ଲୋକପାଲପୁରାପାତଭଗ୍ନାଙ୍ଗାରାଦିଭିତ୍ତଯଃ । ଦିଶୋ ଦଶାପି ଵୈଵଶ୍ଯମ୍ ଅଯୁର୍ ଉନ୍ମୁକ୍ତଵୃତ୍ତଯଃ
ଲୋକପାଳଙ୍କ ସହରର ଦେଉଳ ଓ ଦେଉଳପାଖର ଦେଉଳ ଭିତି ଭସ୍ମ ଓ ଅଗ୍ନିରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା; ଦଶ ଦିଗ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ଥିର ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା, ସାଧାରଣ ନିୟମ ଛାଡ଼ିଦେଲା।
କାଞ୍ଚନଦ୍ରଵସାନ୍ଦ୍ରାର୍ଦ୍ରଦ୍ରୁମାଙ୍ଗାରଗୁହାଗୃହଃ । ଶନୈẖ ଖର୍ଵାକୃତିର୍ ମେରୁର୍ ଆସୀଦ୍ ଧିମମ୍ ଇଵାତପେ
ମେରୁ ପର୍ବତର ଗୁହା ଓ ଘର, ଯେଉଁଠାରେ ଗଛମାନେ ଗାଢ଼ ଓ ପିଗଳିଥିବା ସୁନା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଦୀରେ-ଦୀରେ ଛୋଟ ହୋଇଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ହିମ ପ୍ରଭାତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ତାପରେ ଗଳିଯାଏ।
କ୍ଷଣେନୈଵାନଲାତ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଧିମଵାନ୍ ଵ୍ଯଦ୍ରଵଦ୍ ଦ୍ରୁତଃ । ସର୍ଵାନ୍ତଶ୍ଶୀତଲଶ୍ ଶୁଦ୍ଧୋ ଦୁର୍ଜନାଦ୍ ଇଵ ସଜ୍ଜନଃ
ସେ ଅଗ୍ନିରୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମହାପର୍ବତ ତୁରନ୍ତ ଗଳିଗଲା, ଭିତରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୀତଳ ଓ ପବିତ୍ର ହୋଇଗଲା, ଯେପରି ଭଲ ଲୋକ ଖରାପ ଲୋକଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଇ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ତସ୍ଯାମ୍ ଅପି ଦଶାଯାଂ ତୁ ମଲଯୋ ଽମଲସୌରଭଃ । ଆସୀତ୍ ତ୍ଯଜତ୍ଯ୍ ଉଦାରାତ୍ମା ନ ନାଶେ ଽପ୍ଯ୍ ଉତ୍ତମଂ ଗୁଣମ୍
ସେ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ମଲୟ ପର୍ବତ ନିଜର ଶୁଦ୍ଧ ସୁଗନ୍ଧ ରଖିଥିଲା; କାରଣ ଉଦାର ମନିଷ୍ୟ ନାଶ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଗୁଣ ଛାଡ଼ି ଦେଉନାହାନ୍ତି।
ନଶ୍ଯନ୍ନ୍ ଅପି ମହାନ୍ ହ୍ଲାଦଂ ନ ଖେଦଂ ସମ୍ପ୍ରଯଚ୍ଛତି । ଚନ୍ଦନଂ ଦଗ୍ଧମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆସୀଦ୍ ଆନନ୍ଦାଯୈଵ ଜୀଵତାମ୍
ବଡ଼ ସନ୍ତୋଷ ଦେଇଥିବା ଚନ୍ଦନ ଝରିଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ କେବେ ଦୁଃଖ ଦେଉନାହିଁ; ଜଳିଯିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଜୀବମାନେ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦର ଉତ୍ସ ହୋଇ ରହେ।
ନ କଦାଚନ ସଂଯାତି ଵସ୍ତୂତ୍ତମମ୍ ଅଵସ୍ତୁତାମ୍ । ପ୍ରଲଯାନଲନିର୍ଦଗ୍ଧମ୍ ଅପି ହେମ ନ ନଷ୍ଟଵତ୍
