ବୀଜେ ଽନ୍ତସ୍ ସ୍ଥାଵରେ ହ୍ଯ୍ ଆସ୍ତେ ପଦାର୍ଥୋ ଯତ୍ର ଜଙ୍ଗମଃ । କିଂ ନାସ୍ତେ ତତ୍ର ଦେହେ ଽନ୍ତର୍ ନିଜେ ଚିତ୍କଲ୍ପନାତ୍ମକଃ
ଯେପରି ଚଳନଶୀଳ ବସ୍ତୁ ଯେଉଁଠି ଅଚଳ ଆଧାର ମାନେ ବୀଜରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅଛନ୍ତି, ସେପରି ନିଜର ଦେହରେ ଯିଏ ଚେତନା ଓ କଳ୍ପନାର ଆଧାର, ସେଉଁଠି କାହିଁକି ନ ରହିପାରିବେ?
ସାକାରୋ ଗଗନାତ୍ମାସ୍ତୁ ନିରାକାରଂ ଖମ୍ ଅସ୍ତୁ ଵା । ଆସ୍ତେ ବହିର୍ ଅଥାନ୍ତଶ୍ ଚ ଭିନ୍ନେ ବାହ୍ଯାନ୍ତରେ ନ ହି
ଆକାଶ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଆକାରରେ ହେଉ କି ନିରାକାର ହେଉ, ଏହା ବାହାରେ ଓ ଭିତରେ ଉଭୟ ଅଛି; ବାହ୍ୟ ଓ ଅନ୍ତର ଭିନ୍ନ ବୋଲି ଯେଉଁ ଭାବନା, ସେଠି ପ୍ରକୃତରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ।
ଆତ୍ମାରାମẖ କାଷ୍ଠମୌନୀ ନଜଡୋ ଽପି ଦୃଷଜ୍ଜଡଃ । ଅହଂ ତ୍ଵମ୍ ଇତ୍ଯାଦିମଯୋ ଵିରାଡ୍ ଆତ୍ମନି ତିଷ୍ଠତି
ଯିଏ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଏ, ଗଛ ଭଳି ନିରବ ରହେ, ମୂଢ଼ ନୁହେଁ କିନ୍ତୁ ଦେଖିବାକୁ ଅଚଳ ଲାଗେ, ଯିଏ 'ମୁଁ' ଓ 'ତୁମେ' ଭାବରେ ଗଠିତ—ସେଇ ବିଶ୍ୱପୁରୁଷ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ବସିଥାଏ।
ଆଵେଷ୍ଟିତୋଜ୍ଝିତଲତାତୃଣଦାରୁପୁଂଵଦ୍ ଉଚ୍ଛବ୍ଦମ୍ ଅମ୍ବୁରଯଵଚ୍ ଚ ଵିଚୋପିତାଙ୍ଗଃ । ନାନାଵିଧେ ହି ଵିହରନ୍ନ୍ ଅପି କାର୍ଯଜାଲେ ତଜ୍ଜ୍ଞଶ୍ ଶିଲାଜଠରଶାନ୍ତମନସ୍କ ଏଵ
ଲତା, ଘାସ, କାଠ, ଲୋକ ଓ ଶବ୍ଦରେ ଘିରି ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ପାଣିର ତରଙ୍ଗ ଭଳି ଶବ୍ଦ ଉଠୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କାମକାଜର ଝଂଜାଟରେ ଦେହ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ପାହାଡ଼ର ପଥର ଭଳି ଶାନ୍ତ ମନେ ରହନ୍ତି।
ଅଥାଗ୍ରସ୍ଥବ୍ରହ୍ମଲୋକେ ବ୍ରହ୍ମଣି ଧ୍ଯାନଶାଲିନି । ନିକ୍ଷିପ୍ତାକ୍ଷଶ୍ ଶନୈର୍ ଦିକ୍ଷୁ ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍ ଅମଲଂ ହ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ତାପରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକରେ ବ୍ରହ୍ମା ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ଥିଲେ, ମୁଁ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଚାରିଦିଗକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲି, ଏବଂ ନିର୍ମଳ ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖିଲି।
