ଅଵଯଵାଵଯଵିନୋର୍ ଇଵେହେନ୍ଦ୍ରିଯଚିତ୍ତଯୋଃ । ନ ମନାଗ୍ ଅପି ଭେଦୋ ଽସ୍ତି ନୈକ୍ଯମ୍ ଏକଶରୀରଯୋଃ
ଯେପରି ଅଂଶ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରକୃତରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, ସେପରି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ମନ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ କିଛି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ; ଏହେଁମାନେ ଏକ ଦେହର ଅଂଶ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ମିଶି ନୁହଁନ୍ତି ।
ତସ୍ଯ ତାନ୍ଯ୍ ଏଵ କାର୍ଯାଣି ଜଗତାଂ ଯାନି କାନିଚିତ୍ । ସଙ୍କଲ୍ପା ଏଵ ପୁଂଵୃତ୍ତ୍ଯା ଚଲନ୍ତ୍ଯା ରୂଷିତଦ୍ଵିତାଃ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର କାର୍ଯ୍ୟମାନେ, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉ, ସେଗୁଡ଼ିକ ମନର ଚଳାଚଳ ଦ୍ୱାରା ରଙ୍ଗିନ ହୋଇଥିବା ସଙ୍କଳ୍ପର ଗତି ମାତ୍ର ।
ଜାଗତେ ତସ୍ଯ ଵିଜ୍ଞେଯେ ନାନ୍ଯେ ଽସ୍ଯ ମୃତିଜନ୍ମନୀ । ସ ଏଵେଦଂ ଜଗତ୍ ତସ୍ମାତ୍ ସଙ୍କଲ୍ପାତ୍ମାସ୍ତି ନେତରତ୍
ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ତାଙ୍କୁ ମାତ୍ର ଜାଣିବାଯୋଗ୍ୟ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଜନ୍ମ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ନାହିଁ; ସେ ନିଜେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ, ତେଣୁ ଏହି ଜଗତ ସଙ୍କଳ୍ପର ସ୍ୱଭାବର, ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହଁ ।
ତତ୍ସତ୍ତଯା ଜଗତ୍ସତ୍ତା ତନ୍ମୃତ୍ଯୈଵ ଜଗନ୍ ମୃତମ୍ । ଯାଦୃଶୀ ସ୍ପନ୍ଦମରୁତୋସ୍ ସତ୍ତୈକା ତାଦୃଶୀ ତଯୋଃ
ତାଙ୍କର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ଜଗତର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅଛି, ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ସହିତ ଜଗତ ମୃତ; ଯେପରି ହଳଚଳ କରୁଥିବା ପବନର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଉପରେ ତାହାର ଗତି ନିର୍ଭର କରେ, ସେପରି ଏହି ଦୁଇଟିରେ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ଅଛି ।
ଜଗଦ୍ଵିରାଜୋସ୍ ସତ୍ତୈକା ପଵନସ୍ପନ୍ଦଯୋର୍ ଇଵ । ଜଗଦ୍ ଯତ୍ ସ ଵିରାଡ୍ ଏଵ ଯୋ ଵିରାଟ୍ ତଜ୍ ଜଗତ୍ ସ୍ମୃତମ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଓ ବିଶ୍ୱପୁରୁଷ ଏକ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଦ୍ୱିତୀୟ ନାହିଁ, ଯେପରି ହାବା ଓ ତାହାର ଗତି ଅଲଗା ନୁହେଁ। ଯାହାକୁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ କୁହାଯାଏ, ସେଇ ବିଶ୍ୱପୁରୁଷ; ଏବଂ ବିଶ୍ୱପୁରୁଷ କୁହାଯାଏ, ସେଇ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ।
ଜଗଦ୍ ବ୍ରହ୍ମା ଵିରାଟ୍ ଚେତି ଶବ୍ଦାḫ ପର୍ଯାଯଵାଚକାଃ । ସଙ୍କଲ୍ପମାତ୍ରମ୍ ଏଵୈତେ ଶୁଦ୍ଧଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମରୂପିଣଃ
'ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ', 'ବ୍ରହ୍ମା' ଓ 'ବିଶ୍ୱପୁରୁଷ' — ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ସମାନ ଅର୍ଥରେ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମାନସିକ ଧାରଣା ମାତ୍ର, ଏବଂ ଏହା ସୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଓ ଆକାଶର ରୂପ।
ସଙ୍କଲ୍ପାତ୍ମା ଵିରାଡ୍ ଏଵ ଖମ୍ ଏଵାକୃତିମ୍ ଆଗତମ୍ । ଅସ୍ତୁ ନାମ ସ୍ଵଦେହାନ୍ତẖ କଥଂ ବ୍ରହ୍ମୈଷ ତିଷ୍ଠତି
ବିଶ୍ୱପୁରୁଷ ମନର ରୂପ, ଯେଉଁଥିରେ ଆକାଶ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ। ଧରାଯାଉ ଯେ ସେ ନିଜ ଶରୀର ଭିତରେ ଅଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଏହି ବ୍ରହ୍ମ କିପରି ଏଠାରେ ବସିଛନ୍ତି?
