ଵାରିଦାନାଂ ସଵାରୀଣାଂ ଦଗ୍ଧାନାଂ ପ୍ରଲଯାର୍ଚିଷା । ଜ୍ଞପ୍ତ୍ଯେଵାଜ୍ଞାନଦୋଷାଣାଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ଭସ୍ମାପି ନ କ୍ଵଚିତ୍
ଯେଉଁ ମେଘମାନେ ତାଙ୍କର ସାଥୀମାନେ ସହିତ ପ୍ରଳୟ ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଯାଇଥିଲେ, ଅଜ୍ଞାନର ଦୋଷମାନେ ମାତ୍ର ଜ୍ଞାନର ରୂପ ନେଇଥିଲେ, ସେଠାରେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଖାଲି ଖାକି ମଧ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା ନାହିଁ।
ନ ଲଙ୍ଘଯତି କୈଲାସଂ ଯାଵଦ୍ ଉଲ୍ଲସିତୋ ଽନଲଃ । ତାଵତ୍ ତଂ କଲ୍ପକୁପିତୋ ରୁଦ୍ରୋ ନେତ୍ରାଗ୍ନିନାଦହତ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାପ୍ତ ଅଗ୍ନି କୈଳାସ ପାହାଡ଼କୁ ଅଟିକରିନଥିଲା, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କଳିଯୁଗର ଶେଷରେ କ୍ରୋଧିତ ରୁଦ୍ର ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଦହିଦେଲେ।
ଦାହସ୍ଫୁଟଦ୍ଦ୍ରୁମସ୍ଥୂଲଶିଲାଚଟଚଟାରଵାଃ । ଲଗୁଡୋପଲଲୋଷ୍ଟୌଘୈର୍ ଅଯୁଧ୍ଯନ୍ତେଵ ଭୂଭୃତଃ
ପୋଡ଼ିଯାଉଥିବା ଓ ଫାଟିଯାଉଥିବା ଗଛ ଓ ପାହାଡ଼ ର ଟିକି ଟିକି ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା, ଏହା ଦେଖିବାକୁ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ ପୃଥିବୀର ପାହାଡ଼ମାନେ ଲଠି, ପାଥର ଓ ମାଟିର ଗୁଛରେ ଲଡ଼ୁଛନ୍ତି।
ଜ୍ଵାଲା ଘନଘଟାଟୋପସାଵତଂସାଚଲାଭିଧାଃ । ବଭୁର୍ ଆଵ୍ଯୋମଵିକସତ୍ସ୍ଥଲପଦ୍ମଵନା ଇଵ
ଆଗନଳି, କଳା ମେଘର ଛାୟାରେ ମୁଣ୍ଡ ଗଠି, ଖୋଲା ଆକାଶ ଉପରେ ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମ ଫୁଲ ମାନଙ୍କର ଖେତ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା।
ସର୍ଗẖ କଦାଚିଦ୍ ଏଵାସୀଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଗାତ୍ ସ୍ମରଣୀଯତାମ୍ । କଲ୍ପାନ୍ତସ୍ ସ୍ଫାରଯନ୍ ଦୁẖଖାନ୍ଯ୍ ଅଗାଦ୍ ଅସ୍ମରଣୀଯତାମ୍
ସୃଷ୍ଟି କେବଳ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଥିଲା, ପରେ ସେ ମନେ ପକାଇ ହେଲା; ଯୁଗର ଶେଷ, ଦୁଃଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅସ୍ମରଣରେ ହରାଇଗଲା।
ତାପୋପତାପପରମାḫ ପରମାରଣତତ୍ପରାଃ । ଵହ୍ନଯୋ ଽପହ୍ନଵଂ ଚକ୍ରୁର୍ ଜଗତାମ୍ ଅସତାମ୍ ଇଵ
ଅତି ତାପ ଓ ନାଶରେ ଲାଗିଥିବା ଅଗ୍ନିମାନେ, ଏମିତି ଭାବରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଅଦୃଶ୍ୟ କରିଦେଲେ, ଯେପରି ଏହି ସବୁ ଅସତ୍ୟ ଥିଲା।
