କ୍ଵଥଦ୍ଭୂତମହାଭୂତତାରାକ୍ରନ୍ଦାତିଘର୍ଘରମ୍ । ଲୋକପାଲପୁରାପାତସ୍ଫୁଟଚ୍ଚଟଚଟୋଦ୍ଭଟମ୍
ଏଠାରେ ପଞ୍ଚଭୂତ ଉତ୍ତାପରେ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ହେଉଛି, ତାରାମାନଙ୍କର ଚିତ୍କାର ଶୁଣାଯାଉଛି; ଏଠାରେ ଦିଗ୍ପାଳମାନଙ୍କର ସହରଗୁଡ଼ିକ ଭସ୍ମ ହେଉଛି, ତୀବ୍ର ଚଟାଚଟି ଶବ୍ଦ ହେଉଛି।
ତାରାଵିଶରଣୋଦ୍ଗାରଵୃଷ୍ଟରତ୍ନଧରାତଲମ୍ । ସର୍ଵସ୍ଥଲାଲଯଚଲଦ୍ଦହ୍ଯମାନଜନଵ୍ରଜମ୍
ତାରାମାନଙ୍କର ବିକିରଣରୁ ରତ୍ନ ଝରିବାରେ ଏଠାର ଭୂମି ଭିଜିଯାଇଛି; ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଘରଗୁଡ଼ିକ ହଲୁଚିଯାଉଛି ଏବଂ ଲୋକମାନେ ଜଳିଯାଉଛନ୍ତି।
ସର୍ଵଦିକ୍କାନଲପ୍ଲୋଷଗଣଦୁର୍ଦର୍ଶଦିକ୍ତଟମ୍ । ଉତ୍ତପ୍ତାମ୍ବୁଭରସ୍ଵିନ୍ନଜଲେଚରମହାର୍ଣଵମ୍
ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅଗ୍ନିର ତାପରେ ଜଳିଉଠିଥିବା, ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଧରିପାରିବା ଦୁର୍ଲଭ ଏକ କୂଳ, ଏବଂ ତିବ୍ର ତାପରେ ଉତ୍ତାପିତ ଜଳରେ ଭରିଥିବା, ଉତ୍ତେଜିତ ଏକ ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ର।
ଧରାଧରଦରୀରନ୍ଧ୍ରଭ୍ରମତ୍କୁଣ୍ଡଲିମଣ୍ଡଲମ୍ । ପତତ୍ପର୍ଵତନିଷ୍ପିଷ୍ଟପ୍ଲୁଷ୍ଟପତ୍ତନମଣ୍ଡଲମ୍
ପୃଥିବୀ ଓ ପାହାଡ଼ର ଫାଟ ଓ ଗହ୍ୱର ମଧ୍ୟରେ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଥିବା ଏକ ତୀବ୍ର ଧାରା; ଏଠାରେ ପଡ଼ୁଥିବା ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ସହରଗୁଡ଼ିକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣବିଚୁର୍ଣ୍ଣ ଓ ଜଳିଯାଉଥିବା ଏକ ଅଞ୍ଚଳ।
ପତତ୍ପଚପଚାଶବ୍ଦଶବ୍ଦିତାବ୍ଧ୍ଯଦ୍ରିକୁଞ୍ଜକମ୍ । ତପତ୍ତାପୋନ୍ନମଦ୍ଭୂତଜ୍ଵରିତାର୍ଣଵପର୍ଵତମ୍
ପଡ଼ୁଥିବା ଭାଗ ଓ ଅବଶିଷ୍ଟର ଶବ୍ଦରେ ଗଞ୍ଜିଉଥିବା ପାହାଡ଼ ଓ ଝାଡ଼ିର ଗୋଛ; ତିବ୍ର ତାପରେ ଉତ୍ତାପିତ, ଜ୍ୱରରେ ଫୁଲିଉଠୁଥିବା ପାହାଡ଼ ଓ ସମୁଦ୍ର।
ହୃଦଯସ୍ଫୋଟନିସ୍ସାରପତଦ୍ଵିଦ୍ଯାଧରାଙ୍ଗନମ୍ । ଆକ୍ରନ୍ଦରୋଦନଶ୍ରାନ୍ତଦ୍ରଵନ୍ନିଶ୍ଶରଣାମରମ୍
