ଅଥାକୃଷ୍ଟଵତି ପ୍ରାଣାନ୍ ସ୍ଵଯମ୍ଭୁଵି ନଭୋଭୁଵଃ । ଵିରାଡାତ୍ମନି ତତ୍ଯାଜ ଵାତସ୍କନ୍ଧସ୍ଥିତିଂ ସ୍ଥିରାମ୍
ତାପରେ, ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କୁ ପ୍ରାଣ ଆକର୍ଷିତ ହେବା ସହ, ବିଶ୍ୱର ଦେହରେ ଥିବା ବାୟୁର ଦୃଢ଼ ଆଧାର ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀରୁ ଅପସାରିଗଲା।
ତେ ହି ତସ୍ଯ କିଲ ପ୍ରାଣାସ୍ ତେନାକ୍ରାନ୍ତେଷୁ ତେଷ୍ଵ୍ ଅପି । ଋକ୍ଷଚକ୍ରସ୍ଥିତିଂ କୋ ଽନ୍ଯଶ୍ ଚକ୍ରେ ଭୂତୈକଧାରିଣୀମ୍
ଯେତେବେଳେ ସେ ନିଜ ପ୍ରାଣକୁ ଆପଣ ଭିତରକୁ ନେଇଲେ ଏବଂ ସେଇ ଆଧାରଗୁଡ଼ିକ ଦୁର୍ବଳ ହେଲା, ତେବେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଏ ତାରାମଣ୍ଡଳର ଚକ୍ରକୁ ଚଳାଇପାରିବ ଏବଂ ପଞ୍ଚଭୂତର ଏକତାକୁ ଧାରିପାରିବ?
ଵାତସ୍କନ୍ଧେ ସମାକ୍ରାନ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମଣା ପ୍ରାଣମାରୁତେ । ଶମଂ ଗନ୍ତୁଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତିଂ କ୍ଷୋଭମ୍ ଆଗତେ
ଯେତେବେଳେ ବାୟୁ ଭରା ଆକାଶରେ ବ୍ରହ୍ମର ପ୍ରାଣବାୟୁ ପ୍ରବେଶ କରି ଶାନ୍ତି ହରାଇ ଅସ୍ଥିରତା ଆସେ, ସେତେବେଳେ ସ୍ଥିରତା ଭଙ୍ଗ ହୋଇ ଅଶାନ୍ତି ଆସିଥାଏ।
ନିରାଧାରାସ୍ ସଵାତାଗ୍ନିଦେହୋଲ୍ମୁକଵଦ୍ ଆପତନ୍ । ଵ୍ଯୋମ୍ନସ୍ ତାରାସ୍ ତରୋḫ ପୁଷ୍ପନିକରା ଇଵ ଭୂତଲେ
ସେଠାରେ ଆଧାର ନଥିବାବେଳେ, ବାୟୁ ଓ ଅଗ୍ନି ସହିତ ସେମାନେ ତଳକୁ ପଡ଼ିଲେ, ଯେପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିରୁ ଚିଙ୍ଗାରି ପଡ଼େ, କିମ୍ବା ଆକାଶରୁ ତାରା, କିମ୍ବା ଗଛରୁ ଫୁଲ ଝଡ଼ି ପୃଥିବୀକୁ ପଡ଼େ।
କାଲପାକଗଲନ୍ମୂଲା ଜଗତ୍ଷଣ୍ଡଫଲାଦଯଃ । ପ୍ରଶାନ୍ତପଵନାଧାରା ଵିମାନାଵଲଯୋ ଽପତନ୍
ସମୟରେ ମୂଳ ଗଳିଯିବା ସହ ବିଶ୍ୱର ଫଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗଛର ଫଳମାନେ, ଏବଂ ଦେବମାନେ ବସୁଥିବା ମଣ୍ଡଳମାନେ, ଶାନ୍ତ ବାୟୁ ହେବା ସହିତ ତଳକୁ ପଡ଼ିଗଲେ।
ପ୍ରଶମୋନ୍ମୁଖତାଂ ଯାତେ ବ୍ରାହ୍ମେ ସଙ୍କଲ୍ପନେନ୍ଧନେ । ସିଦ୍ଧାନାଂ ଗତଯଶ୍ ଶେମୁର୍ ଇଦ୍ଧାନାମ୍ ଅର୍ଚିଷାମ୍ ଇଵ