ଉତ୍ତମ ବସ୍ତୁ କେବେ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ; ସମସ୍ତ ବିନାଶ ଆଗ୍ନିରେ ସୁନା ଜଳିଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହା କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ।
ଦ୍ଵେ ହେମନଭସୀ ତସ୍ମିନ୍ ନ ନଷ୍ଟେ ପ୍ରଲଯାନଲେ । ତଯୋର୍ ଏଵ ଵପୁଶ୍ ଶ୍ଲାଘ୍ଯଂ ସର୍ଵନାଶେ ଽପ୍ଯ୍ ଅନାଶଯୋଃ
ସମସ୍ତ ବିନାଶ ଆଗ୍ନିରେ ଯେତେବେଳେ ସବୁ କିଛି ନଷ୍ଟ ହେଲା, ସେତେବେଳେ କେବଳ ସୁନା ଓ ଆକାଶ ଅବିକଳ ରହିଗଲା; ଏହି ଦୁଇଟିର ରୂପ ହିଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ, କାରଣ ଏହାମାନେ ସମସ୍ତ ବିନାଶ ମଧ୍ୟରେ ଅବିନାଶୀ।
ନଭୋ ଵିଭୁତଯାନାଶି ହେମୋତ୍କୃଷ୍ଟତଯାକ୍ଷଯମ୍ । ସତ୍ତ୍ଵମ୍ ଏକଂ ସୁଖଂ ମନ୍ଯେ ନ ରଜୋ ନ ଚ ଵା ତମଃ
ଆକାଶ ତାହାର ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଗୁଣରୁ ଅବିନାଶୀ, ସୁନା ତାହାର ଉତ୍କୃଷ୍ଟତାରୁ ଅକ୍ଷୟ; ମୁଁ ଏକମାତ୍ର ସତ୍ତାକୁ ହିଁ ସଠିକ୍ ସୁଖ ବୋଲି ଭାବେ, ରଜ ନୁହେଁ, ତମ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଚଲଦୁଚ୍ଚଵନାପାତଵିକୀର୍ଣାଙ୍ଗାରଵର୍ଷଣଃ । ଦଗ୍ଧାବ୍ଦାଦ୍ରିର୍ ମହାଧୂମଜାଲୋ ଽଭୂଦ୍ ଵହ୍ନିଵାରିଦଃ
ପବନର ତୀବ୍ର ଝୋକାରେ ଉଡ଼ିଯାଇଥିବା ଅଙ୍ଗାର ମାଳା ବର୍ଷା ହେଉଥିଲା, ଏହି ଅଗ୍ନିମେଘ ଭୟଙ୍କର ଧୂମରାଶିରେ ପରିଣତ ହେଇ, ସମୁଦ୍ର ଓ ପାହାଡ଼କୁ ଦହିଦେଉଥିଲା।
ରସନିସ୍ସରଣାର୍ତାନାଂ ଶୂନ୍ଯାନାଂ ସ୍ଫାରଦେହିନାମ୍ । ଶୁଷ୍କାନାଂ ଵ୍ଯୋମଵିଟପିପତ୍ତ୍ରାଣାଂ ପାତ୍ରରୂପିଣାମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଶୂନ୍ୟ ଓ ବିଶାଳ ଦେହ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଜଳ ଶୁଉଁଯାଇଥିଲା, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆକାଶ ଗଛର ପତ୍ରଗୁଡ଼ିକେବଳ ଖାଲି ପାତ୍ର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଵାରିଦାନାଂ ସଵାରୀଣାଂ ଦଗ୍ଧାନାଂ ପ୍ରଲଯାର୍ଚିଷା । ଜ୍ଞପ୍ତ୍ଯେଵାଜ୍ଞାନଦୋଷାଣାଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ଭସ୍ମାପି ନ କ୍ଵଚିତ୍
ଯେଉଁ ମେଘମାନେ ତାଙ୍କର ସାଥୀମାନେ ସହିତ ପ୍ରଳୟ ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଯାଇଥିଲେ, ଅଜ୍ଞାନର ଦୋଷମାନେ ମାତ୍ର ଜ୍ଞାନର ରୂପ ନେଇଥିଲେ, ସେଠାରେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଖାଲି ଖାକି ମଧ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା ନାହିଁ।