ଵଵୁର୍ ଅଶନିନିପାତପିଣ୍ଡିତାଙ୍ଗାẖ କଚଦନଲୋଲ୍ମୁକଖଣ୍ଡମୁଣ୍ଡମାଲ୍ଯାଃ । ପ୍ରଲଯସମଯଵାଯଵୋ ଽନଲାତ୍ତା ଦଲଦଚଲାଶନିପାଲଯୋ ଲିହନ୍ତଃ
ବିଜୁଳି ପଡ଼ି ଦେହ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା, ମୃତ୍ୟୁର ଜହ୍ନ୍ୱାରୁ ଉଠିଥିବା ଭଙ୍ଗା କପାଳର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ପ୍ରଳୟ ସମୟର ତୀବ୍ର ବାତାସ ଭଳି, ଅଗ୍ନିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ବିଜୁଳିରେ ଫାଟିଯାଇଥିବା ପାହାଡ଼କୁ ଚୁଷୁଥିବା ବାୟୁ ଜୋରେ ବହୁଥିଲା।
ଵ୍ଯାଲୋଲସ୍ଫୁଟିତାନଲଦ୍ରୁମଵନପ୍ରୋଦ୍ଭୂତଭସ୍ମୋଷ୍ମଣା ଦତ୍ତାଭ୍ରଭ୍ରମଦୁଲ୍ମୁକାହତିଵହତ୍ସାଙ୍ଗାରଗୌରାର୍ଚିଷଃ । ଭ୍ରଶ୍ଯତ୍ପାଵକଶୃଙ୍ଗମଧ୍ଯଵିଵଲଜ୍ଜ୍ଵାଲାଲଵଶ୍ଯାମଲା ନିଶ୍ଶେଷାଗ୍ନିନିକାଶପୂରଵପୁଷୋ ଵେଗେନ ଵାତା ଵଵୁଃ
ଅଗ୍ନିରେ ଭସ୍ମ ହୋଇଯାଇଥିବା ଗଛ ଓ ଜଙ୍ଗଲର ତାପ ଓ ରାଖ ଉଡ଼ାଇ ଦେଉଥିବା, ଜ୍ୱାଳାର ଶିଖା ଚାନ୍ଦି ପରି ଧଳା, ଅଗ୍ନିର ଶିଖର ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିବା, ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଅନ୍ଧାର ଓ ଜ୍ୱାଳାର ଲପଟିକା ଖେଳୁଥିବା, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ଅଗ୍ନିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଭରିଯାଇଥିବା, ଏହି ବାତାସ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ବହୁଥିଲା।
ଅଥ କଲ୍ପାନ୍ତମରୁତି ଵହତ୍ଯ୍ ଅଵଧୁତାଚଲେ । ବଲେନାମ୍ଭୋଧିକଲ୍ଲୋଲୈର୍ ନଭସ୍ଯ୍ ଆଵର୍ତକାରିଣି
ତାପରେ, କଳିଯୁଗର ଶେଷର ବାୟୁ ପାହାଡ଼କୁ ଉଖାଡ଼ି ନେଇ, ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗର ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶକୁ ଭଲି ଉଲଟାଇ ଦେଲା।
ସମୁଦ୍ରେଷୁ ଵିମୁଦ୍ରେଷୁ ମର୍ଯାଦୋଲ୍ଲଙ୍ଘନେ ଘନେ । ଅଘନେଷୁ ଘନେଷ୍ଵ୍ ଅମ୍ବୁଦାରିଦ୍ର୍ଯୋପଦ୍ରଵଦ୍ରୁତେ
ସମୁଦ୍ରରେ ସୀମା ହରାଇଯିବା, ଘନ ମେଘ ନ ଥିବା, ଏବଂ ମେଘ ନଥିଲେ, ଜଳରେ ଅଭାବ ଓ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷର ଦୁଃଖ ପଡ଼ିଲା।
ଭୂତଲେ ଭୂତଲେଶାଂଶଵର୍ଜିତେ ଵହ୍ନିଭର୍ଜିତେ । ପାତାଲମ୍ ଅପି ପାତାଲେ ଗତେ କିମ୍ ଅପି କାଲତଃ
ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁଠାରେ ତାହାର ଶାସକମାନେ ନଥିଲେ ଏବଂ ଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଥିଲା, ସେଠାରେ ପାତାଳ ମଧ୍ୟ ଅଜଣା କାଳରେ ବିଲୀନ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଦିଵି ଚାଵିଦ୍ଯମାନାଯାଂ ଵିଶୀର୍ଣେ ସର୍ଗଵର୍ଗକେ । ଲୋକେ ଵ୍ଯପଗତାଲୋକେ ଶୋକୌକସି କକୁବ୍ଗଣେ