ଦ୍ଵିତୀଯମ୍ ଅର୍କଂ ମଧ୍ଯାହ୍ନେ ପଶ୍ଚାଦ୍ ଅଭ୍ଯୁଦିତଂ ସ୍ଫୁଟମ୍ । ଦିଗ୍ଦାହମ୍ ଇଵ ଦିଗ୍ଵକ୍ତ୍ରେ ଵନଦାହମ୍ ଇଵାଚଲେ
ମୁଁ ଦେଖିଲି ଦିନମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ପରେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଉଦୟ ହେଉଛି, ମନେ ହେଉଥିଲା ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ ମୁହଁରେ ଆଗ ଲାଗିଛି, ପାହାଡ଼ରେ ଜଣେ ଜଣେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଆଗ ଲାଗିଥିବା ପରି।
ଵହ୍ନିଲୋକମ୍ ଇଵ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଵଡଵାଗ୍ନିମ୍ ଇଵାର୍ଣଵେ । ତତୋ ଽପଶ୍ଯମ୍ ଅହଂ ଦୀପ୍ତଂ ସୂର୍ଯଂ ନୈରୃତଦିଙ୍ମୁଖେ
ଆକାଶରେ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ଅଗ୍ନିର ଏକ ଅଲଗା ଜଗତ ରହିଛି, କିମ୍ବା ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଥିବା ଅଗ୍ନିପରି। ତାପରେ ମୁଁ ଦକ୍ଷିଣପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଏକ ତେଜସ୍ୱୀ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିଲି।
ସୂର୍ଯଂ ଯାମ୍ଯୈକଦିଗ୍ଭାଗେ ସୂର୍ଯମ୍ ଅଗ୍ନିକଦିଙ୍ମୁଖେ । ସୂର୍ଯମ୍ ଐନ୍ଦ୍ରୈକଦିଗ୍ଭାଗେ ସୂର୍ଯମ୍ ଈଶାନଦିଙ୍ମୁଖେ
ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଦକ୍ଷିଣପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଉତ୍ତରପୂର୍ବ ଦିଗରେ ମଧ୍ୟ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିଲି।
ସୂର୍ଯଂ କୁବେରକକୁଭି ସୂର୍ଯଂ ଵାଯଵ୍ଯଦିକ୍ତଟେ । ସୂର୍ଯଂ ଵାରୁଣଦିଗ୍ଭାଗେ ତେନ ଵିସ୍ମିତଵାନ୍ ଅହମ୍
ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଉତ୍ତରପଶ୍ଚିମ ସୀମାରେ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ମଧ୍ୟ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିଲି। ଏହା ଦେଖି ମୁଁ ବିସ୍ମିତ ହୋଇଗଲି।
ଯାଵଦ୍ ଵିଚାରଯାମ୍ଯ୍ ଆଶୁ ଵିଧିଵୈଧୁର୍ଯମ୍ ଆକୁଲଃ । ଉଦଭୂଦ୍ ଭୂତଲାତ୍ ତାଵଦ୍ ଅର୍କ ଔର୍ଵ ଇଵାର୍ଣଵାତ୍
ମୁଁ ଏହି ଅନ୍ୟୋନ୍ୟତା ବିଷୟରେ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ହଠାତ୍ ଭୂମିରୁ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦିତ ହେଲା, ଯେପରି ସମୁଦ୍ରରୁ ଅଗ୍ନି ବାହାରୁଥାଏ।
ଏକାଦର୍ଶେ ଽଖିଲାର୍କାଣାଂ ପ୍ରତିବିମ୍ବମ୍ ଇଵୋତ୍ଥିତମ୍ । ଉଦଭୂତ୍ ତ୍ରଯମ୍ ଅର୍କାଣାମ୍ ଅମ୍ବରେ ଦିଗ୍ଗଣାମ୍ବରେ
