ଅନନ୍ତଵନଵିନ୍ଯାସନଵଯୌଵନପାଵକଃ । ଉଦଯାସ୍ତମଯାଦ୍ରିଭ୍ଯୋ ଵିନ୍ଧ୍ଯୋ ଵିଧୁରତାମ୍ ଅଗାତ୍
ଅନେକ ବନର ଅଗ୍ନି ଓ ତରୁଣ ଶିଖାରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ, ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତ ଶିଖରରୁ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ଶୂନ୍ୟ ଓ ନିର୍ଜନ ହୋଇଯାଇଥିଲା ।
ଅଙ୍ଗାରକଲ୍ପଵିଟପୈର୍ ଜ୍ଵାଲାଵନଵିଵଲ୍ଗନୈଃ । ଶରୈର୍ ଈଶ ଇଵ କ୍ଷୁବ୍ଧସ୍ ସହ୍ଯୋ ଽସହ୍ଯତ୍ଵମ୍ ଆଯଯୌ
ଅଙ୍ଗାର ପରି ଗଛ ଓ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ବନରେ ଘେରା ହୋଇ, ସହ୍ୟ ପର୍ବତ ବାଣରେ ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ଦେବତା ପରି ଅସହ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା ।
ମଧ୍ଯମଧ୍ଯକଚତ୍କାର୍ଷ୍ଣ୍ଯଂ ଭ୍ରମଦ୍ଧୂମାଲିମାଲିତମ୍ । ଚଲଜ୍ଜ୍ଵାଲାବ୍ଜମ୍ ଅନିଲୈର୍ ମୃଷ୍ଟଂ ସର ଇଵାମ୍ବରମ୍
ଆକାଶର ମଧ୍ୟଭାଗକୁ ଘୁରୁଥିବା ଧୂଆଁ ଏମିତି କଳା କରି ଢାକି ଦେଇଥିଲା, ଯେପରି ଆକାଶଟିଏ ପବନରେ ଉତ୍ତଳ ହୋଇଥିବା ଝିଲିକି ଲାଗିଥିବା ଝିଲିକ ଝିଲିକ ଅଗ୍ନିଶିଖା ମାନେ ଜଳପଦ୍ମ ଭଳି ତାହାର ଉପରେ ତରଙ୍ଗିତ ହେଉଛି।
ଖେ ଽଦ୍ରୀଣାଂ ଶିଖରୋର୍ଵ୍ଯୋ ଽଗ୍ନିଶିଖାଶିଖରଶେଖରାଃ । ନନୃତୁର୍ ନୀରସା ରାମ ନର୍ତକ୍ଯẖ କେତୁକୁନ୍ତଲାଃ
ଆକାଶରେ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରଗୁଡ଼ିକ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ଦ୍ୱାରା ମୁଣ୍ଡିତ ହୋଇଥିଲା, ହେ ରାମ, ପତାକାମାନେ ତାଙ୍କର ଲମ୍ବା ଚୁଲି ଭଳି ଉଡ଼ୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଜୀବନ୍ତହୀନ ନୃତ୍ୟାଙ୍ଗନାମାନେ ଭଳି ନାଚୁଥିଲେ।
ତଲାହିତାନଲଜ୍ଵାଲା ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡୋର୍ଧ୍ଵକଵାଟଭୂଃ । ଭର୍ଜନପ୍ରୋତ୍ଫଲଦ୍ଭୂତଧାନାଗାଦ୍ ଭ୍ରାଷ୍ଟ୍ରଭୂମିକାମ୍
ଭୂମିର ତଳେ ଲଗାଯାଇଥିବା ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ଦ୍ୱାରା ଭୂମି ଦଗ୍ଧ ହୋଇ, ସେହି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ତାପରେ ଫୁଲି ଫଟିଯାଉଥିବା ଭଳି ଜଳୁଥିଲେ, ଏହା ଏକ ବଡ଼ ଭଟ୍ଟିର ତଳଭୂମି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଦ୍ଵୀପାବ୍ଧିକଙ୍କଣଶ୍ରେଣୀ ମୃଜ୍ଜଲାଙ୍ଗାଗ୍ନିନାରୁଣା । ହୃତ୍ପ୍ରକୋଷ୍ଠେ ଜଗଲ୍ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯାସ୍ ସାଵତୀର୍ଣାଭଵତ୍ ତଦା
ସେତେବେଳେ, ବିଶ୍ୱର ଶ୍ରୀର ହୃଦୟ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱୀପ ଓ ସମୁଦ୍ରର ଗୋଲାକାର ଶୃଙ୍ଖଳା ଅଗ୍ନି ଓ ଜଳର ରଙ୍ଗରେ ରକ୍ତିମ ହୋଇ, ତାପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ଶୈଲାଶ୍ ଚଟଚଟାସ୍ଫୋଟୈର୍ ଵୃକ୍ଷାẖ କଟକଟାରଵୈଃ । ଦେଶା ହଲହଲୋଲ୍ଲାସୈର୍ ଅଲଂ ଵିଦଲନଂ ଯଯୁଃ