ଏଠାରେ ହୃଦୟ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ ଏବଂ ଦେବମାନଙ୍କର ଦେହ ପଡ଼ିଯାଏ; କ୍ରନ୍ଦନ ଓ ରୋଦନରେ କ୍ଳାନ୍ତ, ଶରଣହୀନ ଦେବତାମାନେ ଗଳିଯାଉଛନ୍ତି।
ନାଗଲୋକଜ୍ଵଲଜ୍ଜ୍ଵାଲାପାତାଲୋତ୍ତପ୍ତଭୂତଲମ୍ । ଶୁଷ୍କାର୍ଣଵସ୍ଖଦାପଙ୍କଵିଵୃତ୍ତୋଗ୍ରଜଲେଚରମ୍
ସର୍ପମଣ୍ଡଳର ତୀବ୍ର ଆଗ୍ନିଶିଖା ତଳ ଭୂମିକୁ ଜଳାଇଦେଲା, ତଳସ୍ଥଳର ଉତ୍ତାପରେ ପୃଥିବୀ ତାପିଗଲା, ଶୁଷ୍କ ସମୁଦ୍ରଗୁଡ଼ିକ ମାଟି ଓ ଦଳିଆ ଦଳିଆ ହୋଇଗଲା, ଭୟଙ୍କର ଜଳର ଚଞ୍ଚଳତାରେ ସେଗୁଡ଼ିକ ଚରମ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଲା।
ଔର୍ଵେଣାବିନ୍ଧନାଭାଵାତ୍ ପ୍ରୋଡ୍ଡୀଯେଵ ସହସ୍ରଧା । ଗତେନ ଶତଧୋତ୍ଥାଯ ଗୃହୀତଗଗନାଙ୍ଗନମ୍
ପାତାଳ ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ଜଳାଇବାକୁ କିଛି ଉପାଦାନ ନଥିବାରୁ, ସେ ଅଗ୍ନି ହଜାର ଧାରାରେ ଉପରକୁ ବେଗରେ ବହିଗଲା, ଶତାଧିକ ନଦୀ ପରି ଉପରକୁ ଉଠି, ଆକାଶକୁ ଆବୃତ କରିଦେଲା।
ଅଥୋଦଭୂଜ୍ ଜ୍ଵଲଜ୍ଜ୍ଵାଲାକିଂଶୁକାଂଶୁକଶୋଭିତଃ । ତାଣ୍ଡଵାଯେଵ କଲ୍ପାଗ୍ନିସ୍ ତରଲୋଲ୍ମୁକମାଲ୍ଯଵାନ୍
ତାପରେ ଏକ ତୀବ୍ର ଆଗ୍ନିଶିଖା ଉପଜିଲା, ଯାହା କିଂଶୁକ ଫୁଲର ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗିନ ରେଶମ ପଟା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ତାହାର ମୁଣ୍ଡରେ ତରଳ ଅଗ୍ନିଗୁଛ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲା, ମନେ ହେଉଥିଲା ଯେ ଶୃଷ୍ଟିର ସଂହାର ଅଗ୍ନି ନୃତ୍ୟ କରୁଛି।
ତାରଂ ପଟପଟାଟୋପୀ ରଟଦ୍ଭଟ ଇଵୋଦ୍ଭଟଃ । ଜ୍ଵାଲୋଦ୍ଭୁଜୋ ଧୂମ୍ରକଚୋ ଜଗଜ୍ଜୀର୍ଣକୁଟୀନଟଃ
ସେ ଆଗ୍ନିଶିଖା ତୀବ୍ର ଚିର୍ଚିରାହାଟି ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା, ଯେପରି ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୋଦ୍ଧା ଚିତ୍କାର କରୁଛି, ତାହାର ଧୂଆଁ ପରି ଚୁଲି ଥିଲା, ଏବଂ ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ପୁରୁଣା ଘରଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରୁଥିଲା।
ଜଜ୍ଵଲୁର୍ ଵନଜାଲାନି ପୁରାଣି ନଗରାଣି ଚ । ମଣ୍ଡଲଦ୍ଵୀପଦୁର୍ଗାଣି ଜଙ୍ଗଲାନି ସ୍ଥଲାନି ଚ
ବନ, ପୁରୁଣା ସହର, ଦୁର୍ଗ ଦ୍ୱୀପ, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ସମତଳ ଭୂମି—ସବୁଠି ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳା ଲାଗିଗଲା।
ସର୍ଵଖାନି ମହାକାଶମ୍ ଆଶା ଦଶ ଦିଵଶ୍ ଶିରଃ । ଶ୍ଵଭ୍ରକୂପାରଘଟ୍ଟାଟ୍ଟଘଟ୍ଟନୋଡ୍ଡାରଦିକ୍ତଟାଃ
ସମସ୍ତ ଖଣି, ବିଶାଳ ଆକାଶ, ଦଶ ଦିଗ, ସ୍ୱର୍ଗର ଶିର, ପାହାଡ଼ର ଗୁହା, କୁଆଁ, ଓ ଦିଗବନ୍ଧ ତଟ—ସବୁଠି ଆଘାତ ଲାଗିଲା, ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଓ ଭସ୍ମୀଭୂତ ହେଲା।
ଶୃଙ୍ଗାଣି ସିଦ୍ଧଵୃନ୍ଦାନି ଗିରଯସ୍ ସାଗରାର୍ଣଵାଃ । ସରସ୍ସରସ୍ଯସ୍ ସରିତୋ ଦେଵାସୁରନରୋରଗାଃ
ପାହାଡ଼ର ଶିଖର, ସିଦ୍ଧମନ୍ଦଳୀ, ପାହାଡ଼, ସମୁଦ୍ର, ଝିଲିକ, ନଦୀ, ଦେବତା, ଦାନବ, ମଣିଷ ଓ ସର୍ପ—ସମସ୍ତେ ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଗଲେ।
ଆଶାଶ୍ ଶନଶନାଶବ୍ଦୈḫ ପୁରୁଷୈର୍ ଅଶିଵାର୍ଚିଷାମ୍ । ଆସନ୍ କ୍ଷ୍ଵେଡାକୁରାକ୍ଷସ୍ଯୋ ଜ୍ଵାଲାଜାଲୋଜ୍ଜ୍ଵଲୋର୍ଧ୍ଵଜାଃ
ଦିଗବଳୟ, ଲୋକମାନଙ୍କର ଶନ୍ ଶନ୍ ଶବ୍ଦ ଓ ଅଶୁଭ ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ରାକ୍ଷସମାନେ ହୁଁକାର ଦେଇ ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା ଦେଖି, ଅଗ୍ନିର ଝାଲରେ ଝଲମଲାଉଥିବା ପତାକା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଭଂ ଭଂ ଭମ୍ ଇତି ଭାଙ୍କାରୈର୍ ଭୀଷଣୈର୍ ଭୂରିଭସ୍ମଭିଃ । ଜ୍ଵାଲାଶ୍ ଶ୍ଵଭ୍ରାଦ୍ରିଭୂମୀନାଂ ଗୁହାଭ୍ଯḫ ପରିନିର୍ଯଯୁଃ
ଭୟଙ୍କର 'ଭଂ ଭଂ ଭଂ' ଶବ୍ଦ ଏବଂ ବହୁତ ରାଖ ସହିତ, ଆଗୁନିର ଶିଖାଗୁଡ଼ିକ ଭୂମି, ପାହାଡ଼ ଏବଂ ଗୁହାମାନଙ୍କର ଗଭୀର ଅଂଶରୁ ବାହାରିଲା।
ଜ୍ଵାଲୋଦରସ୍ଥା ଅରୁଣାସ୍ ସମସ୍ତା ଭୂତଜାତଯଃ । ସ୍ଥଲପଦ୍ମୋଦରାଲୀନାମ୍ ଆଜହ୍ରୁଶ୍ ଶ୍ରିଯମ୍ ଅଶ୍ରିଯଃ
ଆଗୁନିର ଭିତରେ ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ, ଜମିରେ ପଦ୍ମ ଫୁଲର ଗଭୀର ଗୁହାରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କର ଧନ ନେଇନେଲେ, ଯଦିଓ ସେମାନେ ନିଜେ ଦରିଦ୍ର ଥିଲେ।
