ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଖଣ୍ଡମ୍ ଅସ୍ଯାଧୋ ଵିସ୍ତୃତଂ ପାଦଯୋସ୍ ତଲମ୍ । ଜାନୁମଣ୍ଡଲରନ୍ଧ୍ରାଣି ପାତାଲକୁହରାଣ୍ଯ୍ ଅଧଃ
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ତଳ ଅଂଶ ହେଉଛି ତାଙ୍କ ପାଦତଳର ବିସ୍ତୃତି; ଘୁଂଟିର ଖାଲି ସ୍ଥାନମାନେ ହେଉଛି ତଳେ ଥିବା ପାତାଳର ଗୁହା ।
ଜଲୈଶ୍ ଶଲଶଲାଯନ୍ତୀ ସୁଷିରାନେକରନ୍ଧ୍ରିକା । ଭୂର୍ ଅନ୍ତ୍ରମଣ୍ଡଲୀ ଲୋଲା ସମୁଦ୍ରଦ୍ଵୀପଵେଷ୍ଟନା
ପାଣି ଯେଉଁଠି ଶବ୍ଦ କରି ହେଉଛି, ସେଠି ଅନେକ ରନ୍ଧ୍ର ଓ ଛିଦ୍ର ରହିଛି; ଭୂମି ହେଉଛି ଚଞ୍ଚଳ ଆନ୍ତ୍ରର ଗୋଳାକାର ଗଠନ, ଯାହା ସମୁଦ୍ର ଓ ଦ୍ୱୀପମାନେ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି ।
ଜଲୈର୍ ଗୁଡଗୁଡାଯନ୍ତ୍ଯୋ ନଦ୍ଯୋ ନାଡ୍ଯସ୍ ସରଦ୍ରସାଃ । ଜମ୍ବୁଦ୍ଵୀପଂ ହୃଦମ୍ଭୋଜମ୍ ଅସ୍ଯ ହେମାଦ୍ରିକର୍ଣିକମ୍
ପାଣିର ଗୁଡୁଗୁଡ଼ ଶବ୍ଦ କରୁଥିବା ନଦୀମାନେ ତାଙ୍କର ଆର୍ଦ୍ର ନାଡ଼ୀ ଓ ଶିରା, ଜମ୍ବୁଦ୍ବୀପ ତାଙ୍କର ହୃଦୟର ପଦ୍ମ ଓ ମେରୁ ପର୍ବତ ସେହି ପଦ୍ମର ସୁନା ଗୋଟିଏ କର୍ଣ୍ଣିକା।
କୁକ୍ଷଯẖ କକୁଭଶ୍ ଶୂନ୍ଯା ଯକୃତ୍ପ୍ଲୀହାଦଯୋ ଽଚଲାଃ । ମୃଦ୍ଵ୍ଯସ୍ ସ୍ନିଗ୍ଧାḫ ପଟାକାରା ମେଦସୋ ଜାଲିକା ଘନାଃ
ତାଙ୍କର ଜଠର ହେଉଛି ଦିଗବଳୟ, ଖାଲି ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକ ହେଉଛି ଯକୃତ, ପ୍ଲୀହା ଭଳି ଅଙ୍ଗ, ଯେଉଁମାନେ ପର୍ବତ ରୂପେ ଅଛନ୍ତି। ମୃଦୁ, ତେଲା-ତେଲା, ପତଳା ଓ ଘନ ଚର୍ବି ହେଉଛି ମେଘମାଳା।
ଚନ୍ଦ୍ରାର୍କୌ ଲୋଚନେ ତସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଲୋକୋ ମୁଖଂ ସ୍ମୃତମ୍ । ତେଜସ୍ ସୋମୋ ଽସ୍ଯ କଥିତଶ୍ ଶ୍ଲେଷ୍ମା ପ୍ରାଲେଯପର୍ଵତଃ
ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଆଖି, ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ତାଙ୍କର ମୁହଁ ବୋଲି ମନାଯାଏ। ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମ ତାଙ୍କର ପିତ୍ତ, ଶ୍ଲେଷ୍ମା ହେଉଛି ହିମପର୍ବତ।
ଅଗ୍ନିଲୋକସ୍ ତଥୌର୍ଵାଗ୍ନିḫ ପିତ୍ତମ୍ ଅସ୍ଯାତିଦୁସ୍ସହମ୍ । ଵାତସ୍କନ୍ଧୋ ମହାଵାତାḫ ପ୍ରାଣାପାନା ହୃଦି ସ୍ଥିତାଃ
ଅଗ୍ନିର ଲୋକ ଓ ପାତାଳ ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅସହ୍ୟ ପିତ୍ତ, ବଡ଼ ବଡ଼ ପବନ ତାଙ୍କର କନ୍ଧ, ପ୍ରାଣ ଓ ଅପାନ ବାୟୁ ହୃଦୟରେ ବସିଛି।
କଲ୍ପଦ୍ରୁମଵନାନ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯ ସର୍ପଵୃନ୍ଦାନି ଚ କ୍ଵଚିତ୍ । ଲୋମଜାଲାନ୍ଯ୍ ଅନନ୍ତାନି ଵନାନ୍ଯ୍ ଉପଵନାନି ଚ
ତାଙ୍କର ଜଗତରେ କେଉଁଠି କେଉଁଠି ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ବୃକ୍ଷର ଜଙ୍ଗଲ, କେଉଁଠି ସାପମାନଙ୍କର ଦଳ, ଅସଂଖ୍ୟ ଲୋମର ଗୁଛ, ଜଙ୍ଗଲ ଏବଂ ଉପବନ ଦେଖାଯାଏ।
