେବେଳେ ଏହାମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ହଟିଯାଏ, ସେତେବେଳେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ଅତ୍ଯନ୍ତାସମ୍ଭଵୋ ଯାଵଦ୍ ବୁଦ୍ଧୋ ଦୃଶ୍ଯସ୍ଯ ନାକ୍ଷଯଃ । ତାଵଦ୍ ଦ୍ରଷ୍ଟୁର୍ ଅଦ୍ରଷ୍ଟୃତ୍ଵଂ ନ ସମ୍ଭଵତି ମୋକ୍ଷଦମ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେଖିବା ପାଇଁ କିଛି ସମ୍ଭବ ଅଛି ଓ ମନ ତାହାକୁ ଛାଡ଼ିନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେଖୁଥିବା ମନରେ ଦେଖିନଥିବା ଅବସ୍ଥା ଆସିପାରିବ ନାହିଁ, ଏବଂ ଏହା ମୁକ୍ତି ଦେଇପାରେ ନାହିଁ।