ଜଜ୍ଵଲୁର୍ ଵନଜାଲାନି ପୁରାଣି ନଗରାଣି ଚ । ମଣ୍ଡଲଦ୍ଵୀପଦୁର୍ଗାଣି ଜଙ୍ଗଲାନି ସ୍ଥଲାନି ଚ
ବନ, ପୁରୁଣା ସହର, ଦୁର୍ଗ ଦ୍ୱୀପ, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ସମତଳ ଭୂମି—ସବୁଠି ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳା ଲାଗିଗଲା।
ସର୍ଵଖାନି ମହାକାଶମ୍ ଆଶା ଦଶ ଦିଵଶ୍ ଶିରଃ । ଶ୍ଵଭ୍ରକୂପାରଘଟ୍ଟାଟ୍ଟଘଟ୍ଟନୋଡ୍ଡାରଦିକ୍ତଟାଃ
ସମସ୍ତ ଖଣି, ବିଶାଳ ଆକାଶ, ଦଶ ଦିଗ, ସ୍ୱର୍ଗର ଶିର, ପାହାଡ଼ର ଗୁହା, କୁଆଁ, ଓ ଦିଗବନ୍ଧ ତଟ—ସବୁଠି ଆଘାତ ଲାଗିଲା, ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଓ ଭସ୍ମୀଭୂତ ହେଲା।
ଶୃଙ୍ଗାଣି ସିଦ୍ଧଵୃନ୍ଦାନି ଗିରଯସ୍ ସାଗରାର୍ଣଵାଃ । ସରସ୍ସରସ୍ଯସ୍ ସରିତୋ ଦେଵାସୁରନରୋରଗାଃ
ପାହାଡ଼ର ଶିଖର, ସିଦ୍ଧମନ୍ଦଳୀ, ପାହାଡ଼, ସମୁଦ୍ର, ଝିଲିକ, ନଦୀ, ଦେବତା, ଦାନବ, ମଣିଷ ଓ ସର୍ପ—ସମସ୍ତେ ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଗଲେ।
ଆଶାଶ୍ ଶନଶନାଶବ୍ଦୈḫ ପୁରୁଷୈର୍ ଅଶିଵାର୍ଚିଷାମ୍ । ଆସନ୍ କ୍ଷ୍ଵେଡାକୁରାକ୍ଷସ୍ଯୋ ଜ୍ଵାଲାଜାଲୋଜ୍ଜ୍ଵଲୋର୍ଧ୍ଵଜାଃ
ଦିଗବଳୟ, ଲୋକମାନଙ୍କର ଶନ୍ ଶନ୍ ଶବ୍ଦ ଓ ଅଶୁଭ ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ରାକ୍ଷସମାନେ ହୁଁକାର ଦେଇ ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା ଦେଖି, ଅଗ୍ନିର ଝାଲରେ ଝଲମଲାଉଥିବା ପତାକା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଭଂ ଭଂ ଭମ୍ ଇତି ଭାଙ୍କାରୈର୍ ଭୀଷଣୈର୍ ଭୂରିଭସ୍ମଭିଃ । ଜ୍ଵାଲାଶ୍ ଶ୍ଵଭ୍ରାଦ୍ରିଭୂମୀନାଂ ଗୁହାଭ୍ଯḫ ପରିନିର୍ଯଯୁଃ
ଭୟଙ୍କର 'ଭଂ ଭଂ ଭଂ' ଶବ୍ଦ ଏବଂ ବହୁତ ରାଖ ସହିତ, ଆଗୁନିର ଶିଖାଗୁଡ଼ିକ ଭୂମି, ପାହାଡ଼ ଏବଂ ଗୁହାମାନଙ୍କର ଗଭୀର ଅଂଶରୁ ବାହାରିଲା।
ଜ୍ଵାଲୋଦରସ୍ଥା ଅରୁଣାସ୍ ସମସ୍ତା ଭୂତଜାତଯଃ । ସ୍ଥଲପଦ୍ମୋଦରାଲୀନାମ୍ ଆଜହ୍ରୁଶ୍ ଶ୍ରିଯମ୍ ଅଶ୍ରିଯଃ
ଆଗୁନିର ଭିତରେ ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ, ଜମିରେ ପଦ୍ମ ଫୁଲର ଗଭୀର ଗୁହାରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କର ଧନ ନେଇନେଲେ, ଯଦିଓ ସେମାନେ ନିଜେ ଦରିଦ୍ର ଥିଲେ।
ସଦ୍ଯୋନିସ୍ସୃତରକ୍ତାଭୈସ୍ ସିନ୍ଦୂରାମ୍ଭୋଦସୁନ୍ଦରୈଃ । ଧଗ୍ ଧଗ୍ ଧଗ୍ ଇତି ଗାଯଦ୍ଭିର୍ ଜ୍ଵାଲାଜାଲୈର୍ ଜଗଦ୍ଗତୈଃ
ଏକାଏକି ରକ୍ତ ରଙ୍ଗର ଏବଂ ସିନ୍ଧୂର ମେଘ ଭଳି ସୁନ୍ଦର ଆଗୁନିର ଲହରୀମାନେ, 'ଧଗ୍ ଧଗ୍ ଧଗ୍' ବୋଲି ଗାଇ, ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱରେ ପ୍ରସାରିତ ହେଲେ।
ଆସୀଦ୍ ରକ୍ତାଂଶୁକୈẖ କୀର୍ଣଂ ସନ୍ଧ୍ଯାଭ୍ରୈର୍ ଇଵ ଵା ନଭଃ । ଉତ୍ଫୁଲ୍ଲକିଂଶୁକଵନୈର୍ ଉଡ୍ଡୀନୈର୍ ଇଵ ଵାଵୃତମ୍
ଆକାଶଟି ଲାଲ ରେଖାରେ ଭରିଯାଇଥିଲା, ଯେପରି ଗୋଧୂଳିର ମେଘ ଦେଖାଯାଏ, ଏବଂ ଉଡ଼ୁଥିବା ଫୁଲିଥିବା କିମ୍ଶୁକ ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକାପଟେ ଢାକିଯାଇଥିଲା।
ଔର୍ଵେଣ ଵାଵୃତା ଆସନ୍ ଫୁଲ୍ଲାଶୋକଵନା ଇଵ । ସ୍ଥଲାବ୍ଜଵଲିତା ରାଵଵିରାଵା ଇଵ ଚାର୍ଣଵାଃ
ଔର୍ବଙ୍କ ଅଗ୍ନିରେ ଭୂମି ଆବୃତ ହେଇଥିଲା, ଯେପରି ଫୁଲିଥିବା ଅଶୋକ ବନର ଦେଖାଯାଏ । ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଶାଉଳି ଫୁଲରେ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇ, ତାହାର ଗର୍ଜନ ଶବ୍ଦରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଥିଲା ।
ନାନାଵର୍ଣଜ୍ଵଲଜ୍ଜ୍ଵାଲାଧୂମଵିନ୍ଯାସବନ୍ଧଵାନ୍ । ରୂଢଵାନ୍ ହିମଵାନ୍ ଧାତୁଚିତ୍ରସୌଧତଲଶ୍ରିଯମ୍
ହିମବନ୍ତ ପର୍ବତ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ଓ ଧୂଆଁର ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା, ତାହାର ଧାତୁରେ ଭରିଥିବା ରାଜମହଳର ତଳମଜଲା ରୂପରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଶୋଭା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଥିଲା ।
ଅନନ୍ତଵନଵିନ୍ଯାସନଵଯୌଵନପାଵକଃ । ଉଦଯାସ୍ତମଯାଦ୍ରିଭ୍ଯୋ ଵିନ୍ଧ୍ଯୋ ଵିଧୁରତାମ୍ ଅଗାତ୍
ଅନେକ ବନର ଅଗ୍ନି ଓ ତରୁଣ ଶିଖାରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ, ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତ ଶିଖରରୁ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ଶୂନ୍ୟ ଓ ନିର୍ଜନ ହୋଇଯାଇଥିଲା ।
ଅଙ୍ଗାରକଲ୍ପଵିଟପୈର୍ ଜ୍ଵାଲାଵନଵିଵଲ୍ଗନୈଃ । ଶରୈର୍ ଈଶ ଇଵ କ୍ଷୁବ୍ଧସ୍ ସହ୍ଯୋ ଽସହ୍ଯତ୍ଵମ୍ ଆଯଯୌ
ଅଙ୍ଗାର ପରି ଗଛ ଓ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ବନରେ ଘେରା ହୋଇ, ସହ୍ୟ ପର୍ବତ ବାଣରେ ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ଦେବତା ପରି ଅସହ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା ।
ମଧ୍ଯମଧ୍ଯକଚତ୍କାର୍ଷ୍ଣ୍ଯଂ ଭ୍ରମଦ୍ଧୂମାଲିମାଲିତମ୍ । ଚଲଜ୍ଜ୍ଵାଲାବ୍ଜମ୍ ଅନିଲୈର୍ ମୃଷ୍ଟଂ ସର ଇଵାମ୍ବରମ୍
ଆକାଶର ମଧ୍ୟଭାଗକୁ ଘୁରୁଥିବା ଧୂଆଁ ଏମିତି କଳା କରି ଢାକି ଦେଇଥିଲା, ଯେପରି ଆକାଶଟିଏ ପବନରେ ଉତ୍ତଳ ହୋଇଥିବା ଝିଲିକି ଲାଗିଥିବା ଝିଲିକ ଝିଲିକ ଅଗ୍ନିଶିଖା ମାନେ ଜଳପଦ୍ମ ଭଳି ତାହାର ଉପରେ ତରଙ୍ଗିତ ହେଉଛି।
ଖେ ଽଦ୍ରୀଣାଂ ଶିଖରୋର୍ଵ୍ଯୋ ଽଗ୍ନିଶିଖାଶିଖରଶେଖରାଃ । ନନୃତୁର୍ ନୀରସା ରାମ ନର୍ତକ୍ଯẖ କେତୁକୁନ୍ତଲାଃ
ଆକାଶରେ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରଗୁଡ଼ିକ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ଦ୍ୱାରା ମୁଣ୍ଡିତ ହୋଇଥିଲା, ହେ ରାମ, ପତାକାମାନେ ତାଙ୍କର ଲମ୍ବା ଚୁଲି ଭଳି ଉଡ଼ୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଜୀବନ୍ତହୀନ ନୃତ୍ୟାଙ୍ଗନାମାନେ ଭଳି ନାଚୁଥିଲେ।
ତଲାହିତାନଲଜ୍ଵାଲା ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡୋର୍ଧ୍ଵକଵାଟଭୂଃ । ଭର୍ଜନପ୍ରୋତ୍ଫଲଦ୍ଭୂତଧାନାଗାଦ୍ ଭ୍ରାଷ୍ଟ୍ରଭୂମିକାମ୍
ଭୂମିର ତଳେ ଲଗାଯାଇଥିବା ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ଦ୍ୱାରା ଭୂମି ଦଗ୍ଧ ହୋଇ, ସେହି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ତାପରେ ଫୁଲି ଫଟିଯାଉଥିବା ଭଳି ଜଳୁଥିଲେ, ଏହା ଏକ ବଡ଼ ଭଟ୍ଟିର ତଳଭୂମି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଦ୍ଵୀପାବ୍ଧିକଙ୍କଣଶ୍ରେଣୀ ମୃଜ୍ଜଲାଙ୍ଗାଗ୍ନିନାରୁଣା । ହୃତ୍ପ୍ରକୋଷ୍ଠେ ଜଗଲ୍ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯାସ୍ ସାଵତୀର୍ଣାଭଵତ୍ ତଦା
ସେତେବେଳେ, ବିଶ୍ୱର ଶ୍ରୀର ହୃଦୟ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱୀପ ଓ ସମୁଦ୍ରର ଗୋଲାକାର ଶୃଙ୍ଖଳା ଅଗ୍ନି ଓ ଜଳର ରଙ୍ଗରେ ରକ୍ତିମ ହୋଇ, ତାପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ଶୈଲାଶ୍ ଚଟଚଟାସ୍ଫୋଟୈର୍ ଵୃକ୍ଷାẖ କଟକଟାରଵୈଃ । ଦେଶା ହଲହଲୋଲ୍ଲାସୈର୍ ଅଲଂ ଵିଦଲନଂ ଯଯୁଃ
ପାହାଡ଼ ଚଟାଚଟି ଭାଙ୍ଗିବା ଶବ୍ଦରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଥିଲେ, ଗଛମାନେ କଠିନ କଟକଟି ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ଭୂମି ହଲହଲା ଶବ୍ଦରେ ଭରିଯାଇଥିଲା—ଏହା ସବୁକିଛି ଭାଙ୍ଗିଦେବା ପାଇଁ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଥିଲା।
ଅବ୍ଧଯẖ କ୍ଵଥିତାକାରାḫ ଫେନିଲୋଲ୍ଲୋଲମାଂସଲାଃ । ଵୀଚୀକରତଲାଘାତାଂଶ୍ ଚକ୍ରୁର୍ ଅର୍କମୁଖେ ନୁ ଖେ
ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତାପ ଦେଖାଉଥିଲା, ଫେନ ଓ ତରଙ୍ଗରେ ଭରିଯାଇ ଗାଢ଼ ହୋଇଥିଲା, ତାଙ୍କର ତରଙ୍ଗମାନେ ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟମୁଖକୁ ଝଟକା ଦେଉଥିଲେ।
ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଵେଲ୍ଲିତୈର୍ ଲୋଲଭୂତଲାଙ୍ଗାରପର୍ଵତାନ୍ । ଜହ୍ରୁର୍ ଵୀଚିକରୈର୍ ମୋହଜଡାḫ ପ୍ରକୁପିତା ଇଵ
ତରଙ୍ଗମାନେ, ମନେ ହେଉଥିଲା ମୂଢ଼ତାରେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ଭୂମିରେ କମ୍ପିଥିବା କୋଇଳାପରି ପାହାଡ଼ମାନେକୁ ଉଠାଇ ଏପଟଓପଟ କରୁଥିଲେ।
ଆଶାକାଶାଶିନାମ୍ ଏଷାଂ ଗୁହାଗୁଲଗୁଲାରଵାନ୍ । ପ୍ରପନ୍ନଶ୍ ଶବ୍ଦ ଆଗ୍ନେଯୋ ଜ୍ଵାଲାଭଡଭଡୋଦ୍ଭଟଃ
ଏମାନଙ୍କର ଗୁହା ଓ ଆକାଶର ଗୁଞ୍ଜନ ଭଳି ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ, ଅଗ୍ନିର ତୀବ୍ର ଝଟକା ଭଳି ଚିତ୍କାର ଉପଜିଲା।
ଲୋକପାଲପୁରାପାତଭଗ୍ନାଙ୍ଗାରାଦିଭିତ୍ତଯଃ । ଦିଶୋ ଦଶାପି ଵୈଵଶ୍ଯମ୍ ଅଯୁର୍ ଉନ୍ମୁକ୍ତଵୃତ୍ତଯଃ
ଲୋକପାଳଙ୍କ ସହରର ଦେଉଳ ଓ ଦେଉଳପାଖର ଦେଉଳ ଭିତି ଭସ୍ମ ଓ ଅଗ୍ନିରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା; ଦଶ ଦିଗ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ଥିର ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା, ସାଧାରଣ ନିୟମ ଛାଡ଼ିଦେଲା।
କାଞ୍ଚନଦ୍ରଵସାନ୍ଦ୍ରାର୍ଦ୍ରଦ୍ରୁମାଙ୍ଗାରଗୁହାଗୃହଃ । ଶନୈẖ ଖର୍ଵାକୃତିର୍ ମେରୁର୍ ଆସୀଦ୍ ଧିମମ୍ ଇଵାତପେ
ମେରୁ ପର୍ବତର ଗୁହା ଓ ଘର, ଯେଉଁଠାରେ ଗଛମାନେ ଗାଢ଼ ଓ ପିଗଳିଥିବା ସୁନା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଦୀରେ-ଦୀରେ ଛୋଟ ହୋଇଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ହିମ ପ୍ରଭାତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ତାପରେ ଗଳିଯାଏ।
କ୍ଷଣେନୈଵାନଲାତ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଧିମଵାନ୍ ଵ୍ଯଦ୍ରଵଦ୍ ଦ୍ରୁତଃ । ସର୍ଵାନ୍ତଶ୍ଶୀତଲଶ୍ ଶୁଦ୍ଧୋ ଦୁର୍ଜନାଦ୍ ଇଵ ସଜ୍ଜନଃ
ସେ ଅଗ୍ନିରୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମହାପର୍ବତ ତୁରନ୍ତ ଗଳିଗଲା, ଭିତରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୀତଳ ଓ ପବିତ୍ର ହୋଇଗଲା, ଯେପରି ଭଲ ଲୋକ ଖରାପ ଲୋକଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଇ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ତସ୍ଯାମ୍ ଅପି ଦଶାଯାଂ ତୁ ମଲଯୋ ଽମଲସୌରଭଃ । ଆସୀତ୍ ତ୍ଯଜତ୍ଯ୍ ଉଦାରାତ୍ମା ନ ନାଶେ ଽପ୍ଯ୍ ଉତ୍ତମଂ ଗୁଣମ୍
ସେ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ମଲୟ ପର୍ବତ ନିଜର ଶୁଦ୍ଧ ସୁଗନ୍ଧ ରଖିଥିଲା; କାରଣ ଉଦାର ମନିଷ୍ୟ ନାଶ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଗୁଣ ଛାଡ଼ି ଦେଉନାହାନ୍ତି।
ନଶ୍ଯନ୍ନ୍ ଅପି ମହାନ୍ ହ୍ଲାଦଂ ନ ଖେଦଂ ସମ୍ପ୍ରଯଚ୍ଛତି । ଚନ୍ଦନଂ ଦଗ୍ଧମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆସୀଦ୍ ଆନନ୍ଦାଯୈଵ ଜୀଵତାମ୍
ବଡ଼ ସନ୍ତୋଷ ଦେଇଥିବା ଚନ୍ଦନ ଝରିଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ କେବେ ଦୁଃଖ ଦେଉନାହିଁ; ଜଳିଯିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଜୀବମାନେ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦର ଉତ୍ସ ହୋଇ ରହେ।
ନ କଦାଚନ ସଂଯାତି ଵସ୍ତୂତ୍ତମମ୍ ଅଵସ୍ତୁତାମ୍ । ପ୍ରଲଯାନଲନିର୍ଦଗ୍ଧମ୍ ଅପି ହେମ ନ ନଷ୍ଟଵତ୍
ଉତ୍ତମ ବସ୍ତୁ କେବେ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ; ସମସ୍ତ ବିନାଶ ଆଗ୍ନିରେ ସୁନା ଜଳିଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହା କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ।
ଦ୍ଵେ ହେମନଭସୀ ତସ୍ମିନ୍ ନ ନଷ୍ଟେ ପ୍ରଲଯାନଲେ । ତଯୋର୍ ଏଵ ଵପୁଶ୍ ଶ୍ଲାଘ୍ଯଂ ସର୍ଵନାଶେ ଽପ୍ଯ୍ ଅନାଶଯୋଃ
ସମସ୍ତ ବିନାଶ ଆଗ୍ନିରେ ଯେତେବେଳେ ସବୁ କିଛି ନଷ୍ଟ ହେଲା, ସେତେବେଳେ କେବଳ ସୁନା ଓ ଆକାଶ ଅବିକଳ ରହିଗଲା; ଏହି ଦୁଇଟିର ରୂପ ହିଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ, କାରଣ ଏହାମାନେ ସମସ୍ତ ବିନାଶ ମଧ୍ୟରେ ଅବିନାଶୀ।
ନଭୋ ଵିଭୁତଯାନାଶି ହେମୋତ୍କୃଷ୍ଟତଯାକ୍ଷଯମ୍ । ସତ୍ତ୍ଵମ୍ ଏକଂ ସୁଖଂ ମନ୍ଯେ ନ ରଜୋ ନ ଚ ଵା ତମଃ
ଆକାଶ ତାହାର ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଗୁଣରୁ ଅବିନାଶୀ, ସୁନା ତାହାର ଉତ୍କୃଷ୍ଟତାରୁ ଅକ୍ଷୟ; ମୁଁ ଏକମାତ୍ର ସତ୍ତାକୁ ହିଁ ସଠିକ୍ ସୁଖ ବୋଲି ଭାବେ, ରଜ ନୁହେଁ, ତମ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଚଲଦୁଚ୍ଚଵନାପାତଵିକୀର୍ଣାଙ୍ଗାରଵର୍ଷଣଃ । ଦଗ୍ଧାବ୍ଦାଦ୍ରିର୍ ମହାଧୂମଜାଲୋ ଽଭୂଦ୍ ଵହ୍ନିଵାରିଦଃ
ପବନର ତୀବ୍ର ଝୋକାରେ ଉଡ଼ିଯାଇଥିବା ଅଙ୍ଗାର ମାଳା ବର୍ଷା ହେଉଥିଲା, ଏହି ଅଗ୍ନିମେଘ ଭୟଙ୍କର ଧୂମରାଶିରେ ପରିଣତ ହେଇ, ସମୁଦ୍ର ଓ ପାହାଡ଼କୁ ଦହିଦେଉଥିଲା।
ରସନିସ୍ସରଣାର୍ତାନାଂ ଶୂନ୍ଯାନାଂ ସ୍ଫାରଦେହିନାମ୍ । ଶୁଷ୍କାନାଂ ଵ୍ଯୋମଵିଟପିପତ୍ତ୍ରାଣାଂ ପାତ୍ରରୂପିଣାମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଶୂନ୍ୟ ଓ ବିଶାଳ ଦେହ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଜଳ ଶୁଉଁଯାଇଥିଲା, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆକାଶ ଗଛର ପତ୍ରଗୁଡ଼ିକେବଳ ଖାଲି ପାତ୍ର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।