ନାସ୍ତି ଦୃଶ୍ଯଂ ଜଗଦ୍ ଦ୍ରଷ୍ଟା ଦୃଶ୍ଯାଭାଵାଦ୍ ଵିଲୀନଵତ୍ । ଭାତୀତି ଭାସନଂ ଯତ୍ ସ୍ଯାତ୍ ତଦ୍ ରୂପଂ ତସ୍ଯ ଵସ୍ତୁନଃ
ଏଠାରେ ଦୃଶ୍ୟ ଜଗତ ନାହିଁ, ଦେଖୁଥିବା କେହି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; କାରଣ, ଦୃଶ୍ୟ ନଥିଲେ ସବୁ କିଛି ଲୟ ହୋଇଯାଏ। ଯେଉଁ ଅନ୍ତର୍ଜ୍ୟୋତି ଅନୁଭବ ହୁଏ, ସେଇ ହେଉଛି ସେଇ ପରମ ସତ୍ୟର ରୂପ।
ଚିତେର୍ ଜୀଵସ୍ଵଭାଵୋ ଯୋ ଯଦି ଚେତ୍ଯୋନ୍ମୁଖୋ ଵପୁଃ । ଚିନ୍ମାତ୍ରଂ ଵିମଲଂ ଶାନ୍ତଂ ଯତ୍ ତତ୍ କାରଣକାରଣମ୍
ଜୀବର ନିଜ ଗୁଣ ଯଦି ବାହ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଦିଗକୁ ଆକର୍ଷିତ, ତେବେ ସେ ଦେହ ହେଉଛି; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ଶୁଦ୍ଧ, ଶାନ୍ତ ଚେତନା ମାତ୍ର ଅଛି, ସେଇ ସମସ୍ତ କାରଣଙ୍କର ମୂଳ କାରଣ।
ଅଙ୍ଗୁଷ୍ଠସ୍ଯାଥ ଵାଙ୍ଗୁଲ୍ଯା ଵାତାଦ୍ଯସ୍ପର୍ଶନେ ସତି । ଜୀଵତଶ୍ ଚେତସୋ ରୂପଂ ଯତ୍ ତଦ୍ ପରମମ୍ ଆତ୍ମନଃ
ଅଙ୍ଗୁଠି କିମ୍ବା ଆଉ କୌଣସି ଆଙ୍ଗୁଠିକୁ ବାୟୁ ଓ ଏହାପରି ଅନ୍ୟ କିଛି ଛୁଇଁନଥିବାବେଳେ, ଜୀବନ୍ତ ମନର ଯେଉଁ ରୂପ ରହିଯାଏ, ସେହିଏ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା।
ଅସ୍ଵପ୍ନାଯା ଅନନ୍ତାଯା ଅଜଡାଯା ଘନସ୍ଥିତେଃ । ଯଦ୍ ରୂପଂ ଚିରଚିନ୍ତାଯାସ୍ ତତ୍ ତଦାନଘ ଶିଷ୍ଯତେ
ଯେଉଁ ରୂପ ଦୀର୍ଘ ଚିନ୍ତନ ପରେ ଅବିରତ ରହିଯାଏ, ଯାହା ନିଦ୍ରାହୀନ, ଅନନ୍ତ, ଅଚେତନ ନୁହେଁ ଓ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଅଟୁଟ ଅଛି, ହେ ନିର୍ମଳ, ସେହି ରୂପ ତାହାପରେ ଅବଶେଷ ରହିଯାଏ।
ଯଦ୍ ଵ୍ଯୋମ୍ନୋ ହୃଦଯଂ ଯଦ୍ ଵା ଶିଲାଯାଃ ପଵନସ୍ଯ ଚ । ତସ୍ଯାଚେତ୍ଯସ୍ଯ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନସ୍ ତଦ୍ ରୂପଂ ପରମାତ୍ମନଃ
ଆକାଶର ହୃଦୟ, ପାଥରର ମନ, କିମ୍ବା ପବନର ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଅନୁଭୂତି ଅଛି, ସେହି ଅପ୍ରାପ୍ୟ ଚେତନା ଆକାଶର ଯେଉଁ ରୂପ, ସେହିଏ ପରମାତ୍ମାର ମୂଳ ରୂପ।
ଅଚେତ୍ଯସ୍ଯାମନସ୍କସ୍ଯ ଜୀଵତୋ ଯା କ୍ରିଯାଵତଃ । ସ୍ଯାତ୍ ସ୍ଥିତିସ୍ ସା ପରା ଶାନ୍ତା ସତ୍ତା ତସ୍ଯାଦ୍ଯଵସ୍ତୁନଃ
ଯିଏ ଅପ୍ରାପ୍ୟ, ମନ ନଥିବା, ଜୀବନ୍ତ ଓ କ୍ରିୟାଶୀଳ, ତାଙ୍କର ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥା ଅଛି, ସେହି ଶାନ୍ତ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ହେଉଛି ପ୍ରଥମ ଦ୍ରବ୍ୟର ସ୍ୱରୂପ।
ଚିତ୍ପ୍ରକାଶସ୍ଯ ଯନ୍ ମଧ୍ଯଂ ପ୍ରକାଶସ୍ଯ ଘନସ୍ଯ ଵା । ଦର୍ଶନସ୍ଯ ଚ ଯନ୍ ମଧ୍ଯଂ ତଦ୍ ରୂପଂ ପରମାତ୍ମନଃ
ଚେତନାର ଆଲୋକ ମଧ୍ୟଭାଗ, କିମ୍ବା ଗଢ଼ ଆଲୋକର ମଧ୍ୟ, କିମ୍ବା ଦେଖିବାର ମଧ୍ୟଭାଗ—ଏହିଠାରେ ଯାହା ଅଛି, ସେହି ହେଉଛି ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ।
ଵେଦନସ୍ଯ ପ୍ରକାଶସ୍ଯ ଦୃଶ୍ଯସ୍ଯ ତମସସ୍ ତଥା । ଵେଦନଂ ଯଦ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତଂ ତଦ୍ ରୂପଂ ପରମାତ୍ମନଃ
ଅନୁଭୂତି, ଆଲୋକ, ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ସଚେତନତାର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ସେହି ହେଉଛି ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ।
ଯତୋ ଜଗଦ୍ ଉଦେତୀଵ ନିତ୍ଯାନୁଦିତରୂପ୍ଯ୍ ଅପି । ଵିଭିନ୍ନଵଦ୍ ଇଵାଭିନ୍ନଂ ତଦ୍ ରୂପଂ ପାରମାତ୍ମନଃ
ଯାଠାରୁ ସଂସାର ଉଦ୍ଭବ ହେଉଛି ବୋଲି ଦେଖାଯାଏ, ଯଦ୍ୟପି ସେ ସଦା ଅନୁଦିତ ରୂପରେ ଅଛି, ଭିନ୍ନ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ କିନ୍ତୁ ଅଭିନ୍ନ—ସେହି ହେଉଛି ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ।
ଵ୍ଯଵହାରପରସ୍ଯାପି ଯତ୍ ପାଷାଣଵଦ୍ ଆସନମ୍ । ଅଵ୍ଯୋମ୍ନ ଏଵ ଵ୍ଯୋମତ୍ଵଂ ତଦ୍ ରୂପଂ ପାରମାତ୍ମିକମ୍
ପ୍ରପଞ୍ଚରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ପାଷାଣ ସଦୃଶ ନିଶ୍ଚଳ ଆସନ, ଅଖଣ୍ଡ ଶୂନ୍ୟରେ ଆକାଶ ଭଳି ଯାହା ଅଛି, ସେହି ହେଉଛି ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ।
ଵେଦ୍ଯଵେଦନଵେତ୍ତୃତ୍ଵରୂପତ୍ରଯମ୍ ଇଦଂ ପୁନଃ । ଯତ୍ରୋଦେତ୍ଯ୍ ଅସ୍ତମ୍ ଆଯାତି ତତ୍ ତତ୍ ପରମମ୍ ଉତ୍ତମମ୍
ଯେଉଁଠି ଜଣାଯିବା, ଜଣା, ଏବଂ ଜଣାଇଥିବା — ଏହି ତିନିଟି ରୂପ ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତମିତ ହୁଏ, ସେଠାରେ ସେଇ ଏକ ଉତ୍ତମ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅଟୁଟ ତତ୍ତ୍ୱ ଅଛି।
ଵେଦ୍ଯଵେଦନଵେତ୍ତୃତ୍ଵଂ ଯତ୍ରେଦଂ ପ୍ରତିବିମ୍ବତି । ଅବୁଦ୍ଧ୍ଯାଦୌ ମହାଦର୍ଶେ ତଦ୍ ରୂପଂ ପରମଂ ସ୍ମୃତମ୍
ଏହି ଜଣାଯିବା, ଜଣା, ଏବଂ ଜଣାଇଥିବା ଯେଉଁଠି ଅପ୍ରକାଶ ମନ ଓ ଏହାଦିକର ବଡ଼ ଆଇନାରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ହୁଏ, ସେଇ ରୂପକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ମନଷ୍ଷଷ୍ଠେନ୍ଦ୍ରିଯୋନ୍ମୁକ୍ତଂ ଯଦ୍ ରୂପଂ ସ୍ଯାନ୍ ମହାଚିତେଃ । ଜଙ୍ଗମେ ସ୍ଥାଵରେ ଵାପି ତତ୍ ସର୍ଗାନ୍ତେ ଽଵଶିଷ୍ଯତେ
ବଡ଼ ଚେତନାର ଯେଉଁ ରୂପ ମନ, ଛଅଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବରୁ ମୁକ୍ତ, ଚଳିତ କିମ୍ବା ଅଚଳ ଯେଉଁଠି ହେଉ, ସେଇ ଏକମାତ୍ର ସୃଷ୍ଟିର ଶେଷରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ।
ସ୍ଥାଵରାଣାଂ ହି ଯଦ୍ ରୂପଂ ତଚ୍ ଚେଦ୍ ବୋଧମଯଂ ଭଵେତ୍ । ମନୋବୁଦ୍ଧ୍ଯାଦିନିର୍ମୁକ୍ତଂ ତତ୍ ପରେଣ ସମଂ ଭଵେତ୍
ଯଦି ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ରୂପ ନିଜେ ଚେତନାରୁ ଗଠିତ, ଏବଂ ମନ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଏହାଦିକୁ ଛାଡ଼ି ଅଛି, ତେବେ ସେଇ ରୂପ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସହିତ ସମାନ ହୁଏ।
ବ୍ରହ୍ମାର୍କଵିଷ୍ଣୁହରଶକ୍ରସଦାଶିଵାଦିଶାନ୍ତୌ ଶିଵଂ ପରମମ୍ ଏତଦ୍ ଇହୈକମ୍ ଆସ୍ତେ । ଶିଷ୍ଟଂ ପ୍ରଦିଷ୍ଟମ୍ ଅଵିନଷ୍ଟମ୍ ଅକଷ୍ଟମ୍ ଇଷ୍ଟଂ ମିଶ୍ରଂ ନ ମିଶ୍ରମ୍ ଅଣୁନାଶ୍ରିତମ୍ ଆଶ୍ରିତେନ
ବ୍ରହ୍ମା, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବିଷ୍ଣୁ, ହର, ଇନ୍ଦ୍ର, ସଦାଶିବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯେଉଁ ଶାନ୍ତିରେ ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ଏହି ଏକମାତ୍ର ପରମ ଶିବ ଅବିଚଳ ଅଛନ୍ତି । ଅନ୍ୟ ସବୁ କିଛି ନାମମାତ୍ର, ଅବିନାଶୀ, ଦୁଃଖରହିତ, ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ, କେବେ ମିଶ୍ରିତ କେବେ ଅମିଶ୍ରିତ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥିବା ଆଶ୍ରୟ ।
ଇତ୍ଥଂରୂପମ୍ ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯଂ ଜଗନ୍ ନାମାସ୍ତି ଭାସୁରମ୍ । ମହାପ୍ରଲଯସମ୍ପତ୍ତୌ ଭୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ କ୍ଵ ନୁ ଗଚ୍ଛତି
ଏହି ଦୃଶ୍ୟମାନ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜଗତ୍ ନାମ ଓ ରୂପରେ ଥିବା — ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ବଡ ନାଶ ଆସିଲେ ଏହା କେଉଁଠିକୁ ଯାଏ ?
କୁତ ଆଯାତି କୀଦୃଗ୍ ଵା ଵନ୍ଧ୍ଯାପୁତ୍ରଃ କ୍ଵ ଗଚ୍ଛତି । କ୍ଵ ଯାତି କୁତ ଆଯାତି ଵଦ ଵା ଵ୍ଯୋମକାନନମ୍
ଏହା କେଉଁଠୁ ଆସେ, କେମିତି ଅଛି ? ଅବନ୍ଧ୍ୟାର ପୁଅ କେଉଁଠିକୁ ଯାଏ ? ଆକାଶର ବନ କେଉଁଠିକୁ ଯାଏ, କେଉଁଠୁ ଆସେ ? କହନ୍ତୁ ମୋତେ ।
ଵନ୍ଧ୍ଯାପୁତ୍ରୋ ଵ୍ଯୋମଵନଂ ନୈଵାସ୍ତି ନ ଭଵିଷ୍ଯତି । କୀଦୃଶୀ ଦୃଶ୍ଯତା ତସ୍ଯ କୀଦୃଶୀ ତସ୍ଯ ନାସ୍ତିତା
ଅବନ୍ଧ୍ୟାର ପୁଅ ଓ ଆକାଶର ବନ କେବେ ଥିଲେ ନାହିଁ, କେବେ ହେବେ ନାହିଁ । ସେମାନଙ୍କର କେଉଁ ଦୃଶ୍ୟତା ଅଛି, କେଉଁ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ ?
ଵନ୍ଧ୍ଯାପୁତ୍ରଵ୍ଯୋମଵନେ ଯଥା ନ ସ୍ତଃ କଦାଚନ । ଜଗଦାଦ୍ଯ୍ ଅଖିଲଂ ଦୃଶ୍ଯଂ ତଥା ନାସ୍ତି କଦାଚନ
ଯେପରି ଜଣେ ବନ୍ଧ୍ୟାର ପୁଅର ଆକାଶରେ କେବେ ବନ ନଥାଏ, ସେପରି ଏହି ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟମାନ ଜଗତ କେବେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟରୂପେ ଅଛିନାହିଁ।
ନ ଚୋତ୍ପନ୍ନଂ ନ ଚ ଧ୍ଵଂସି ଯତ୍ କିଲାଦୌ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ଉତ୍ପତ୍ତିଃ କୀଦୃଶୀ ତସ୍ଯ ନାଶଶବ୍ଦସ୍ଯ କା କଥା
ଯାହା ଆରମ୍ଭରେ କେବେ ଥିଲାନାହିଁ, ସେଥିରେ ଜନ୍ମ ବା ନାଶ କିପରି ହେବ? ଏପରି ଜିନିଷ ପାଇଁ ଉତ୍ପତ୍ତି କିମ୍ବା ନାଶ ବିଷୟରେ କଥା ହେବା ଅଚିତ।
ଵନ୍ଧ୍ଯାପୁତ୍ରନଭୋଵୃକ୍ଷକଲ୍ପନା ତାଵଦ୍ ଅସ୍ତି ହି । ସା ଯଥା ନାଶଜନ୍ମାଦ୍ଯା ତଥୈଵେଦଂ ନ କିଂ ଭଵେତ୍
ବନ୍ଧ୍ୟାର ପୁଅର ଆକାଶରେ ଗଛ କେବଳ କଳ୍ପନାରେ ଅଛି, ଯେପରି ଏହାର କେବେ ଜନ୍ମ ବା ନାଶ ନାହିଁ, ସେପରି ଏହି ଜଗତ ମଧ୍ୟ ଏମିତି।
ଫୁଲ୍ଲସ୍ଯାତୁଲଭୁସ୍ ସମ୍ଯଗ୍ ଆଲକୈଃ କୁରୁ କୋଲନମ୍ । ନିରନ୍ଵଯା ଯଥୈଵୋକ୍ତିର୍ ଜଗତ୍ସତ୍ତା ତଥୈଵ ହି
ଫୁଲର କେଶରେ ପବନକୁ ବାନ୍ଧିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର, ଏପରି କଥା ଯେପରି ଅର୍ଥହୀନ, ସେପରି ଏହି ଜଗତର ସତ୍ତା ମଧ୍ୟ ଅସାର।
ଯଥା ସୌଵର୍ଣକଟକେ ଦୃଶ୍ଯମାନମ୍ ଅପି ସ୍ଫୁଟମ୍ । କଟକତ୍ଵଂ ତୁ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ଜଗତ୍ତ୍ଵଂ ତୁ ତଥା ପରେ
ଯେପରି ସୁନାର କଙ୍କଣ ମନୋହର ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ 'କଙ୍କଣ' ବୋଲି କିଛି ନାହିଁ, ସେ ମାତ୍ର ସୁନା; ଏହିପରି, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ 'ଜଗତ' ବୋଲି କିଛି ନାହିଁ, ସେ ମାତ୍ର ପରମେଶ୍ୱର।
ଆକାଶେ ଚ ଯଥା ନାସ୍ତି ଶୂନ୍ଯତ୍ଵଂ ଵ୍ଯତିରେକଵତ୍ । ଜଗତ୍ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମଣି ତଥା ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵାପ୍ଯ୍ ଉପଲବ୍ଧିମତ୍
ଯେପରି ଆକାଶରେ ଅଲଗା କରି 'ଶୂନ୍ୟତା' ବୋଲି କିଛି ନାହିଁ, ସେପରି ବ୍ରହ୍ମରେ 'ଜଗତ' ବୋଲି କିଛି ସତ୍ୟରେ ନାହିଁ, ଦେଖିବାକୁ ଲାଗିଲେ ମଧ୍ୟ।
କଜ୍ଜଲାନ୍ ନ ଯଥା କାର୍ଷ୍ଣ୍ଯଂ ଶୈତ୍ଯଂ ଚ ନ ଯଥା ହିମାତ୍ । ପୃଥଗ୍ ଏଵ ଭଵେଦ୍ ବୁଦ୍ଧଂ ଜଗନ୍ ନାସ୍ତି ପରେ ପଦେ