ନ ଲଙ୍ଘଯତି କୈଲାସଂ ଯାଵଦ୍ ଉଲ୍ଲସିତୋ ଽନଲଃ । ତାଵତ୍ ତଂ କଲ୍ପକୁପିତୋ ରୁଦ୍ରୋ ନେତ୍ରାଗ୍ନିନାଦହତ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାପ୍ତ ଅଗ୍ନି କୈଳାସ ପାହାଡ଼କୁ ଅଟିକରିନଥିଲା, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କଳିଯୁଗର ଶେଷରେ କ୍ରୋଧିତ ରୁଦ୍ର ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଦହିଦେଲେ।
ଦାହସ୍ଫୁଟଦ୍ଦ୍ରୁମସ୍ଥୂଲଶିଲାଚଟଚଟାରଵାଃ । ଲଗୁଡୋପଲଲୋଷ୍ଟୌଘୈର୍ ଅଯୁଧ୍ଯନ୍ତେଵ ଭୂଭୃତଃ
ପୋଡ଼ିଯାଉଥିବା ଓ ଫାଟିଯାଉଥିବା ଗଛ ଓ ପାହାଡ଼ ର ଟିକି ଟିକି ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା, ଏହା ଦେଖିବାକୁ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ ପୃଥିବୀର ପାହାଡ଼ମାନେ ଲଠି, ପାଥର ଓ ମାଟିର ଗୁଛରେ ଲଡ଼ୁଛନ୍ତି।
ଜ୍ଵାଲା ଘନଘଟାଟୋପସାଵତଂସାଚଲାଭିଧାଃ । ବଭୁର୍ ଆଵ୍ଯୋମଵିକସତ୍ସ୍ଥଲପଦ୍ମଵନା ଇଵ
ଆଗନଳି, କଳା ମେଘର ଛାୟାରେ ମୁଣ୍ଡ ଗଠି, ଖୋଲା ଆକାଶ ଉପରେ ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମ ଫୁଲ ମାନଙ୍କର ଖେତ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା।
ସର୍ଗẖ କଦାଚିଦ୍ ଏଵାସୀଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଗାତ୍ ସ୍ମରଣୀଯତାମ୍ । କଲ୍ପାନ୍ତସ୍ ସ୍ଫାରଯନ୍ ଦୁẖଖାନ୍ଯ୍ ଅଗାଦ୍ ଅସ୍ମରଣୀଯତାମ୍
ସୃଷ୍ଟି କେବଳ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଥିଲା, ପରେ ସେ ମନେ ପକାଇ ହେଲା; ଯୁଗର ଶେଷ, ଦୁଃଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅସ୍ମରଣରେ ହରାଇଗଲା।
ତାପୋପତାପପରମାḫ ପରମାରଣତତ୍ପରାଃ । ଵହ୍ନଯୋ ଽପହ୍ନଵଂ ଚକ୍ରୁର୍ ଜଗତାମ୍ ଅସତାମ୍ ଇଵ
ଅତି ତାପ ଓ ନାଶରେ ଲାଗିଥିବା ଅଗ୍ନିମାନେ, ଏମିତି ଭାବରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଅଦୃଶ୍ୟ କରିଦେଲେ, ଯେପରି ଏହି ସବୁ ଅସତ୍ୟ ଥିଲା।
ଵଵୁର୍ ଅଶନିନିପାତପିଣ୍ଡିତାଙ୍ଗାẖ କଚଦନଲୋଲ୍ମୁକଖଣ୍ଡମୁଣ୍ଡମାଲ୍ଯାଃ । ପ୍ରଲଯସମଯଵାଯଵୋ ଽନଲାତ୍ତା ଦଲଦଚଲାଶନିପାଲଯୋ ଲିହନ୍ତଃ
ବିଜୁଳି ପଡ଼ି ଦେହ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା, ମୃତ୍ୟୁର ଜହ୍ନ୍ୱାରୁ ଉଠିଥିବା ଭଙ୍ଗା କପାଳର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ପ୍ରଳୟ ସମୟର ତୀବ୍ର ବାତାସ ଭଳି, ଅଗ୍ନିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ବିଜୁଳିରେ ଫାଟିଯାଇଥିବା ପାହାଡ଼କୁ ଚୁଷୁଥିବା ବାୟୁ ଜୋରେ ବହୁଥିଲା।
ଵ୍ଯାଲୋଲସ୍ଫୁଟିତାନଲଦ୍ରୁମଵନପ୍ରୋଦ୍ଭୂତଭସ୍ମୋଷ୍ମଣା ଦତ୍ତାଭ୍ରଭ୍ରମଦୁଲ୍ମୁକାହତିଵହତ୍ସାଙ୍ଗାରଗୌରାର୍ଚିଷଃ । ଭ୍ରଶ୍ଯତ୍ପାଵକଶୃଙ୍ଗମଧ୍ଯଵିଵଲଜ୍ଜ୍ଵାଲାଲଵଶ୍ଯାମଲା ନିଶ୍ଶେଷାଗ୍ନିନିକାଶପୂରଵପୁଷୋ ଵେଗେନ ଵାତା ଵଵୁଃ