ଏକଟି ଆଇନାରେ ସମସ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଆକାଶରେ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକର ବିସ୍ତୃତତାରେ ତିନିଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲା।
ତଦ୍ ଦ୍ଵାଦଶପରୀମାଣଂ ଦୀପ୍ତଂ ଵୃନ୍ଦଂ ଵିଵସ୍ଵତାମ୍ । ସର୍ଵଦିକ୍କଂ ଦଦାହୋଚ୍ଚୈଶ୍ ଶୁଷ୍କଂ ଵନମ୍ ଇଵାନଲଃ
ସେଇ ଜ୍ଵଳନ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କର ଗୋଛା, ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ଦ୍ୱାଦଶ ଗୁଣା ବଡ଼, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ତୀବ୍ର ଭାବରେ ଦାହିଲା, ଯେପରି ଉଷ୍ଣ ଅଗ୍ନି ଶୁଷ୍କ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଜଳାଏ।
ଅଥୋଦଭୂଜ୍ ଜଗତ୍ଷଣ୍ଡଶୋଷଣଗ୍ରୀଷ୍ମଵାସରଃ । ଅନଗ୍ନିର୍ ଅଗ୍ନିଦାହୋ ଦ୍ରାଗ୍ ଅଦୃଶ୍ଯୋଲ୍ମୁକଗୁଲ୍ମକଃ
ତାପରେ ଏମିତି ଏକ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଦିନ ଆସିଗଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଶୁଷ୍କ କରିଦେଲା, ଅଗ୍ନି ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦାହ ହେଉଥିଲା, ଅଦୃଶ୍ୟ ଉଲ୍କାମାଳା ସହିତ ହଠାତ୍ ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ଅନଗ୍ନିନାଗ୍ନିଦାହେନ ତେନ ତାମରସେକ୍ଷଣ । ଅଙ୍ଗାନି ଦାଵଦଗ୍ଧାନି ସ୍ଵିନ୍ନାନୀଵ ମମାଭଵନ୍
ଏହି ଅଗ୍ନି ବିନା ଦାହରେ, ହେ କମଳନୟନ, ମୋ ଦେହର ଅଂଶଗୁଡ଼ିକ ଦାବାନଳରେ ପୋଡ଼ିଯିବା ପରି ହେଲା, ଘମରେ ଭିଜିଗଲା।
ପ୍ରଦେଶଂ ତମ୍ ଅଥ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଦୂରମ୍ ଆରୂଢଵାନ୍ ଅହମ୍ । ଦୃଢହସ୍ତତଲାଘାତହତକନ୍ଦୁକଵନ୍ ନଭଃ
ତାହା ପରିଛାଡ଼ି, ମୁଁ ଦୂରକୁ ଉଠିଗଲି, ଯେପରି ଦୃଢ଼ ହାତରେ ଆଘାତ ପାଇଥିବା ଗୋଲା ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଯାଏ।
ଅପଶ୍ଯଂ ଗଗନସ୍ଥୋ ଽହମ୍ ଉଦିତଂ ଚଣ୍ଡତେଜସମ୍ । ତପନ୍ତଂ ଦ୍ଵାଦଶାଦିତ୍ଯଗଣଂ ଦିକ୍ଷୁ ଦଶସ୍ଵ୍ ଅପି
ଆକାଶରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଦଶଦିଗରେ ତାପ ଦେଉଥିବା, ଦ୍ୱାଦଶଟି ତୀବ୍ର ତେଜସ୍ବୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଉଛନ୍ତି।
ବୃହଦ୍ଭଡଭଡାରାଵଜ୍ଵଲଦ୍ଘନଵନାଚଲମ୍ । ମହାକହକହାଶବ୍ଦକ୍ଵଥତ୍ସପ୍ତାବ୍ଧିଡମ୍ବରମ୍
ମୁଁ ଦେଖିଲି, ବଡ଼ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନିରେ ଜଳୁଛି, ଏବଂ ସାତଟି ସାଗରର ଗର୍ଜନରେ ଆକାଶ ଉତ୍ତାଳ ହେଉଛି।
ସଜ୍ଵାଲୋଲ୍ମୁକନୀରନ୍ଧ୍ରଲୋକାନ୍ତରପୁରାନ୍ତରମ୍ । ଜ୍ଵାଲାଘନଘଟାଟୋପସିନ୍ଦୂରୀକୃତପର୍ଵତମ୍