ଯଥା ଧ୍ଯାନେନ ଦେହାନ୍ତସ୍ ତିଷ୍ଠସି ତ୍ଵଂ ଯଥାସ୍ଥିତମ୍ । ତଥାସ୍ତେ ନିଜଦେହେ ଽନ୍ତସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପାତ୍ମା ପିତାମହଃ
ତୁମେ ଯେପରି ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଶରୀର ଭିତରେ ବସିଛ, ସେପରି ମନର ରୂପ ଥିବା ପ୍ରାଚୀନ ପିତାମହ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଦେହରେ ବସିଛନ୍ତି।
ନୃଣାଂ ତଥା ଚ ମୁଖ୍ଯାନାଂ ଶ୍ରୀର୍ ଯା ବ୍ରହ୍ମପୁରୋଦରେ । ଉତ୍ପତ୍ତିପୁତ୍ରିକାଦେହପ୍ରତିବିମ୍ବୋପମାସ୍ତି ସା
ଯେପରି ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଶ୍ରୀ, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଅଛି, ସେଠି ଉତ୍ପତ୍ତିର ଝିଅ ଦେହର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ପରି ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ।
ଯତ୍ର ତ୍ଵମ୍ ଅପି ଦେହାନ୍ତẖ କର୍ତୁଂ ଶକ୍ନୋଷ୍ଯ୍ ଅଲଂ ସ୍ଥିତିମ୍ । ସଙ୍କଲ୍ପାତ୍ମା ଵିଭୁସ୍ ତତ୍ର ବ୍ରହ୍ମା କିଂ ନ କରିଷ୍ଯତି
ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଦେହରେ ଅବସ୍ଥାନ କରିପାରୁଛ, ସେଠି ଯିଏ ଚିନ୍ତାର ଆଧାର ଏବଂ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ସେଇ ବ୍ରହ୍ମା କାହିଁକି ନ ଥିବେ?
ବୀଜେ ଽନ୍ତସ୍ ସ୍ଥାଵରେ ହ୍ଯ୍ ଆସ୍ତେ ପଦାର୍ଥୋ ଯତ୍ର ଜଙ୍ଗମଃ । କିଂ ନାସ୍ତେ ତତ୍ର ଦେହେ ଽନ୍ତର୍ ନିଜେ ଚିତ୍କଲ୍ପନାତ୍ମକଃ
ଯେପରି ଚଳନଶୀଳ ବସ୍ତୁ ଯେଉଁଠି ଅଚଳ ଆଧାର ମାନେ ବୀଜରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅଛନ୍ତି, ସେପରି ନିଜର ଦେହରେ ଯିଏ ଚେତନା ଓ କଳ୍ପନାର ଆଧାର, ସେଉଁଠି କାହିଁକି ନ ରହିପାରିବେ?