ବ୍ରହ୍ମର ଇଚ୍ଛାର ଅଗ୍ନି ଶାନ୍ତି ପାଇବାକୁ ଯିବାବେଳେ, ସିଦ୍ଧମାନେ ଯେଉଁପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ସେପରି ସେମାନଙ୍କର ଚଳାଚଳ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ପ୍ରଭ୍ରମନ୍ତ୍ଯୋ ଽମ୍ବରେ କଲ୍ପମାରୁତୈସ୍ ତନୁତୂଲଵତ୍ । ସ୍ଵଶକ୍ତ୍ଯପଚଯେ ମୂକାସ୍ ସିଦ୍ଧସନ୍ତତଯୋ ଽପତନ୍
ବିଗଡ଼ିଯାଉଥିବା ବାୟୁରେ ପତିତ ହେଉଥିବା ପତିଙ୍ଗା ପାଇଁ ଝୁଲୁଥିବା ପତି ପୋକା ଭଳି, ସେହି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଶେଷ ହୋଇଯିବାରୁ, ସେମାନେ ନିରବ ଓ ମୌନ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ ।
ସକଲ୍ପଦ୍ରୁମଜାଲାନି ସେନ୍ଦ୍ରାଦିନଗରାଣି ଚ । ପେତୁର୍ ଭୂକମ୍ପଲୋଲସ୍ଯ ଶିରାଂସ୍ଯ୍ ଅମରଭୂଭୃତଃ
ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ବୃକ୍ଷର ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କର ସହରଗୁଡ଼ିକ, ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହେବାରେ ଅମର ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଭୟରେ କାପିଉଠିଲା, ସେମାନେ ଭୂମିକୁ ଝରିପଡ଼ିଲେ ।
ଵକ୍ଷି ସଙ୍କଲ୍ପମାତ୍ରାତ୍ମା ଵିରାଡ୍ ବ୍ରହ୍ମା ଜଗଦ୍ଵପୁଃ । କିମ୍ ଅଙ୍ଗଂ ତସ୍ଯ ଭୂଲୋକẖ କିଂ ସ୍ଵର୍ଗẖ କିଂ ରସାତଲମ୍
କହ, ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆକାର ଯିଏ, ଯାହାର ସ୍ୱରୂପ କେବଳ ଚିନ୍ତା, ସେହି ବିରାଟ୍ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଦେହର କେଉଁଠି ପୃଥିବୀ, କେଉଁଠି ସ୍ୱର୍ଗ, ଏବଂ କେଉଁଠି ତଳପାତାଳ ?
କଥମ୍ ଏତାନି ଚାଙ୍ଗାନି ବ୍ରହ୍ମଂସ୍ ତସ୍ଯ ସ୍ଥିତାନି ଵା । କଥଂ ଵା ସୋ ଽନ୍ତରେ ତସ୍ଯ ସ୍ଵସ୍ଯୈଵ ଵପୁଷସ୍ ସ୍ଥିତଃ
ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ସେଠାରେ ଏହି ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ କିପରି ରହିଛି ? କିମ୍ବା ସେ ନିଜ ଦେହର ଭିତରେ କିପରି ଅବସ୍ଥିତ ?
