ପ୍ରତିଚ୍ଛନ୍ଦଶ୍ ଶରୀରାଣାଂ ବୀଜଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵୀରୁଧାମ୍ । ସର୍ଗାର୍ଗଡପ୍ରଦୋ ମୁକ୍ତେସ୍ ସଂସାରାସାରଵାରିଦଃ
ପ୍ରତିବିମ୍ବଟି ହେଉଛି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦେହ, ତିନି ଲୋକର ଗଛବଳିର ମୂଳ, ସୃଷ୍ଟିର ବିଷ ଦେବାଳୁ, ଏହା ସଂସାରର ଅର୍ଥହୀନ ସମୁଦ୍ରର ମେଘ ଭଳି, ବନ୍ଧନର କାରଣ ଅଟୁଟ ଅଛି।
କାରଣଂ ସର୍ଵକାର୍ଯାଣାଂ ନେତା କାଲକ୍ରିଯାଦିଷୁ । ସ ଚାଦ୍ଯḫ ପୁରୁଷସ୍ ସ୍ଵୈରମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅନୁତ୍ଥିତ ଉତ୍ଥିତଃ
ଏହା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର କାରଣ, ସମୟ ଓ କ୍ରିୟା ଭଳି କାମରେ ନେତୃତ୍ୱ କରେ; ଏହି ପ୍ରାଚୀନ ପୁରୁଷ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ କେବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, କେବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ।
ନାସ୍ଯ ଭୂତମଯୋ ଦେହୋ ନାସ୍ଯାସ୍ଥୀନି ଶରୀରକେ । ଅଵଷ୍ଟବ୍ଧୁମ୍ ଅସୌ ମୁଷ୍ଟ୍ଯା ଶକ୍ଯତେ ନ ଚ କେନଚିତ୍
ତାଙ୍କର ଦେହ ପଞ୍ଚଭୂତରେ ତିଆରି ନୁହେଁ, ଦେହରେ କୌଣସି ଅସ୍ଥି ନାହିଁ; ତାଙ୍କୁ କେହି ମୁଠିରେ ଧରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ତେନାବ୍ଧିମେଘସଙ୍ଗ୍ରାମସିଂହଗର୍ଜୋର୍ଜିତାତ୍ମନା । ଅପି ସୁପ୍ତନରେଣେଵ ନୂନଂ ମୌନଵତା ସ୍ଥିତମ୍
ସମୁଦ୍ର ଓ ମେଘର ଯୁଦ୍ଧରେ ସିଂହର ଗର୍ଜନ ଭଳି ତାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶୁଅଥିବା ମଣିଷ ପରି ନିରବତାରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି।
ଜାଗ୍ରତସ୍ ସ୍ଵପ୍ନସନ୍ଦୃଷ୍ଟଯୋଧାରଭଟଵେଦନମ୍ । ଯଥା ସ୍ମୃତିଗତଂ ନାସନ୍ ନ ସତ୍ ତଦ୍ଵଦ୍ ଅସୌ ସ୍ଥିତଃ
ଯେପରି ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖିଥିବା ଆଘାତର ବେଦନାକୁ ଏଠିକି ଏକ ଥିଲା ବୋଲି ମନେ ପଡେନି, ଏହିପରି ସେ ଅବସ୍ଥାଟି ମଧ୍ୟ ନ ଅଛି, ନ ନାହିଁ—ଏଭଳି ଅସ୍ଥିର ଅଟୁଟ ରହିଛି।
ବହୁଯୋଜନଲକ୍ଷୌଘପ୍ରମାଣୋ ଽପି ବୃହଦ୍ଵପୁଃ । ପରମାଣ୍ଵନ୍ତରେ ମାତି ଲୋମାନ୍ତସ୍ସ୍ଥଜଗତ୍ତ୍ରଯଃ
ଯଦିଓ ଏହି ବିଶାଳ ଦେହ ଅନେକ ଯୋଜନ ଓ ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ମାପରେ ଅଛି, ତଥାପି ଏକ ଅଣୁ ମଧ୍ୟରେ ଏ ତିନି ଜଗତ ଏକ ଲୋମର ଶିରାରେ ବସିଛି ବୋଲି ଅନୁଭବ କରେ।