ଊର୍ଧ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଖଣ୍ଡଂ ତୁ ସମସ୍ତମ୍ ଉରୁମସ୍ତକମ୍ । ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡପ୍ରାନ୍ତରନ୍ଧ୍ରାର୍ଚିର୍ ଅସ୍ଯ ଦୀପ୍ତା ଶିଖୋତ୍ଥିତା
ଉପରକୁ ସମଗ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ତାଙ୍କର ଉରୁଠାରୁ ମୁଣ୍ଡ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତାରିତ; ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଶେଷ ଛିଦ୍ରରୁ ଏକ ତେଜସ୍ବୀ ଅଗ୍ନିଶିଖା ଉଠି ଚମକୁଛି।
ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵ ମନସ୍ ତେନ ମନୋ ନାସ୍ଯୋପଯୁଜ୍ଯତେ । ଆତ୍ମୈଵ ଭାଜ୍ଯତାମ୍ ଏତି କିଲ କସ୍ଯ କଥଂ କୁତଃ
ସେଠାରେ ମନ ନିଜେ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ସେ ଏହି ମନକୁ ବ୍ୟବହାର କରୁନାହାନ୍ତି; ଆତ୍ମା ଏକମାତ୍ର ଭୋଗ୍ୟ ହୋଇଯାଏ—ସତ୍ୟକୁହିଲେ, କାହା ପାଇଁ, କିପରି, କେଉଁଠୁ ଏହା ହେଉଛି?
ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵେନ୍ଦ୍ରିଯାଣ୍ଯ୍ ଏଷ ତେନାନ୍ଯତ୍ରାସ୍ତିତା କୃତା । ଯତସ୍ ତତ୍କଲ୍ପନାମାତ୍ରମ୍ ଏଵେନ୍ଦ୍ରିଯଗଣẖ କିଲ
ସେଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ନିଜେ ଅଛନ୍ତି, ଏହିପରି ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟଠାରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ହୋଇଯାଇଛି; କାରଣ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କର ସମୁଦାୟ କେବଳ କଳ୍ପନାର ଫଳ।
ଅଵଯଵାଵଯଵିନୋର୍ ଇଵେହେନ୍ଦ୍ରିଯଚିତ୍ତଯୋଃ । ନ ମନାଗ୍ ଅପି ଭେଦୋ ଽସ୍ତି ନୈକ୍ଯମ୍ ଏକଶରୀରଯୋଃ
ଯେପରି ଅଂଶ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରକୃତରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, ସେପରି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ମନ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ କିଛି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ; ଏହେଁମାନେ ଏକ ଦେହର ଅଂଶ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ମିଶି ନୁହଁନ୍ତି ।
ତସ୍ଯ ତାନ୍ଯ୍ ଏଵ କାର୍ଯାଣି ଜଗତାଂ ଯାନି କାନିଚିତ୍ । ସଙ୍କଲ୍ପା ଏଵ ପୁଂଵୃତ୍ତ୍ଯା ଚଲନ୍ତ୍ଯା ରୂଷିତଦ୍ଵିତାଃ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର କାର୍ଯ୍ୟମାନେ, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉ, ସେଗୁଡ଼ିକ ମନର ଚଳାଚଳ ଦ୍ୱାରା ରଙ୍ଗିନ ହୋଇଥିବା ସଙ୍କଳ୍ପର ଗତି ମାତ୍ର ।
ଜାଗତେ ତସ୍ଯ ଵିଜ୍ଞେଯେ ନାନ୍ଯେ ଽସ୍ଯ ମୃତିଜନ୍ମନୀ । ସ ଏଵେଦଂ ଜଗତ୍ ତସ୍ମାତ୍ ସଙ୍କଲ୍ପାତ୍ମାସ୍ତି ନେତରତ୍
ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ତାଙ୍କୁ ମାତ୍ର ଜାଣିବାଯୋଗ୍ୟ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଜନ୍ମ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ନାହିଁ; ସେ ନିଜେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ, ତେଣୁ ଏହି ଜଗତ ସଙ୍କଳ୍ପର ସ୍ୱଭାବର, ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହଁ ।
ତତ୍ସତ୍ତଯା ଜଗତ୍ସତ୍ତା ତନ୍ମୃତ୍ଯୈଵ ଜଗନ୍ ମୃତମ୍ । ଯାଦୃଶୀ ସ୍ପନ୍ଦମରୁତୋସ୍ ସତ୍ତୈକା ତାଦୃଶୀ ତଯୋଃ
ତାଙ୍କର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ଜଗତର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅଛି, ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ସହିତ ଜଗତ ମୃତ; ଯେପରି ହଳଚଳ କରୁଥିବା ପବନର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଉପରେ ତାହାର ଗତି ନିର୍ଭର କରେ, ସେପରି ଏହି ଦୁଇଟିରେ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ଅଛି ।
ଜଗଦ୍ଵିରାଜୋସ୍ ସତ୍ତୈକା ପଵନସ୍ପନ୍ଦଯୋର୍ ଇଵ । ଜଗଦ୍ ଯତ୍ ସ ଵିରାଡ୍ ଏଵ ଯୋ ଵିରାଟ୍ ତଜ୍ ଜଗତ୍ ସ୍ମୃତମ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଓ ବିଶ୍ୱପୁରୁଷ ଏକ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଦ୍ୱିତୀୟ ନାହିଁ, ଯେପରି ହାବା ଓ ତାହାର ଗତି ଅଲଗା ନୁହେଁ। ଯାହାକୁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ କୁହାଯାଏ, ସେଇ ବିଶ୍ୱପୁରୁଷ; ଏବଂ ବିଶ୍ୱପୁରୁଷ କୁହାଯାଏ, ସେଇ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ।
ଜଗଦ୍ ବ୍ରହ୍ମା ଵିରାଟ୍ ଚେତି ଶବ୍ଦାḫ ପର୍ଯାଯଵାଚକାଃ । ସଙ୍କଲ୍ପମାତ୍ରମ୍ ଏଵୈତେ ଶୁଦ୍ଧଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମରୂପିଣଃ
'ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ', 'ବ୍ରହ୍ମା' ଓ 'ବିଶ୍ୱପୁରୁଷ' — ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ସମାନ ଅର୍ଥରେ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମାନସିକ ଧାରଣା ମାତ୍ର, ଏବଂ ଏହା ସୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଓ ଆକାଶର ରୂପ।
ସଙ୍କଲ୍ପାତ୍ମା ଵିରାଡ୍ ଏଵ ଖମ୍ ଏଵାକୃତିମ୍ ଆଗତମ୍ । ଅସ୍ତୁ ନାମ ସ୍ଵଦେହାନ୍ତẖ କଥଂ ବ୍ରହ୍ମୈଷ ତିଷ୍ଠତି
ବିଶ୍ୱପୁରୁଷ ମନର ରୂପ, ଯେଉଁଥିରେ ଆକାଶ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ। ଧରାଯାଉ ଯେ ସେ ନିଜ ଶରୀର ଭିତରେ ଅଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଏହି ବ୍ରହ୍ମ କିପରି ଏଠାରେ ବସିଛନ୍ତି?