ସାକାରୋ ଗଗନାତ୍ମାସ୍ତୁ ନିରାକାରଂ ଖମ୍ ଅସ୍ତୁ ଵା । ଆସ୍ତେ ବହିର୍ ଅଥାନ୍ତଶ୍ ଚ ଭିନ୍ନେ ବାହ୍ଯାନ୍ତରେ ନ ହି
ଆକାଶ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଆକାରରେ ହେଉ କି ନିରାକାର ହେଉ, ଏହା ବାହାରେ ଓ ଭିତରେ ଉଭୟ ଅଛି; ବାହ୍ୟ ଓ ଅନ୍ତର ଭିନ୍ନ ବୋଲି ଯେଉଁ ଭାବନା, ସେଠି ପ୍ରକୃତରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ।
ଆତ୍ମାରାମẖ କାଷ୍ଠମୌନୀ ନଜଡୋ ଽପି ଦୃଷଜ୍ଜଡଃ । ଅହଂ ତ୍ଵମ୍ ଇତ୍ଯାଦିମଯୋ ଵିରାଡ୍ ଆତ୍ମନି ତିଷ୍ଠତି
ଯିଏ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଏ, ଗଛ ଭଳି ନିରବ ରହେ, ମୂଢ଼ ନୁହେଁ କିନ୍ତୁ ଦେଖିବାକୁ ଅଚଳ ଲାଗେ, ଯିଏ 'ମୁଁ' ଓ 'ତୁମେ' ଭାବରେ ଗଠିତ—ସେଇ ବିଶ୍ୱପୁରୁଷ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ବସିଥାଏ।
ଆଵେଷ୍ଟିତୋଜ୍ଝିତଲତାତୃଣଦାରୁପୁଂଵଦ୍ ଉଚ୍ଛବ୍ଦମ୍ ଅମ୍ବୁରଯଵଚ୍ ଚ ଵିଚୋପିତାଙ୍ଗଃ । ନାନାଵିଧେ ହି ଵିହରନ୍ନ୍ ଅପି କାର୍ଯଜାଲେ ତଜ୍ଜ୍ଞଶ୍ ଶିଲାଜଠରଶାନ୍ତମନସ୍କ ଏଵ
ଲତା, ଘାସ, କାଠ, ଲୋକ ଓ ଶବ୍ଦରେ ଘିରି ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ପାଣିର ତରଙ୍ଗ ଭଳି ଶବ୍ଦ ଉଠୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କାମକାଜର ଝଂଜାଟରେ ଦେହ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ପାହାଡ଼ର ପଥର ଭଳି ଶାନ୍ତ ମନେ ରହନ୍ତି।
ଅଥାଗ୍ରସ୍ଥବ୍ରହ୍ମଲୋକେ ବ୍ରହ୍ମଣି ଧ୍ଯାନଶାଲିନି । ନିକ୍ଷିପ୍ତାକ୍ଷଶ୍ ଶନୈର୍ ଦିକ୍ଷୁ ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍ ଅମଲଂ ହ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ତାପରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକରେ ବ୍ରହ୍ମା ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ଥିଲେ, ମୁଁ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଚାରିଦିଗକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲି, ଏବଂ ନିର୍ମଳ ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖିଲି।
ଦ୍ଵିତୀଯମ୍ ଅର୍କଂ ମଧ୍ଯାହ୍ନେ ପଶ୍ଚାଦ୍ ଅଭ୍ଯୁଦିତଂ ସ୍ଫୁଟମ୍ । ଦିଗ୍ଦାହମ୍ ଇଵ ଦିଗ୍ଵକ୍ତ୍ରେ ଵନଦାହମ୍ ଇଵାଚଲେ
ମୁଁ ଦେଖିଲି ଦିନମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ପରେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଉଦୟ ହେଉଛି, ମନେ ହେଉଥିଲା ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ ମୁହଁରେ ଆଗ ଲାଗିଛି, ପାହାଡ଼ରେ ଜଣେ ଜଣେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଆଗ ଲାଗିଥିବା ପରି।