ପାହାଡ଼ ଚଟାଚଟି ଭାଙ୍ଗିବା ଶବ୍ଦରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଥିଲେ, ଗଛମାନେ କଠିନ କଟକଟି ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ଭୂମି ହଲହଲା ଶବ୍ଦରେ ଭରିଯାଇଥିଲା—ଏହା ସବୁକିଛି ଭାଙ୍ଗିଦେବା ପାଇଁ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଥିଲା।
ଅବ୍ଧଯẖ କ୍ଵଥିତାକାରାḫ ଫେନିଲୋଲ୍ଲୋଲମାଂସଲାଃ । ଵୀଚୀକରତଲାଘାତାଂଶ୍ ଚକ୍ରୁର୍ ଅର୍କମୁଖେ ନୁ ଖେ
ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତାପ ଦେଖାଉଥିଲା, ଫେନ ଓ ତରଙ୍ଗରେ ଭରିଯାଇ ଗାଢ଼ ହୋଇଥିଲା, ତାଙ୍କର ତରଙ୍ଗମାନେ ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟମୁଖକୁ ଝଟକା ଦେଉଥିଲେ।
ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଵେଲ୍ଲିତୈର୍ ଲୋଲଭୂତଲାଙ୍ଗାରପର୍ଵତାନ୍ । ଜହ୍ରୁର୍ ଵୀଚିକରୈର୍ ମୋହଜଡାḫ ପ୍ରକୁପିତା ଇଵ
ତରଙ୍ଗମାନେ, ମନେ ହେଉଥିଲା ମୂଢ଼ତାରେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ଭୂମିରେ କମ୍ପିଥିବା କୋଇଳାପରି ପାହାଡ଼ମାନେକୁ ଉଠାଇ ଏପଟଓପଟ କରୁଥିଲେ।
ଆଶାକାଶାଶିନାମ୍ ଏଷାଂ ଗୁହାଗୁଲଗୁଲାରଵାନ୍ । ପ୍ରପନ୍ନଶ୍ ଶବ୍ଦ ଆଗ୍ନେଯୋ ଜ୍ଵାଲାଭଡଭଡୋଦ୍ଭଟଃ
ଏମାନଙ୍କର ଗୁହା ଓ ଆକାଶର ଗୁଞ୍ଜନ ଭଳି ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ, ଅଗ୍ନିର ତୀବ୍ର ଝଟକା ଭଳି ଚିତ୍କାର ଉପଜିଲା।
ଲୋକପାଲପୁରାପାତଭଗ୍ନାଙ୍ଗାରାଦିଭିତ୍ତଯଃ । ଦିଶୋ ଦଶାପି ଵୈଵଶ୍ଯମ୍ ଅଯୁର୍ ଉନ୍ମୁକ୍ତଵୃତ୍ତଯଃ
ଲୋକପାଳଙ୍କ ସହରର ଦେଉଳ ଓ ଦେଉଳପାଖର ଦେଉଳ ଭିତି ଭସ୍ମ ଓ ଅଗ୍ନିରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା; ଦଶ ଦିଗ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ଥିର ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା, ସାଧାରଣ ନିୟମ ଛାଡ଼ିଦେଲା।
କାଞ୍ଚନଦ୍ରଵସାନ୍ଦ୍ରାର୍ଦ୍ରଦ୍ରୁମାଙ୍ଗାରଗୁହାଗୃହଃ । ଶନୈẖ ଖର୍ଵାକୃତିର୍ ମେରୁର୍ ଆସୀଦ୍ ଧିମମ୍ ଇଵାତପେ
ମେରୁ ପର୍ବତର ଗୁହା ଓ ଘର, ଯେଉଁଠାରେ ଗଛମାନେ ଗାଢ଼ ଓ ପିଗଳିଥିବା ସୁନା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଦୀରେ-ଦୀରେ ଛୋଟ ହୋଇଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ହିମ ପ୍ରଭାତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ତାପରେ ଗଳିଯାଏ।
କ୍ଷଣେନୈଵାନଲାତ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଧିମଵାନ୍ ଵ୍ଯଦ୍ରଵଦ୍ ଦ୍ରୁତଃ । ସର୍ଵାନ୍ତଶ୍ଶୀତଲଶ୍ ଶୁଦ୍ଧୋ ଦୁର୍ଜନାଦ୍ ଇଵ ସଜ୍ଜନଃ