ଯଥା ଧ୍ଯାନେନ ଦେହାନ୍ତସ୍ ତିଷ୍ଠସି ତ୍ଵଂ ଯଥାସ୍ଥିତମ୍ । ତଥାସ୍ତେ ନିଜଦେହେ ଽନ୍ତସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପାତ୍ମା ପିତାମହଃ
ତୁମେ ଯେପରି ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଶରୀର ଭିତରେ ବସିଛ, ସେପରି ମନର ରୂପ ଥିବା ପ୍ରାଚୀନ ପିତାମହ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଦେହରେ ବସିଛନ୍ତି।
ନୃଣାଂ ତଥା ଚ ମୁଖ୍ଯାନାଂ ଶ୍ରୀର୍ ଯା ବ୍ରହ୍ମପୁରୋଦରେ । ଉତ୍ପତ୍ତିପୁତ୍ରିକାଦେହପ୍ରତିବିମ୍ବୋପମାସ୍ତି ସା
ଯେପରି ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଶ୍ରୀ, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଅଛି, ସେଠି ଉତ୍ପତ୍ତିର ଝିଅ ଦେହର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ପରି ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ।
ଯତ୍ର ତ୍ଵମ୍ ଅପି ଦେହାନ୍ତẖ କର୍ତୁଂ ଶକ୍ନୋଷ୍ଯ୍ ଅଲଂ ସ୍ଥିତିମ୍ । ସଙ୍କଲ୍ପାତ୍ମା ଵିଭୁସ୍ ତତ୍ର ବ୍ରହ୍ମା କିଂ ନ କରିଷ୍ଯତି
ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଦେହରେ ଅବସ୍ଥାନ କରିପାରୁଛ, ସେଠି ଯିଏ ଚିନ୍ତାର ଆଧାର ଏବଂ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ସେଇ ବ୍ରହ୍ମା କାହିଁକି ନ ଥିବେ?
ବୀଜେ ଽନ୍ତସ୍ ସ୍ଥାଵରେ ହ୍ଯ୍ ଆସ୍ତେ ପଦାର୍ଥୋ ଯତ୍ର ଜଙ୍ଗମଃ । କିଂ ନାସ୍ତେ ତତ୍ର ଦେହେ ଽନ୍ତର୍ ନିଜେ ଚିତ୍କଲ୍ପନାତ୍ମକଃ
ଯେପରି ଚଳନଶୀଳ ବସ୍ତୁ ଯେଉଁଠି ଅଚଳ ଆଧାର ମାନେ ବୀଜରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅଛନ୍ତି, ସେପରି ନିଜର ଦେହରେ ଯିଏ ଚେତନା ଓ କଳ୍ପନାର ଆଧାର, ସେଉଁଠି କାହିଁକି ନ ରହିପାରିବେ?
ସାକାରୋ ଗଗନାତ୍ମାସ୍ତୁ ନିରାକାରଂ ଖମ୍ ଅସ୍ତୁ ଵା । ଆସ୍ତେ ବହିର୍ ଅଥାନ୍ତଶ୍ ଚ ଭିନ୍ନେ ବାହ୍ଯାନ୍ତରେ ନ ହି
ଆକାଶ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଆକାରରେ ହେଉ କି ନିରାକାର ହେଉ, ଏହା ବାହାରେ ଓ ଭିତରେ ଉଭୟ ଅଛି; ବାହ୍ୟ ଓ ଅନ୍ତର ଭିନ୍ନ ବୋଲି ଯେଉଁ ଭାବନା, ସେଠି ପ୍ରକୃତରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ।
ଆତ୍ମାରାମẖ କାଷ୍ଠମୌନୀ ନଜଡୋ ଽପି ଦୃଷଜ୍ଜଡଃ । ଅହଂ ତ୍ଵମ୍ ଇତ୍ଯାଦିମଯୋ ଵିରାଡ୍ ଆତ୍ମନି ତିଷ୍ଠତି
ଯିଏ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଏ, ଗଛ ଭଳି ନିରବ ରହେ, ମୂଢ଼ ନୁହେଁ କିନ୍ତୁ ଦେଖିବାକୁ ଅଚଳ ଲାଗେ, ଯିଏ 'ମୁଁ' ଓ 'ତୁମେ' ଭାବରେ ଗଠିତ—ସେଇ ବିଶ୍ୱପୁରୁଷ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ବସିଥାଏ।
ଆଵେଷ୍ଟିତୋଜ୍ଝିତଲତାତୃଣଦାରୁପୁଂଵଦ୍ ଉଚ୍ଛବ୍ଦମ୍ ଅମ୍ବୁରଯଵଚ୍ ଚ ଵିଚୋପିତାଙ୍ଗଃ । ନାନାଵିଧେ ହି ଵିହରନ୍ନ୍ ଅପି କାର୍ଯଜାଲେ ତଜ୍ଜ୍ଞଶ୍ ଶିଲାଜଠରଶାନ୍ତମନସ୍କ ଏଵ
ଲତା, ଘାସ, କାଠ, ଲୋକ ଓ ଶବ୍ଦରେ ଘିରି ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ପାଣିର ତରଙ୍ଗ ଭଳି ଶବ୍ଦ ଉଠୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କାମକାଜର ଝଂଜାଟରେ ଦେହ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ପାହାଡ଼ର ପଥର ଭଳି ଶାନ୍ତ ମନେ ରହନ୍ତି।
ଅଥାଗ୍ରସ୍ଥବ୍ରହ୍ମଲୋକେ ବ୍ରହ୍ମଣି ଧ୍ଯାନଶାଲିନି । ନିକ୍ଷିପ୍ତାକ୍ଷଶ୍ ଶନୈର୍ ଦିକ୍ଷୁ ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍ ଅମଲଂ ହ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ତାପରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକରେ ବ୍ରହ୍ମା ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ଥିଲେ, ମୁଁ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଚାରିଦିଗକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲି, ଏବଂ ନିର୍ମଳ ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖିଲି।
ଦ୍ଵିତୀଯମ୍ ଅର୍କଂ ମଧ୍ଯାହ୍ନେ ପଶ୍ଚାଦ୍ ଅଭ୍ଯୁଦିତଂ ସ୍ଫୁଟମ୍ । ଦିଗ୍ଦାହମ୍ ଇଵ ଦିଗ୍ଵକ୍ତ୍ରେ ଵନଦାହମ୍ ଇଵାଚଲେ
ମୁଁ ଦେଖିଲି ଦିନମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ପରେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଉଦୟ ହେଉଛି, ମନେ ହେଉଥିଲା ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ ମୁହଁରେ ଆଗ ଲାଗିଛି, ପାହାଡ଼ରେ ଜଣେ ଜଣେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଆଗ ଲାଗିଥିବା ପରି।
ଵହ୍ନିଲୋକମ୍ ଇଵ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଵଡଵାଗ୍ନିମ୍ ଇଵାର୍ଣଵେ । ତତୋ ଽପଶ୍ଯମ୍ ଅହଂ ଦୀପ୍ତଂ ସୂର୍ଯଂ ନୈରୃତଦିଙ୍ମୁଖେ
ଆକାଶରେ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ଅଗ୍ନିର ଏକ ଅଲଗା ଜଗତ ରହିଛି, କିମ୍ବା ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଥିବା ଅଗ୍ନିପରି। ତାପରେ ମୁଁ ଦକ୍ଷିଣପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଏକ ତେଜସ୍ୱୀ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିଲି।
ସୂର୍ଯଂ ଯାମ୍ଯୈକଦିଗ୍ଭାଗେ ସୂର୍ଯମ୍ ଅଗ୍ନିକଦିଙ୍ମୁଖେ । ସୂର୍ଯମ୍ ଐନ୍ଦ୍ରୈକଦିଗ୍ଭାଗେ ସୂର୍ଯମ୍ ଈଶାନଦିଙ୍ମୁଖେ
ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଦକ୍ଷିଣପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଉତ୍ତରପୂର୍ବ ଦିଗରେ ମଧ୍ୟ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିଲି।
ସୂର୍ଯଂ କୁବେରକକୁଭି ସୂର୍ଯଂ ଵାଯଵ୍ଯଦିକ୍ତଟେ । ସୂର୍ଯଂ ଵାରୁଣଦିଗ୍ଭାଗେ ତେନ ଵିସ୍ମିତଵାନ୍ ଅହମ୍
ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଉତ୍ତରପଶ୍ଚିମ ସୀମାରେ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ମଧ୍ୟ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିଲି। ଏହା ଦେଖି ମୁଁ ବିସ୍ମିତ ହୋଇଗଲି।
ଯାଵଦ୍ ଵିଚାରଯାମ୍ଯ୍ ଆଶୁ ଵିଧିଵୈଧୁର୍ଯମ୍ ଆକୁଲଃ । ଉଦଭୂଦ୍ ଭୂତଲାତ୍ ତାଵଦ୍ ଅର୍କ ଔର୍ଵ ଇଵାର୍ଣଵାତ୍
ମୁଁ ଏହି ଅନ୍ୟୋନ୍ୟତା ବିଷୟରେ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ହଠାତ୍ ଭୂମିରୁ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦିତ ହେଲା, ଯେପରି ସମୁଦ୍ରରୁ ଅଗ୍ନି ବାହାରୁଥାଏ।