କୁଲଶୈଲଗୁଣୌଘାତ୍ମା ବୃହଦ୍ଵୃନ୍ଦାତ୍ମକୋ ଽପି ସନ୍ । ତୁଲାଯାଂ ଧାନକାମାତ୍ରମ୍ ଅପି ନାପୂରଯତ୍ଯ୍ ଅଜଃ
ସେ ଯଦିଓ ପର୍ବତ, କୁଳ ଓ ଗୁଣର ଏକତା ଓ ବଡ଼ ଦଳର ଆତ୍ମା ହେଉଛନ୍ତି, ତଥାପି ଜନ୍ମହୀନ ସେ ତୁଳାରେ ଏକ ଧାନ ଦାଣାର ଓଜନ ମଧ୍ୟ ପୂରଣ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଜଗତ୍କୋଟିଶତାଭୋଗଵିସ୍ତୀର୍ଣୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅଣୁମାତ୍ରକମ୍ । ଵସ୍ତୁତୋ ଵ୍ଯାପ୍ତଵାନ୍ ଏଷ ନ ଦେଶଂ ସ୍ଵପ୍ନଶୈଲଵତ୍
ସେ ଯଦିଓ ଶତ-ଶତ ଜଗତର ଭୋଗରେ ବିସ୍ତୃତ ଅଛନ୍ତି, ସତ୍ୟରେ ଏକ ଅଣୁର ଅଞ୍ଚଳ ଛାଡ଼ି କିଛି ଦେଶକୁ ଆବର୍ତ୍ତନ କରନ୍ତି ନାହିଁ—ସ୍ୱପ୍ନର ପର୍ବତ ପରି।
ସ୍ଵଯମ୍ଭୂର୍ ଏଷ କଥିତୋ ଵିରାଡ୍ ଏଷ ସ ଉଚ୍ଯତେ । ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡାତ୍ମା ଜଗଦ୍ଦେହୋ ଵସ୍ତୁତସ୍ ତୁ ନଭୋମଯଃ
ଏହି ସ୍ୱୟଂଜନ୍ମା ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହିଁକୁ ବିଶ୍ୱପୁରୁଷ ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ । ସେଇ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଦେହ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତଥାପି ସତ୍ୟରେ ସେ ଶୂନ୍ୟର ସ୍ୱଭାବର ।
ସନାତନ ଇତି ପ୍ରୋକ୍ତୋ ରୁଦ୍ର ଇତ୍ଯ୍ ଅପି ସଞ୍ଜ୍ଞିତଃ । ଇନ୍ଦ୍ରୋପେନ୍ଦ୍ରମରୁନ୍ମେଘଶୈଲଜାଲାଦିଦେହକଃ
ସେଉଁଠି ସନାତନ ବୋଲି ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ, ରୁଦ୍ର ନାମରେ ମଧ୍ୟ ପରିଚିତ । ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର, ଉପେନ୍ଦ୍ର, ପବନ, ମେଘ, ପାହାଡ଼ ଓ ଏମିତି ବିଭିନ୍ନ ଦେହ ଧାରଣ କରନ୍ତି ।
ତେଜୋଽଣୁମାତ୍ରପ୍ରଥିତଂ ଚେତିତ୍ଵା ପ୍ରଥମଂ ଵପୁଃ । କ୍ରମେଣ ସ୍ଫାରସଂଵିତ୍ତିର୍ ମହାନ୍ ଅହମ୍ ଇତି ସ୍ଥିତଃ
ପ୍ରଥମେ ଯେଉଁ ଦେହ ଆଲୋକର ଏକ ତିନ୍କୁ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ, ସେଇ ଚେତନା ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ । ଦେଖାଦେଖି ଏହି ବିସ୍ତୃତ ସଚେତନତା 'ମୁଁ ବଡ଼' ବୋଲି ଅବସ୍ଥିତ ହୁଏ ।
ସ୍ପନ୍ଦସଂଵେଦନାତ୍ ତେନ ସ୍ପନ୍ଦ ଇତ୍ଯ୍ ଅନୁଭୂଯତେ । ଯସ୍ ସ ଏଵାନିଲାଭିଖ୍ଯୋ ଵାତସ୍କନ୍ଧାତ୍ମନା ସ୍ଥିତଃ
ସେଇ କମ୍ପନର ଅନୁଭବ ଦ୍ୱାରା କମ୍ପନ ବୋଲି ଅନୁଭୂତି ହୁଏ । ସେଉଁଠି ଏହି ଜଣେ ପବନ ନାମରେ ଚିହ୍ନିତ, ବାୟୁମଣ୍ଡଳର ମୂଳ ଭାବେ ଅବସ୍ଥିତ ।