ସେ ଅଗ୍ନିରୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମହାପର୍ବତ ତୁରନ୍ତ ଗଳିଗଲା, ଭିତରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୀତଳ ଓ ପବିତ୍ର ହୋଇଗଲା, ଯେପରି ଭଲ ଲୋକ ଖରାପ ଲୋକଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଇ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ତସ୍ଯାମ୍ ଅପି ଦଶାଯାଂ ତୁ ମଲଯୋ ଽମଲସୌରଭଃ । ଆସୀତ୍ ତ୍ଯଜତ୍ଯ୍ ଉଦାରାତ୍ମା ନ ନାଶେ ଽପ୍ଯ୍ ଉତ୍ତମଂ ଗୁଣମ୍
ସେ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ମଲୟ ପର୍ବତ ନିଜର ଶୁଦ୍ଧ ସୁଗନ୍ଧ ରଖିଥିଲା; କାରଣ ଉଦାର ମନିଷ୍ୟ ନାଶ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଗୁଣ ଛାଡ଼ି ଦେଉନାହାନ୍ତି।
ନଶ୍ଯନ୍ନ୍ ଅପି ମହାନ୍ ହ୍ଲାଦଂ ନ ଖେଦଂ ସମ୍ପ୍ରଯଚ୍ଛତି । ଚନ୍ଦନଂ ଦଗ୍ଧମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆସୀଦ୍ ଆନନ୍ଦାଯୈଵ ଜୀଵତାମ୍
ବଡ଼ ସନ୍ତୋଷ ଦେଇଥିବା ଚନ୍ଦନ ଝରିଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ କେବେ ଦୁଃଖ ଦେଉନାହିଁ; ଜଳିଯିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଜୀବମାନେ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦର ଉତ୍ସ ହୋଇ ରହେ।
ନ କଦାଚନ ସଂଯାତି ଵସ୍ତୂତ୍ତମମ୍ ଅଵସ୍ତୁତାମ୍ । ପ୍ରଲଯାନଲନିର୍ଦଗ୍ଧମ୍ ଅପି ହେମ ନ ନଷ୍ଟଵତ୍
ଉତ୍ତମ ବସ୍ତୁ କେବେ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ; ସମସ୍ତ ବିନାଶ ଆଗ୍ନିରେ ସୁନା ଜଳିଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହା କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ।
ଦ୍ଵେ ହେମନଭସୀ ତସ୍ମିନ୍ ନ ନଷ୍ଟେ ପ୍ରଲଯାନଲେ । ତଯୋର୍ ଏଵ ଵପୁଶ୍ ଶ୍ଲାଘ୍ଯଂ ସର୍ଵନାଶେ ଽପ୍ଯ୍ ଅନାଶଯୋଃ
ସମସ୍ତ ବିନାଶ ଆଗ୍ନିରେ ଯେତେବେଳେ ସବୁ କିଛି ନଷ୍ଟ ହେଲା, ସେତେବେଳେ କେବଳ ସୁନା ଓ ଆକାଶ ଅବିକଳ ରହିଗଲା; ଏହି ଦୁଇଟିର ରୂପ ହିଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ, କାରଣ ଏହାମାନେ ସମସ୍ତ ବିନାଶ ମଧ୍ୟରେ ଅବିନାଶୀ।
ନଭୋ ଵିଭୁତଯାନାଶି ହେମୋତ୍କୃଷ୍ଟତଯାକ୍ଷଯମ୍ । ସତ୍ତ୍ଵମ୍ ଏକଂ ସୁଖଂ ମନ୍ଯେ ନ ରଜୋ ନ ଚ ଵା ତମଃ
ଆକାଶ ତାହାର ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଗୁଣରୁ ଅବିନାଶୀ, ସୁନା ତାହାର ଉତ୍କୃଷ୍ଟତାରୁ ଅକ୍ଷୟ; ମୁଁ ଏକମାତ୍ର ସତ୍ତାକୁ ହିଁ ସଠିକ୍ ସୁଖ ବୋଲି ଭାବେ, ରଜ ନୁହେଁ, ତମ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଚଲଦୁଚ୍ଚଵନାପାତଵିକୀର୍ଣାଙ୍ଗାରଵର୍ଷଣଃ । ଦଗ୍ଧାବ୍ଦାଦ୍ରିର୍ ମହାଧୂମଜାଲୋ ଽଭୂଦ୍ ଵହ୍ନିଵାରିଦଃ
ପବନର ତୀବ୍ର ଝୋକାରେ ଉଡ଼ିଯାଇଥିବା ଅଙ୍ଗାର ମାଳା ବର୍ଷା ହେଉଥିଲା, ଏହି ଅଗ୍ନିମେଘ ଭୟଙ୍କର ଧୂମରାଶିରେ ପରିଣତ ହେଇ, ସମୁଦ୍ର ଓ ପାହାଡ଼କୁ ଦହିଦେଉଥିଲା।
ରସନିସ୍ସରଣାର୍ତାନାଂ ଶୂନ୍ଯାନାଂ ସ୍ଫାରଦେହିନାମ୍ । ଶୁଷ୍କାନାଂ ଵ୍ଯୋମଵିଟପିପତ୍ତ୍ରାଣାଂ ପାତ୍ରରୂପିଣାମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଶୂନ୍ୟ ଓ ବିଶାଳ ଦେହ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଜଳ ଶୁଉଁଯାଇଥିଲା, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆକାଶ ଗଛର ପତ୍ରଗୁଡ଼ିକେବଳ ଖାଲି ପାତ୍ର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଵାରିଦାନାଂ ସଵାରୀଣାଂ ଦଗ୍ଧାନାଂ ପ୍ରଲଯାର୍ଚିଷା । ଜ୍ଞପ୍ତ୍ଯେଵାଜ୍ଞାନଦୋଷାଣାଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ଭସ୍ମାପି ନ କ୍ଵଚିତ୍
ଯେଉଁ ମେଘମାନେ ତାଙ୍କର ସାଥୀମାନେ ସହିତ ପ୍ରଳୟ ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଯାଇଥିଲେ, ଅଜ୍ଞାନର ଦୋଷମାନେ ମାତ୍ର ଜ୍ଞାନର ରୂପ ନେଇଥିଲେ, ସେଠାରେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଖାଲି ଖାକି ମଧ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା ନାହିଁ।
ନ ଲଙ୍ଘଯତି କୈଲାସଂ ଯାଵଦ୍ ଉଲ୍ଲସିତୋ ଽନଲଃ । ତାଵତ୍ ତଂ କଲ୍ପକୁପିତୋ ରୁଦ୍ରୋ ନେତ୍ରାଗ୍ନିନାଦହତ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାପ୍ତ ଅଗ୍ନି କୈଳାସ ପାହାଡ଼କୁ ଅଟିକରିନଥିଲା, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କଳିଯୁଗର ଶେଷରେ କ୍ରୋଧିତ ରୁଦ୍ର ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଦହିଦେଲେ।
ଦାହସ୍ଫୁଟଦ୍ଦ୍ରୁମସ୍ଥୂଲଶିଲାଚଟଚଟାରଵାଃ । ଲଗୁଡୋପଲଲୋଷ୍ଟୌଘୈର୍ ଅଯୁଧ୍ଯନ୍ତେଵ ଭୂଭୃତଃ
ପୋଡ଼ିଯାଉଥିବା ଓ ଫାଟିଯାଉଥିବା ଗଛ ଓ ପାହାଡ଼ ର ଟିକି ଟିକି ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା, ଏହା ଦେଖିବାକୁ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ ପୃଥିବୀର ପାହାଡ଼ମାନେ ଲଠି, ପାଥର ଓ ମାଟିର ଗୁଛରେ ଲଡ଼ୁଛନ୍ତି।
ଜ୍ଵାଲା ଘନଘଟାଟୋପସାଵତଂସାଚଲାଭିଧାଃ । ବଭୁର୍ ଆଵ୍ଯୋମଵିକସତ୍ସ୍ଥଲପଦ୍ମଵନା ଇଵ
ଆଗନଳି, କଳା ମେଘର ଛାୟାରେ ମୁଣ୍ଡ ଗଠି, ଖୋଲା ଆକାଶ ଉପରେ ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମ ଫୁଲ ମାନଙ୍କର ଖେତ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା।
ସର୍ଗẖ କଦାଚିଦ୍ ଏଵାସୀଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଗାତ୍ ସ୍ମରଣୀଯତାମ୍ । କଲ୍ପାନ୍ତସ୍ ସ୍ଫାରଯନ୍ ଦୁẖଖାନ୍ଯ୍ ଅଗାଦ୍ ଅସ୍ମରଣୀଯତାମ୍