ଜ୍ୱାଳାରେ ଜଳୁଥିବା ଉଲ୍କା ଦ୍ୱାରା ଲୋକମଧ୍ୟର ନଗର ଓ ଅନ୍ତର୍ଜଗତ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି, ଏବଂ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଅଗ୍ନିର ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗିଯାଇଛି।
ଡୀଯମାନମହାଙ୍ଗାରସ୍ଥିରଵିଦ୍ଯୁତ୍କକୁପ୍ତଟମ୍ । ସ୍ଫୁରତ୍କଟକଟାଟୋପଚଟତ୍ପତ୍ତନମଣ୍ଡଲମ୍
ଏଠାରେ ଏକ ବିଶାଳ ଅଙ୍ଗାର ତଳ ରହିଛି, ଯାହା ଏକାଧାରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମେଘର ଚମକ ପରି ଚମକୁଛି, ତାହା ଉପରେ ଏକ ଛାତା ପରି ଆବରଣ ରହିଛି; ଏହି ସ୍ଥାନଟି ଗର୍ଜନ ଓ ଟିକିଟିକି ଶବ୍ଦରେ ଗଞ୍ଜାଇଯାଉଛି।
ଵିଦଲଦ୍ଭୂତଲୋଦ୍ଭୂତଧୂମଦଣ୍ଡୈଶ୍ ଶିଲାଘନୈଃ । କାଚସ୍ତମ୍ଭସହସ୍ରାଢ୍ଯଭୁଵନାସ୍ଥାନମଣ୍ଡପମ୍
ଏଠାରେ ଅନେକ ପଥର ଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଏକ ମଣ୍ଡପ ଅଛି, ଯାହା ଭୂମିରୁ ଉଠିଯାଇଛି ଏବଂ ଧୂଆଁ ଉଠୁଛି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପଥର ଟୁକୁଡ଼ି ଭରିଛି।
କ୍ଵଥଦ୍ଭୂତମହାଭୂତତାରାକ୍ରନ୍ଦାତିଘର୍ଘରମ୍ । ଲୋକପାଲପୁରାପାତସ୍ଫୁଟଚ୍ଚଟଚଟୋଦ୍ଭଟମ୍
ଏଠାରେ ପଞ୍ଚଭୂତ ଉତ୍ତାପରେ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ହେଉଛି, ତାରାମାନଙ୍କର ଚିତ୍କାର ଶୁଣାଯାଉଛି; ଏଠାରେ ଦିଗ୍ପାଳମାନଙ୍କର ସହରଗୁଡ଼ିକ ଭସ୍ମ ହେଉଛି, ତୀବ୍ର ଚଟାଚଟି ଶବ୍ଦ ହେଉଛି।
ତାରାଵିଶରଣୋଦ୍ଗାରଵୃଷ୍ଟରତ୍ନଧରାତଲମ୍ । ସର୍ଵସ୍ଥଲାଲଯଚଲଦ୍ଦହ୍ଯମାନଜନଵ୍ରଜମ୍
ତାରାମାନଙ୍କର ବିକିରଣରୁ ରତ୍ନ ଝରିବାରେ ଏଠାର ଭୂମି ଭିଜିଯାଇଛି; ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଘରଗୁଡ଼ିକ ହଲୁଚିଯାଉଛି ଏବଂ ଲୋକମାନେ ଜଳିଯାଉଛନ୍ତି।
ସର୍ଵଦିକ୍କାନଲପ୍ଲୋଷଗଣଦୁର୍ଦର୍ଶଦିକ୍ତଟମ୍ । ଉତ୍ତପ୍ତାମ୍ବୁଭରସ୍ଵିନ୍ନଜଲେଚରମହାର୍ଣଵମ୍
ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅଗ୍ନିର ତାପରେ ଜଳିଉଠିଥିବା, ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଧରିପାରିବା ଦୁର୍ଲଭ ଏକ କୂଳ, ଏବଂ ତିବ୍ର ତାପରେ ଉତ୍ତାପିତ ଜଳରେ ଭରିଥିବା, ଉତ୍ତେଜିତ ଏକ ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ର।
ଧରାଧରଦରୀରନ୍ଧ୍ରଭ୍ରମତ୍କୁଣ୍ଡଲିମଣ୍ଡଲମ୍ । ପତତ୍ପର୍ଵତନିଷ୍ପିଷ୍ଟପ୍ଲୁଷ୍ଟପତ୍ତନମଣ୍ଡଲମ୍
ପୃଥିବୀ ଓ ପାହାଡ଼ର ଫାଟ ଓ ଗହ୍ୱର ମଧ୍ୟରେ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଥିବା ଏକ ତୀବ୍ର ଧାରା; ଏଠାରେ ପଡ଼ୁଥିବା ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ସହରଗୁଡ଼ିକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣବିଚୁର୍ଣ୍ଣ ଓ ଜଳିଯାଉଥିବା ଏକ ଅଞ୍ଚଳ।