ବ୍ରହ୍ମା ସଙ୍କଲ୍ପମାତ୍ରାତ୍ମା ନିରାକୃତିର୍ ଇଦଂ ସ୍ଥିତମ୍ । ଜଗଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ଜାତୋ ମେ ନିଶ୍ଚଯẖ କଥଯେତରତ୍
ବ୍ରହ୍ମ ମାନେ କେବଳ ଚିନ୍ତାର ରୂପ, ନିରାକାର ଓ ଏହି ସଂସାର ଏଭଳି ଅଟୁଟ ରହିଛି । ମୋର ପ୍ରତିତି ଏହି ଯେ, ‘ସଂସାର’ ବୋଲି ଯାହାକୁ କୁହାଯାଏ, ସେଟି କେବଳ ଏହି ଚିନ୍ତା ଅଟୁଟ ଅଛି ।
ଆଦୌ ତାଵଦ୍ ଇଦଂ ନାସନ୍ ନ ସଦ୍ ଆସ୍ତେ ନିରାମଯମ୍ । ଚିନ୍ମାତ୍ରପରମାକାଶମ୍ ଆଶାକୋଶୈକପୂରକମ୍
ଆରମ୍ଭରେ ଏହି କିଛି ଥିଲା ନାହିଁ, କିଛି ସତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ରହିଲା ନାହିଁ—କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ, ନିର୍ମଳ ଚେତନାର ଆକାଶ ଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସମ୍ଭାବନାର ଅପାର ବିସ୍ତାର ଭରିଥିଲା ।
ତତ୍ ସ୍ଵାମ୍ ଆକାଶତାଂ ଚୈତଚ୍ ଚେତ୍ଯମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଵବୁଧ୍ଯତେ । ସ୍ଵରୂପମ୍ ଅଜହନ୍ ନିତ୍ଯଂ ଚିତ୍ତ୍ଵାଦ୍ ଭଵତି ଚେତନମ୍
ସେଇ ଚେତନା ନିଜ ଗୁଣରେ ଆକାଶ ଭାବେ ଜଣାଯାଏ, ‘ଏହି ଜିନିଷ ଜଣାଯିବାକୁ ଅଛି’ ବୋଲି ଅନୁଭବ ହୁଏ । ନିଜ ସ୍ୱରୂପ କେବେ ଛାଡ଼େ ନାହିଁ, ଚେତନା ହେବାରୁ ସେ ଜାଗୃତ ରହିଥାଏ ।
ଵିଦ୍ଧି ତ୍ଵଂ ଚେତନଂ ଜୀଵଂ ସ ଘନତ୍ଵାନ୍ ମନସ୍ ସ୍ଥିତମ୍ । ଏତାଵତି ସ୍ଥିତେ ଜାଲେ ନ କିଞ୍ଚିତ୍ ସାକୃତି ସ୍ଥିତମ୍
ତୁମେ ନିଜକୁ ସେଇ ଚେତନା, ସେଇ ଜୀବ ବୋଲି ଜାଣ; ଏହା ଘନତାରେ ମନ ଭାବେ ବସିଥାଏ । ଏହି ଜାଲ ରହିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦୃଢ଼ ଆକାର ଥାଏ ନାହିଁ ।
ଶୁଦ୍ଧଂ ଵ୍ଯୋମୈଵ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ ସ୍ଥିତମ୍ ଆତ୍ମନି ପୂର୍ଵଵତ୍ । ଯଦ୍ ଏତତ୍ ପ୍ରତିଭାତଂ ତୁ ତଦ୍ ଅନନ୍ଯଚ୍ ଛିଵାତ୍ ତତଃ
ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି, ଶୁଦ୍ଧ ଆକାଶ ଭଳି ଚେତନାର ଆକାଶ ନିଜ ମନରେ ବସିଥାଏ; ଯାହା କିଛି ଦେଖାଯାଏ, ସେ ସବୁ ଏହି ମଙ୍ଗଳମୟ ଆତ୍ମାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଏହାଠାରୁ ଭିନ୍ନ କିଛି ନୁହେଁ।
ଅଥ ତନ୍ ମନ ଆଭୋଗି ଭାଵିତାହଙ୍କୃତି ସ୍ଫୁରତ୍ । ସଙ୍କଲ୍ପାତ୍ମକମ୍ ଆକାଶମ୍ ଆସ୍ତେ ତିମିତମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍
ତାପରେ, ଉପଭୋଗ ପ୍ରବୃତ୍ତି ଥିବା ଏହି ମନ, ମୋର ଭାବନା ଉନ୍ନତ ହେବା ସହିତ ଆଲୋକିତ ହୁଏ; ଚିନ୍ତାର ଆକାଶ ଟିକେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଅବିନାଶୀ ଭାବେ ରହିଯାଏ।
ତତ୍ ସଙ୍କଲ୍ପଚିଦାଭାସନଭୋ ଽହମ୍ ଇତି ଭାଵିତମ୍ । ଅସନ୍ତମ୍ ଏଵାନୁଭଵତ୍ ସନ୍ନିଵେଶଂ ଖମ୍ ଏଵ ଖେ
ଏହି ଚିନ୍ତା ଓ ଚେତନାର ଆଭାସ ଭାବରେ ଯାହା ଦେଖାଯାଏ, ତାହାକୁ 'ମୁଁ ଅଛି' ବୋଲି ଭାବାଯାଏ; ଏହା ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, ତଥାପି ଏହି ଆକାଶ ଭିତରେ ଆକାଶ ଭଳି ବିନ୍ୟାସକୁ ଅନୁଭବ କରେ।
ଵେତ୍ତି ଭାଵିତମ୍ ଆତ୍ମାନଂ ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅନୁଭଵତ୍ଯ୍ ଅପି । ସଙ୍କଲ୍ପକାତ୍ମକଂ ଶୂନ୍ଯମ୍ ଏଵ ଦେହ ଇତି ସ୍ଥିତମ୍
ଏହା ନିଜକୁ ଯେପରି ଭାବିଛି, ସେପରି ଜାଣେ, ଦେଖେ ଓ ଅନୁଭବ କରେ; ଯାହା ଦେହ ବୋଲି ବିଚାରାଯାଏ, ସେଟି ଆସଲେ ଚିନ୍ତାର ଶୂନ୍ୟତା ଛଡ଼ା କିଛି ନୁହେଁ।
ଶୂନ୍ଯମ୍ ଏଵ ଯଥାକାରି ସଙ୍କଲ୍ପନଗରଂ ଭଵାନ୍ । ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଏଵମ୍ ଅଜୋ ଦେହଂ ଖେ ଖମ୍ ଏଵାନୁଭୂତଵାନ୍
ଯେପରି ଆପଣ ଭାବନାର ସହରକୁ ସତ୍ୟରେ ଶୂନ୍ୟ ବୋଲି ଦେଖନ୍ତି, ସେପରି ଅଜନ୍ମା ଆତ୍ମା ଏହି ଦେହକୁ ଖାଲି ଆକାଶ ଭିତରେ ଆକାଶ ବୋଲି ଅନୁଭବ କରେ।
ସଂଵିଦୋ ନିର୍ମଲତ୍ଵାତ୍ ସ ଯାଵଦିଚ୍ଛଂ ତଥାଵିଧମ୍ । ଅନୁଭୂଯାନୁଭଵନଂ ସ୍ଵେଚ୍ଛଯୈଵୋପଶାମ୍ଯତି
ଚେତନା ନିର୍ମଳ ଥିବାରୁ, ସେ ଯାହା ଚାହେଁ ସେହିପରି ଅନୁଭବ କରେ, ଏବଂ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ସେଇ ଅନୁଭୂତି ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଯଦା ତ୍ଵ୍ ଅତ୍ର ପରିଜ୍ଞାନମ୍ ଅସ୍ମଦାଦେସ୍ ତଦାତତମ୍ । ଇଦଂ ସଂସରଣଂ ଵିଦ୍ଧି ଶୂନ୍ଯଂ ସତ୍ଯମ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତମ୍
ଯେତେବେଳେ ଏହିପରି ଜ୍ଞାନ ଆମ ପ୍ରବଚନ ଭଳି ଶିକ୍ଷାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହି ସଂସାର ଚକ୍ରକୁ ଶୂନ୍ୟ ବୋଲି ଜାଣ, ଯେପରି ସତ୍ୟ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ଯଥାଭୂତପରିଜ୍ଞାନାଦ୍ ଅତ୍ର ଶାମ୍ଯତି ଵାସନା । ଅଦ୍ଵୈତାନ୍ ନିରହଙ୍କାରାତ୍ ତତୋ ମୋକ୍ଷୋ ଽଵଶିଷ୍ଯତେ
ଯେତେବେଳେ ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ହୁଏ, ସମସ୍ତ ଚିରଅଭିଲାଷ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ; ଅଦ୍ୱୈତ ଓ ଅହଂକାର ନଥିଲେ, କେବଳ ମୁକ୍ତି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ।
ଏଵମ୍ ଏଷ ସ ଯୋ ବ୍ରହ୍ମା ସ ଏଵେଦଂ ଜଗତ୍ ସ୍ଥିତମ୍ । ଵିରାଜୋ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ରାମ ଦେହୋ ଯସ୍ ତଦ୍ ଇଦଂ ଜଗତ୍
ଏଭଳି, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମା, ସେଇ ଏହି ବିଶ୍ୱ ରୂପେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି । ହେ ରାମ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ବିରାଜ ଦେହ ଏହି ବିଶ୍ୱ ହିଁ ଅଟୁଟ ଭାବେ ବିଦ୍ୟମାନ ଅଛି ।
ସଙ୍କଲ୍ପାକାଶରୂପସ୍ଯ ତସ୍ଯ ଯା ଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ଉତ୍ଥିତା । ତଦ୍ ଇଦଂ ଜଗଦ୍ ଆଭାତି ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡମ୍ ଉଦାହୃତମ୍
ଯାହାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ କଳ୍ପନାର ଆକାଶ ଭଳି, ସେଠାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ଭ୍ରମ ଏହି ବିଶ୍ୱ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ; ଏହିଠାକୁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।
ସର୍ଵମ୍ ଆକାଶମ୍ ଏଵେଦଂ ସଙ୍କଲ୍ପକଲନାତ୍ମକମ୍ । ଵସ୍ତୁତସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅସ୍ତି ନ ଜଗତ୍ ତ୍ଵତ୍ତାମତ୍ତେ ଚ ନ କ୍ଵଚିତ୍
ଏହି ସମସ୍ତ କିଛି ଏକମାତ୍ର ଆକାଶ ହିଁ, ଯାହା କଳ୍ପନା ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ । ପ୍ରକୃତରେ ବିଶ୍ୱ କିଛି ନାହିଁ, ତୁମେ ଓ ଅନ୍ୟ କୌଣସିଠିଏ ଏପରି କିଛି ନାହିଁ ।
କ୍ଵ ଚିନ୍ମାତ୍ରେ ଽମଲେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି କଥଂ ଵା କେନ ଵା ଜଗତ୍ । କିଂ ଜାଯତେ କିମ୍ ଅତ୍ରାସ୍ତି କାରଣଂ ସହକାରି ଯତ୍
ନିର୍ମଳ ଚେତନାର ଆକାଶରେ, କେମିତି, କିଏ, କିମ୍ବା କେଉଁଠି ଏହି ବିଶ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ? ଏଠାରେ କଣ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, କଣ ଅଛି, କିଏ କାରଣ କିମ୍ବା ସହାୟକ ଅଛି?
ଅତୋ ଽଲୀକମ୍ ଇଦଂ ଜାତମ୍ ଅଲୀକଂ ପରିଦୃଶ୍ଯତେ । ଅଲୀକଂ ସ୍ଵଦତେ ଽଲୀକମ୍ ଏଵ ନଶ୍ଯତି ଶୂନ୍ଯକମ୍
ଏହି ସବୁ ଅସତ୍ୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି; ଅସତ୍ୟକୁ ଦେଖାଯାଏ। ଅସତ୍ୟ ଅସତ୍ୟକୁ ଭୋଗ କରେ, ଏବଂ ଅସତ୍ୟ ଶୂନ୍ୟତାରେ ଲୟ ହୋଇଯାଏ।
ଜଗଦାଦିକଯା ଭାସା ଚିନ୍ମାତ୍ରଂ ସ୍ଵଦତେ ସ୍ଵତଃ । ଆତ୍ମନାତ୍ମାମ୍ବରେ ଦ୍ଵୈତଂ ସ୍ପନ୍ଦନେନେଵ ମାରୁତଃ
ଯେଉଁ ଆଲୋକରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ସେଇ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ନିଜେ ନିଜକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ; ଆତ୍ମାର ଆକାଶରେ, ବାୟୁ ହେଉଛି ଯେପରି ହଲେ, ଦ୍ୱିତୀୟତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଇଦଂ କିଞ୍ଚିନ୍ ନକିଞ୍ଚିଦ୍ ଵା ଦ୍ଵୈତାଦ୍ଵୈତଵିଵର୍ଜିତମ୍ । ଚିଦାକାଶଂ ଜଗଦ୍ ଵିଦ୍ଧି ଶୂନ୍ଯମ୍ ଅଚ୍ଛଂ ନିରାମଯମ୍
ଏହା କିଛି କିମ୍ବା କିଛି ନୁହେଁ, ଦ୍ୱିତୀୟତା ଓ ଅଦ୍ୱିତୀୟତା ଦୁହିଁରୁ ମୁକ୍ତ। ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଚେତନାର ଆକାଶ ବୋଲି ଜାଣ; ଏହା ଶୂନ୍ୟ, ପ୍ରସ୍ନ୍ନ ଏବଂ ଦୁଃଖ ରହିତ।
ଶାନ୍ତାଶେଷଵିଶେଷୋ ଽହଂ ତେନ ରାଘଵ ସଂସ୍ଥିତଃ । ସନ୍ନ୍ ଏଵାସନ୍ନ୍ ଇଵାତସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଏଵମ୍ ଏଵାସ୍ସ୍ଵ ନିର୍ମମଃ
ହେ ରାଘବ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରଭେଦ ଶାନ୍ତ ହୋଇଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ବସିଛି। ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନଥିବା ପରି; ଏଭଳି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ନିର୍ମମ ଭାବେ ରୁହ।