ଵହ୍ନିଲୋକମ୍ ଇଵ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଵଡଵାଗ୍ନିମ୍ ଇଵାର୍ଣଵେ । ତତୋ ଽପଶ୍ଯମ୍ ଅହଂ ଦୀପ୍ତଂ ସୂର୍ଯଂ ନୈରୃତଦିଙ୍ମୁଖେ
ଆକାଶରେ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ଅଗ୍ନିର ଏକ ଅଲଗା ଜଗତ ରହିଛି, କିମ୍ବା ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଥିବା ଅଗ୍ନିପରି। ତାପରେ ମୁଁ ଦକ୍ଷିଣପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଏକ ତେଜସ୍ୱୀ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିଲି।
ସୂର୍ଯଂ ଯାମ୍ଯୈକଦିଗ୍ଭାଗେ ସୂର୍ଯମ୍ ଅଗ୍ନିକଦିଙ୍ମୁଖେ । ସୂର୍ଯମ୍ ଐନ୍ଦ୍ରୈକଦିଗ୍ଭାଗେ ସୂର୍ଯମ୍ ଈଶାନଦିଙ୍ମୁଖେ
ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଦକ୍ଷିଣପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଉତ୍ତରପୂର୍ବ ଦିଗରେ ମଧ୍ୟ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିଲି।
ସୂର୍ଯଂ କୁବେରକକୁଭି ସୂର୍ଯଂ ଵାଯଵ୍ଯଦିକ୍ତଟେ । ସୂର୍ଯଂ ଵାରୁଣଦିଗ୍ଭାଗେ ତେନ ଵିସ୍ମିତଵାନ୍ ଅହମ୍
ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଉତ୍ତରପଶ୍ଚିମ ସୀମାରେ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ମଧ୍ୟ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିଲି। ଏହା ଦେଖି ମୁଁ ବିସ୍ମିତ ହୋଇଗଲି।
ଯାଵଦ୍ ଵିଚାରଯାମ୍ଯ୍ ଆଶୁ ଵିଧିଵୈଧୁର୍ଯମ୍ ଆକୁଲଃ । ଉଦଭୂଦ୍ ଭୂତଲାତ୍ ତାଵଦ୍ ଅର୍କ ଔର୍ଵ ଇଵାର୍ଣଵାତ୍
ମୁଁ ଏହି ଅନ୍ୟୋନ୍ୟତା ବିଷୟରେ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ହଠାତ୍ ଭୂମିରୁ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦିତ ହେଲା, ଯେପରି ସମୁଦ୍ରରୁ ଅଗ୍ନି ବାହାରୁଥାଏ।
ଏକାଦର୍ଶେ ଽଖିଲାର୍କାଣାଂ ପ୍ରତିବିମ୍ବମ୍ ଇଵୋତ୍ଥିତମ୍ । ଉଦଭୂତ୍ ତ୍ରଯମ୍ ଅର୍କାଣାମ୍ ଅମ୍ବରେ ଦିଗ୍ଗଣାମ୍ବରେ
ଏକଟି ଆଇନାରେ ସମସ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଆକାଶରେ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକର ବିସ୍ତୃତତାରେ ତିନିଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲା।
ତଦ୍ ଦ୍ଵାଦଶପରୀମାଣଂ ଦୀପ୍ତଂ ଵୃନ୍ଦଂ ଵିଵସ୍ଵତାମ୍ । ସର୍ଵଦିକ୍କଂ ଦଦାହୋଚ୍ଚୈଶ୍ ଶୁଷ୍କଂ ଵନମ୍ ଇଵାନଲଃ
ସେଇ ଜ୍ଵଳନ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କର ଗୋଛା, ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ଦ୍ୱାଦଶ ଗୁଣା ବଡ଼, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ତୀବ୍ର ଭାବରେ ଦାହିଲା, ଯେପରି ଉଷ୍ଣ ଅଗ୍ନି ଶୁଷ୍କ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଜଳାଏ।
ଅଥୋଦଭୂଜ୍ ଜଗତ୍ଷଣ୍ଡଶୋଷଣଗ୍ରୀଷ୍ମଵାସରଃ । ଅନଗ୍ନିର୍ ଅଗ୍ନିଦାହୋ ଦ୍ରାଗ୍ ଅଦୃଶ୍ଯୋଲ୍ମୁକଗୁଲ୍ମକଃ