ଯେପରି କାଜଳରୁ କଳାପନି ନାହିଁ, ବା ହିମରୁ ଠଣ୍ଡା ଅଲଗା ନୁହେଁ, ସେପରି ଠିକ୍ ଭାବେ ବୁଝିଲେ, ପରମ ପଦରେ ଜଗତ ବିଶେଷ ଭାବେ ଅଛିନାହିଁ।
ଯଥା ଚ ଶୈତ୍ଯଂ ଶଶିନୋ ନ ହିମାଦ୍ ଵ୍ଯତିରିଚ୍ଯତେ । ବ୍ରହ୍ମଣୋ ନ ତଥା ସର୍ଗୋ ଵିଦ୍ଯତେ ଵ୍ଯତିରେକଵାନ୍
ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରର ଶିତଳତା ଚନ୍ଦ୍ରଠାରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ, ସେପରି ବ୍ରହ୍ମଠାରୁ ସୃଷ୍ଟି ଅଲଗା ଭାବେ ଅଛିନାହିଁ।
ମରୁନଦ୍ଯାଂ ଯଥା ତୋଯଂ ଦ୍ଵିତୀଯେନ୍ଦୌ ଯଥେନ୍ଦୁତା । ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵୈଵଂ ଜଗନ୍ ନାସ୍ତି ଦୃଷ୍ଟମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅମଲାତ୍ମନି
ଏମିତି ମାୟାବି ମରୁଭୂମିରେ ଯେପରି ଜଳ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଦ୍ୱିତୀୟ ଚନ୍ଦ୍ରରେ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତି ନାହିଁ, ସେପରି ଏହି ସଂସାର ମଧ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମାରେ ଦେଖାଯିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ଅଛିନାହିଁ।
ସଂଵିଦ୍ଵିଲୋଚନାଲୋକୋ ଭାତ୍ଯ୍ ଅଯଂ ସଂଵିଦମ୍ବରେ । ଜଗଦାଖ୍ଯେ ଽମଲେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଦୃଷ୍ଟିମୁକ୍ତାଵଲୀ ଯଥା
ଚେତନାର ଆକାଶରେ ଜଣେ ଦୃଷ୍ଟାର ଦୃଷ୍ଟି ପରି ଜ୍ଞାନର ଆଲୋକ ଜଗମଗାଏ; ଏହି ନିର୍ମଳ ଆକାଶକୁ 'ଜଗତ୍' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଦୃଷ୍ଟି ପଡିଲେ ମୁକ୍ତାମାଳା ପରି ଦେଖାଯାଏ।
ଚିଦାକାଶେ ଚିଦାକାଶଶ୍ ଚିତ୍ତ୍ଵାଦ୍ ଯଃ କଚତି ସ୍ଵଯମ୍ । ତଦ୍ ଏଵ ତେନ ରୂପଂ ସ୍ଵଂ ଜଗଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଵବୁଧ୍ଯତେ
ଚେତନାର ଆକାଶରେ ନିଜ ଗୁଣରେ ଯେଉଁ ଚେତନା ଆଲୋକିତ ହୁଏ, ସେ ନିଜେ ନିଜ ରୂପକୁ 'ଜଗତ୍' ବୋଲି ଅନୁଭବ କରେ।
ଆଦାଵ୍ ଏଵ ହି ଯନ୍ ନାସ୍ତି କାରଣାସମ୍ଭଵାତ୍ ସ୍ଵଯମ୍ । ଵର୍ତମାନେ ଽପି ତନ୍ ନାସ୍ତି ନାଶସ୍ ସ୍ଯାତ୍ ତତ୍ର କୀଦୃଶଃ
ଯାହା ଆରମ୍ଭରେ କୌଣସି କାରଣ ନଥିବାରୁ ଅଛିନାହିଁ, ସେଥିରେ ବର୍ତ୍ତମାନ ମଧ୍ୟ ଅଛିନାହିଁ; ଏପରି ଯିଏ ନଥିବା ଜିନିଷ ପାଇଁ ନାଶ କେମିତି ହେବ?