ଅଗ୍ନିରେ ଭସ୍ମ ହୋଇଯାଇଥିବା ଗଛ ଓ ଜଙ୍ଗଲର ତାପ ଓ ରାଖ ଉଡ଼ାଇ ଦେଉଥିବା, ଜ୍ୱାଳାର ଶିଖା ଚାନ୍ଦି ପରି ଧଳା, ଅଗ୍ନିର ଶିଖର ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିବା, ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଅନ୍ଧାର ଓ ଜ୍ୱାଳାର ଲପଟିକା ଖେଳୁଥିବା, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ଅଗ୍ନିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଭରିଯାଇଥିବା, ଏହି ବାତାସ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ବହୁଥିଲା।
ଅଥ କଲ୍ପାନ୍ତମରୁତି ଵହତ୍ଯ୍ ଅଵଧୁତାଚଲେ । ବଲେନାମ୍ଭୋଧିକଲ୍ଲୋଲୈର୍ ନଭସ୍ଯ୍ ଆଵର୍ତକାରିଣି
ତାପରେ, କଳିଯୁଗର ଶେଷର ବାୟୁ ପାହାଡ଼କୁ ଉଖାଡ଼ି ନେଇ, ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗର ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶକୁ ଭଲି ଉଲଟାଇ ଦେଲା।
ସମୁଦ୍ରେଷୁ ଵିମୁଦ୍ରେଷୁ ମର୍ଯାଦୋଲ୍ଲଙ୍ଘନେ ଘନେ । ଅଘନେଷୁ ଘନେଷ୍ଵ୍ ଅମ୍ବୁଦାରିଦ୍ର୍ଯୋପଦ୍ରଵଦ୍ରୁତେ
ସମୁଦ୍ରରେ ସୀମା ହରାଇଯିବା, ଘନ ମେଘ ନ ଥିବା, ଏବଂ ମେଘ ନଥିଲେ, ଜଳରେ ଅଭାବ ଓ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷର ଦୁଃଖ ପଡ଼ିଲା।
ଭୂତଲେ ଭୂତଲେଶାଂଶଵର୍ଜିତେ ଵହ୍ନିଭର୍ଜିତେ । ପାତାଲମ୍ ଅପି ପାତାଲେ ଗତେ କିମ୍ ଅପି କାଲତଃ
ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁଠାରେ ତାହାର ଶାସକମାନେ ନଥିଲେ ଏବଂ ଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଥିଲା, ସେଠାରେ ପାତାଳ ମଧ୍ୟ ଅଜଣା କାଳରେ ବିଲୀନ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଦିଵି ଚାଵିଦ୍ଯମାନାଯାଂ ଵିଶୀର୍ଣେ ସର୍ଗଵର୍ଗକେ । ଲୋକେ ଵ୍ଯପଗତାଲୋକେ ଶୋକୌକସି କକୁବ୍ଗଣେ
ଆକାଶ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସୃଷ୍ଟିର ସମସ୍ତ ଗୋଷ୍ଠୀ ଭଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁଠାରେ ସାରା ସଂସାର ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଦିଗ୍ଗୁଡିକ ଦୁଃଖର ଘରରେ ପରିଣତ ହୋଇଥିଲା।
କୁତୋ ଽପ୍ଯ୍ ଆକାଶକୁହରାଦ୍ ଦୃପ୍ତଦୈତ୍ଯଗଣା ଇଵ । ପୁଷ୍କରାଵର୍ତକା ମେଘାଶ୍ ଚକ୍ରୁର୍ ଗୁଲଗୁଲାରଵମ୍
କେଉଁଠୁସି ଆକାଶର ଗୁହାରୁ, ଅହଂକାରୀ ଦାନବମାନେ ଯେପରି, ମେଘମାନେ ପଦ୍ମର ଘୁର୍ଣ୍ଣିପରି ଗୁଞ୍ଜନ ଧ୍ୱନି କରିଥିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଵିସ୍ଫୋଟିତସ୍ଵାଣ୍ଡକୁଡ୍ଯଵିସ୍ଫୋଟନୋଦ୍ଭଟମ୍ । ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯାସ୍ଫାଲନୋତ୍ତାଲମତ୍ତାର୍ଣଵରଵାବିଲମ୍
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟିର ଅଣ୍ଡ ଫାଟିଯିବା ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଖୋଲ ଭଙ୍ଗିଯିବା ଧ୍ୱନି ସହିତ, ମେଘମାନେ ପରସ୍ପର ସଂଘର୍ଷ କରି, ପାଗଳ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସାଗର ପଶୁମାନେ ଯେପରି ଗର୍ଜନ କରନ୍ତି, ସେପରି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ।
ଲୋକାନ୍ତରପୁରୋଦ୍ଗୀର୍ଣଘନକୋଲାହଲୋଲ୍ବଣମ୍ । ପତତ୍କୁଲାଚଲସ୍କନ୍ଧବଦ୍ଧୋଗ୍ରରଵଘର୍ଘରମ୍
ବିଭିନ୍ନ ଲୋକର ଉତ୍ପାତ ଧ୍ୱନିରେ ଗଞ୍ଜିଉଠିଥିବା, ଏବଂ ପଡ଼ୁଥିବା ପାହାଡ଼ ଶୃଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକର ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନରେ ଭରିଯାଇଥିବା।
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଶଙ୍ଖଜଠରପୂରଣାଵର୍ତମନ୍ଥରମ୍ । ସ୍ଵର୍ଲୋକରୋଧḫପାତାଲତଲାତତିସଗୁଲ୍ମକମ୍
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଖୋଲ ଭିତରକୁ ପୂରଣ କରୁଥିବା ବଡ଼ ଚକ୍ରବାତରେ ଘୁରୁଥିବା, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଅଟକାଇ ଓ ପାତାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଘନ ଜଙ୍ଗଲରେ ଆବୃତ।
ସମସ୍ତଦୂରଦିଗ୍ଭିତ୍ତିହେଲାହନନହର୍ଷୁଲମ୍ । ମହାପ୍ରଲଯସମ୍ମତ୍ତପାନକାପାନତର୍ଷୁଲଂ
ସମସ୍ତ ଦିଗର ଦୂର ଦେଉଲ ଭିତିକୁ ଭଙ୍ଗ କରିବାରେ ଆନନ୍ଦିତ, ଏବଂ ବଡ଼ ପ୍ରଳୟର ମଦ ଦ୍ରବ୍ୟ ପାଇଁ ତୃଷ୍ଣାରେ ତପିଉଠିଥିବା।
ପ୍ରସୃତପ୍ରଲଯାଖ୍ଯେନ୍ଦ୍ରମତ୍ତୈରାଵଣବୃଂହିତମ୍ । ଆକଲ୍ପକ୍ଷୁବ୍ଧମେଘାବ୍ଧିନିର୍ହ୍ରାଦମ୍ ଇଵ ସମ୍ଭୃତମ୍
ପ୍ରଳୟର ରାଜା ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବା ମଦମସ୍ତ ଏୟରାବତ ହାତୀମାନଙ୍କର ଗର୍ଜନରେ ଅଧିକ ଉତ୍ସାହିତ, ଏବଂ ବଡ଼ ବର୍ଷା ମେଘର ଗମ୍ଭୀର ଗର୍ଜନ ପରି ଏକଠା ହୋଇଥିବା।
ମହାପ୍ରଲଯସଙ୍କ୍ଷୁବ୍ଧକ୍ଷୀରୋଦମଥନାରଵମ୍ । ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡୋଗ୍ରାରଘଟ୍ଟେ ଽସ୍ମିନ୍ ଵାର୍ଯନ୍ତ୍ରମ୍ ଇଵ ସାରଵମ୍
ବଡ଼ ପ୍ରଳୟରେ ଦୁଧ ସମୁଦ୍ର ମଥନର ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଥିଲା, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକର ଭୟାନକ ଧକ୍କାରେ ଏହା ଏକ ବଡ଼ ଜଳଚକ୍ର ଘୃଷ୍ଟିର ରବ ଭଳି ଗଞ୍ଜାଉଥିଲା।
ଅଥାସ୍ମିନ୍ ସତି କଲ୍ପାଗ୍ନୌ ସ୍ଥିତିମ୍ ଏତି କଥଂ ଘନଃ । ଇତି ଵିସ୍ମିତଵାନ୍ ଅସ୍ମି ଦୃଶଂ ଦିଗ୍ଦଶକେ ଽତ୍ଯଜମ୍
ଏହି ପ୍ରଳୟାଗ୍ନି ଜଳିଉଠିବାବେଳେ, ମୁଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଚାହିଁ ଚିନ୍ତା କରିଲି—ଏହି ଘନ ଦେହ କିପରି ଟିକି ରହିପାରିବ?