ପତତ୍ପଚପଚାଶବ୍ଦଶବ୍ଦିତାବ୍ଧ୍ଯଦ୍ରିକୁଞ୍ଜକମ୍ । ତପତ୍ତାପୋନ୍ନମଦ୍ଭୂତଜ୍ଵରିତାର୍ଣଵପର୍ଵତମ୍
ପଡ଼ୁଥିବା ଭାଗ ଓ ଅବଶିଷ୍ଟର ଶବ୍ଦରେ ଗଞ୍ଜିଉଥିବା ପାହାଡ଼ ଓ ଝାଡ଼ିର ଗୋଛ; ତିବ୍ର ତାପରେ ଉତ୍ତାପିତ, ଜ୍ୱରରେ ଫୁଲିଉଠୁଥିବା ପାହାଡ଼ ଓ ସମୁଦ୍ର।
ହୃଦଯସ୍ଫୋଟନିସ୍ସାରପତଦ୍ଵିଦ୍ଯାଧରାଙ୍ଗନମ୍ । ଆକ୍ରନ୍ଦରୋଦନଶ୍ରାନ୍ତଦ୍ରଵନ୍ନିଶ୍ଶରଣାମରମ୍
ଏଠାରେ ହୃଦୟ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ ଏବଂ ଦେବମାନଙ୍କର ଦେହ ପଡ଼ିଯାଏ; କ୍ରନ୍ଦନ ଓ ରୋଦନରେ କ୍ଳାନ୍ତ, ଶରଣହୀନ ଦେବତାମାନେ ଗଳିଯାଉଛନ୍ତି।
ନାଗଲୋକଜ୍ଵଲଜ୍ଜ୍ଵାଲାପାତାଲୋତ୍ତପ୍ତଭୂତଲମ୍ । ଶୁଷ୍କାର୍ଣଵସ୍ଖଦାପଙ୍କଵିଵୃତ୍ତୋଗ୍ରଜଲେଚରମ୍
ସର୍ପମଣ୍ଡଳର ତୀବ୍ର ଆଗ୍ନିଶିଖା ତଳ ଭୂମିକୁ ଜଳାଇଦେଲା, ତଳସ୍ଥଳର ଉତ୍ତାପରେ ପୃଥିବୀ ତାପିଗଲା, ଶୁଷ୍କ ସମୁଦ୍ରଗୁଡ଼ିକ ମାଟି ଓ ଦଳିଆ ଦଳିଆ ହୋଇଗଲା, ଭୟଙ୍କର ଜଳର ଚଞ୍ଚଳତାରେ ସେଗୁଡ଼ିକ ଚରମ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଲା।
ଔର୍ଵେଣାବିନ୍ଧନାଭାଵାତ୍ ପ୍ରୋଡ୍ଡୀଯେଵ ସହସ୍ରଧା । ଗତେନ ଶତଧୋତ୍ଥାଯ ଗୃହୀତଗଗନାଙ୍ଗନମ୍
ପାତାଳ ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ଜଳାଇବାକୁ କିଛି ଉପାଦାନ ନଥିବାରୁ, ସେ ଅଗ୍ନି ହଜାର ଧାରାରେ ଉପରକୁ ବେଗରେ ବହିଗଲା, ଶତାଧିକ ନଦୀ ପରି ଉପରକୁ ଉଠି, ଆକାଶକୁ ଆବୃତ କରିଦେଲା।
ଅଥୋଦଭୂଜ୍ ଜ୍ଵଲଜ୍ଜ୍ଵାଲାକିଂଶୁକାଂଶୁକଶୋଭିତଃ । ତାଣ୍ଡଵାଯେଵ କଲ୍ପାଗ୍ନିସ୍ ତରଲୋଲ୍ମୁକମାଲ୍ଯଵାନ୍
ତାପରେ ଏକ ତୀବ୍ର ଆଗ୍ନିଶିଖା ଉପଜିଲା, ଯାହା କିଂଶୁକ ଫୁଲର ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗିନ ରେଶମ ପଟା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ତାହାର ମୁଣ୍ଡରେ ତରଳ ଅଗ୍ନିଗୁଛ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲା, ମନେ ହେଉଥିଲା ଯେ ଶୃଷ୍ଟିର ସଂହାର ଅଗ୍ନି ନୃତ୍ୟ କରୁଛି।
ତାରଂ ପଟପଟାଟୋପୀ ରଟଦ୍ଭଟ ଇଵୋଦ୍ଭଟଃ । ଜ୍ଵାଲୋଦ୍ଭୁଜୋ ଧୂମ୍ରକଚୋ ଜଗଜ୍ଜୀର୍ଣକୁଟୀନଟଃ
ସେ ଆଗ୍ନିଶିଖା ତୀବ୍ର ଚିର୍ଚିରାହାଟି ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା, ଯେପରି ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୋଦ୍ଧା ଚିତ୍କାର କରୁଛି, ତାହାର ଧୂଆଁ ପରି ଚୁଲି ଥିଲା, ଏବଂ ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ପୁରୁଣା ଘରଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରୁଥିଲା।