ଦେଶକାଲକ୍ରିଯାଦ୍ରଵ୍ଯଶବ୍ଦାନାମ୍ ଅର୍ଥଵେଦନମ୍ । ଭଵିଷ୍ଯତି ସ୍ଵଯମ୍ ଅସାଵ୍ ଆକାଶଵିଶଦୋ ଽପି ସନ୍
ଏହି ଚେତନା, ଯେଉଁଠି ଆକାଶ ପରି ପ୍ରକାଶମାନ ଅଛି, ସ୍ଥାନ, ସମୟ, କାର୍ଯ୍ୟ, ପଦାର୍ଥ ଓ ଶବ୍ଦ ଭଳି ଶବ୍ଦମାନଙ୍କର ଅର୍ଥକୁ ସ୍ୱତଃସ୍ଫୁର୍ତ୍ତିରେ ଜାଣିପାରିବ।
ଇତ୍ଥଂ ସ୍ଵାନୁଭଵେନୈଷ ଵ୍ଯୋମ୍ନ୍ଯ୍ ଏଵ ଵ୍ଯୋମରୂପଧୃତ୍ । ଆତିଵାହିକନାମାନ୍ତର୍ ଦେହସ୍ ସମ୍ପଦ୍ଯତେ ଚିତଃ
ଏହିପରି ନିଜ ଅନୁଭୂତି ଦ୍ୱାରା, ଏହି ଚେତନା ଆକାଶର ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ 'ମନୋମୟ ଦେହ' ଭାବେ ଏକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଏଷ ଏଵ ଚିରଂ କାଲଂ ତତ୍ର ଭାଵନଯା ତଯା । ଗୃହ୍ଣାତି ନିଶ୍ଚଯଂ ପୂର୍ଣମ୍ ଆଧିଭୌତିକମ୍ ଆତ୍ମନଃ
ଏହି ଚେତନା, ସେଠାରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧ୍ୟାନ କରି, ନିଜ ଶରୀର ନେଇ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ନିଶ୍ଚୟକୁ ପାଇଁଥାଏ।
ଵ୍ଯୋମ୍ନା ଵ୍ଯୋମ୍ନ୍ଯ୍ ଏଵ ରଚିତୋ ନିର୍ମଲେନେତି ଵିଭ୍ରମଃ । ଅସତାସତ୍ ସମାସ୍ତୀର୍ଣଂ ତାପନଦ୍ଯା ଜଲଂ ଯଥା
ଆକାଶରେ ଆକାଶ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ ଏବଂ ଏହା ପବିତ୍ର ବୋଲି ଭାବିବା ଭ୍ରମ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ—ଏହା ଏମିତି, ଯେପରି ମାୟା ଜଳ ତଥ୍ୟ ଓ ଅତଥ୍ୟ ଉପରେ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଥାଏ।
ସଙ୍କଲ୍ପନାମ୍ ଉପାଦତ୍ତେ ସ୍ଵଦେହେ ଗଗନାକୃତିଃ । ଶିରଶ୍ଶବ୍ଦାର୍ଥଦାଂ କାଞ୍ଚିତ୍ ପାଦଶବ୍ଦାର୍ଥଦାଂ କ୍ଵଚିତ୍
ଏହି ଚେତନା ନିଜ ଶରୀରରେ କଳ୍ପନା ଦ୍ୱାରା ଆକୃତି ଧାରଣ କରେ—କେଉଁଠି ଆକାଶ ପରି ମୁଣ୍ଡ ଯାହା 'ମୁଣ୍ଡ' ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ଦିଏ, ଆଉ କେଉଁଠି ପାଦ ଯାହା 'ପାଦ' ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ଦିଏ।
ଉରḫପାର୍ଶ୍ଵାଦିଶବ୍ଦାର୍ଥମଯୀଂ କ୍ଵଚିଦ୍ ଅନାବିଲାମ୍ । ଭାଵାଭାଵଗ୍ରହୋତ୍ସର୍ଗଶବ୍ଦାଦ୍ଯର୍ଥମଯୀମ୍ ଅପି
ଅନ୍ୟଏଠି, ଏହା ଛାତି କିମ୍ବା ପାଶ୍ୱ ଭଳି ଅଂଶ ଗଠନ କରେ, ଯାହା ସେଇ ଶବ୍ଦମାନଙ୍କର ଅର୍ଥରୁ ତିଆରି; କିମ୍ବା ଧରିବା, ଛାଡ଼ିବା, ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ଅନସ୍ତିତ୍ୱ ଭଳି ଶବ୍ଦମାନଙ୍କର ଅର୍ଥରେ ଗଠିତ ଦେହ ଧାରଣ କରେ।
ନିଯତାକାରକଲନାଂ ଦେଶକାଲାଦିଯନ୍ତ୍ରିତାମ୍ । ଵିଷଯୋନ୍ମୁଖତାଂ ଯାତାମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯଵ୍ରାତଵେଧିତାମ୍
ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ଆକାର ଭାବନା, ଦେଶ, କାଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଗତ କ୍ଷେତ୍ରରେ ବନ୍ଧା, ବାହ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଦିଗକୁ ଝୁକିଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କର ପ୍ରଭାବରେ ଆଘାତ ପାଉଛି।
ସୋ ଽଣୁḫ ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅଥାକାରମ୍ ଆତ୍ମନସ୍ ସ୍ଵାତ୍ମକଲ୍ପିତମ୍ । ହସ୍ତପାଦାଦିକଲିତଂ ଚିତ୍ତାଦିକଲନାନ୍ଵିତମ୍
ତାପରେ ସେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଆତ୍ମା ନିଜେ ନିଜକୁ ଭାବିଥିବା ଏକ ଆକାରକୁ ଦେଖେ, ଯାହାର ହାତ, ପାଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଙ୍ଗ ଅଛି, ଏବଂ ମନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭାବନା ସହିତ ଯୁକ୍ତ।
ଏଵଂ ସମ୍ପଦ୍ଯତେ ବ୍ରହ୍ମା ତଥା ସମ୍ପଦ୍ଯତେ ହରିଃ । ଏଵଂ ସମ୍ପଦ୍ଯତେ ରୁଦ୍ର ଏଵଂ ସମ୍ପଦ୍ଯତେ କ୍ରିମିଃ
ଏଭଳି ଭାବେ ବ୍ରହ୍ମା ହେଉଛନ୍ତି, ଏଭଳି ଭାବେ ହରି ହେଉଛନ୍ତି, ଏଭଳି ଭାବେ ରୁଦ୍ର ହେଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ଏଭଳି ଭାବେ ଏକ କୀଟା ମଧ୍ୟ ହେଉଛି।
ନ ଚ କିଞ୍ଚନ ସମ୍ପନ୍ନଂ ଯଥାସ୍ଥିତମ୍ ଅଵସ୍ଥିତମ୍ । ଶୂନ୍ଯଂ ଶୂନ୍ଯେ ଵିଲସିତଂ ଜ୍ଞପ୍ତୌ ଜ୍ଞପ୍ତିର୍ ଵିଜୃମ୍ଭିତା
କିଛି ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ସଫଳ ହେଉନାହିଁ; ସବୁ କିଛି ଯେଉଁଠି ଯେପରି ଅଛି, ସେପରି ରହିଯାଏ—ଶୂନ୍ୟରେ ଶୂନ୍ୟ ଆଲୋକିତ, ଜ୍ଞାନରେ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରକାଶିତ।
ପ୍ରତିଚ୍ଛନ୍ଦଶ୍ ଶରୀରାଣାଂ ବୀଜଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵୀରୁଧାମ୍ । ସର୍ଗାର୍ଗଡପ୍ରଦୋ ମୁକ୍ତେସ୍ ସଂସାରାସାରଵାରିଦଃ
ପ୍ରତିବିମ୍ବଟି ହେଉଛି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦେହ, ତିନି ଲୋକର ଗଛବଳିର ମୂଳ, ସୃଷ୍ଟିର ବିଷ ଦେବାଳୁ, ଏହା ସଂସାରର ଅର୍ଥହୀନ ସମୁଦ୍ରର ମେଘ ଭଳି, ବନ୍ଧନର କାରଣ ଅଟୁଟ ଅଛି।
କାରଣଂ ସର୍ଵକାର୍ଯାଣାଂ ନେତା କାଲକ୍ରିଯାଦିଷୁ । ସ ଚାଦ୍ଯḫ ପୁରୁଷସ୍ ସ୍ଵୈରମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅନୁତ୍ଥିତ ଉତ୍ଥିତଃ
ଏହା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର କାରଣ, ସମୟ ଓ କ୍ରିୟା ଭଳି କାମରେ ନେତୃତ୍ୱ କରେ; ଏହି ପ୍ରାଚୀନ ପୁରୁଷ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ କେବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, କେବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ।
ନାସ୍ଯ ଭୂତମଯୋ ଦେହୋ ନାସ୍ଯାସ୍ଥୀନି ଶରୀରକେ । ଅଵଷ୍ଟବ୍ଧୁମ୍ ଅସୌ ମୁଷ୍ଟ୍ଯା ଶକ୍ଯତେ ନ ଚ କେନଚିତ୍
ତାଙ୍କର ଦେହ ପଞ୍ଚଭୂତରେ ତିଆରି ନୁହେଁ, ଦେହରେ କୌଣସି ଅସ୍ଥି ନାହିଁ; ତାଙ୍କୁ କେହି ମୁଠିରେ ଧରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ତେନାବ୍ଧିମେଘସଙ୍ଗ୍ରାମସିଂହଗର୍ଜୋର୍ଜିତାତ୍ମନା । ଅପି ସୁପ୍ତନରେଣେଵ ନୂନଂ ମୌନଵତା ସ୍ଥିତମ୍
ସମୁଦ୍ର ଓ ମେଘର ଯୁଦ୍ଧରେ ସିଂହର ଗର୍ଜନ ଭଳି ତାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶୁଅଥିବା ମଣିଷ ପରି ନିରବତାରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି।
ଜାଗ୍ରତସ୍ ସ୍ଵପ୍ନସନ୍ଦୃଷ୍ଟଯୋଧାରଭଟଵେଦନମ୍ । ଯଥା ସ୍ମୃତିଗତଂ ନାସନ୍ ନ ସତ୍ ତଦ୍ଵଦ୍ ଅସୌ ସ୍ଥିତଃ
ଯେପରି ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖିଥିବା ଆଘାତର ବେଦନାକୁ ଏଠିକି ଏକ ଥିଲା ବୋଲି ମନେ ପଡେନି, ଏହିପରି ସେ ଅବସ୍ଥାଟି ମଧ୍ୟ ନ ଅଛି, ନ ନାହିଁ—ଏଭଳି ଅସ୍ଥିର ଅଟୁଟ ରହିଛି।
ବହୁଯୋଜନଲକ୍ଷୌଘପ୍ରମାଣୋ ଽପି ବୃହଦ୍ଵପୁଃ । ପରମାଣ୍ଵନ୍ତରେ ମାତି ଲୋମାନ୍ତସ୍ସ୍ଥଜଗତ୍ତ୍ରଯଃ
ଯଦିଓ ଏହି ବିଶାଳ ଦେହ ଅନେକ ଯୋଜନ ଓ ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ମାପରେ ଅଛି, ତଥାପି ଏକ ଅଣୁ ମଧ୍ୟରେ ଏ ତିନି ଜଗତ ଏକ ଲୋମର ଶିରାରେ ବସିଛି ବୋଲି ଅନୁଭବ କରେ।
କୁଲଶୈଲଗୁଣୌଘାତ୍ମା ବୃହଦ୍ଵୃନ୍ଦାତ୍ମକୋ ଽପି ସନ୍ । ତୁଲାଯାଂ ଧାନକାମାତ୍ରମ୍ ଅପି ନାପୂରଯତ୍ଯ୍ ଅଜଃ
ସେ ଯଦିଓ ପର୍ବତ, କୁଳ ଓ ଗୁଣର ଏକତା ଓ ବଡ଼ ଦଳର ଆତ୍ମା ହେଉଛନ୍ତି, ତଥାପି ଜନ୍ମହୀନ ସେ ତୁଳାରେ ଏକ ଧାନ ଦାଣାର ଓଜନ ମଧ୍ୟ ପୂରଣ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଜଗତ୍କୋଟିଶତାଭୋଗଵିସ୍ତୀର୍ଣୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅଣୁମାତ୍ରକମ୍ । ଵସ୍ତୁତୋ ଵ୍ଯାପ୍ତଵାନ୍ ଏଷ ନ ଦେଶଂ ସ୍ଵପ୍ନଶୈଲଵତ୍
ସେ ଯଦିଓ ଶତ-ଶତ ଜଗତର ଭୋଗରେ ବିସ୍ତୃତ ଅଛନ୍ତି, ସତ୍ୟରେ ଏକ ଅଣୁର ଅଞ୍ଚଳ ଛାଡ଼ି କିଛି ଦେଶକୁ ଆବର୍ତ୍ତନ କରନ୍ତି ନାହିଁ—ସ୍ୱପ୍ନର ପର୍ବତ ପରି।
ସ୍ଵଯମ୍ଭୂର୍ ଏଷ କଥିତୋ ଵିରାଡ୍ ଏଷ ସ ଉଚ୍ଯତେ । ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡାତ୍ମା ଜଗଦ୍ଦେହୋ ଵସ୍ତୁତସ୍ ତୁ ନଭୋମଯଃ
ଏହି ସ୍ୱୟଂଜନ୍ମା ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହିଁକୁ ବିଶ୍ୱପୁରୁଷ ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ । ସେଇ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଦେହ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତଥାପି ସତ୍ୟରେ ସେ ଶୂନ୍ୟର ସ୍ୱଭାବର ।
ସନାତନ ଇତି ପ୍ରୋକ୍ତୋ ରୁଦ୍ର ଇତ୍ଯ୍ ଅପି ସଞ୍ଜ୍ଞିତଃ । ଇନ୍ଦ୍ରୋପେନ୍ଦ୍ରମରୁନ୍ମେଘଶୈଲଜାଲାଦିଦେହକଃ
ସେଉଁଠି ସନାତନ ବୋଲି ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ, ରୁଦ୍ର ନାମରେ ମଧ୍ୟ ପରିଚିତ । ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର, ଉପେନ୍ଦ୍ର, ପବନ, ମେଘ, ପାହାଡ଼ ଓ ଏମିତି ବିଭିନ୍ନ ଦେହ ଧାରଣ କରନ୍ତି ।
ତେଜୋଽଣୁମାତ୍ରପ୍ରଥିତଂ ଚେତିତ୍ଵା ପ୍ରଥମଂ ଵପୁଃ । କ୍ରମେଣ ସ୍ଫାରସଂଵିତ୍ତିର୍ ମହାନ୍ ଅହମ୍ ଇତି ସ୍ଥିତଃ
ପ୍ରଥମେ ଯେଉଁ ଦେହ ଆଲୋକର ଏକ ତିନ୍କୁ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ, ସେଇ ଚେତନା ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ । ଦେଖାଦେଖି ଏହି ବିସ୍ତୃତ ସଚେତନତା 'ମୁଁ ବଡ଼' ବୋଲି ଅବସ୍ଥିତ ହୁଏ ।
ସ୍ପନ୍ଦସଂଵେଦନାତ୍ ତେନ ସ୍ପନ୍ଦ ଇତ୍ଯ୍ ଅନୁଭୂଯତେ । ଯସ୍ ସ ଏଵାନିଲାଭିଖ୍ଯୋ ଵାତସ୍କନ୍ଧାତ୍ମନା ସ୍ଥିତଃ
ସେଇ କମ୍ପନର ଅନୁଭବ ଦ୍ୱାରା କମ୍ପନ ବୋଲି ଅନୁଭୂତି ହୁଏ । ସେଉଁଠି ଏହି ଜଣେ ପବନ ନାମରେ ଚିହ୍ନିତ, ବାୟୁମଣ୍ଡଳର ମୂଳ ଭାବେ ଅବସ୍ଥିତ ।
ପ୍ରାଣାପାନପରିସ୍ପନ୍ଦୋ ଵେଦନାଦ୍ ଅନୁଭୂଯତେ । ତେନ ଯସ୍ ସୋ ଽଯମ୍ ଆକାଶେ ଵାତସ୍କନ୍ଧ ଉଦାହୃତଃ
ଶ୍ୱାସ-ପ୍ରଶ୍ୱାସର ଚଳାଚଳ ଅନୁଭବ ହେଉଛି ଏକ ଅନୁଭୂତି; ଏହିପରି, ଆକାଶରେ ଯେଉଁକୁ 'ବାୟୁର ଗୁଛ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ତାହା ଏହି ଅର୍ଥରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି।
ଚିତ୍ତ୍ଵାଦ୍ ଯେ କଲ୍ପିତାସ୍ ତେନ ବାଲେନେଵ ପିଶାଚକାଃ । ତେଜẖକଣା ଅସନ୍ତୋ ଽପି ତ ଏତେ ଧିଷ୍ଣ୍ଯତାଂ ଗତାଃ