ସଦ୍ଯୋନିସ୍ସୃତରକ୍ତାଭୈସ୍ ସିନ୍ଦୂରାମ୍ଭୋଦସୁନ୍ଦରୈଃ । ଧଗ୍ ଧଗ୍ ଧଗ୍ ଇତି ଗାଯଦ୍ଭିର୍ ଜ୍ଵାଲାଜାଲୈର୍ ଜଗଦ୍ଗତୈଃ
ଏକାଏକି ରକ୍ତ ରଙ୍ଗର ଏବଂ ସିନ୍ଧୂର ମେଘ ଭଳି ସୁନ୍ଦର ଆଗୁନିର ଲହରୀମାନେ, 'ଧଗ୍ ଧଗ୍ ଧଗ୍' ବୋଲି ଗାଇ, ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱରେ ପ୍ରସାରିତ ହେଲେ।
ଆସୀଦ୍ ରକ୍ତାଂଶୁକୈẖ କୀର୍ଣଂ ସନ୍ଧ୍ଯାଭ୍ରୈର୍ ଇଵ ଵା ନଭଃ । ଉତ୍ଫୁଲ୍ଲକିଂଶୁକଵନୈର୍ ଉଡ୍ଡୀନୈର୍ ଇଵ ଵାଵୃତମ୍
ଆକାଶଟି ଲାଲ ରେଖାରେ ଭରିଯାଇଥିଲା, ଯେପରି ଗୋଧୂଳିର ମେଘ ଦେଖାଯାଏ, ଏବଂ ଉଡ଼ୁଥିବା ଫୁଲିଥିବା କିମ୍ଶୁକ ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକାପଟେ ଢାକିଯାଇଥିଲା।
ଔର୍ଵେଣ ଵାଵୃତା ଆସନ୍ ଫୁଲ୍ଲାଶୋକଵନା ଇଵ । ସ୍ଥଲାବ୍ଜଵଲିତା ରାଵଵିରାଵା ଇଵ ଚାର୍ଣଵାଃ
ଔର୍ବଙ୍କ ଅଗ୍ନିରେ ଭୂମି ଆବୃତ ହେଇଥିଲା, ଯେପରି ଫୁଲିଥିବା ଅଶୋକ ବନର ଦେଖାଯାଏ । ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଶାଉଳି ଫୁଲରେ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇ, ତାହାର ଗର୍ଜନ ଶବ୍ଦରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଥିଲା ।
ନାନାଵର୍ଣଜ୍ଵଲଜ୍ଜ୍ଵାଲାଧୂମଵିନ୍ଯାସବନ୍ଧଵାନ୍ । ରୂଢଵାନ୍ ହିମଵାନ୍ ଧାତୁଚିତ୍ରସୌଧତଲଶ୍ରିଯମ୍
ହିମବନ୍ତ ପର୍ବତ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ଓ ଧୂଆଁର ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା, ତାହାର ଧାତୁରେ ଭରିଥିବା ରାଜମହଳର ତଳମଜଲା ରୂପରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଶୋଭା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଥିଲା ।
ଅନନ୍ତଵନଵିନ୍ଯାସନଵଯୌଵନପାଵକଃ । ଉଦଯାସ୍ତମଯାଦ୍ରିଭ୍ଯୋ ଵିନ୍ଧ୍ଯୋ ଵିଧୁରତାମ୍ ଅଗାତ୍