ପ୍ରାଣାପାନପରିସ୍ପନ୍ଦୋ ଵେଦନାଦ୍ ଅନୁଭୂଯତେ । ତେନ ଯସ୍ ସୋ ଽଯମ୍ ଆକାଶେ ଵାତସ୍କନ୍ଧ ଉଦାହୃତଃ
ଶ୍ୱାସ-ପ୍ରଶ୍ୱାସର ଚଳାଚଳ ଅନୁଭବ ହେଉଛି ଏକ ଅନୁଭୂତି; ଏହିପରି, ଆକାଶରେ ଯେଉଁକୁ 'ବାୟୁର ଗୁଛ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ତାହା ଏହି ଅର୍ଥରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି।
ଚିତ୍ତ୍ଵାଦ୍ ଯେ କଲ୍ପିତାସ୍ ତେନ ବାଲେନେଵ ପିଶାଚକାଃ । ତେଜẖକଣା ଅସନ୍ତୋ ଽପି ତ ଏତେ ଧିଷ୍ଣ୍ଯତାଂ ଗତାଃ
ମନରେ ଯେଉଁ ସବୁ ଭାବନା ଉପଜେ, ଛୁଆଁ ଯେପରି ଭୂତ-ପିଶାଚ ଭାବି ଖେଳେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଆସଲେ କେବଳ ଆଲୋକର କଣିକା ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଅସଲି ନୁହେଁ, ତଥାପି ସେମାନେ ଏକ ଅନ୍ତର୍ଦୃଶ୍ୟ ତଥ୍ୟତା ପାଇଁଥାନ୍ତି।
ପ୍ରାଣାପାନପରାଵର୍ତଦୋଲା ତଦୁଦରୋଦିତା । ଵାତସ୍କନ୍ଧାଭିଧାଂ ଧତ୍ତେ ଜଗତ୍ ତଦ୍ଧୃଦଯଂ ବୃହତ୍
ଶ୍ୱାସ ଓ ପ୍ରଶ୍ୱାସର ଯେଉଁ ଦୋଳନ ଗଭାରୁ ଉଦ୍ଭବିତ ହୁଏ, ସେହିଠାରୁ 'ବାୟୁର ଗୁଛ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହିଠାରେ ସାରା ସୃଷ୍ଟିର ମହା ହୃଦୟ ଅଛି।
ପ୍ରତିଚ୍ଛନ୍ଦଶ୍ ଶରୀରାଣାଂ ପ୍ରଥମଂ ବୀଜମ୍ ଏଷ ସଃ । ଜଗଦ୍ଗତାନାଂ ସର୍ଵେଷାମ୍ ଆକଲ୍ପଵ୍ଯଵହାରିଣାମ୍
ଏହା ହେଉଛି ସମସ୍ତ ଶରୀରର ପ୍ରଥମ ବୀଜ, ସମସ୍ତ ଜଣେ ଯେଉଁମାନେ ଏହି ସଂସାରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ଜୀବନ ଚାଲାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଅନୁପ୍ରତିବିମ୍ବ ଅଟୁଟ ରହିଛି।
ପ୍ରତିଚ୍ଛନ୍ଦାଦ୍ ଯଦୈତସ୍ମାଦ୍ ଉତ୍ଥିତା ଜଗଦାତ୍ମନଃ । ଦେହାସ୍ ତଦା ଯଥା ବାହ୍ଯମ୍ ଅନ୍ତର୍ ଏଷାଂ ତଥା ସ୍ଥିତମ୍
ଏହି ସଂସାରର ଆତ୍ମାର ପ୍ରତିବିମ୍ବରୁ ଯେତେବେଳେ ଦେହ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବାହାରେ ଯେଉଁଠି ଅଛି, ସେହି ଜିନିଷ ଭିତରେ ମଧ୍ୟ ଅଛି।
ଚିତିସ୍ ତସ୍ଯାଦ୍ଯବୀଜସ୍ଯ ପୂର୍ଵମ୍ ଏଵ ଯଥୋଦିତା । ତଥୈଵାଦ୍ଯାପି ଜୀଵେ ଽନ୍ତସ୍ ତଥୋଦେତି ତଦୀହିତା
ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଚେତନାକୁ ସବୁ କଥାର ମୂଳ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି, ସେପରି ଏବେ ମଧ୍ୟ ଜୀବର ଭିତରେ ତାହାର କାର୍ଯ୍ୟ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ।
ଶ୍ଲେଷ୍ମପିତ୍ତାନିଲାସ୍ ତସ୍ଯ ଚନ୍ଦ୍ରାର୍କପଵନାସ୍ ତ୍ରଯଃ । ଗ୍ରହା ଋକ୍ଷଗଣାସ୍ ତସ୍ଯ ପ୍ରାଣେ ଷ୍ଠୀଵନଶୀକରାଃ