ମନରେ ଯେଉଁ ସବୁ ଭାବନା ଉପଜେ, ଛୁଆଁ ଯେପରି ଭୂତ-ପିଶାଚ ଭାବି ଖେଳେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଆସଲେ କେବଳ ଆଲୋକର କଣିକା ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଅସଲି ନୁହେଁ, ତଥାପି ସେମାନେ ଏକ ଅନ୍ତର୍ଦୃଶ୍ୟ ତଥ୍ୟତା ପାଇଁଥାନ୍ତି।
ପ୍ରାଣାପାନପରାଵର୍ତଦୋଲା ତଦୁଦରୋଦିତା । ଵାତସ୍କନ୍ଧାଭିଧାଂ ଧତ୍ତେ ଜଗତ୍ ତଦ୍ଧୃଦଯଂ ବୃହତ୍
ଶ୍ୱାସ ଓ ପ୍ରଶ୍ୱାସର ଯେଉଁ ଦୋଳନ ଗଭାରୁ ଉଦ୍ଭବିତ ହୁଏ, ସେହିଠାରୁ 'ବାୟୁର ଗୁଛ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହିଠାରେ ସାରା ସୃଷ୍ଟିର ମହା ହୃଦୟ ଅଛି।
ପ୍ରତିଚ୍ଛନ୍ଦଶ୍ ଶରୀରାଣାଂ ପ୍ରଥମଂ ବୀଜମ୍ ଏଷ ସଃ । ଜଗଦ୍ଗତାନାଂ ସର୍ଵେଷାମ୍ ଆକଲ୍ପଵ୍ଯଵହାରିଣାମ୍
ଏହା ହେଉଛି ସମସ୍ତ ଶରୀରର ପ୍ରଥମ ବୀଜ, ସମସ୍ତ ଜଣେ ଯେଉଁମାନେ ଏହି ସଂସାରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ଜୀବନ ଚାଲାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଅନୁପ୍ରତିବିମ୍ବ ଅଟୁଟ ରହିଛି।
ପ୍ରତିଚ୍ଛନ୍ଦାଦ୍ ଯଦୈତସ୍ମାଦ୍ ଉତ୍ଥିତା ଜଗଦାତ୍ମନଃ । ଦେହାସ୍ ତଦା ଯଥା ବାହ୍ଯମ୍ ଅନ୍ତର୍ ଏଷାଂ ତଥା ସ୍ଥିତମ୍
ଏହି ସଂସାରର ଆତ୍ମାର ପ୍ରତିବିମ୍ବରୁ ଯେତେବେଳେ ଦେହ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବାହାରେ ଯେଉଁଠି ଅଛି, ସେହି ଜିନିଷ ଭିତରେ ମଧ୍ୟ ଅଛି।
ଚିତିସ୍ ତସ୍ଯାଦ୍ଯବୀଜସ୍ଯ ପୂର୍ଵମ୍ ଏଵ ଯଥୋଦିତା । ତଥୈଵାଦ୍ଯାପି ଜୀଵେ ଽନ୍ତସ୍ ତଥୋଦେତି ତଦୀହିତା
ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଚେତନାକୁ ସବୁ କଥାର ମୂଳ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି, ସେପରି ଏବେ ମଧ୍ୟ ଜୀବର ଭିତରେ ତାହାର କାର୍ଯ୍ୟ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ।
ଶ୍ଲେଷ୍ମପିତ୍ତାନିଲାସ୍ ତସ୍ଯ ଚନ୍ଦ୍ରାର୍କପଵନାସ୍ ତ୍ରଯଃ । ଗ୍ରହା ଋକ୍ଷଗଣାସ୍ ତସ୍ଯ ପ୍ରାଣେ ଷ୍ଠୀଵନଶୀକରାଃ
ତାହାର କଫ, ପିତ୍ତ ଓ ବାୟୁ — ଏମାନେ ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ପବନ ସମାନ; ତାହାର ଗ୍ରହ ଓ ନକ୍ଷତ୍ରମାନେ ଶ୍ୱାସର ଲାର ଓ ତରଳ ସମାନ।
ତସ୍ଯାସ୍ଥୀନ୍ଯ୍ ଅଦ୍ରିଜାଲାନି ମେଦସୋ ଜାଲିକା ଘନାଃ । ଶିରḫ ପାଦୌ ତ୍ଵଚଂ ଦେହାତ୍ ପଶ୍ଯାମସ୍ ତସ୍ଯ ନୋ ଵଯମ୍
ତାହାର ହାଡ଼ ଗୁଡିକ ପାହାଡ଼ର ଗୁଛା ପରି, ଚର୍ବି ଘନ ଜାଲି ପରି; କିନ୍ତୁ ଦେହରେ ଯେପରି ମୁଣ୍ଡ, ପାଦ ଓ ଚର୍ମ ଦେଖିପାରୁ, ସେହିପରି ତାହାର ଦେଖିପାରୁ ନାହିଁ।