ଅନେକ ବନର ଅଗ୍ନି ଓ ତରୁଣ ଶିଖାରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ, ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତ ଶିଖରରୁ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ଶୂନ୍ୟ ଓ ନିର୍ଜନ ହୋଇଯାଇଥିଲା ।
ଅଙ୍ଗାରକଲ୍ପଵିଟପୈର୍ ଜ୍ଵାଲାଵନଵିଵଲ୍ଗନୈଃ । ଶରୈର୍ ଈଶ ଇଵ କ୍ଷୁବ୍ଧସ୍ ସହ୍ଯୋ ଽସହ୍ଯତ୍ଵମ୍ ଆଯଯୌ
ଅଙ୍ଗାର ପରି ଗଛ ଓ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ବନରେ ଘେରା ହୋଇ, ସହ୍ୟ ପର୍ବତ ବାଣରେ ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ଦେବତା ପରି ଅସହ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା ।
ମଧ୍ଯମଧ୍ଯକଚତ୍କାର୍ଷ୍ଣ୍ଯଂ ଭ୍ରମଦ୍ଧୂମାଲିମାଲିତମ୍ । ଚଲଜ୍ଜ୍ଵାଲାବ୍ଜମ୍ ଅନିଲୈର୍ ମୃଷ୍ଟଂ ସର ଇଵାମ୍ବରମ୍
ଆକାଶର ମଧ୍ୟଭାଗକୁ ଘୁରୁଥିବା ଧୂଆଁ ଏମିତି କଳା କରି ଢାକି ଦେଇଥିଲା, ଯେପରି ଆକାଶଟିଏ ପବନରେ ଉତ୍ତଳ ହୋଇଥିବା ଝିଲିକି ଲାଗିଥିବା ଝିଲିକ ଝିଲିକ ଅଗ୍ନିଶିଖା ମାନେ ଜଳପଦ୍ମ ଭଳି ତାହାର ଉପରେ ତରଙ୍ଗିତ ହେଉଛି।
ଖେ ଽଦ୍ରୀଣାଂ ଶିଖରୋର୍ଵ୍ଯୋ ଽଗ୍ନିଶିଖାଶିଖରଶେଖରାଃ । ନନୃତୁର୍ ନୀରସା ରାମ ନର୍ତକ୍ଯẖ କେତୁକୁନ୍ତଲାଃ
ଆକାଶରେ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରଗୁଡ଼ିକ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ଦ୍ୱାରା ମୁଣ୍ଡିତ ହୋଇଥିଲା, ହେ ରାମ, ପତାକାମାନେ ତାଙ୍କର ଲମ୍ବା ଚୁଲି ଭଳି ଉଡ଼ୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଜୀବନ୍ତହୀନ ନୃତ୍ୟାଙ୍ଗନାମାନେ ଭଳି ନାଚୁଥିଲେ।
ତଲାହିତାନଲଜ୍ଵାଲା ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡୋର୍ଧ୍ଵକଵାଟଭୂଃ । ଭର୍ଜନପ୍ରୋତ୍ଫଲଦ୍ଭୂତଧାନାଗାଦ୍ ଭ୍ରାଷ୍ଟ୍ରଭୂମିକାମ୍
ଭୂମିର ତଳେ ଲଗାଯାଇଥିବା ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ଦ୍ୱାରା ଭୂମି ଦଗ୍ଧ ହୋଇ, ସେହି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ତାପରେ ଫୁଲି ଫଟିଯାଉଥିବା ଭଳି ଜଳୁଥିଲେ, ଏହା ଏକ ବଡ଼ ଭଟ୍ଟିର ତଳଭୂମି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଦ୍ଵୀପାବ୍ଧିକଙ୍କଣଶ୍ରେଣୀ ମୃଜ୍ଜଲାଙ୍ଗାଗ୍ନିନାରୁଣା । ହୃତ୍ପ୍ରକୋଷ୍ଠେ ଜଗଲ୍ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯାସ୍ ସାଵତୀର୍ଣାଭଵତ୍ ତଦା
ସେତେବେଳେ, ବିଶ୍ୱର ଶ୍ରୀର ହୃଦୟ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱୀପ ଓ ସମୁଦ୍ରର ଗୋଲାକାର ଶୃଙ୍ଖଳା ଅଗ୍ନି ଓ ଜଳର ରଙ୍ଗରେ ରକ୍ତିମ ହୋଇ, ତାପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ଶୈଲାଶ୍ ଚଟଚଟାସ୍ଫୋଟୈର୍ ଵୃକ୍ଷାẖ କଟକଟାରଵୈଃ । ଦେଶା ହଲହଲୋଲ୍ଲାସୈର୍ ଅଲଂ ଵିଦଲନଂ ଯଯୁଃ
ପାହାଡ଼ ଚଟାଚଟି ଭାଙ୍ଗିବା ଶବ୍ଦରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଥିଲେ, ଗଛମାନେ କଠିନ କଟକଟି ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ଭୂମି ହଲହଲା ଶବ୍ଦରେ ଭରିଯାଇଥିଲା—ଏହା ସବୁକିଛି ଭାଙ୍ଗିଦେବା ପାଇଁ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଥିଲା।
ଅବ୍ଧଯẖ କ୍ଵଥିତାକାରାḫ ଫେନିଲୋଲ୍ଲୋଲମାଂସଲାଃ । ଵୀଚୀକରତଲାଘାତାଂଶ୍ ଚକ୍ରୁର୍ ଅର୍କମୁଖେ ନୁ ଖେ
ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତାପ ଦେଖାଉଥିଲା, ଫେନ ଓ ତରଙ୍ଗରେ ଭରିଯାଇ ଗାଢ଼ ହୋଇଥିଲା, ତାଙ୍କର ତରଙ୍ଗମାନେ ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟମୁଖକୁ ଝଟକା ଦେଉଥିଲେ।
ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଵେଲ୍ଲିତୈର୍ ଲୋଲଭୂତଲାଙ୍ଗାରପର୍ଵତାନ୍ । ଜହ୍ରୁର୍ ଵୀଚିକରୈର୍ ମୋହଜଡାḫ ପ୍ରକୁପିତା ଇଵ
ତରଙ୍ଗମାନେ, ମନେ ହେଉଥିଲା ମୂଢ଼ତାରେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ଭୂମିରେ କମ୍ପିଥିବା କୋଇଳାପରି ପାହାଡ଼ମାନେକୁ ଉଠାଇ ଏପଟଓପଟ କରୁଥିଲେ।
ଆଶାକାଶାଶିନାମ୍ ଏଷାଂ ଗୁହାଗୁଲଗୁଲାରଵାନ୍ । ପ୍ରପନ୍ନଶ୍ ଶବ୍ଦ ଆଗ୍ନେଯୋ ଜ୍ଵାଲାଭଡଭଡୋଦ୍ଭଟଃ
ଏମାନଙ୍କର ଗୁହା ଓ ଆକାଶର ଗୁଞ୍ଜନ ଭଳି ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ, ଅଗ୍ନିର ତୀବ୍ର ଝଟକା ଭଳି ଚିତ୍କାର ଉପଜିଲା।