ତାପରେ ଏମିତି ଏକ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଦିନ ଆସିଗଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଶୁଷ୍କ କରିଦେଲା, ଅଗ୍ନି ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦାହ ହେଉଥିଲା, ଅଦୃଶ୍ୟ ଉଲ୍କାମାଳା ସହିତ ହଠାତ୍ ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ଅନଗ୍ନିନାଗ୍ନିଦାହେନ ତେନ ତାମରସେକ୍ଷଣ । ଅଙ୍ଗାନି ଦାଵଦଗ୍ଧାନି ସ୍ଵିନ୍ନାନୀଵ ମମାଭଵନ୍
ଏହି ଅଗ୍ନି ବିନା ଦାହରେ, ହେ କମଳନୟନ, ମୋ ଦେହର ଅଂଶଗୁଡ଼ିକ ଦାବାନଳରେ ପୋଡ଼ିଯିବା ପରି ହେଲା, ଘମରେ ଭିଜିଗଲା।
ପ୍ରଦେଶଂ ତମ୍ ଅଥ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଦୂରମ୍ ଆରୂଢଵାନ୍ ଅହମ୍ । ଦୃଢହସ୍ତତଲାଘାତହତକନ୍ଦୁକଵନ୍ ନଭଃ
ତାହା ପରିଛାଡ଼ି, ମୁଁ ଦୂରକୁ ଉଠିଗଲି, ଯେପରି ଦୃଢ଼ ହାତରେ ଆଘାତ ପାଇଥିବା ଗୋଲା ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଯାଏ।
ଅପଶ୍ଯଂ ଗଗନସ୍ଥୋ ଽହମ୍ ଉଦିତଂ ଚଣ୍ଡତେଜସମ୍ । ତପନ୍ତଂ ଦ୍ଵାଦଶାଦିତ୍ଯଗଣଂ ଦିକ୍ଷୁ ଦଶସ୍ଵ୍ ଅପି
ଆକାଶରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଦଶଦିଗରେ ତାପ ଦେଉଥିବା, ଦ୍ୱାଦଶଟି ତୀବ୍ର ତେଜସ୍ବୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଉଛନ୍ତି।
ବୃହଦ୍ଭଡଭଡାରାଵଜ୍ଵଲଦ୍ଘନଵନାଚଲମ୍ । ମହାକହକହାଶବ୍ଦକ୍ଵଥତ୍ସପ୍ତାବ୍ଧିଡମ୍ବରମ୍
ମୁଁ ଦେଖିଲି, ବଡ଼ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନିରେ ଜଳୁଛି, ଏବଂ ସାତଟି ସାଗରର ଗର୍ଜନରେ ଆକାଶ ଉତ୍ତାଳ ହେଉଛି।
ସଜ୍ଵାଲୋଲ୍ମୁକନୀରନ୍ଧ୍ରଲୋକାନ୍ତରପୁରାନ୍ତରମ୍ । ଜ୍ଵାଲାଘନଘଟାଟୋପସିନ୍ଦୂରୀକୃତପର୍ଵତମ୍
ଜ୍ୱାଳାରେ ଜଳୁଥିବା ଉଲ୍କା ଦ୍ୱାରା ଲୋକମଧ୍ୟର ନଗର ଓ ଅନ୍ତର୍ଜଗତ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି, ଏବଂ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଅଗ୍ନିର ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗିଯାଇଛି।
ଡୀଯମାନମହାଙ୍ଗାରସ୍ଥିରଵିଦ୍ଯୁତ୍କକୁପ୍ତଟମ୍ । ସ୍ଫୁରତ୍କଟକଟାଟୋପଚଟତ୍ପତ୍ତନମଣ୍ଡଲମ୍
ଏଠାରେ ଏକ ବିଶାଳ ଅଙ୍ଗାର ତଳ ରହିଛି, ଯାହା ଏକାଧାରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମେଘର ଚମକ ପରି ଚମକୁଛି, ତାହା ଉପରେ ଏକ ଛାତା ପରି ଆବରଣ ରହିଛି; ଏହି ସ୍ଥାନଟି ଗର୍ଜନ ଓ ଟିକିଟିକି ଶବ୍ଦରେ ଗଞ୍ଜାଇଯାଉଛି।
ଵିଦଲଦ୍ଭୂତଲୋଦ୍ଭୂତଧୂମଦଣ୍ଡୈଶ୍ ଶିଲାଘନୈଃ । କାଚସ୍ତମ୍ଭସହସ୍ରାଢ୍ଯଭୁଵନାସ୍ଥାନମଣ୍ଡପମ୍
ଏଠାରେ ଅନେକ ପଥର ଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଏକ ମଣ୍ଡପ ଅଛି, ଯାହା ଭୂମିରୁ ଉଠିଯାଇଛି ଏବଂ ଧୂଆଁ ଉଠୁଛି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପଥର ଟୁକୁଡ଼ି ଭରିଛି।