ଆକାଶ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସୃଷ୍ଟିର ସମସ୍ତ ଗୋଷ୍ଠୀ ଭଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁଠାରେ ସାରା ସଂସାର ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଦିଗ୍ଗୁଡିକ ଦୁଃଖର ଘରରେ ପରିଣତ ହୋଇଥିଲା।
କୁତୋ ଽପ୍ଯ୍ ଆକାଶକୁହରାଦ୍ ଦୃପ୍ତଦୈତ୍ଯଗଣା ଇଵ । ପୁଷ୍କରାଵର୍ତକା ମେଘାଶ୍ ଚକ୍ରୁର୍ ଗୁଲଗୁଲାରଵମ୍
କେଉଁଠୁସି ଆକାଶର ଗୁହାରୁ, ଅହଂକାରୀ ଦାନବମାନେ ଯେପରି, ମେଘମାନେ ପଦ୍ମର ଘୁର୍ଣ୍ଣିପରି ଗୁଞ୍ଜନ ଧ୍ୱନି କରିଥିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଵିସ୍ଫୋଟିତସ୍ଵାଣ୍ଡକୁଡ୍ଯଵିସ୍ଫୋଟନୋଦ୍ଭଟମ୍ । ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯାସ୍ଫାଲନୋତ୍ତାଲମତ୍ତାର୍ଣଵରଵାବିଲମ୍
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟିର ଅଣ୍ଡ ଫାଟିଯିବା ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଖୋଲ ଭଙ୍ଗିଯିବା ଧ୍ୱନି ସହିତ, ମେଘମାନେ ପରସ୍ପର ସଂଘର୍ଷ କରି, ପାଗଳ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସାଗର ପଶୁମାନେ ଯେପରି ଗର୍ଜନ କରନ୍ତି, ସେପରି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ।
ଲୋକାନ୍ତରପୁରୋଦ୍ଗୀର୍ଣଘନକୋଲାହଲୋଲ୍ବଣମ୍ । ପତତ୍କୁଲାଚଲସ୍କନ୍ଧବଦ୍ଧୋଗ୍ରରଵଘର୍ଘରମ୍
ବିଭିନ୍ନ ଲୋକର ଉତ୍ପାତ ଧ୍ୱନିରେ ଗଞ୍ଜିଉଠିଥିବା, ଏବଂ ପଡ଼ୁଥିବା ପାହାଡ଼ ଶୃଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକର ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନରେ ଭରିଯାଇଥିବା।
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଶଙ୍ଖଜଠରପୂରଣାଵର୍ତମନ୍ଥରମ୍ । ସ୍ଵର୍ଲୋକରୋଧḫପାତାଲତଲାତତିସଗୁଲ୍ମକମ୍
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଖୋଲ ଭିତରକୁ ପୂରଣ କରୁଥିବା ବଡ଼ ଚକ୍ରବାତରେ ଘୁରୁଥିବା, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଅଟକାଇ ଓ ପାତାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଘନ ଜଙ୍ଗଲରେ ଆବୃତ।
ସମସ୍ତଦୂରଦିଗ୍ଭିତ୍ତିହେଲାହନନହର୍ଷୁଲମ୍ । ମହାପ୍ରଲଯସମ୍ମତ୍ତପାନକାପାନତର୍ଷୁଲଂ
ସମସ୍ତ ଦିଗର ଦୂର ଦେଉଲ ଭିତିକୁ ଭଙ୍ଗ କରିବାରେ ଆନନ୍ଦିତ, ଏବଂ ବଡ଼ ପ୍ରଳୟର ମଦ ଦ୍ରବ୍ୟ ପାଇଁ ତୃଷ୍ଣାରେ ତପିଉଠିଥିବା।
ପ୍ରସୃତପ୍ରଲଯାଖ୍ଯେନ୍ଦ୍ରମତ୍ତୈରାଵଣବୃଂହିତମ୍ । ଆକଲ୍ପକ୍ଷୁବ୍ଧମେଘାବ୍ଧିନିର୍ହ୍ରାଦମ୍ ଇଵ ସମ୍ଭୃତମ୍
ପ୍ରଳୟର ରାଜା ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବା ମଦମସ୍ତ ଏୟରାବତ ହାତୀମାନଙ୍କର ଗର୍ଜନରେ ଅଧିକ ଉତ୍ସାହିତ, ଏବଂ ବଡ଼ ବର୍ଷା ମେଘର ଗମ୍ଭୀର ଗର୍ଜନ ପରି ଏକଠା ହୋଇଥିବା।
ମହାପ୍ରଲଯସଙ୍କ୍ଷୁବ୍ଧକ୍ଷୀରୋଦମଥନାରଵମ୍ । ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡୋଗ୍ରାରଘଟ୍ଟେ ଽସ୍ମିନ୍ ଵାର୍ଯନ୍ତ୍ରମ୍ ଇଵ ସାରଵମ୍
ବଡ଼ ପ୍ରଳୟରେ ଦୁଧ ସମୁଦ୍ର ମଥନର ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଥିଲା, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକର ଭୟାନକ ଧକ୍କାରେ ଏହା ଏକ ବଡ଼ ଜଳଚକ୍ର ଘୃଷ୍ଟିର ରବ ଭଳି ଗଞ୍ଜାଉଥିଲା।
ଅଥାସ୍ମିନ୍ ସତି କଲ୍ପାଗ୍ନୌ ସ୍ଥିତିମ୍ ଏତି କଥଂ ଘନଃ । ଇତି ଵିସ୍ମିତଵାନ୍ ଅସ୍ମି ଦୃଶଂ ଦିଗ୍ଦଶକେ ଽତ୍ଯଜମ୍
ଏହି ପ୍ରଳୟାଗ୍ନି ଜଳିଉଠିବାବେଳେ, ମୁଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଚାହିଁ ଚିନ୍ତା କରିଲି—ଏହି ଘନ ଦେହ କିପରି ଟିକି ରହିପାରିବ?
ଯାଵନ୍ ନ କ୍ଵଚିଦ୍ ଏଵାଭ୍ରଂ ପଶ୍ଯାମ୍ଯ୍ ଆଶାସୁ କେଵଲମ୍ । ତରନ୍ତି ତରଲାସ୍ଫାଲମ୍ ଉଲ୍ମୁକାଶନିଵୃଷ୍ଟଯଃ
ମୁଁ ଚାରିପଟେ କେଉଁଠି ଏକଟି ମେଘ ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରିଲି ନାହିଁ, ଏହି ସମୟରେ ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନିଶିଖା ଓ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଉଲ୍କାମାଳା ତୀବ୍ର ବେଗରେ ବର୍ଷିବାକୁ ଲାଗିଲା।
ତେନ ଜ୍ଵଲନତାପେନ ବହୁଯୋଜନକୋଟିଷୁ । ପଦାର୍ଥା ଭସ୍ମତାଂ ଯାନ୍ତି ଦୂରେ ଦିକ୍ଷୁ ଦଶସ୍ଵ୍ ଅପି
ସେଇ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ତାପରେ, ଅନେକ କୋଟି ଯୋଜନା ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଦଶଦିଗରେ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଦୂରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଖାକ ହୋଇଯାଉଥିଲେ।
ଅନନ୍ତରଂ କ୍ଷଣାଦ୍ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଦୂରେ ଽହମ୍ ଅନୁଭୂତଵାନ୍ । ଊର୍ଧ୍ଵତଶ୍ ଶୀତଲଂ ଵାତମ୍ ଅଧସ୍ତାଦ୍ ଵାନଲୋପମମ୍
ତାପରେ, ମୁଁ ଦୂର ଆକାଶରେ ଉପରକୁ ଏକ ଶିତଳ ପବନ ଓ ତଳେ ଅଗ୍ନି ପରି ତାପ ଅନୁଭବ କଲି।
ଏତାଵତି ନଭୋମାର୍ଗେ ଦୂରେ କଲ୍ପାମ୍ବୁଦାସ୍ ସ୍ଥିତାଃ । ଯସ୍ ତେଷାମ୍ ଅଗ୍ନିତାପାନାଂ ଵିଷଯୋ ନ ଚ ମଦ୍ଦୃଶାମ୍
ସେଇ ଦୂର ଆକାଶପଥରେ ଅନେକ କଳ୍ପର ମେଘ ଥିଲେ, ଯାହାର ତୀବ୍ର ତାପ ଆମ ପରି ଲୋକଙ୍କୁ କିଛି କରିପାରେ ନାହିଁ।
ଅଥ ଵାରୁଣଦିଗ୍ଭାଗାଦ୍ ଆଯଯୌ କଲ୍ପମାରୁତଃ । ଯସ୍ମିଂସ୍ ତୃଣଵଦ୍ ଉହ୍ଯନ୍ତେ ଵିନ୍ଧ୍ଯମେରୁହିମାଦ୍ରଯଃ
ତାପରେ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରୁ ଏକ ବିଶାଳ ବାତାସ ଆସିଲା, ଯାହାରେ ବିନ୍ଧ୍ୟ, ମେରୁ ଓ ହିମାଳୟ ପର୍ବତମାନେ ଘାସ ଶଳିକା ପରି ଉଡ଼ିଯାଉଥିଲେ।
ତେନ ଜ୍ଵାଲାଚଲାḫ ପ୍ରାନ୍ତଡୀନାଙ୍ଗାରଵିହଙ୍ଗମାଃ । ଲୋଲୋଲ୍ମୁକଵନାକ୍ରାନ୍ତା ଜଗ୍ମୁର୍ ଅଗ୍ନିଦିଶଂ ଦ୍ରୁତମ୍
ସେଇ ପବନରେ ଅଗ୍ନିର ପାହାଡ଼, ଅଙ୍ଗାରର ଝୁଣ୍ଡ ଓ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଥିବା ଜଙ୍ଗଲ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଅଗ୍ନିର ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସନ୍ଧ୍ଯାଭ୍ରସଦୃଶାକାରାସ୍ ତେରୁର୍ ଅଙ୍ଗାରଵାରିଦାଃ । ଭ୍ରେମୁର୍ ଭସ୍ମଭରାଭ୍ରାଣି ପ୍ରୋତାଙ୍ଗାରରଜାଂସି ଖେ
ସଂଧ୍ୟାବେଳିର ମେଘ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଅଙ୍ଗାରର ମେଘ ଝରିପଡ଼ୁଥିଲେ; ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ ଭସ୍ମରେ ଭରିଥିବା ମେଘଗୁଡ଼ିକ ଆକାଶରେ ଘୂରୁଥିଲେ, ଅଙ୍ଗାରର ଧୂଳି ଚାଲିଯାଉଥିଲା।
ସ ଜ୍ଵାଲାଚଲସଙ୍ଘାତୋ ଦୃଷ୍ଟୋ ଽନଲଦିଶଂ ଵ୍ରଜନ୍ । ହେମାଦ୍ରୀଣାଂ ସପକ୍ଷାଣାମ୍ ଅନୀକଂ ଦ୍ରଵତାମ୍ ଇଵ
ଏହି ଜ୍ୱାଳାରେ ଜଳୁଥିବା ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କର ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦଳ ଅଗ୍ନିର ଦିଗକୁ ଆଗେଇଯାଉଥିବା ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ଏହା ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ, ସୁନାର ଡେଣ୍ଡ ଥିବା ପାହାଡ଼ମାନେ ଗଳିଯାଉଛନ୍ତି।
ଧରାଦ୍ରିମଣ୍ଡଲାଭୋଗେ ଽସୋମ୍ଯାଙ୍ଗାରଭରାତ୍ମନି । ଜ୍ଵାଲାଚଲଘନେ ଯାତେ ଭାତି ତେଜସି ଭାସ୍ଵତାମ୍
ଅଙ୍ଗାରରେ ଭରିଥିବା ଏହି ଜ୍ୱାଳାପାହାଡ଼ମାନେ ଯେତେବେଳେ ପୃଥିବୀର ପାହାଡ଼ମାଳା ଉପରେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ, ସେମାନେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିଲେ।
ଅର୍ଣଵେଷ୍ଵ୍ ଅନଲାର୍ଣସ୍ସୁ କ୍ଵଥନୋତ୍ଫାଲଵାରିଷୁ । ଵନେଷ୍ଵ୍ ଅସ୍ମୃତପର୍ଣେଷୁ ଦୀପ୍ତାଗ୍ନିତରୁଵାରିଷୁ
ସମୁଦ୍ରମାନେ, ଅଗ୍ନିରେ ଜଳୁଥିବା ତରଙ୍ଗମାନେ, ଫୁଟୁଥିବା ଓ ଉଫା ଆସୁଥିବା ପାଣିରେ, ଏବଂ ଜଙ୍ଗଲରେ ଶୁଖିଯାଇଥିବା ପତ୍ର ଓ ଜଳୁଥିବା ଗଛମାନଙ୍କ ପାଖରେ — ସ everywhere everywhere ପାଣି ଅଗ୍ନିରେ ପରିଣତ ହୋଇଯାଇଥିଲା।