ତାହାର କଫ, ପିତ୍ତ ଓ ବାୟୁ — ଏମାନେ ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ପବନ ସମାନ; ତାହାର ଗ୍ରହ ଓ ନକ୍ଷତ୍ରମାନେ ଶ୍ୱାସର ଲାର ଓ ତରଳ ସମାନ।
ତସ୍ଯାସ୍ଥୀନ୍ଯ୍ ଅଦ୍ରିଜାଲାନି ମେଦସୋ ଜାଲିକା ଘନାଃ । ଶିରḫ ପାଦୌ ତ୍ଵଚଂ ଦେହାତ୍ ପଶ୍ଯାମସ୍ ତସ୍ଯ ନୋ ଵଯମ୍
ତାହାର ହାଡ଼ ଗୁଡିକ ପାହାଡ଼ର ଗୁଛା ପରି, ଚର୍ବି ଘନ ଜାଲି ପରି; କିନ୍ତୁ ଦେହରେ ଯେପରି ମୁଣ୍ଡ, ପାଦ ଓ ଚର୍ମ ଦେଖିପାରୁ, ସେହିପରି ତାହାର ଦେଖିପାରୁ ନାହିଁ।
ଵପୁର୍ ଵିରାଜୋ ଜଗଦ୍ ଅଙ୍ଗ ଵିଦ୍ଧି ସଙ୍କଲ୍ପରୂପସ୍ଯ ହି କଲ୍ପନାତ୍ମ । ଆକାଶଶୈଲାଵନିସାଗରାଦି ସର୍ଵଂ ଚିଦାକାଶମ୍ ଅତḫ ପ୍ରଶାନ୍ତମ୍
ଏହି ଜଗତର ଯେଉଁ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଆକୃତି, ସେଟି ଏକ ମହାପୁରୁଷଙ୍କର ଅଂଗ ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ, ଯାହା କେବଳ ଚିନ୍ତାର ଫଳ ଓ ଧାରଣାର ରୂପ। ଆକାଶ, ପାହାଡ଼, ଭୂମି, ସମୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ସବୁ କିଛି ଏହି ଚେତନାର ଆକାଶ, ଯାହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ ଓ ନିର୍ମଳ।
ତସ୍ମିନ୍ କଲ୍ପେ ତୁ ସଙ୍କଲ୍ପେ ତସ୍ଯ ଯଦ୍ ଵପୁର୍ ଆସ୍ଥିତମ୍ । ଶୃଣୁ ତତ୍ର ଵ୍ଯଵସ୍ଥେଯଂ ଵିଚିତ୍ରାଚାରହାରିଣୀ
ସେଇ ସୃଷ୍ଟିରେ, ସେଇ ଚିନ୍ତାରେ, ଯେଉଁ ଆକୃତି ଧାରଣ କରାଯାଇଛି, ତାହାର ବ୍ୟବସ୍ଥା କେମିତି ଅଛି ତାହା ଶୁଣ; ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା ଅଦ୍ଭୁତ ଆଚରଣରେ ଶୋଭିତ।
ପରମଂ ଯଚ୍ ଚିଦାକାଶଂ ତଦ୍ ଵିରାଡାତ୍ମନୋ ଵପୁଃ । ଆଦ୍ଯନ୍ତମଧ୍ଯରହିତଂ ଲଘୁ ତ୍ଵ୍ ଅସ୍ଯ ଵପୁର୍ ଜଗତ୍
ଯେଉଁ ଚେତନାର ଆକାଶ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ସେଇ ମହାପୁରୁଷଙ୍କର ଦେହ। ଏହାର କୌଣସି ଆରମ୍ଭ, ଶେଷ କିମ୍ବା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଏହି ଜଗତ ତାହାର ଦେହର ଏକ ହଳୁକା ଓ ଅସ୍ଥିର ଆକୃତି।
ସଙ୍କଲ୍ପରଚିତୋ ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ଵାଣ୍ଡଂ ସଙ୍କଲ୍ପନାତ୍ମକମ୍ । ଵପୁଷḫ ପରିତୋ ଭାସ୍ଵତ୍ ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଆକାଶମ୍ ଏଵ ତତ୍
ଚିନ୍ତା ଦ୍ୱାରା ଗଢ଼ା ବ୍ରହ୍ମା, ନିଜ ଦେହକୁ ଘେରି ରହିଥିବା ଏହି ଚିନ୍ତାର ମାନ୍ଦାକିନୀକୁ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଆକାଶ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମାତ୍ମୈଷ ସ ସଙ୍କଲ୍ପସ୍ ସ୍ଵମ୍ ଅଣ୍ଡମ୍ ଅକରୋଦ୍ ଦ୍ଵିଧା । ତୈଜସଂ ତୈଜସାକାରḫ ପୁଷ୍ଟḫ ପୁଷ୍ଟଂ ଵିହଙ୍ଗଵତ୍
ଏହି କଳ୍ପନା, ଯିଏ ସ୍ୱୟଂ ବ୍ରହ୍ମା, ସେ ନିଜ ଅଣ୍ଡକୁ ଦୁଇ ଭାଗରେ ବାଣ୍ଟିଲେ। ଏହାର ଏକ ଭାଗ ଆଲୋକମୟ, ଆଲୋକର ଆକୃତିରେ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ପୋଷିତ, ପକ୍ଷୀ ପରି ଦେଖାଯାଏ।
ଅଣ୍ଡସ୍ଯୈକଂ ନଭୋ ଦୂରଂ ଗତଂ ସମ୍ବୁଦ୍ଧଵାନ୍ ଅସୌ । ଦୂରେ ଽଧସ୍ ସଂସ୍ଥିତଂ ଭାଗଂ ଵ୍ଯତିରିକ୍ତଂ ଚ ନାତ୍ମନଃ
ଏହି ଅଣ୍ଡର ଏକ ଭାଗ ଆକାଶରେ ଦୂରେ ଅଛି, ସେ ଏହାକୁ ସଚେତନ ଭାବେ ଅନୁଭବ କଲେ। ଅନ୍ୟ ଭାଗଟି ତଳେ ଦୂରେ ଅଛି, ଏହା ତାଙ୍କ ନିଜ ପରିଚୟରୁ ଅଲଗା।
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଭାଗ ଊର୍ଧ୍ଵସ୍ଥୋ ଵିରାଜଶ୍ ଶିର ଉଚ୍ଯତେ । ଅଧୋଭାଗୋ ଽସ୍ଯ ପାଦାଖ୍ଯୋ ନିରନ୍ତଂ ମଧ୍ଯମ୍ ଅତ୍ର ଖମ୍
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଉପର ଭାଗ, ଯେଉଁଠାରେ ବିରାଟ୍ ବସିଛନ୍ତି, ତାହାକୁ 'ମୁଣ୍ଡ' କୁହାଯାଏ। ତଳ ଭାଗକୁ 'ପାଦ' ବୋଲି କୁହନ୍ତି, ଏବଂ ମଧ୍ୟରେ ଅନନ୍ତ ଖାଲି ସ୍ଥାନଟି ହେଉଛି ଆକାଶ।
ଦୂରଂ ଵିଯୁକ୍ତଯୋସ୍ ସନ୍ଧିẖ ଖଣ୍ଡଯୋର୍ ଅତିଵିସ୍ତୃତା । ଅନନ୍ତା ଵ୍ଯୋମଲେଖେତି ଶ୍ଯାମା ଶୂନ୍ଯା ଚ ଦୃଶ୍ଯତେ
ଏହି ଦୁଇ ଦୂର ଏବଂ ଅଲଗା ଭାଗର ଯୋଗସ୍ଥଳ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତୃତ ଓ ଅପାର। ଏହା ଅନନ୍ତ ଆକାଶର ଏକ ଶ୍ୟାମ ଓ ଶୂନ୍ୟ ରେଖା ପରି ଦେଖାଯାଏ।
ଦ୍ଯୌସ୍ ତାଲୁ ଵିପୁଲଂ ତସ୍ଯ ତାରା ରୁଧିରବିନ୍ଦଵଃ । ସଂଵିଦ୍ଵାତଲଵା ଦେହେ ସୁରାସୁରନରାଦଯଃ
ତାଙ୍କର ମୁହଁର ଛତି ହେଉଛି ବିଶାଳ ଆକାଶ, ତାରାମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ରକ୍ତର ବିନ୍ଦୁ, ଜ୍ଞାନର ସୂକ୍ଷ୍ମ ପବନ ତାଙ୍କ ଦେହରେ ଥିବା ଦେବତା, ଦାନବ, ମଣିଷ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ।
ଦେହେ ଽନ୍ତẖ କ୍ରିମଯସ୍ ତସ୍ଯ ଭୂତପ୍ରେତପିଶାଚକାଃ । ଲୋକାନ୍ତରାଣି ରନ୍ଧ୍ରାଣି ସୁଷିରାଣ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯ ଦେହକେ
ତାଙ୍କ ଦେହର ଭିତରେ ଥିବା କୀଟମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ଭୂତ, ପ୍ରେତ ଓ ପିଶାଚ; ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ହେଉଛି ତାଙ୍କ ଦେହର ରନ୍ଧ୍ର ଓ ଖାଲି ସ୍ଥାନ ।