ସୃଷ୍ଟି କେବଳ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଥିଲା, ପରେ ସେ ମନେ ପକାଇ ହେଲା; ଯୁଗର ଶେଷ, ଦୁଃଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅସ୍ମରଣରେ ହରାଇଗଲା।
ତାପୋପତାପପରମାḫ ପରମାରଣତତ୍ପରାଃ । ଵହ୍ନଯୋ ଽପହ୍ନଵଂ ଚକ୍ରୁର୍ ଜଗତାମ୍ ଅସତାମ୍ ଇଵ
ଅତି ତାପ ଓ ନାଶରେ ଲାଗିଥିବା ଅଗ୍ନିମାନେ, ଏମିତି ଭାବରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଅଦୃଶ୍ୟ କରିଦେଲେ, ଯେପରି ଏହି ସବୁ ଅସତ୍ୟ ଥିଲା।
ଵଵୁର୍ ଅଶନିନିପାତପିଣ୍ଡିତାଙ୍ଗାẖ କଚଦନଲୋଲ୍ମୁକଖଣ୍ଡମୁଣ୍ଡମାଲ୍ଯାଃ । ପ୍ରଲଯସମଯଵାଯଵୋ ଽନଲାତ୍ତା ଦଲଦଚଲାଶନିପାଲଯୋ ଲିହନ୍ତଃ
ବିଜୁଳି ପଡ଼ି ଦେହ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା, ମୃତ୍ୟୁର ଜହ୍ନ୍ୱାରୁ ଉଠିଥିବା ଭଙ୍ଗା କପାଳର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ପ୍ରଳୟ ସମୟର ତୀବ୍ର ବାତାସ ଭଳି, ଅଗ୍ନିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ବିଜୁଳିରେ ଫାଟିଯାଇଥିବା ପାହାଡ଼କୁ ଚୁଷୁଥିବା ବାୟୁ ଜୋରେ ବହୁଥିଲା।
ଵ୍ଯାଲୋଲସ୍ଫୁଟିତାନଲଦ୍ରୁମଵନପ୍ରୋଦ୍ଭୂତଭସ୍ମୋଷ୍ମଣା ଦତ୍ତାଭ୍ରଭ୍ରମଦୁଲ୍ମୁକାହତିଵହତ୍ସାଙ୍ଗାରଗୌରାର୍ଚିଷଃ । ଭ୍ରଶ୍ଯତ୍ପାଵକଶୃଙ୍ଗମଧ୍ଯଵିଵଲଜ୍ଜ୍ଵାଲାଲଵଶ୍ଯାମଲା ନିଶ୍ଶେଷାଗ୍ନିନିକାଶପୂରଵପୁଷୋ ଵେଗେନ ଵାତା ଵଵୁଃ
ଅଗ୍ନିରେ ଭସ୍ମ ହୋଇଯାଇଥିବା ଗଛ ଓ ଜଙ୍ଗଲର ତାପ ଓ ରାଖ ଉଡ଼ାଇ ଦେଉଥିବା, ଜ୍ୱାଳାର ଶିଖା ଚାନ୍ଦି ପରି ଧଳା, ଅଗ୍ନିର ଶିଖର ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିବା, ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଅନ୍ଧାର ଓ ଜ୍ୱାଳାର ଲପଟିକା ଖେଳୁଥିବା, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ଅଗ୍ନିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଭରିଯାଇଥିବା, ଏହି ବାତାସ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ବହୁଥିଲା।
ଅଥ କଲ୍ପାନ୍ତମରୁତି ଵହତ୍ଯ୍ ଅଵଧୁତାଚଲେ । ବଲେନାମ୍ଭୋଧିକଲ୍ଲୋଲୈର୍ ନଭସ୍ଯ୍ ଆଵର୍ତକାରିଣି
ତାପରେ, କଳିଯୁଗର ଶେଷର ବାୟୁ ପାହାଡ଼କୁ ଉଖାଡ଼ି ନେଇ, ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗର ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶକୁ ଭଲି ଉଲଟାଇ ଦେଲା।
ସମୁଦ୍ରେଷୁ ଵିମୁଦ୍ରେଷୁ ମର୍ଯାଦୋଲ୍ଲଙ୍ଘନେ ଘନେ । ଅଘନେଷୁ ଘନେଷ୍ଵ୍ ଅମ୍ବୁଦାରିଦ୍ର୍ଯୋପଦ୍ରଵଦ୍ରୁତେ
ସମୁଦ୍ରରେ ସୀମା ହରାଇଯିବା, ଘନ ମେଘ ନ ଥିବା, ଏବଂ ମେଘ ନଥିଲେ, ଜଳରେ ଅଭାବ ଓ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷର ଦୁଃଖ ପଡ଼ିଲା।